Soms zit het mee, soms zit het tegen!

 

Dit plaatje, die ik al een tijdje gebruik, dankzij een onbekende creatieveling, zegt veel. Soms komt het zelfs meerdere keren op een dag voor in mijn gedachten. Want zo zie ik het leven, de maatschappij en de situatie waarin ikzelf soms verkeer.

Zoals nu. Ik kijk naar buiten en ik zie blauwe lucht, zonneschijn, de bomen, nou ja de takken dan, bewegen in de wind. Je zou kunnen zeggen, "goh wat een mooie dag toch. Heerlijk zonnetje".

Als ik weer kijk, nog geen 2 minuten later, verzamelen de wolken zich in rap tempo. Die wind, die de takken heen en weer lieten wiegen, zorgen nu voor een heel ander beeld, Je zou kunnen denken, " nee toch, niet nog meer regen"! Of blijf ik bij de gedachten dat het toch nog een mooie dag is?

De afgelopen maanden, ik tel ze maar niet, sta ik vaak een beetje tussen die twee meisjes in. Ik WIL heel graag altijd dat meisje in de gele jurk zijn, en ben dat ook wel vaak. Toch lonkt het meisje met de blauwe jurk ook wel degelijk. Terwijl ik eigenlijk liever met die rode laarsjes in een plas water stamp, door het hoge gras loop en het wandelpad betreed.

De afgelopen dagen was er toch wel wat getouwtrek tussen die twee. De wind waaide net niet hard genoeg dat alles tegen zat, maar er kwam ook niets positiefs uit m'n handen en er verscheen geen glimlach op mijn gezicht. Ik noem ze verloren dagen.

Ik denk dat ik niet de enige ben die dit ervaart. Dat geschommel tussen welles en nietes. Vooral vanaf maart 2020 denk ik zo. Wat een tijd. Wat een welles/nietes momenten, gedachten, ideeën, meningen en opinies. Zucht! Om moe van te worden. En dat is het ook hé? We worden moe. Moe van tussen de twee meiden in staan en elke keer moeten kiezen. 

Over een paar weken ga ik voor mijn tweede prik. YIPPEE, denk ik dan. Terwijl ik weet dat er velen zijn die daar andere gedachten over hebben. Ik ga mij daar niet mee bezig houden. Is niet mijn taak, mijn verantwoordelijkheid of mijn keus. Ik meng mij niet in de discussie, hoewel het soms moeilijk te vermijden is. Ik stap dan maar eventjes met mijn rode laarzen in een plas met, " ik doe niet mee aan die discussie dankjewel" en ga over op een ander onderwerp. Wat een ander denkt en doet, prima. Ik denk voor mezelf. Neem mijn verantwoordelijkheid in mijn gele jurk en ga met mijn gezicht de frisse lucht inademen en van het zonnetje genieten.

Het voorjaar staat te poppelen......

Het zal niemand vreemd in de oren klinken als ik zeg ' goh wat een rare winter hebben we achter de rug'. Geen witte vlokken, veel en harde wind en een behoorlijk portie regen. En gezien de weerberichten overal in de wereld lijkt het alsof de seizoenen de weg en hun identiteit zijn kwijt geraakt.

Er zijn mensen die moeite hebben met de donkere maanden. Die gedurende de winter periode in een depressie raken omdat ze het licht missen. Hoe zwaar en verdrietig moet dit voor hen zijn. Gelukkig wordt de winter opgevolgd door het voorjaar, de lente. Dan komen die gezichten weer tevoorschijn en met goede moed herpakken zij weer het leven.

Van natuur ben ik een POSITIEF gesteld mens. Ik ervaar alle seizoenen vol enthousiasme en overgave. Nu moet ik wel bekennen dat de afgelopen maand mij zwaar is bevallen. Door mijn lichamelijk ongemak- het ziek zijn, was deze periode ongewoon en bijzonder donker. Ik kwam maar niet in het licht. Tot nu! De LENTE in mijn leven staat te poppelen om open te barsten. Het licht begint weer te schijnen en de warmte stroomt weer binnen.

Gek genoeg ben ik er van overtuigd dat we al deze seizoenen in ons leven nodig hebben. Nodig om het verschil en het mooie van het leven te ervaren. Want prachtig mooi is het toch om na tijd in het donker gezeten te hebben het licht te zien en voelen, na een droogte weer water te krijgen om je dorst te lessen, om groene sprieten te zien groeien, om door velden met bloemen te lopen en vogels te horen zingen.

De emoties, de gevoelens, de gewaarwording van het ZIJN!

De lichtPUNTJES in het leven de afgelopen weken kwamen van de mensen die mij steunde met begrip, troost, vriendschap en gebed. Door hun aanwezigheid en steun werden de donkere wolken weggeblazen en maakte ze ruimte voor het LICHT. Dat ik de warmte van de zon in mijn leven weer kon voelen en ervaren. Mijn vertrouwen en enthousiasme weer deed aanwakkeren.

Mijn lichaam hersteld zich, mijn energie groeit, mijn wel-zijn opknoopt zich en ik zie de dagen weer met vertrouwen tegemoet. Ik kan HET AAN!

( Terwijl ik dit schrijf klimt de zon de hemel in - het licht bereikt mijn bureau en mijn gezicht. De hanen kraaien, de dag is begonnen en ik ben er klaar voor)