Ja, ik ben een blogger

Bloggen- ja, ik blog!

Toen ik 59 werd (mei  2012) dacht ik- ik ga het hele jaar elke dag iets schrijven- ik maak een blog aan en ga mijn hele 60^ste jaar vast leggen. Dat zou gaaf zijn om op terug te kijken. Dan laat ik het afdrukken en heb ik een eigen ‘boek’. Omdat ik tweetalig ben en mijn kinderen alleen Engels lezen, schrijven en spreken- ben ik twee blogs begonnen.

Nou was dat wel een grote opgave hoor, elke dag iets schrijven en nee, dat heb ik niet vol kunnen houden. Het was een veel bewogen jaar- met verdriet en vreugde gemengd met ‘het leven’ van gewone gebeurtenissen groot, klein, leuk en niet zo leuk.

Het is nu inmiddels 2015 en ik ben 62.

Ik heb diverse onderwerpen die mijn interesse hebben of die mij bezighouden.

De blogs zijn nu gescheiden en ondergebracht in hun eigen genre zeg maar.

Het begin is hier te vinden: http://ikziedatzo.blogspot.nl/

-       Engelse versie: http://mythoughtsinadayinthelifeof.blogspot.nl/

Ik ben: Oma ver Weg  http://omaverweg.blogspot.nl/

Mijn grote liefhebberij naast schrijven is koken: http://kokeninmijnkeuken.blogspot.nl/

Mijn woensdagavonden zijn belangrijk voor mij: http://woensdagavondgroepje.blogspot.nl/

…en voor mijn nieuw klein bedrijf ben ik een bijpassende blog begonnen: http://boedeldagthuis.blogspot.nl/

‘t Ja, ik dacht- elke dag een bericht schrijven gaat me niet lukken – en nu heb ik 6 blogs om bij te houden.

Nu ik het zo terug lees – word ik er zelf een beetje stil van.

Wat een zegen om zo mijn gedachten, ideeën, inzichten en belevenissen te kunnen delen.

Ik hoop dat mijn lezers, en dat zullen diverse mensen met diverse smaken zijn, plezier beleven aan wat ik deel.

Want ik beleef plezier aan het schrijven

Anita

De zomermaanden op ons nieuw 'stekkie'.

Het eerste wat ik doe als ik wakker ben en mijn bed uit kom - is de deur in de huiskamer opzetten. Dan kijk ik naar buiten, vaak loop ik meteen het balkon op en kijk ik uit op het water dat langs ons appartement vloeit.

Mijn ochtendgebed is altijd, ja elke dag, wat een zegen het is om hier te mogen wonen. Wat een geschenk het is om deel uit te maken van zo'n prachtige wereld. Ik dank voor mijn rust in de nacht en de mogelijkheid om zoveel mogelijk te kunnen en mogen bereiken in de dag die mij geschonken is - ook als het regent ;-)

Die routine heb ik nu al sinds onze intrek hier afgelopen kerstavond.

De zomermaanden zijn aangebroken. Het komt vaker voor dan niet - dat ik op het balkon de ochtend aan zie komen. Dat ik de frisheid van de ochtendlucht op mijn armen voel. Dat ik op mijn blote voeten op de koude vlonder van het balkon sta. Heerlijk vind ik dat. Die ervaring is een gebed op zich. Wat een cadeau elke dag weer.

Het water waar wij op uitkijken is een 'waterweg' richting een sluis- en ook een (nat) National Park. Er is genoeg bootverkeer om naar te kijken, bewonderen en mooi of niet mooi te vinden. De hele dag roeien er boten van de roeivereniging langs. Weer of geen weer. Zachtjes glijden deze sierlijke, slanke boten over het water. Als het spiegelglad is doordat de wind het nog even af laat weten - lijkt het wel of ze, op een tot glimmen toe gepoetste spiegel, glijden. Moeite- en geruisloos. Prachtig. De strakke blauwe luchten als achtergrond soms met luchtige wolkenpluisjes - die dan het plaatje compleet maken.

