Wat ik niet kan zien aan de buitenkant

Een Engelse spreuk, " Don't judge a book by it's cover". Nou zoek ik al jaren naar een vergelijkbare in het Nederlands maar ik kom er maar niet op. Dus, vrij vertaald, " kijk niet naar de kaft van een boek - omdat die niet bepalen is voor de inhoud"! Zoiets.

Ik moest er de laatste tijd vaak aan denken ivm een niet zo'n plezierige ervaring.

Begin dit jaar moest ik twee braces aan laten aanmeten in een ziekenhuis. De betreffende persoon die mij ging helpen was nogal abrupt. Zonder enig uitleg en introductie werd ik nogal ruw geholpen. Ik wist niet wat mij overkwam. Ik probeerde er nog wat van te maken met vriendelijke opmerkingen maar het lukte niet om dit een wat aangenamer moment te maken. Mijn gedachten was, 'ach misschien is er wat aan de hand, thuis of hier of zo.' Toen de braces eenmaal af waren merkten ik dat de pinnen die de klittenband banden die gebruikt werden zodat ik de braces vast kon maken, op de verkeerde ( voor mijn handen dan) plekken zaten maar werd ik op een niet echt vrolijke manier in het ongelijk gesteld en letterlijk weggestuurd...zo van ' u bent hier klaar.' Wel was ik blij om weg te mogen...! Bah.


De volgende ochtend was het duidelijk. Die pinnen moesten anders. Ik had twee rood opgezette plekken. Terug naar de afdeling. Een andere collega plakte er een zacht stukje stof op en stuurde mij weer weg. Niet onvriendelijk maar hoorde mij niet aan. Een stofje over een metalen 'dop' zeg maar, veranderd niets aan de zaak. De druk op mijn hand werd nu gewoon erger.

De volgende ochtend weer terug. Andere collega. Wat een vrolijk en behulpzaam mens. Ontving mij op een zeer verwelkomende manier, keek naar het probleem en zei meteen, " oh mevrouw ik zie dat. Natuurlijk doet dat pijn. Ik ga het oplossen voor u." En zo gezegd zo gedaan. De pinnetjes eruit... hand opnieuw opgemeten en op de juiste plek alles weer geplaatst. Wat en verademing.

Maanden later na een operatie en twee weken in het na-operatieve gips en verband, weer terug naar de afdeling. Nieuwe brace. Zeer goed geholpen. Kijk, dan krijgt een mens moed. Het was diegene die het stofje had geplakt om een euvel te verhelpen. Deze keer ging alles prima. Met zorg en een vriendelijk gesprek.

Er mocht een korte brace komen. Dus, weer terug. Dit bezoek was wederom geen plezierige ervaring. Er ontstond een verwarring over mijn geboortedatum, en ik was er zonder afspraak maar na vragen of er plek was werd gezegd dat er ruimte was om geholpen te worden. De werknemer, van mijn eerste bezoek aan de afdeling, had een nog zwaardere dag denk ik. Ik vertrok met knikkende knieën.

Waarom beschrijf ik dit allemaal zo duidelijk? Omdat ik het even kwijt wil. Vanochtend zag ik een berichtje die mij raakte, gewoon omdat ik ook zo denk. En precies wat het plaatje zegt, je weet niet waarom een mens doet of is zoals ze zijn. Terwijl ik wegliep van de afdeling- hoopten ik dat de dag voor deze persoon toch een glans zou krijgen.

Ik weet het, ik kan een klacht in dienen... ik had de betreffende persoon aan kunnen aanspreken. Toch ben ik daar terughoudend in geweest. Wie weet met wat voor zware verdriet of tegenslagen deze persoon worstelt?  Wel heeft het onplezierige betrekking gehad op mijn denken en doen. Zo jammer.

Social media mogelijkheden zijn er genoeg om mensen naar beneden te halen. Ik lees soms met open mond wat anderen denken te mogen zeggen/schrijven over iemand die ze niet kennen maar wel oordelen over. De ouderwetse leus van mijn oma is zo gek nog niet, " Als je niets aardigs kan zeggen - zeg dan niets!" Dit gaat ook op over gedrag. Soms is het moeilijk om je persoonlijke sores uit te schakelen om het niet over te brengen aan anderen - toch lijkt het mij een zegen als je dit kan. Het werkt vast verlichtend als mensen aardig zijn tegen elkaar. Hoe moeilijk je pad ook is. Een glimlach doet wonderen.

