Veranderingen #3: De herfst is op komst

Wat een dag. Terwijl ik terugrij naar huis ziet de wereld er zo anders uit. De grauwe wolken komen tezamen. De wind buigt de bomen totdat ze krom staan. De bladeren doen hun uiterste om aan de takken te blijven maar velen verliezen de strijd. Het is nog drukker op de weg dan vanochtend. Minder vrachtwagens. Meer caravans en personen auto' s met fietsen achterop of op het dak. Het is pas tegen 15:00. Mijn bezoek aan mijn tante, oom en broer zit erop. Het was heel anders dan de jaren hiervoor. Ik was nu verdrietig gestemd bij het achterlaten van mensen die mij dierbaar zijn.

Aangekomen bij mijn broer ( 2 jaar jonger dan ikzelf) zag ik dat zijn gezondheid nog verder achteruit was gegaan. Wat mij wel geruststelde is dat hij nu hier een plekje heeft, al 18 maanden. Niet meer in een flatgebouw in een woonwijk 11 hoog waar hulp telkens naartoe moest komen. Nu een wat 'veiliger' omgeving. Dichterbij hulp zou die nodig zijn. Kleiner, makkelijker te onderhouden en 'onder de mensen'. Als kers op de taart, ongeveer honderd meter vandaan waar onze vader is geboren. Dichterbij 'thuis' kan het niet.

Ik maakte een praatje, liep naar de supermarkt voor wat boodschappen en dronk een bakje koffie. Door de vermoeidheid in zijn lijf, bleef ik niet te lang. Vanwege het besef dat tante snel achteruitgaat, dacht ik, ik kom toch gauw weer. Dan kom ik weer op bezoek. Met tranen in mijn ogen verliet ik zijn kamer. De moed zakte mij in de schoenen. Hij was er slechter aan toe dan ooit. Bah!

Wat mij zo bekoorde op de heen weg, viel zo tegen terwijl ik huiswaarts reed. Nu was de aankomend herfst toch meer zichtbaar. De bladeren waren op vele plekken al verkleurd, de zon met wat zielige stralen, die toch probeerde door te breken, was zwak en het ontbrak aan echte warmte. Zelfs achter het voorruit. Ik wilde eigenlijk alleen maar thuis zijn.... toch reed ik langzamer dan op de heen weg. Een soort lopen met lood in de schoenen, schoorvoetend vooruit. Zo stuurde ik de auto wat trager over de wegen richting huiswaarts.

Bij een wegrestaurant haalden ik een grote cappuccino. Hoewel de wind fris was, bleef ik buitenstaan om mijn drankje te nuttigen. Op een of andere manier beviel mij die koude lucht wel. Paste bij mijn gevoel. Op! Er stond niets anders op dan door te rijden.

Mijn hoofd liep over met mooie herinneringen. Onder het rijden begon er toch een soort vrede in mijn lichaam plaats te nemen. Het beeld van die broose, stille en zeg maar gebroken vrouw zorgde ervoor dat ik mijn eigen verlies omruilde voor de rust en vrede voor tante met een snel en pijnvrije afloop van het leven. Daar zou ik alleen maar voor bidden. Afscheid nemen is nooit een pretje of plezierig, vooral als men beseft, het is voor altijd. 

Een afscheid van tante betekent ook dat ik weer een stukje van mijn vader kwijt zou raken. Van het gezin van 6 zou er dan maar 1 over blijven. De jongste broer. Hij woont niet in Nederland. Voor hem, wanneer mijn tante komt te overlijden, zal zijn verdriet zwaar te dragen zijn. Voor hem geen persoonlijk afscheid. Wat dat betreft was ik in een bevoorrecht positie. Alle veranderingen in een mensenleven hebben tijd nodig om door te dringen, plekje te krijgen en bij nader analyse met ander ogen naar te kijken.

Ik moest nu toch doorrijden. Mijn buurvrouw van 87 verwachtte mij. De avond voor mijn vertrek had ze gevraagd of ik haar helpen kon. Ze had boodschappen nodig en sinds een paar weken was ze autoloos geworden. Haar partner, 94 jaar, was weer thuis uit ziekenhuis. Boodschappen doen werd een missie. Ik zou haar daarbij helpen. Hoe bizar afwisselend kan een dag lopen.


Heb je Deel #1 en #2 gemist, klik dan hier onder voor de link

#1 Op bezoek bij mijn tante

#2 Ik zwaai nog een keer

Gisteren- Een dag in het leven van- op zoektocht naar familie geschiedenis!