Dag in dag uit - veranderd het beeld voor me. Het is lastig om er geen aandacht aan te besteden. Terwijl ik nu zit te typen dwalen mijn ogen af iets naar rechts- righting het raam, waardoor ik het uitzicht kan zien die ik hier beschrijf. Het lokt, het roept en nodigt uit om naar te kijken, om van te genieten.

Het is een zegen dat wij, mijn man en ik, deze grote stap hebben gemaakt. Als eerste in onze 'vriendenkring' ons huis verlaten en kiezen voor een appartement. Gelijkvloers wonen. Dat is voor 'oudjes' en als je krakkemikkig wordt toch? Nou ik zou zeggen - wacht niet te lang. Je hebt al je energie, uithoudingsvermogen en kracht nodig om opnieuw te beginnen... en dat is deze stap ook geweest. Een overwinning en een nieuw begin. Wat een zegen.

OmDenken

Dit woordje zal vast en zeker in het woordenboek terechtkomen- als het er al niet in staat.

Een modewoord waar je er van alles bij kan bedenken.

Om denken - aandacht aan besteden

Omdenken - anders denken

OmDenken- Omgekeerd denken

OMdenken - creatief bezig zijn, met nieuwe ideeën komen

En nu ga ik het toepassen op mijn blog-gedrag

Ik ga er anders over nadenken hoe ik het (misschien) anders wil gaan doen.

Ik BLIJF wel bloggen - wees gerustgesteld

Ik blog over:

Mijn geloof- zo af en toe in een serie blogs; Woensdagavonden, religieuze periodes, mijn gedachten en ervaringen mbt geloof.

Levenservaringen- hoe ik het leven ervaar

Koken: Een van mijn lievelingsactiviteiten

Mijn oma leven in mijn nieuwe Blog - oma ver weg

en -

Mijn engelse versie van Blogs- die langs mijn Nederlandse heen gaan- soms vertaald soms apart.

Mijn hoofd loopt vol met ideeën en thema's.

Ook vind ik de manier waarop ik mijn blogs hebt opgesteld een beetje rommelig. Niet alleen de uitstraling maar ook de inhoud. Alles een beetje door elkaar en langs elkaar heen.

Ik wil daar wat meer orde in scheppen - als dat mogelijk is.

Of gewoon 'opschonen' dat het vooral voor de lezer maar uiteraard ook voor mij, de schrijver, dat het wat soepeler is in overgang. Overzichtelijker dat de themas meer bij elkaar staan. Dat u de lezer, gericht kan lezen. Dat wat boeit of interesseert meer bij elkaar staat.

Enfin, ik hoop dat u snapt wat ik bedoel.

De komende periode ga ik me hier mee bezig houden - hopelijk nog genoeg mogelijkheid hebben om wat te schrijven.

Het is ook belangrijk dat ik mijn dag en week indeling wat meer structuur ga geven. Ik 'rommel maar wat aan', zeg maar! En eerlijk gezegd wordt ik soms wakker en moet ik hard nadenken van - is het nou woensdag of donderdag? Het wordt hoog tijd om mijn weekdagen weer op een rijtje te krijgen.

Met begrip voor misschien wat gerommel in de tent - hoop ik jullie niet te veel af te schrikken. Blijf lezen en kijken.

Blogger is tot nu toe een prima programma geweest. 

Ik ga toch even elders experimenteren. 

Jullie zien vanzelf het resultaat wel.

Eerst nog even een paar boeken bestellen zodat ik al mijn werk niet per ongeluk kwijt raak!

Daad bij woord!

Nou, daar is het dan. 

Mijn nieuwe Blog. 

Omaverweg!

Ik moet nog het een en ander 'pimpen' aan de pagina maar het gaat tenslotte over de berichten die erop komen te staan.

Er komen allerlei herinneringen naar boven.

En ook een verhaal - die een 17 jarig meisje ooit schreef naar de krant en waar ze een reis naar Nederland mee won.

Over twee 'thuislanden' hebben.

Om niet te weten in welke ze het meeste thuis hoort.

Verwarrend allemaal.

