Begrip en onbegrip

Wat leven wij in een moeilijk tijd. Eigenlijk is deze tijd niet anders dan anderen. We worden nu geconfronteerd met een virus van lichamelijke aard. Deze discrimineert niet. Pakt jong en oud. Sterk en zwak. Er wordt gewerkt aan vaccins en aan medicijnen om dit virus onder controle te krijgen en mogelijk zelfs uit te bannen. Een wapen om infecties en ziekte erdoor te voorkomen.

Er zijn maatregelen nodig ondertussen zodat de schade aan de gezondheid beperkt kunnen blijven. Dat niet de hele bevolking aan dit virus ten onder gaat. Ondertussen moeten bedrijven hun deuren sluiten. Er is leed, veel leed. Er is zelfs een avond klok. Iets wat sinds de oorlog jaren niet meer is voorgekomen. Nu hoeven we niet bang te zijn dat er bommen vallen of dat we op de hoek opgepakt worden door een groep vijandige soldaten, maar we zullen wel aangehouden worden door politie of stadswacht als wij buiten de aangekondigde tijden buiten zijn zonder goede reden. Dat vallen en bekeuringen, maar geen kogels.

Toch heeft deze pandemie veel bloot gelegd. Veel van onze jeugd weet zich niet te vermaken zonder dat ze in groepen buiten verzamelen. Het 'thuis blijven' lijkt een straf. Onze ouderen worden verweten dat ze een 'last' leeftijdsgroep' zijn. Want omdat de ziekenhuizen veel ouderen in de bedden hebben liggen, moeten de jongeren het bekopen met restricties. Met het 'afpakken' van hun jeugd. Er is onbegrip, er zijn beschuldigingen, er wordt de regering veel verweten, er is veel onbegrip en er zijn nog steeds mensen die denken aan complot theorieën en de virus ontkenners komen met geen bewijs alleen veel geroep en geschreeuw. Dit komt ook uit een angst- iets wat ongezien zoveel leed veroorzaakt. Dat snap ik. Heb ik begrip voor. Maar geen begrip voor de rellen, schade en schofterig gedrag tegen politie en andere zoals de gezondheidsmedewerkers of beveiliging.

Hoewel er begrijpelijk aan een vaccine en medicijnen wordt gewerkt, zou er ook naar de mens en de maatschappij gekeken mogen worden. Ook merk ik, dat er maar kleine dingen hoeven gebeuren of ik word of boos, verdrietig, onzeker of rusteloos. Veel meer voorkomend dan ik me ooit kan herinneren. Hoe komt dat toch denk ik dan? Misschien toch door de onbegrip en onmacht om mij heen. Door de beschuldigers en betweters die van alles roepen maar alleen maar tegengas geven en niets toevoegen aan de oplossingen.

Ik leef ontzettend mee met de eigenaren van bedrijven groot en klein die onder dit virus veel te lijden hebben. Ik begrijp hun frustratie als ze horen dat online verkoop van producten die zij zelf ook in hun assortiment hebben, met man en macht geleverd worden door een overbelast PostNL of andere bezorg instelling. Dat doet vast veel pijn. Ook heb ik begrip voor de reden dat de winkels dicht moesten. We bewegen veel te veel. Hoewel er gevraagd wordt maar met 1 persoon te komen winkelen, gaan mensen toch samen, want, ja je wil toch wat gezelligheid in deze moeilijke period. Ik snap het maar heb daar geen begrip voor. Dat willen we allemaal wel. Ik heb begrip voor de jeugd die graag naar een feestje wil. Ik heb geen begrip voor het idee dat 'ouderen' dat niet willen. Een 65ste of 80-90ste verjaardag vieren is net zo'n mijlpaal als iemand die 18 of 5 of 30 wordt. Je wil toch dat iedereen dat kan?

Vol bewondering kijk ik naar de mensen die in de front linie het werk moeten doen. Wat een helden. Ik doe het ze niet na, toch hoop ik dat wat ik wel doe, meedraagt aan het vechten tegen deze pandemie. Tegen het onwel zijn van onze samenleving. Tegen onverdraagzaamheid en onbegrip. Diegene die veel te roepen hebben in negativiteit, ik begrijp dat het uit frustratie is, toch heb ik onbegrip voor opstand en onverdraagzaamheid.

Momenteel zit mijn 'bubbel' in een vakantiehuisje in het bos in de sneeuw. Als een van ons nu naar de supermarkt hier gaat voor broodjes, lopen er misschien 2-3 mensen in de supermarkt. Geen 50 of 60 en zeker niet samen. Als wij de deur uit gaan te wandelen, komen we op afstand een enkeling tegen. Als wij thuis wandelen, moeten we constant uitwijken voor groepjes mensen die hetzelfde idee hebben, even naar buiten.