Carpe Diem - voor alle mensen die met moeilijkheden worstelen. Dat ook jullie wereld wat lichter mag worden.

Het grote verdriet

De zon schijnt

De lucht kleurt blauw

Maar toch huilen vele mensen vandaag

OVERAL waar oorlog heerst

Daar hangt een zwarte wolken laag

Er is zoveel pijn en verdriet

Dat het leven gekoesterd hoort te worden

Maar dat ziet men nu even niet

Ik kijk met ongeloof naar de beelden op het scherm

Hoe kan een mens dit een ander aandoen

en jubelen om de wrede daden

Het westen wordt veracht - door een wrede groep mensen

Toch vluchten er miljoenen naar toe

Voor de veiligheid die niet meer te vinden is in hun land

Waar geborgenheid en vrede bedolven is onderhand

Ik snap de gedachten achter het slachten niet

Van kinderen, vrouwen en mannen

Want het enige wat de wereld ziet

Is verscheurde rouwende mensheid in zoveel landen

Wanneer houd deze gekte op

En slaan wij onze handen ineen

Want de wereld is niet van een bepaalde groep

Maar gemaakt voor IEDEREEN.

Een kerst wens

Het uitwisselen van Kerst en Nieuw Jaars wensen

Elk jaar stuur ik nog tig aantal kerstkaarten. Ik merkte voor het eerst wat de financiële waarden ervan was...gewoon, omdat ik alleen de kaarten en postzegels kocht en geen andere artikelen af hoefden te rekenen. Ik heb daarbij nooit of te nimmer bij stil gestaan. Het ging mij om de inhoud, het bericht, de gedachten dat mensen wisten dat ik aan ze dacht en niet alleen in mijn adressenboekje stonden voor de goede vorm. Neen, ik gebruikte de adressen om diegene in mijn adressenboekje staan iets voor mij betekenen.

De betekenis en het vieren van het Kerstfeest is veelzijdig. Voor mij is het van oudsher een feestelijk aangelegenheid. De geboorte, een verjaardag dus, vieren. Een, waarbij de hoofdpersoon van goddelijke aard is. Jesus, de zoon van God en Maria zijn moeder en Josef zijn aardse vader. Want een kindje krijg je niet alleen. Daar zijn twee ouders voor nodig- en in dit geval 3.

Voor een buur uit vroegere tijden, was het een tweedaags vakantie festijn om heerlijk te eten, drinken en lol te trappen. Veel (harde) muziek spelen en de achtertuin vol vrienden en familie.

Voor anderen een jaarlijks familie bijeenkomst om met neven, nichten ooms en tantes even bij-elkaar te komen. Elkaar opzoeken en bij te kletsen. Niet zozeer 'de geboorte' maar wel het vieren van familie, van een gezin zijn.

En dan, die vrienden die werken moesten, meestal in de zorg, politie, brandweer en dergelijk. Die 'vierden' de kerst wanneer de dienst het toeliet.

Het sturen van kerstkaarten werd door velen jaarlijks gedaan. De post bezorgde 2x per dag om door de hoeveelheid enveloppen door te komen, ipv in om te komen. Kamers waren gesierd met slingers van kaarten, ramen ermee beplakt of schouwen en vensters ermee versiert. Veel met de hand gemaakt- of van die geweldige kinderkaarten- knutseltjes die zo aandoenlijk waren dat ze jaar in jaar uit weer tevoorschijn werden getoverd.

Nu hebben we Sociale Media in allerlei vormen. Twitter, Facebook, WhatsApp en natuurlijk ook e-mail. De kranten berichten over hoe slecht het gaat met de post wordt door deze ontwikkelingen de 'schuld' gegeven. Ik heb meerdere kerstberichten/wensen via de verschillende mogelijkheden ontvangen en ook gestuurd. En elk ontvangen bericht is mij dierbaar. Of het nou electronisch of via de brievenbus ontvangen wordt.

Want het gaat om de inhoud...het idee dat mensen /vrienden/ familie vinden dat het sturen van een kerstgroet een teken van waardering is, van goede wil, van vriendschap en welbehagen.

Voor mij het versturen van kerstkaarten hangt samen met een nostalgisch gevoel van dit feest.

Met deze blog wil ik ook heel graag met alle liefde mijn lezers een;

Zalig, gezellig, prettig en vooral 

feestelijke Kerst toewensen. 