Het is nu aan mij om mijn verhalen niet door elkaar te halen....!

Goed nadenken over wat hier thuis hoort,

en wat ik op mijn oma-ver-weg pagina zal plaatsen.

Een leuke uitdaging.

Er komt een nieuwe BLOG!

Jaja, ik ga NOG een BLOG beginnen.

Eentje waarvan het onderwerp OOK dichtbij mij ligt.

OMA VER WEG!!

Ik dacht eerst, ik noem het " Oma op afstand" maar dat is het eigenlijk niet. Tenminste niet zoals ik het bedoel.

Ik woon wel ver weg - maar ben heel dichtbij!

Dus, binnenkort- Oma ver weg verhaaltjes.

Volgens mij zijn er heel veel oma's die ver weg wonen- voor welke reden dan ook.

Misschien komen sommige verhalen en emoties dan wel erg herkenbaar over.

Ken jij ook oma's die ver weg wonen?

Misschien leuk om ze naar deze nieuwe Blog te verwijzen!

Ik ga eerst mijn gedachten even ordenen - dan klim ik 'in de pen'.

Tot dan

Omaverweg!

Zorgen maken - nee joh, alles komt goed, wacht maar af!

Zorgen - niet om morgen maar om 'IETS'. 

IETS is datgene waar je geen grip op hebt.

IETS wat je 'bang' maakt en een eng gevoel geeft in je maag.

IETS wat je niet wil dat iemand overkomt, mee maakt, voor komt te staan.

IETS wat iemand over het hoofd hangt.

Gezondheid - ziek zijn, beter worden

Geldzorgen - rondkomen, schulden

Baan weg - of niet!

Huwelijk of relatieproblemen- geweld

Verslaving- aan geld, verdovende middelen, gokken, 

Gewicht- te dik, te dun

.... om maar een paar te noemen!

Als ik dat lijstje zo bekijk, dan zijn er meerdere mensen die geraakt zijn of zullen worden door een of meer van deze 'opties'. Mensen die dichtbij mij staan - mensen die wat verder weg staan, en mensen die ik via via ken. Nee, ik ben geen zwartkijker, integendeel. 

Wat ik vandaag dan weer hoor over mogelijk baanverlies, gezondheidsproblemen enz. dan is het redelijk te denken dat deze IETS voorkomt in het dagelijks leven van allen. 

Niet alleen de mensen die ik ken. 

Achter alle voordeuren schuilt wel een IETS. 

Daar ben ik van overtuigd.

De dichterbij dat je er staat des te harder dat de IETS aankomt.

Ik heb geleerd, als gelovige, dat ik alles aan het kruis mag brengen en aan de voeten van Jesus neer mag leggen.

Ik heb geleerd en weet ook wel dat ik IETS aan God over moet laten.

Ik weet ook, als nuchter denkend mens...dat IETS (vaak) te groot is voor mij om er wat aan te doen, op te lossen of weet mee om te gaan.

Ik weet ook dat ik kan bidden - dat God mijn gebed aanhoort en dat ik IETS aan Hem over kan dragen ( Hij weet het toch al en de uitkomst ook)

Ik weet ook dat God heeft gezegd dat ik me geen zorgen HOEF te maken om IETS. Dat Hij er is voor mij en al die mensen die met IETS te maken hebben.

Ik weet ook dat MIJN oplossingen NIET de Zijne zijn. 

Ik weet dat Hij weet wat goed voor mij en mijn dierbaren is.

Dat alleen Hij weet wat mijn toekomst is en inhoud.

Ik weet ook dat IK de kansen moet pakken die Hij voor mij (en allen) aangeeft en mogelijk maakt.

IETS = ANGST

Tenminste dat denk ik. Zo vertaal ik IETS ook. De angst dat IETS te groot is, niet te stoppen is, of niet op te lossen is.

Ja, gek is dat. Terwijl ik weet dat GOD alles kan en doet. Dat Jesus voor mij en alle IETS dingen gestorven is.

Dat Hij het beste met mij ( en allen die ik lief heb) voor heeft.

