Even de spiegel oppoetsen

 

Wij zijn weer toegesproken door de premier, Mark Rutte. Wat ziet die man er moe uit. Ook minister de Jong oogt minder fit dan 15 maanden geleden. En dat is geen verrassing.

Nou vergis je niet. Ik ben ook gefrustreerd en soms wanhopig. Ook ik snap alles niet wat er speelt, gaande is of niet loopt zoals het loopt, maar ja, ik zit hier, thuis en heb de vrijheid om te luisteren en regels opvolgen of niet. En daar zit het 'm in he? Wel of niet volgen wat er van ons gevraagd wordt.

Als juf in ruste weet ik maar al te goed hoe het voelt wanneer je de hele dag bezig bent met het lesgeven, orde- en ook een beetje 'leuk' houden van, een group leerlingen. De hele dag zitten een paar je dwars. Nou niet persoonlijk, maar de les, de pauzes, de leerlingen. Gewoon, DWARSliggers. Kunnen zich moeilijk aan regels houden, afspraken nakomen of gewoon meedoen.

De afgelopen 15 maanden heb ik dat gedrag zien groeien in onze samenleving. De 'goedzakken' zijn, zoals ook op school in de klas, de dupe van de dwarsliggers. De ongehoorzame paar die zichzelf boven alles zetten. Die alles al weten of de informatie die ze moeten beheersen, onzin vinden. Proberen die te ontkrachten met allemaal onzinnige uitingen en eigenzinnige meningen.

Nou is het ieder zijn goed recht om een eigen mening te hebben. Nog wel. In onze wereld in ieder geval. Je hoeft geen Einstein te zijn om te weten in wat voor ander wereld sommige mensen leven die deze vrijheid niet hebben. Die, als ze hun mond opentrekken met een uiting van tegen gas, zo in de gevangenis terecht komen. Sommigen verdwijnen voor goed.

Enfin, dat is niet zo in Nederland, en dat maakt het wonen hier toch wat prettiger.

Terug naar de tegen gas gevers. Aan jullie adres horen de cafe en restaurant eigenaren hun conflict en ongenoegen te leggen. Niet bij de politiek. Ik zie met leden ogen aan elke dag hoe hoog de besmettingscijfers zijn. Ik luister en lees hoe vol de ziekenhuizen liggen. Dat komt niet door Mark Rutte, of de Jonge maar door jullie.

Ik verlang naar de vrijheid om naar de supermarkt te gaan zonder mondkapje en hand reiniger. Ik verlang ernaar om naar mijn kinderen te kunnen reizen zonder prik, zonder test, zonder angst. Ik verlang er naar om bij vrienden en familie op bezoek te kunnen zonder dat ik bang ben hen ziek te maken. En zo verlang ik wel naar meer dingen die nu niet kunnen. En ik wil jullie bedanken voor jullie koppigheid, egoïstische instellingen en niet bereid te willen zijn om anderen wel veilig te houden ongeacht je mening. Vindt het maar onzin, die onzin heeft wel gevolgen. Was het maar een griepje! Van dichtbij weet ik dat het niet zo is.

Kom op Nederland. Wij kunnen dit. Zet je beste beentje voor en houd nog even vol. Laat de moed niet zakken. Laat de tegen gas gevers deze strijd niet winnen.

Vandaag is het (weer) genieten!

Ik zeg vaak, heel vaak, "Geniet van het leven, het duurt maar even!" En dat is niet pessimistisch bedoelt. Integendeel. Grijp je kans, geniet van alles, pluk de dag. De uitspraken die langs ik op diverse plekken langs zie komen. Het is niet nieuw. Alle periodes in het leven, zoals wij dat kennen, heeft indruk gemaakt, sporen achtergelaten of nieuwe inzichten gegeven.

Als ik op sta na een lang of korte nacht, dan is het VANDAAG! Als ik naar bed ga, sluit ik die 'vandaag' dag af. En na het wakker worden- begint VANDAAG weer opnieuw.

Aan het begin in 2018 heb ik een woord gekozen. Probeer ik elk jaar mijn focus op iets te zetten waar ik denk, dat heb ik nodig, moet ik aan werken of gewoon 'leuk' om extra aandacht aan te besteden. Dit jaar is het  'doorzetten'! Waarom dat woord? Omdat ik de uitspraak ' komt goed, doe ik morgen' gebruikten. En misschien wel wat te vaak hebt ingezet. En, zoals je kan zien in het eerste stukje, het komt niet, die MORGEN! Want het is altijd 'vandaag'!