Liefde, vreugde en samenhorigheid en vooral VREDE voor allen.

4de zondag in Advent - puntjes op de i zetten!

HOOP

LIEFDE

VREUGDE

VREDE

Het kerstfeest nadert nu snel. Nog maar enkele dagen en dan is er voor velen ' het moment supreme' aangebroken.

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen het kerstfeest als een religieuze aangelegenheid beschouwt.

Voor velen is het een pauze moment, betekent het vakantie, rustig aan doen, kinderen thuis hebben, op vakantie gaan of gaat 'het feest'  zelfs ongemerkt voorbij.

Wat ik me niet voor kan stellen is dat deze 4 mooie elementen in het leven men onberoerd laat.

Wie heeft in zijn leven nooit HOOP gehad - op liefde, een baan, een huis, gezondheid noem het maar op.

LIEFDE speelt een rol in elk mensenleven. Liefde voor iemand, een hobby, werk, eten, de natuur.

VREUGDE, ja dat moment waarop er iets kriebelde in je lichaam, een glimlach van een kind, het jawoord van je geliefde, het winnen van een prijs, het ontdekken van iets nieuws

En dan VREDE - vandaag in veel landen ver te zoeken maar we willen het wel. Vrede onder elkaar, in het gezin, met ouders, broer en zus, vrienden lang links laten liggen omdat ze het niet met jou eens waren - of jij met hen, met mensen waarvan je niet eens weet waarom een relatie of vriendschap breuk is ontstaan. 

VREDE die VREUGDE kan brengen, 

VREDE waardoor we LIEFDE ervaren,  

HOOP hebben dat VREDE zal wederkeren.

Ik heb ook wel iemand die ik graag weer in mijn armen zou willen sluiten - VREDE mee wil sluiten.

Jij ook?

Het gaat niet om wie wat heeft gezegd ( of niet) gedaan heeft ( of  niet). Het gaat ook niet om zeggen - je hebt gelijk ( of niet) het gaat om VREDE, om LIEFDE, om die VREUGDE en de HOOP op samenzijn.

Wie sluit jij weer in de armen - of maak je de poging daartoe?

Vrede op aarde - Vrede op aarde, VREDE op AARDE en in de MENSEN!

1. ZONDAG - rust dag - VREDE mag!

Het is een PRACHTIGE zondagochtend. Tenminste - ik vind zondagochtend zo ie zo al prachtig - vandaag op 2 november 2014 helemaal. Wat een weer. Wie denkt dat het al volop herfst is en winter om de hoek komt kijken zal wel in de war kunnen raken vanwege het aanhoudend mooi en zacht weer type die wij de afgelopen maand hebben beleeft.

En dat haalt de kranten, de televisie, de interviews, de talk shows. We hebben mazzel want het is warm. Ja, we moeten ons zorgen maken want alles veranderd. Ik onderdruk nu even een glimlach want aan elke donkere wolk zit een gouden randje - maar nu hebben we goud in de lucht en wil men er een donkere deken voor trekken. Het is, zoals wij dat in Nederland zo goed kunnen verwoorden: ' Nooit goed of deugd niet'.

Zoals vele zondagochtenden begint die voor mij stilletjes. Mijn eega ligt dan nog op een oor en ik geniet van alle stilte en ontluikende momenten van de dag. Daar heb ik behoefte aan and het bevalt mij prima. Vroeger was een zondagochtend druk druk druk. Drie kinderen klaar stomen om naar de kerk te gaan - gepoetst, geborsteld, gevoed en aangekleed. Toen ze heel klein waren was het makkelijker - dan had ik nog wat controle. Naar mate ze ouder werden, tja, daar zullen meer gezinnen wel mee te maken hebben - pubers met een jong kind als kers op de taart erbij.

Maar nu, ik heb een andere routine, een ander soort leven en ik geniet van mijn stilte. Dan luister ik naar een preek van de serie op de site van de Hoeksteen, ik luister naar muziek, ik 'rommel' wat in de keuken en/of ik werk mijn blog en andere activiteiten bij.

Vandaag stond een thema centraal in mijn gedachten - Vrede : Geweld - en het gemis ervan in onze wereld. Ja, ik weet het. De wereld zoals wij het kennen is nooit in totale vrede geweest. Er is altijd wel ergens een oorlog. Ook gebeuren er natuurrampen - en dat is ook geweld maar dan wel niet een die wij zelf veroorzaken. ( tenminste ???)