Dat ik maar een kik hoef te geven en Hij hoort mij.

Ik bid. Ik vraag God voor rust in mijn lijf. Ik geef mijn IETS aan hem.

Soms dagelijks.

Ik BID voor wijsheid

Ik BID voor rust

Ik BID omdat ik BID

Ik BID omdat dit mijn manier van communiceren met God is.

Ik BID omdat het troost geeft

Dat BIDDEN mij moed geeft

Dat BIDDEN gehoor geeft aan God zijn belofte aan mij

Dat Hij er is voor mij en voor allen die naar Hem op zoek gaan.

Matteüs 6: 25-3(NIV)

Geen Zorgen

25 "Daarom zeg Ik u, maak je geen zorgen over uw leven, wat je zult eten of drinken; of over je lichaam, wat je draagt. Is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam meer dan kleren 26 Kijk naar de vogels in de lucht?; ze zaaien niet of oogsten of op te slaan weg in schuren, en toch uw hemelse Vader die ze voedt. Bent u niet veel meer waard dan zij? 27Kan iemand van jullie door de zorgen toe één uur om je leven ?

28 'En waarom denk je zorgen over kleding? Zie hoe de bloemen van het veld te laten groeien. Ze doen geen arbeid of spin. 29 je toch zeggen dat ik dat ook niet Salomo in al zijn pracht en praal was gekleed als een van hen. 30 Als dat is hoe God kleedt het gras van het veld, dat is hier vandaag en morgen wordt in het vuur geworpen, zal Hij u niet veel meer kleden-kleingelovigen? 31 Dus maak je geen zorgen, zeggende: "Wat zullen we eten? ' of 'Wat zullen we drinken?' of 32 voor de heidenen lopen na al deze dingen 'Wat moeten we dragen?', en uw hemelse Vader weet dat je ze nodig hebt. 33 Maar zoekt eerst zijn koninkrijk en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen worden gegeven aan u als goed. 34 Dus maak je geen zorgen over morgen, want morgen zal zorgen te maken over zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.

Ik leg neer bij het kruis wat Hem toebehoort mijn IETS -  dat wordt van mij gevraagd 

en zelfs verwacht.

En dan BID ik om wijsheid, om inzicht en het zien van mijn mogelijkheden.

Dan zal God mij dragen op de momenten dat het wandelen mij te zwaar wordt.

Alleen Hij kan mijn IETS  NIETS maken!!

Zegeningen- het vervolg!

Begin dit jaar heb ik een blog geschreven over het dubbele geluk binnen mijn gezin.

Het ging over het verhaal van mijn zoon en zijn vrouw: Zegeningen 

Hier de ontknoping-

Wat een zegen! Wat een geluk, wat een vreugde!

Ik ben omaoma- YIPPPEEE!!

Juni- het abrupte afscheid.

Juni.

Als kind vond ik het een leuke maand. Mijn vader was op 7 juni jarig, dus feest en iets meer dan een week later mijn broer Peter- de 16de. Vaderdag ( toen we nog in Nederland woonde) en de zon ging steeds vaker schijnen.

De geboortedagen veranderen niet- de herinneringen ook niet. Wel komen er datums bij - en eentje die mij elk jaar weer zwaar valt om mee om te gaan.

11-6-2010

Ik herinner me de start van die dag - als de dag van gisteren.

Dat telefoontje om 4:45 vroeg in de ochtend

Die STEM

Het NIEUWS

De SCHOK

De TRANEN

Het GEVOEL

De VERBIJSTERING

De ONMACHT

Het VERDRIET

Het zit er weer aan te komen- de klok tikt. De uren glippen voorbij.

Nog even- dan begint die dag weer in Australië. Wij wachten iets langer....gek eigenlijk!

Ik ben bij ze in gedachten.

MITCHELL is bij ons in onze herinneringen en in onze harten waarin hij voor altijd zal blijven.

Het is niet zo dat ik alleen aan MITCHELL denk als het 11-6-2010 is.

Hij is niet ver weg uit mijn gedachten..... ik kan hem zomaar 'erbij' halen.