Het foto album van je laatste vakantie, de brief die je nog wil schrijven, de ramen die nog gezeemd moeten worden, de broek die een nieuwe rits nodig heeft, het recept die op je wacht om uitgeprobeerd te worden, de vrienden die je lang niet hebt gezien maar waar je graag mee wil bij kletsen, de baby van je vriendin die nog een knuffel van je te goed heeft, de film die je nog niet hebt gezien, de la die nog opgeruimd moet worden, de kleren die schreeuwen om aandacht en een opruim beurt verdienen. Weet je, dit is maar een piep kleine greep in de 'morgen' la.

De bedoeling is, om stuk voor stuk aan die dingetjes te knabbelen. Om de 'morgen' dingen naar vandaag te plaatsen en dan dat woordje DOORZETTEN te laten gelden. Want een jaarboek van 2014 is niet leuk om nog uit te moeten pluizen. Het eindresultaat trouwens wel. Het doorbladeren van al die herinneringen. Wat een beloning. En die leuke broek die je echt niet weg wil doen- die kan je weer aan. Er zijn een groot aantal naai ateliers in ons land. Bijna elke winkelcentrum heeft er een. Voor €7,50 heb ik net een jack voor mijn man laten repareren. Scheel weer vele €s voor een nieuwe. En hij was nog lang niet uitgekeken op zijn jack. De broek heeft voor het zelfde geld ook weer een nieuwe rits. Ik kwam er niet aan toe dus bleef het liggen voor 'morgen'. Nu is het klaar. Het is mij gelukt om tot nu, alle verjaardagen te belonen met een kaart en bericht. Is soms wel net op het
nippertje- maar toch!


En dat foto album van de laatste vakantie - daar ben ik nu mee bezig. Komt helemaal goed en wordt toch mooi!

Carpe Diem

- Pluk de Dag.... en geniet ervan!

Doorzetten en sterker worden!

2018 daar is ie dan!

Tijd voor een nieuw woord. Een nieuwe uitdaging. Nee, geen NJ's besluit. Maar echt iets waar ik mijn aandacht aan wil geven dit komend jaar om te groeien en verder als mens te ontplooien. De afgelopen 3 jaar ben ik hier mee bezig. Elk jaar wat anders. Mijn doelstelling is om zwakheden van mij wat meer aandacht te geven. 

Nu heb ik gekozen voor - Doorzetten! Op een pagina ( Engels sprekende groep) waar ik lid van ben werd er al gevraagd, " wat wil jij aanpakken dit jaar? Waar wil je sterker in worden?" Ik heb voor "Perserverence" gekozen. Doorzetten, volhouden, gefocust blijven. Zo af en toe moet ik mezelf hierop weer aanspreken. En het komend jaar hoop ik met dit deel van mezelf, wat ik wat zwakjes vind, verandering in te brengen. Dat de plannetjes die ik smeed daadwerkelijk af komen. Dat ik me niet laat afleiden of de klus laat versloffen en op een achter pitje terecht komt.

Zo zijn er talloze klusjes die hiervoor in aanmerking zijn gekomen de afgelopen aren. Dingen uitzoeken zoals oude foto boeken, mijn leesplank, de ondernemingen zoals het schrijven hier of andere dingen. Het afmaken van taken zoals naaiklusjes, reparaties, verf klusjes, opknap taken. Als ik alles op een rijtje zet, dan heb ik de 12 maanden hard nodig om het lijstje af te werken- om het maar niet te hebben over dat er niks bij komt.

Van uitstel komt afstel. En niks is minder waar.

In mijn omgeving zijn er wel wat dingen gebeurt de afgelopen maanden waardoor ik wat wakkerder ben geschud. Niemand heeft het eeuwig leven, ook daar ben ik mijn van bewust. Soms heb je even een 'wake up call' nodig om weer bij de les te blijven. Dat bedoel ik niet negatief hoor. Dankbaar ben ik voor elke ochtend wanneer ik wakker word en de dag mag begroeten. Mijn vreugde dat ik berichten van mijn kinderen en lieve vrienden krijg die ver weg wonen. Dat ik ontbijt hebt om de dag mee te beginnen en een warm huis, dak boven mijn hoofd en comfortabel bed om in te slapen. Toch is dit allemaal niet vanzelfsprekend.