En mijn gedachten/vraag vandaag was van: Waarom mengen landbestuurders van andere culturen zich in gevechten in andere landen? Even alle zogenaamde economische redenen daargelaten.

Als mijn buurman en buurvrouw onenigheid krijgen ga ik me er toch ook niet mee bemoeien. Even kort gezegd he. Toen mijn kinderen klein waren en levenslessen nog moesten leren - heb ik me ook niet gemengd in hun ruzietjes met vrienden. Om te leren omgaan met verschillen van mening, ideeën, dromen of opvattingen - moet je elkaar leren accepteren. En dat gaat stukken makkelijker als je dat aan de betreffende mensen over laat.

We bemiddelen ons MAF ( kijk maar naar al die programma's die op tv voorbij schuiven) omdat de kunst van luisteren, accepteren en tot compromis komen minder of heel niet aangeleerd wordt als kind.

Oploskoffie, aardappelpuree in poedervorm, de snelle hap - neem toch de tijd mensen, neem toch de tijd. Om het af te leren hier weer zo'n mooie en toepasselijke spreuk - Haastige spoed is zelden goed. Denk aan de consequentie van een verkeerde beslissing of opmerking.

Dit onderwerp wordt vervolgt - want ik schrijf anders te lange blog stukken ;-)!

Hier een link naar een inspirerende Blog die als prachtige toevoeging geldt.

De ontmoeting: deel V

In deel I had ik al aangegeven dat mijn week meer inhoud had dan een korte samenvatting. Ik hoop dat het verhaal nog steeds boeit.

Woensdagnacht was een echte diepte punt. Nou heb ik best wel het een en ander meegemaakt in mijn leven- wie niet- maar nog nooit, eerlijk waar, nog nooit voelde ik me zo alleen. Nog nooit was God zo ver weg.

Ik zat op de bank ( ja weer) en huilde. “God, de hele week die u mij gegeven heeft beland in de prullenbak! ( of in mijn geval in bed, in bad en op de bank). Hoe kan dat nou? Dat is toch niet de bedoeling? Voor ons mensen bestaat een dag uit 24 uur. In die uren probeer ik in uw wil te leven. Ik kom uren te kort- of neem taken teveel op. Daar werk ik aan. Hoe kan het dat ik u niet voel? Dat ik 'n eenrichtingsgesprek voer. Waar bent u en wat doe ik dan zo verkeerd?”

Toen ik uit Nieuw Zeeland weer naar Nederland terug kwam heb ik maar een paar persoonlijke spullen meegenomen. En maar een meubelstuk. De gemakkelijke stoel van mijn vader. Hier zat hij in om zijn krant te lezen, zijn ochtend koffie te drinken en lekker in te luieren. Hij heeft mij de stoel officieel gegeven- op papier geschreven ‘ deze stoel geef ik  als aandenken aan mijn dochter Anita. Om voor te zorgen, in te zitten en van te genieten net zoveel als ik altijd hebt gedaan’.

Als ik met weemoed aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik met vreugde aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik armen om me heen wil voelen in troost - ga ik in de stoel zitten. Het gevoel om op schoot te zitten met de armen van mijn vader om me heen geeft troost, warmte, liefde, rust.

Het was een uur of 11 s’ avonds. Manlief lag op bed- ook voor hem begint mijn onrust hem te beïnvloeden. Hij was moe en voelde zich ook niet helemaal echt lekker. Geen wonder. Mijn stemming en gedrag beïnvloedde de sfeer in huis. Ik zat op de bank, handen in mijn schoot, schouders bijna op mijn knieën zo ineen gedoken in mijn ellende.

Voor de tweede keer aan her-bekleden toe

Ik kon alleen maar aan die stoel denken. Ik mistte ‘het gevoel’ van die armen. Ik was in en in verdrietig. De strijd was me teveel geworden. Ik zat diep in gedachten toen het opeens tot me door drong dat ik me gesteund voelde. Maar ik zat niet in die stoel. Toch voelde ik de armen van mijn Vader om me heen. Ik zat muisstil- innerlijke rust overviel mij- alle gedachten die de onrust veroorzaakten waren verdwenen als sneeuwvlokjes in de lente zon. Ik zat- ik genoot, ik beleefde, ik werd getroost, ik voelde me gesteund, ik voelde warmte en liefde zo intense dat het mij stil sloeg. Geen gebed kwam over mijn lippen of in mijn hoofd. Niets behalve al die emoties en gevoelens.