Nog even- dan komen de gedachten, de herinneringen van het moment dat de politie aanbelde weer bij mijn schoondochter, zoon en de twee jongens binnen. Ik weet dat ze deze dag met bergen verdriet tegemoet zien komen. Het houdt niet op!

Dan beleven zij WEER die dag- de afschuw, de ellende, het verscheurende verdriet.

Mijn hart bloed nu al.

Wat is onze voertaal eigenlijk?

Een heet hangijzer... NEDERLANDS!

Als kind emigreerde ik met mijn ouders naar Nieuw Zeeland. We moesten de taal leren en onze ouders werden nadrukkelijk gevraagd om geen Nederlands meer met ons te spreken. Anders zouden wij allen de Engelse taal nooit goed beheersen. Lariekoek maar dat dacht men toen! Door de taal te leren leerde je ook beter de gewoontes en mede- bewoners kennen. Helder kunnen communiceren was van belang. ( is het nog steeds). 

Dat was in 1961. Er is veel veranderd sindsdien. Het is 2015. 

Emigranten 'mogen' hun eigen taal thuis gewoon gebruiken. Doen ze ook op straat en waar dan ook. Het is belangrijk dat men het recht heeft om hun eigen cultuur levend te houden en de taal te mogen spreken. Ik moet zeggen dat het mij maar een enkele keer stoort, als ik denk te begrijpen dat er over iemand geroddeld of gesproken wordt in een taal die je niet kan verstaan - anoniem dus. Dat vind ik onbeleefd en niet kunnen. Roddelen en kwaad spreken of iemand uitlachen zeg maar - is altijd niet goed te praten. Taal barrière of niet.

Wat ik wel vind is dat de intergratie minder goed slaagt met diegene die geen moeite doen om de taal van het land - en dat maakt me niet uit welk land hoor- dit in zijn algemeenheid - niet leren en gebruiken. Vaak moeten kinderen als tolk functioneren voor hun ouders. En dan maar hopen dat de boodschap goed overkomt.

In taal schuilt je identiteit. Wil je over een volk leren - ga dan de taal spreken want dan leer je veel over de mensen, hun gewoontes en gebruiken, hun land en hoe ze in het leven staan.

In onze taal - is het herkenbaar wanneer men iemand van/in gezag met de beleefdheidsvorm U aanspreekt. Je kan het er mee eens zijn of niet - het is (was) zo. Dat hoorde bij onze taal.

In het Engels is er geen verschil - het is YOU voor iedereen. Wel worden mensen in hogere rang aangesproken als " your majesty, your worship, your lordship" om maar een paar voorbeelden te noemen.

Identiteit - ik ben er trots op dat ik Nederlandse ben - Nederlands spreek en in Nederland woon. Maar soms moet ik me afvragen of ik wel goed zit.

Want dan loop ik een winkel binnen en hoor ik diverse talen en zie ik allemaal -ENGELSE spreuken en taal op koopwaar in de winkel.

Ik kan bijna geen deurmat kopen met WELKOM - maar WELCOME. Het is geen "Het Leven is goed/mooi/ bijzonder"  maar "Life is good, beautiful, precious". Geen Thee op het blik, maar TEA. Geen uitverkoop maar SALE.

Het is niet mijn bedoeling om te zeggen dat andere talen er niet toe doen.... want de wereld is een mengeling van talen, culturen en verschillen. Ik hou erg van talen.

Waarom moeten wij in Nederland perse onze huizen, muren en kasten indelen met Engelstalige spullen.????

Nog even en dan wordt Nederlandse taal als 'bijzaak' en gaan we allemaal over op Engels.

Ik moest dit even kwijt!!

Feestdagen: Van Pasen tot Pinksteren

Het kwam er even niet van - schrijven. Dat kan gebeuren. Nu ben ik weer 'boven Jan' zeg maar en is mijn energieniveau weer op peil.

Hoewel ik even niet schreef, kwamen de gedachten allemaal wel. Dat gaat door ongeacht mijn situatie. Ik denk als ik mijn hoofd maar eventjes 'uit kon zetten' dat ik beter zou slapen. Er is wel altijd ergens om over na te denken.