Van het ene moment op het andere kan dat voorbij zijn of in gevaar komen. Nergens staat er dat het MIJ of JOU niet zal overkomen. Dat je leven in een klap totaal veranderd. En juist die nuchterheid wil ik wat aandacht geven. Dat bij het uitstellen van zaken die anderen aangaan op orde moeten zijn. Dat ik niet nalaat om mijn kinderen en kleinkinderen de nodige aandacht, liefde en tijd geef. Dat ik met mijn naasten een goede relatie blijf onderhouden. Dat mijn vrienden weten dat ze op mij kunnen rekenen. Dat, waar nodig, ik er kan zijn voor mijn buur of verre vriend. Dat ik geen waslijst van 'nog te doen' taken laat liggen. Dat muurtje op balkon moet NOG geschilderd worden. Die bak met foto's moeten NOG uitgezocht worden. Dat fotoboekje voor mijn kleizoon moet NOG gemaakt worden. Al die recepten moeten NOG uitgezocht worden. Mijn kookboek van oma voor de kleinkinderen is NOG maar een droom en staat ook op die lijst. Ik wil van die lijst af.

Enfin, dat is dus mijn woord voor 2018. Vol goede moed en energie ga ik aan mijn 'uitstel van executie' syndrome werken. Waar denk jij dat jij sterker in kan worden?

De Ontmoeting: deel II

Maandag werd van een redelijke productieve en prettige ochtend, een nare en niet voor herhaling vatbare middag en avond. Ik ging zo snel bergafwaarts wat gezondheid betreft dat ik er misselijk van werd. Letterlijk. Zo had ik mijn dag, laat staan mijn week, niet bedacht. Ik ging, nadat ik anderhalf uur in bad had gelegen om van de pijntjes af te komen, toch maar weer naar bed. Slaap kwam makkelijk en de dag verdween voordat ik er bewust van was. Toen ik wakker werd was het schemerig en voelde ik de avond temperatuur al in de lucht hangen. Eigenlijk had ik, vanwege vorige ervaringen verwacht, dat ik me nu wat beter zou voelen. Dat, na het ongewenste ‘reinigen’ van mijn lichaam, het kwaad eruit was en ik aan de beterende hand zou zijn.

Ik zette mijn benen naast het bed, schoof mijn voeten in mijn sloffen, trok mijn kanariegele badjas aan en betrad de trap naar boven. Even een bijkomstigheid, wij wonen in een dijkhuis en hebben onze slaapkamer beneden- lekker koel in de zomer en in de winter horen wij de storm niet op de dakpannen boven ons hoofd. Heerlijk koel en lekker rustig dus. Het vergde al mijn energie alleen al om de trap de beklimmen. Voelde alsof ik een berg op was gegaan. Ik hijgde behoorlijk, trilde op mijn benen en volgens man lief zag ik er belabberd uit. Ja, dat helpt als je je echt al zo voelt! Na het voorbij schuiven langs een spiegel moest ik toegeven dat hij geen woord verkeerd had gezegd. Dat is even balen!

Het was mijn bedoeling om eten te koken, ja lach maar! Ik was het echt van plan. Mijn ochtend was dermate goed gevuld geweest dat ik het een en ander al had klaargezet. Nou, dat ging het echt niet worden. Ik trok een bak met een restmaaltijd uit de vriezer en ontdooide dat en probeerde er wat van te maken voor mijn man. Hij kan zelf koken hoor, daar niet van, toch wilde ik iets voor hem klaar maken temeer omdat ik dan mezelf voor de gek kon houden dat ik, na een middag dutje, weer aan de betere hand was.

Met het zweet langs mijn rug druipend, plofte ik op de bank neer. Ik had aan een marathon deelgenomen. Nou heb ik dat nooit gedaan, dus is het een slechte vergelijking maar zoiets stelde ik me daar van voor. Met mijn lievelingsplaid over mij heen lag ik languit op de bank. De tv ging aan en ik dacht de kookprogramma’s te bekijken. Mijn ogen dachten daar anders over. Het gevoel kan ik alleen maar beschrijven als ‘beurs’. Als twee beurse knikkers in mijn oogkassen die teer en beschadigd aanvoelde en moeite hadden om hun werk te doen- kijken!

“Dit wordt niks,” zei manlief, “ ga toch weer naar bed. Morgen zal je vast wat beter voelen”.

Naar beneden ging makkelijker dan naar boven en ik lag in een mum van tijd weer in mijn warm bed. Ik dacht nog ‘ ik ga nu eerst maar bidden want dit voelt toch anders dan anders. Voor een klein 24 uur ziekje bel ik geen dokter, maar voor DIT ga ik toch even de Heer raadplegen want ik heb Zijn hulp nodig”. Volgens mij heb ik het maar kort gehouden want slaap overmande mijn ziek lichaam weer. Ik werd tegen 3uur trillend van de kou wakker.