God hield mij vast. Hij was zo aanwezig alsof ik daadwerkelijk bezoek had. Ik kon Hem voelen. Ik zat….ik beleefde, ik genoot!

Toen ik weer bewust van tijd werd was er anderhalf uur verstreken. Nee, mijn pijn en ongemak was niet verdwenen uit mijn lichaam. Ik voelde me nog ziek maar wel anders. Ik wilde hardop zingen en dansen. Het leek alsof de zon scheen in de kamer. Toch had ik geen lampen aan gehad. Ik zat in het donker.

Stilletjes zo blij als een kind ging ik naar beneden. Ik wilde slapen. Was het maar zo makkelijk. Ik draaide en woelde in het bed. De pijntjes weerhielden mij om makkelijk te kunnen liggen en in slaap te kunnen vallen. En na een uurtje ongeveer kroop ik maar WEER naar boven.

Het gekke was, ik was opeens niet slaperig, energie gierde door mijn lijf. Ik maakte een kopje thee en smeerde een beschuit met een dun laagje margarine. Weer op de bank- ach nu vond ik het niet eens erg. Ik was in gedachten verzonken- wat ik mee had gemaakt was zo bijzonder dat ik er even over na moest denken. Alle dingen die mij bezig hadden gehouden de afgelopen weken passeerde op de loopbaan die in gedachten voorbij gleden. Nu, ipv zwaarwegend waren het gewoon symbolen- plaatjes, gewoon ‘dingen’.

Ik was zo in gedachten verdiept dat ik de deur niet hoorde en opeens stond manlief in de keuken. Hij was wakker geworden, kon niet meer in slaap komen dus dacht, ach ga ik maar een kopje thee drinken. Terwijl hij in zijn stoel ging zitten zei hij tegen mij “ kom eens hier zitten, ik heb wat te bespreken. Ik wil wat aan je kwijt.”

Dag 2013 - en bedankt voor alle dagen waar ik van heb genoten

Nog twee dagen, dan begint het jaar 2014.

Ik kijk met nieuwsgierigheid en vertrouwen uit naar 2014

Wat een jaartal..... tweeduizend en veertien en wat ziet de wereld er anders uit dan 100 jaar geleden in 1914.

Ik kan me voorstellen dat mensen elkaar op 31 december 1913 om 00:00 - een gezond en gelukkig Nieuw Jaar wenste! Toch werden het 4 jaar oorlog! Vrede, geluk en gezondheid liet 4 jaar op zich wachten.

Nu staan wij als mensheid weer op de drempel van een jaarwisseling. Weer zullen miljoenen elkaar een gelukkig, gezond, vredig en veilig Nieuw Jaar wensen!

Ik wens jullie allen een;

Gezond,

Gelukkig,

Vredig,

en

Veilig

2014 toe

Gezond- door juiste keuzes te maken, wel of niet roken, gezond eten, met mate drinken en regelmatig te bewegen. Dat we verantwoordelijkheid nemen voor ons lichamelijke en geestelijke welzijn.

Gelukkig- omdat we de afgelopen jaar veel hebben zien veranderen in onze stabiele wereld op gebied van financiële zekerheid en stabiliteit en werkgelegenheid. En dat we leren blij zullen zijn met wat we hebben- niet treuren omdat we iets denken te moeten missen.

Vredig - en die vrede begint thuis tussen man en vrouw, broer en zus, in de familie, in gemeenschappen, in dorpen en steden. Net als men een steen in een poel water gooit en de kringen zich verspreiden - zo ook kan de vrede verspreid worden. Klein beginnen- een hand uitreiken in vriendschap en/of vergiffenis.

Veilig- omdat vandaag en de dag veel wordt gesproken en gecommuniceerd over vuurwerk en de gevaren hiervan. Omdat er veel gevaren op de loer liggen die zo onschuldig lijken.

Ik blik met dankbaarheid terug op een vol en rijk jaar. Ook waren er verdrietige dingen want het leven is nou eenmaal een mengelmoes van geluk, verdriet, leermomenten, nieuwe uitdagingen en vernieuwingen. Ik kijk vol verwachting uit op het komend jaar- bid voor wijsheid zodat ik alle uitdagingen en mogelijkheden op de juiste manier aanpak. Dat de lessen van de afgelopen jaren mij veel hebben geleerd en mij zullen bijstaan in wat komen gaat.