Gaat u ook helemaal 'los'?

Het is maar hoe je het bekijkt

 WE MOGEN WEER! Ja, we mochten altijd al hoor. Met beperkingen weliswaar, maar we mochten wel, als men zich maar aanpaste aan de situatie. Dat doen we ook als het sneeuwt, regent of noodweer van andere orde is. 

De afgelopen 18 maanden zweefde er een virus rond, nou ja zweefde, is er nog hoor. Alleen is wat beperkt geworden. Die virus wil je niet krijgen. Ik niet in ieder geval, en ik wil het ook niet doorgeven aan een ander.

Blijkbaar, en als ik de berichten lees, en sites bekijk en verhalen hoor, is er toch wat ruimte om ons weer wat 'normaler' te kunnen gedragen. Geen mondkapjes in de winkels, we mogen weer in groepen bij-elkaar komen en veel, neen, bijna alle beperkingen worden afgelast. Er komen wel weer wat regels bij om dit 'nieuwe normaal' veilig te laten verlopen zodat we in de herfst niet weer in een lockdown terecht komen. Tenminste, dat is het plan.

Ik blijf voorlopig nog voorzichtig. Het hoeft niet allemaal zo snel en meteen helmaal 'los'. Zelf merk ik dat ik het prettiger vind als de straten minder vol lopen, de winkels minder klanten tegelijk hebben en de tafels wat uit elkaar staan. Niet omdat ik bang ben. Maar omdat de wereld om ons heen zo vol raakt dat een beetje ruimte toch een meer bevrijdend gevoel geeft. Wat meer lucht om mij heen.

Waar ik wel naar uitkijk is een vriendelijker samenleving. Dat vind ik persoonlijk belangrijker dan die mondkapjes, met of zonder. Dat wij wat toleranter naast elkaar staan ipv tegenover. Groet elkaar wat hartelijker. Een glimlach kost niks maar is goud waard. Vooral voor diegene die weinig te lachen hebben. Het staat niet op voorhoofden gegrift wat voor dag of leven iemand heeft. Dus wees vriendelijk. Laat uw ogen de handuitreiking zijn. De knuffel, de steun.

Ondanks het loslaten van de beperkingen, voel ik mij nog opgesloten. Ik mag en kan nog niet naar mijn kinderen en kleinkinderen. Al 18 maanden niet. Dat is benauwend en weegt zwaar. Ik probeer er 'luchtig' en 'logisch' mee om te gaan. Zo van, " jammer het is niet anders" maar zoals vandaag deed mijn kleinzoon zijn Eerste Heilige Communie en dan doet het weer zeer. Eind April 2019 heb ik ze voor het laatst gezien en geknuffeld. Dat is lang in een kinderleven. Voor een oma ook.

Dus, die virus moeten we hoe dan ook verslaan. Voor alle oma's opa's en kleinkinderen. Ik popel om ze in mijn armen te sluiten.

    Stay safe everyone.

           Live, love and laugh

        Lots 

Voorbereidingen

Het is alweer een week geleden dat ik een BLOG geschreven hebt. Komt wel eens voor. Maar deze reden was toch net iets anders. Ik had de trap naar boven in de lak gezet- en het moest een paar dagen goed drogen en harden. Nou waren er wel andere manieren om op mijn BLOG te komen maar ik gebruikte deze periode ook als een discipline. Even geen computer werk. Wel mijn sociale media om de berichten van kinderen en vrienden te ontvangen- maar geen 'werk'.

En dat was wel eens lastig, want ik kreeg, alsof het daardoor bemoeilijkt werd, allerlei ideeën en teksten die mij raakten- en nee, niet op papier gezet maar in  mijn gedachten opgeslagen. Het was een hele
worsteling.

Net als een aantal jaren geleden dat ik dacht " ik geef koffie op voor mijn vastenperiode!" Van de ene dag op de ander, zonder erbij na te denken of op voor te bereiden. Dat was ook zo met de trap. Opeens dacht ik, "dat ga ik doen VANDAAG". De gevolgen had ik niet voorzien.

Met het afkicken van de koffie was het een drama. Nou ja, drama is wel erg heftig een beschrijving maar zo beleefde ik het wel. Wat was ik ziek- beroerd, ontregeld. Wat ging mijn lichaam tekeer doordat het de hoeveelheid cafeïne niet binnen kreeg. Ik onderging een ontwenning aan die verslaving- waar ik me onbewust van was - dat ik verslaafd was (nu gelukkig niet meer) aan koffie. 

De computer kan ook een verslaving worden of zijn. Ik ben een bevoorrecht mens met het in bezit zijn van een laptop, iPad, iPhone en iMac. Meer is er niet! Ze zijn allemaal aanwezig en ik kan overal in ons huis en in de tuin internet ontvangen. Er staan geen spelletjes op- nou ja geen; Patience speel ik wel eens op vakantie, puzzelen doe ik graag maar baal als ik stukjes kwijt raak- dus heb ik een puzzel App, misschien 5 keer gebruikt in de afgelopen 2 jaar.Tot zover mijn spelletjes.

Nu stond de trap in de lak. Door het raam scheen de zon zijn warme stralen erop. De geur van het lak zorgde ervoor dat ik buiten mijn heil zocht. In de tuin, waar ook een leuke klus te wachten stond.

Vanaf vandaag kunnen mijn man en ik rustig genieten van een opgeruimde tuin, een schoongemaakt zomerhuisje en de kippen zijn blij met hun verse ei-leg en slaapplekken. Ik zit nu al mijn mailtjes bij te werken, administratie op orde brengen en mijn afspraken voor de komende na te lopen. Wat een heerlijk opgeruimd en bevrijd gevoel.

Lente, frisse moed, frisse bries, tijd om uit de winterslaap te treden en op naar vernieuwing, op naar Pasen door de vastendagen te gebruiken om ook mijn hoofd en hart 'schoon te maken'. Mezelf te bevrijden van alles wat als een 'verslaving'  in mijn leven is gekropen- om los te laten.

Nog 39 dagen tot Pasen....!