We schaatsen en genieten van de vroege lente zon.

Oh wat was Nederland eventjes Samen Wit. Natuurlijk zullen er wel mensen geweest zijn die sneeuw en ijs niet leuk vinden. Toch, denk ik dan, zal de sfeer iedereen wel eventjes geraakt hebben. Blije gezichten. Dat doet wat met een mens. Als ik wandel hoef ik niet iedereen vocaal te begroeten maar een glimlach zegt ook al veel. Nou ja, meestal. Ik zie wel eens wat brompotten voorbij schuiven hoor, dat ik dan denk, 'Ach wat sneu. Die is niet blij vandaag. Jammer'  Hoewel dat mijn pret niet drukt, is er wel een seconde van 'jakkes jammer nou!'

Het liedje van Willy en Willeke Alberti heet, "Een glimlach van een kind". Die zin alleen al maakt blij toch? En al dat ijs, sneeuw en het zonnetje erbij zorgende voor een glimlach op veel gezichten. Voelde u de sfeer veranderen? De sfeer van moedeloosheid en vermoeidheid? De negatieve spiraal waarin wij als land in waren verzonken? Ik wel. De vogels zongen nog mooier. De bomen leken nog hoger en het glimmende water opervlakte lonkte naar de schaatsende menigte. Winter op z'n mooist. We waren eventjes SAMEN.

De dooi zette in. Tegelijkertijd was er weer, of nog, een gevecht bezig. Die van de avondklok. Iedereen mag er wat van vinden. U, en ik ook. Of het wel of niet werkt zullen we nooit weten. Wat we wel weten is dat er genoeg mensen zijn die alles aan zouden vechten, of het nou nut heeft of nutteloos is. Gewoon, om het gevecht. Een tussen pauze van samen zijn. De split in de samenleving dreigde weer op gang te komen. 

Moeder Natuur keek er naar en schudde haar hoofd. Wij werden, net als de onverwachte winterse buien, in een vroege lente bedolven. Kan niet waar zijn, dachten we allemaal. Voor de mensen met winterse klachten zoals depressie in de donkere maanden was dit een verlossing van hun kwaad.

Samen de parken in, strand op, picknick kleedjes, fietspaden. Vrolijk. De krokussen hadden de sneeuwlaag overleeft. Geel en paars. Overal kleur. De sneeuwklokjes knikte vrolijk in de bries. De zon, ja die kwam ook kijken. En hoe. Bij ons appartementen complex kwamen de bewoners massaal op gang. Balkons werden opgeruimd, ramen gezeemd, stoelen uit de berging gehaald. Er klonk gelach. Er werd wijn geschonken, gegeten buiten. Er werd gezwaaid naar de buren die al maanden binnen zaten. Samen. Genieten.

De komende weken, minimaal 2 heb ik gezien op Buienradar, lijkt het sombere weer zelf even op vakantie. We mogen even benen strekken en ons voorzien van een licht tintje om de winterse wangen weg te werken. Ook komt er morgen weer een Premier TV Conference. Wat gaat hij zeggen? Wat is nog niet gelekt? Zijn er grote of kleine stapjes gepland? Reikhalzend kijken 'we' samen hier naar uit. Hopelijk zijn we het er mee eens, met de beslissingen en gaan we niet weer als experts reageren, van hoe het beter kan. Het is al moeilijk genoeg.

Even lijkt de winter ons verlaten te hebben. Schijn bedriegt. Er kan nog van alles gebeuren de komende maanden maar dit pakt niemand ons meer af. Even samen op de schaats en samen op het picknick kleed. Dit hebben we alvast binnen.

Discussies, meningen en de vrijheid te zijn wie je wilt zijn.

Regelmatig worden er pol's gehouden in ons land om te peilen welke ergernis het meeste irritatie opbrengt bij de bevolking. Ik heb geen flauw idee wie hierover geraadpleegd word, hoeveel stemmen ervoor nodig zijn en hoe men berekent wat de percentages zijn voor of tegen iets.

Lijkt mij een volstrekte gok om met cijfers te komen die het echte beeld schetst, of zelfs de juiste ergernissen in beeld brengt. Dat, lieve lezers, is MIJN gedachten hierover. Iedereen mag dit voor zichzelf invullen.

Neem nou hondenpoep, of voor de nettere Nederlander, honden ontlasting ( ik wil niemand kwetsen dus probeer ik ' inclusief' te schrijven 😏). Deze ergernis komt regelmatig als niet bovenaan dan wel hoog op de lijst te staan. Bellende weggebruikers ook. Wegpiraten, scootmobiels in supermarkten zag ik ook een keer langs komen.

Eigenlijk, zijn dit allemaal gedragsergernissen. Mensen doen dingen waar een ander zich aan ergert. Hmm, tja, ik doe ook wel eens wat waar een ander zich aan stoort. Vast en zeker. Maar als iemand uitwijkt van mijn normen hoef ik mij er nog niet aan te ergeren. Als wij kijken naar de artikelen over gezondheid en die mogen geloven, dan is een ergernis een aanslag op je gezondheid. Zorgt voor hoge bloedruk, angst, irritatie, boosheid. Dus ons ergeren aan iets maakt ons lichaam er niet gezonder op.

Wat als wij deze ergernissen nou eens zouden negeren? Daar schijnen wij als volk ook goed in te zijn. Alles vanuit de Ikke ikke ikke! Dus niet letten op de ander. Dat zou een oplossing kunnen zijn voor 'ons' ontevredenheid in het algemeen. Ontevreden omdat de buurman de hondenuitwerpselen van zijn hond achterlaat, dat schoolkinderen hun drank en drinkrommel op straat gooien ipv in of zelfs naast de vuilnisbakken. Ontevreden omdat de hangjeugd naar muziek luistert op straat die wij niet mooi vinden.