De afgelopen weken - ons voorjaar in Nederland - waren besprenkeld met 'vrije dagen'. Dagje hier, dagje daar. Hier een vrijdag- daar een maandag of een donderdag. Schoolvakanties verdwenen ook in deze dagen dat het moeite koste om te weten wat er on bepaalde regio's speelde. Ook met scholen was het lastig om te weten - wie had nou vrij en wie niet. Dat zal in sommige gezinnen rommelig geweest zijn kan ik mij zo voorstellen.

En dan- waar waren al die dagen dan voor? Weet iedereen wel waarom we zo veel vrije dagen hebben in deze periode? Ik vraag me dat wel af.

Mijn vrienden en familie in Nieuw Zeeland zijn verbaasd als ik ze vertel dat Hemelvaartsdag een 'vrije dag status' heeft. En dat de (vrij)dag erna ook voor velen vrij is. En als ik Pinksteren uitleg - nou dan is de verbazing nog groter.

"Waarom", wordt er dan gevraagd, "waarom hebben  jullie dan vrij?"

In de katholieke kerk zijn er feestdagen die de label " Holy days of Obligation" genoemd worden. Dwz dagen om wel naar de kerk te gaan om stil te staan bij de betekenis van de dag maar betekend niet dat je het werk neer moet leggen zoals dat voor velen op een zondag wel geldt. Dat gebeurt wel voor de Paasdagen en Kerstviering.  In beide landen scheelt het nogal. In een land als Nederland waar de kerkgemeenschap aantallen ( actieve kerkgangers) aan het afnemen is- is het bewonderenswaardig dat juist de 'heilige' feestdagen reden geven tot 'vrije' dagen. Kom niet aan de 'vrije dagen' die men denkt 'recht op te hebben' wat dat is niet bespreekbaar.

Dit doet me denken aan ouders die allerlei redenen verzinnen om door de week met de kinderen naar de Efteling te gaan- een briefje mee naar school om te zeggen dat opa en oma zoveel jaar getrouwd zijn. Het 'recht hebben' op een vrije dag zogezegd! Eigenlijk zijn deze religieuze dagen voor het grotendeels van de populatie 'recht hebbende' vrije dagen zonder verplichtingen of legitieme reden. Als je al niet weet wat Hemelvaart of Pinksteren in houd dan vraag ik me af, waarom denkt men dan dat je ' recht hebt' om vrij te zijn.

Toen ik een tv rapportage zag - waarin mensen gevraagd werden waarom ze dachten dat ze vrij hadden- bevestigde het voor mij in ieder geval, dat men het 'vrij zijn' belangrijker vond dan het weten waarom.

Het heeft ook mij aan het denken gezet!

Sta ik genoeg stil bij al deze bijzondere dagen en gebeurtenissen of ben ik nou alleen maar blij met het "vrij' zijn?

Een gewetensvraag!

Altijd feest

Het is 5 mei 1950 en mijn zus Elie ziet het daglicht. Ze is het tweede kind van mijn ouders Jan en Johanna. Mijn broer Peter is 16 juni 1949 geboren dus reken maar uit. Twee kindjes onder 1 jaar. Wat zal mijn moeder lichamelijk moe geweest zijn. Mijn zus was een piep klein babytje die in de hand van mijn vader paste. De handgemaakte hempjes pasten onze poppen later. Ik heb de ene die ik nog had een poos geleden opgestuurd naar haar zoon. Dacht het grappig dat haar kleinkinderen konden zien hoe klein hun oma was bij  haar geboorte.

Ellie met grote broer Peter

Mijn zus woont, zoals vele familieleden, in New Zealand. Jaren geleden is er onenigheid ontstaan en jammer genoeg is het contact sindsdien niet meer goed gekomen. Ik betreur dat nog steeds en vooral op dagen zoals deze. Ik wens haar alleen maar goeds toe en respecteer ( met moeite) dat ze geen contact wil. Toch houd ik haar geboortedag in ere. Ze is, en zal tenslotte altijd, mijn zus zijn. En ik houd van haar.