Ook hier, het gaan naar deze plek, heeft bij een enkeling onbegrip aangewakkerd. Wij zijn de reden dat de virus nog rond dwaalt. Wij zijn egoïsten. Wij zijn de Ikke ikke ikke generatie. Daar heb ik totaal geen begrip voor. Ik vind het zelfs zielig. Vanaf de rit in de auto, het aankomen op bestemming en het in gebruik nemen van ons plekje zijn wij met niemand in aanraking gekomen. We houden ons aan de regels. Wij behoeden voor 'in gevaar' brengen van anderen. Door uit de drukke omgeving te gaan- brengen wij niemand in gevaar. We zijn zelf voorziend, behalve dan die lekkere croissantjes 's morgens

Ik begon met het zeggen dat we geconfronteerd zijn met een virus van lichamelijke aard. Dit heeft een andere virus bloot gelegd. Die van ONBEGRIP. Die van het ontbreken van medeleven en zelf ingenomenheid in de maatschappij. Ik probeer, op mijn manier, goed te doen voor de samenleving en mijn gezondheid. Er zijn mensen in mijn omgeving waar ik de zorg en ook liefde voor hebt. Die mensen wil ik beschermen, steunen, hulp bieden, er voor zijn. Dan ga ik en mijn bubbel dit toch niet in gevaar brengen?

Zodra er wat verlichting komt in deze wereldse situatie wat betreft de Corona virus wil ik weer naar mijn kinderen gaan. Die heb ik in 20 maanden niet gezien. Dan ga ik toch voorzichtig om met het leven in het algemeen?

De spreuk, " Dit moeten we samen doen" blijkt toch moeilijk. Dat 'samen' is gesplitst in groepjes. Laten we een medicijnen vinden om deze virus in te dammen. Dat moet toch kunnen. 

Kies een middel: Begrip, inlevingsvermogen, samenhorigheid, medeleven. Wij mensen kunnen dit. Willen we het wel?

Blog Inspiratie- waar komt het vandaan?

Ik heb net een blog geschreven op mijn Keuken blog .

Deze blog is ontstaan naast mijn Facebook pagina  over koken, recepten, gezondheid 'dingetjes' enzo.

Iemand vroeg een poos geleden waarom ik aan het bloggen was gegaan.

Nou, dat was omdat ik graag mijn gedachten 'uit' mijn hoofd wilde hebben maar ook omdat ik als kind al schreef, een dagboek bijhield en graag verhaaltjes schreef. Ik las veel en dacht dat ik ooit ook schrijfster wilde worden. Ik heb die droom nog niet losgelaten hoor. Het loopt gewoon anders dan ik voor ogen had.

Mijn kookpagina en blog is ontstaan doordat ik de keuken een van de fijnste plekjes van het huis vind.

Dus, schrijven een hobby en koken een hobby. Die vallen goed te combineren.

Mijn inspiratie voor mijn kook blog komt uit de keuken- mijn inspiratie voor deze blog is uit het leven gegrepen, zeg maar.

Het gaat over dagelijkse dingen, menselijke strubbelingen en belevenissen. Indrukken, gedachten, het nieuws, verwachtingen en teleurstellingen.

Door mijn opvoeding en geloof schrijf ik met de invloeden daarvan.

Ja, ik geloof in God. Ik weet niet hoe God eruit ziet en voor mij maakt dat ook niet uit. Lang haar, blote voeten, ik heb daar niets mee of het nou zo was of niet.

Ik 'voel' de aanwezigheid en daar ben ik dankbaar voor, blij mee en voel me er beschermd door.

Dat wil niet zeggen dat mijn leven verdriet- moeiteloos of zonder tegenslag verloopt.

Wat het wel betekend is dat ik er niet alleen voor sta. Dat ik open sta voor de oplossingen, steun, begeleiding, mogelijkheden die mij aangereikt worden op diverse manieren. En ja, ik grijp wel eens mis. Loop wel eens de verkeerde kant op of zie de oplossing te laat. 

Ik ben nooit alleen

Je zou je af kunnen vragen- wat is dan het verschil tussen een gelovige en een niet gelovige? Want als ik de zelfde dingen meemaak als iemand die niet gelooft, wat is dan het voordeel ervan?

Voor mij, en theologisch is er misschien een heel ingewikkeld uitleg beschikbaar, maar voor mij betekend het toch dat ik er ( het leven) niet alleen voor sta. Dat ik mag vertrouwen in de liefde en kracht van God die mij liefheeft. Dat ik de dankbaarheid voel en ervaar dat ik leef, dat ik gezegend ben met alles wat ik 'heb'. Drie prachtige kinderen en hun partners, de kleinkinderen stuk voor stuk geschenken die mijn leven verrijken. De echtgenoot waarmee ik door het leven mag, de vrienden die mij omarmen, de levenservaringen en leermomenten die ik mag meemaken.