Wat als wij nou eens mensen in hun eigen waarde laten. Slonzen of niet. Maar, zegt u, dat verandert niets aan de ergernissen per se.

Dan denk ik, als ik blij ben, is dat omdat ik van iets geniet. Als ik boos ben laat ik de negativiteit van iets mijn humeur aantasten. Dus als ik een blikje op het gras zie liggen wanneer ik voorbij loop, kan ik ook het blikje oprapen en in de prullenmand gooien. De ergernis wordt omgezet in een blij gevoel...ziezo, die ligt er niet meer. Want diegene die dat blikje er neergooide heeft geen boodschap aan mijn ergernis. Ik ook niet. Daar lijdt mijn gezondheid onder.

Ik ben geen moraal ridder. Wel zou ik graag meer blije mensen om mij heen hebben. Want daar knapt iedereen van op. Er valt altijd wel wat  te verbeteren aan een mens - dus ik ga hier ook wat extra aandacht aan besteden. Minder mopperen meer genieten. Het leven is zo mooi. Ik neem voorbeeld aan tante Riek. Gisteren is ze vol goede moed en enthousiasme begonnen aan haar 93ste levensjaar. Er valt zoveel om van te genieten in het leven....!

Carpe Diem! 

Wees het 🌞 in je leven! 

PS ik heb het woordje ergernis opgezocht voor all duidelijkheid: Zelf wil ik er iets aan toevoegen:

Ergernis- veroorzaker hoge bloeddruk, maagzuur en onvrede.

Terug blikken op....

...de woensdagavond na de vakantie.

Gisteren heb ik een blog geschreven die er anders uitzag dan mijn intentie was.

Ik bid voordat ik schrijf. Dan vraag ik om de begeleiding van mijn vingers op het toetsenbord. Dat de woorden die daaruit voort vloeien de woorden zijn die een verhaal vormen die gelezen mag worden.

En het verhaal van gisteren liep ECHT anders.

Toch wil ik het weer over onze woensdag groep hebben, want daar is veel besproken en ik voel me wel geïnspireerd om ook daar over te schrijven.

We zijn bij hoofdstuk 8 aangekomen.

We weten zo langzamerhand wel waar we het over hebben... om niet met jaloerse blikken naar anderen te kijken en denken dat wij alleen maar gelukkig kunnen zijn als wij -

OOK HEBBEN WAT DE ANDER HEEFT

Want zo makkelijk is het leven niet.

Dat zou betekenen dat je alleen maar gelukkig kan zijn met de idealen van een ander.

Toch is het soms moeilijk om te definiëren over wat 'verkeerde' begeerte is.

Zo kwamen wij op de verschillen in geloofsovertuigingen - bijvoorbeeld de verschillen tussen de katholieke kerk op een zondag en de protestantse kerk.

Wij ( ik ben katholiek) mochten ( en mogen nu nog) op de zondag na de kerk, na de koffie en verkleed uit onze zondagse kleren, gewoon buiten spelen met onze vriendjes, naar het zwembad gaan of de speeltuin in.

Dat mochten straatgenoten van 'de andere' kerk niet. Ik vond dat zielig. Dan zagen wij beteuterde kindergezichten achter het raam naar ons kijkend en wensen dat ze mee mochten doen. Ik weet dat ik dat als 'naar' heb ervaren. Gemeen zelfs. Ik snapte niet waarom mensen zo somber en serieus keken en deden op zo'n mooie dag die ZONdag heette. Zelfs een glimlach kon er niet af.

Wij mochten fietsen, lachen, genieten van de zondag op een manier waarvan ik altijd vond - zo dank je de Heer op Zijn dag. Want dan hadden mensen toch vrij? Dan kon het toch, dat samenzijn, familie uitstapje naar het bos of een ijsje halen en op een parkbankje genieten?

In de kerk luisterde wij naar verhalen over een barmhartige God die alleen het beste met je voor had. Er waren regels - de 10 Geboden die je moest naleven. Als je daar maar aan hield dan kwam het allemaal wel goed. Dit als kind dan he, want de boodschap was vast wel ingewikkelder maar zo staat het op mijn geheugen geschreven.

Al opgroeiend heb ik een paar diensten meegemaakt in de protestantse kerk waar ik inderdaad somber van werd. Als mens zijnde kon je NIETS goed doen. Alles was een zonde - er viel niets te lachen, vieren of over te juichen. En vooral de begrafenissen - oh ik werd er bang van. Maar ook op een bruiloft viel er niets te vieren.

Nou ligt het ook aan de interpretatie van de pastor - pastoor hoor. Dat is waar. Dit geldt nog tot vandaag aan toe. De mensen van 'het woord tot de letter naleven'. Niet uitpluizen wat er bedoelt is maar nemen zoals het er letterlijk staat. Ook dat kan leiden tot frustratie, onbegrip, een gevoel van machteloosheid of ontgoocheling.

Ik ben blij dat in mijn opvoeding BLIJHEID mee kwam met  het GELOOF. Naar de kerk gaan vond ik nooit een sleur of ongewild. De verschillende  parochiën tot waartoe ik behoort hebt waren warme, gezellige en vriendelijke verzamelingen van mensen waar ik me altijd in thuis voelde.

DAT IS VOOR MIJ - KERK