Bevrijdingsdag. Wat zullen mijn ouders al die jaren geleden een dubbel vreugde gevierd hebben. Vijf jaar na de bevrijding ook nog eens hun tweede kind in de armen kunnen nemen. De eerste drie ( ik dus ook) kinderen zijn in het huis van mijn opa en oma ( moeders kant) geboren. Zoals ik mijn oma en opa herinner zullen ze dol blij geweest zijn met de komst van dit nieuw leven.

Vandaag ga ik geen lange blog schrijven - ik wilde gewoon even stilstaan bij deze twee geweldige, gezegende momenten in tijd- die mij raken.

Fijne BEVRIJDINGSDAG allen.

NIETS is ook IETS

De titel beschrijft mijn gevoel vandaag. Ik ben een werk in uitvoering. Maar niet alleen ik - ook de dingen waar ik mee bezig ben, graag doe of in het laatje van 'moet doen' ligt.

Er zijn dagen dat ik niet echt vooruit te branden ben. In alle opzichten en alle goede voornemens daargelaten. Soms laat mijn lichaam me in de steek, of de klok, onverwachte gebeurtenissen en ook wel een de ZIN er niet in hebben- nergens in.

Het is lastig. Ik denk dat meer mensen hier last van hebben maar eigenlijk hoor ik er weinig over. In mijn hoofd heb ik alle nodige energie. Dat zet zo af en toe niet door naar mijn lichaam. Het blijft ergens 'hangen'. Ook ontvang ik genoeg ideeën en sla ik ze op. Er ligt een rijkdom aan gedachten opgeslagen - waar ik op momenten zoals vandaag, moeilijk bij kan komen.

De dag begon goed. Al vroeg wakker - een gewoonte- en dan een preek opgezet van Jan Verschoor.
Jan preekt regelmatig bij de HOEKSTEEN o.a. in Etten Leur en die preken staan online. Ik nam mijn bijbel erbij om de paar passages die in de preek voorkwamen zelf mee te kunnen lezen. Daarvoor gebruikte Jan de vertaling uit Het Boek. De eerste was uit Matt 27:62-66 en 28:1-20 (tot einde boek van Mattheüs). Mooi- zo concreet een boodschap, helder en vol belofte.

Ik bleef er eventjes bij de boodschap - terwijl de preek zelf doorging. (28:20 "En vergeet dit niet: Ik ben altijd bij u, tot aan het einde van de tijd".) Zo mooi, wat een belofte. En waarom kruipt er zo af en toe toch twijfel in me, zo van "God, sta me bij, help me in (of uit) deze situatie". Hij is al in de situatie voordat ik het zelf door hebt. Waarom zie ik dat niet? Dat 'alleen ervoor staan' gevoel wil ik voor eens en altijd kwijt.

Na ontbijt en een luie start - wil ik 'iets' doen wat vandaag ok nuttig maakt. Een groot aantal foto albums roepen om afgemaakt te worden. Iets wat ik DOL GRAAG doe. Er zijn recepten die ik uit wil proberen - nog zo'n passie. Ik heb boeken om te lezen, waardevolle boeken waarmee ik hoop meer te leren en groeien in de persoon die ik hoor te zijn.

Niks van dat alles. Ik staar nu naar dit scherm en denk - genoeg. Waar heb ik het over, hoe interessant is dit voor iemand om te lezen?

Over mijn strubbelingen, het worstelen om uit mijn 'niets doen' bui te komen.

God wil dat ik mijn talenten gebruik, dat ik een verschil maak, dat ik mijn dagen laat gelden.

Ik denk dat er een bepaalde discipline ontbreekt- of eventjes ' op vakantie' is gegaan.

Maar ik mag ook eventjes NIETS!

NIETS, zodat ik besef wat ik wel allemaal kan. 

NIETS omdat het me tijd geeft om Hem in de rust terug te vinden.

NIETS omdat het ruimte creëert 

NIETS omdat het ook IETS is

Fijne zondag allemaal!