Er is zoveel negativiteit in de wereld. Er wordt zoveel geklaagd, gemopperd. Men lijkt zo ondankbaar en ontevreden. Het stemt mij verdrietig.

Als er wolken in de lucht hangen wordt er eerst gezegd- 

wanneer gaat het regenen? Ipv, nog even dan schijnt de zon weer!

De dagen vliegen voorbij, ik besef dat mijn tijd ooit voorbij is- wanneer en hoe blijft onbekend. Dus aan mij om zoveel mogelijk 'uit' het leven te halen. Te zijn wie ik hoor te zijn voor allen maar ook voor mezelf.

Vandaag dus weer een dag om dat waar te maken. Deze zondag goed in te vullen en optimaal te beleven. Mijn streven is daarom- geen dag te laten ' verpieteren'. En dat lukt niet altijd maar gaat steeds beter.

Geniet allen! Maak wat moois van je leven. Je krijgt maar een kans!

Vrijwillig is niet vrijblijvend

Al een tijdje loop ik rond met deze zin in mijn gedachten. Dat komt door het werk dat mijn man doet. Hij is een regio co-ordinator voor een stichting. Zijn taak is om vrijwilligers te steunen, informeren, enthousiasmeren en begeleiden in hun functie. Hij krijgt berichten via een bureau van mensen die zich hebben aangemeld als vrijwilliger om iets te betekenen voor deze stichting. Vrijwillig dus- zelf aanmelden en een handreiking doen naar en voor mensen die steun kunnen gebruiken.

Dan komt puntje bij paaltje- de tijdstip waarop deze mensen nodig zijn- ingezet zullen worden om hun bijdrage te leveren. Zo teleurstellend vaak zijn de telefoontjes die binnenkomen. De excuses zijn soms echt oprecht - zoals het leven wel eens voor grote ingrijpende verrassingen zorgt. De verhalen waar ik zo moedeloos van wordt zijn de uit de lucht gegrepen ' noodsituaties'  die voorgedragen worden.

Hier een paar voorbeelden:
- Sorry hoor, ik heb het druk want over twee weken is mijn dochter jarig en ik ben nu al met de voorbereidingen bezig!
- Oh ik was vergeten het in mijn agenda te zetten maar dan ben ik een weekje op vakantie!
- Ik heb nu geen tijd!
- Kan het op een ander moment- deze week komt me niet uit!

Nou, ik weet het wel, er kunnen onverwachte omstandigheden zich voordoen- er kan ' iets'  tussen komen waardoor een planning even niet loopt zoals het hoort. Dat snap ik best.

Toch heeft het mij aan het denken gezet over mijn eigen gedrag. Ik heb mezelf ook wel eens schuldig gemaakt aan het excuus- Nu even iet want......! En daar schaam ik me wel voor.

Want: Vrijwillig is NIET vrijblijvend.

Iemand rekent op mij op het moment dat ik mijn hulp aanbiedt. Dat betekend dat ik een belofte heb gemaakt die ik na hoor te komen. Als het mij ' niet uitkomt'  zal dat andere even uitgesteld moeten worden totdat ik weer beschikbaar ben. Mijn vrijwillig aanbod komt EERST! Heeft voorrang.

Vanochtend zat ik te luisteren naar een van de online preken van Jan Verschoor waar ik vaker naar luister. Hij had het niet over vrijwillig hoor maar wel over de onvoorwaardelijke liefde, het altijd voor mij klaar staan van Jesus die graag mijn dag mee wil maken samen met mij. Elke dag- en niet alleen wanneer ik het moeilijk heb, het (leven) even niet ziet zitten, verdrietig ben of pijn hebt. Hij wil graag elke dag meelopen. Een deel uitmaken van mijn leven -punt!

Geloof is een keus- een vrijwillige keus. Je mag geloven- niks moet. God heeft zijn Zoon mens gemaakt zodat wij Hem beter leren kennen, dat wij ons zelf in Hem herkennen, zijn worstelingen, zijn goede daden, zijn liefde voor de zwakke, zieke, arme. Het is aan mij om deze vrijwillige keuze na te komen- en te realiseren dat ik een verantwoordelijkheid heb- dat vrijwillig niet vrijblijvend is. Dat door Jesus in mijn leven te hebben betekend dat ik dat ook laat blijken door Zijn voorbeeld te volgen, door Zijn werk voort te zetten. Door te laten zien hoe geloven een verschil maakt in mijn leven- en dat doe ik nog niet genoeg!

Ik ben eigenlijk de mensen dankbaar die dit jaar zich hebben 'afgemeld'  dat dit onderwerp diep is aangekomen bij mij. Dat ik meer bewust ben geraakt van mijn verantwoordelijkheid. Ik ga hier aan werken en met God's zegen zal ik trachten zijn werk voort te zetten.