Een jaar of tien geleden werd een een prachtig Familie Stamboek geschreven, gedrukt en gepresenteerd over onze familie. Je zou het als een levenswerk kunnen beschouwen. Een neef heeft hier veel tijd, energie, zoekuren en liefde ingestopt. Het werd in het Nederlands en Engels aangeboden gezien er meerdere familieleden in het buitenland wonen en Engelstalig zijn. Het boek gaat een aantal generaties terug in de tijd en is veel omvattend wat informatie betreft.

Vorig jaar werd er door een andere neef verder onderzoek gedaan, vooral naar de verhalen, herinneringen en gebeurtenissen binnen de familie en over de familie. Wij, de neven en nichten zijn nu ' de bovenste laag' om het zo maar uit te drukken. Wij hebben van al onze ouders inmiddels afscheid moeten nemen en als laatste mijn moeder. De vragen die we nu hebben - of eigenlijk de antwoorden die we zoeken, moeten nu gezocht worden in ons geheugen en generatie.

Door zoveel mogelijk informatie te kunnen vergaren is er een FB pagina gestart waar familieleden voor uitgenodigd worden om foto's en verhalen te delen om zo aan aanvullende anekdotes, connecties en geschiedenis te komen. Ik, zowel als vele anderen doe hier graag aan mee. Ik ben 30 jaar weg geweest uit Nederland en nu alweer 13 jaar terug 'thuis'. Door deze activiteiten ben ik familieleden weer tegengekomen en anderen voor het eerst kennis mee gemaakt. Geweldig vind ik dat.

De eerste immigranten hadden het moeilijker dan wij vandaag wat betreft contact hebben en houden met de thuisfront. Tegenwoordig wordt er gebruik gemaakt van SKYPE, email, Internet en dergelijke. Heen en weer vliegen ' kan'  tegenwoordig makkelijker dan in de jaren '40-50 en '60. Familiebanden kunnen, waar gewenst, makkelijker aangehouden worden en kleinkinderen ' kennen'  hun grootouders ook met de afstanden die met immigratie gemoeid gaan.

Ik heb de mogelijkheid om ook de interesse om iets actiever mee te doen dan anderen. Zodoende kwam het dat ik met neef Ad gisteren naar Oudenbosch ben geweest en een bezoek heb gebracht aan het Zouavenmuseum. Dit, omdat we wisten dat de beide opa's van onze opa én oma als zouave actief geweest waren. Er zouden ook persoonlijke spullen in het museum aanwezig zijn- en wij wilde dit graag met eigen ogen zien, aanraken en beleven. En dat was toch een ervaring waarmee ik blij ben dat

ik dat heb mee mogen maken.

We hebben, doordat wij een super enthousiaste vrijwilliger in het museum hebben getroffen, veel informatie kunnen vinden, kopietjes van mee hebben gekregen ( tegen betaling dan wel) en attributen gezien een aangeraakt wat dit een bijzondere ervaring maakte.

Maar er waren niet alleen antwoorden- we hebben nu een nieuwe uitdaging.

De persoonlijke kist die geschonken is aan het museum bevatte spullen van BEIDE opa's. En om zo te zien maar EEN foto.

Wij dachten te weten welke opa we voor hadden - maar nu de hamvraag? Is dit de opa van oma of is dit de opa van opa??????

Ja, je begint wel ergens aan...... maar je weet niet wat je tegen gaat komen. De speurtocht gaat door.

Herkenning

Het was een geweldige week - nou ja ik heb wel vaker geweldige weken maar sommige ervaringen steigen overal boven uit.

Weerspiegelende ogen

Het is dinsdagmiddag en ik ben in volle verwachting- mijn nicht en haar man komen op bezoek, uit Zweden. Ik heb haar voor het laatst gezien in 1961 en daarna verder op foto's en later op SKYPE. We houden tegenwoordig regelmatig contact en zijn erachter gekomen dat we elkaar heel graag mogen. We liggen elkaar.

Tegen etenstijd gaat de deurbel. Daar zal je ze hebben. We vliegen elkaar in de armen. Wat raar eigenlijk en toch weer niet. Onze ogen vinden elkaar- we KENNEN elkaar. Innig zelfs. Haar man lacht hartelijk. Hij zag iets bijzonders gebeuren vertelde hij mij later. Iets heel moois. Ja, dat ' zie' je dan niet want  zelf ben je het plaatje.

Het voelt feestelijk en we besluiten om uit te gaan eten. Mijn man en ik stellen een paar mogelijkheden voor en er wordt voor Grieks gekozen. Zeker van de kwaliteit van het eten zijn wij - en ook van de gezellige ambiance. De avond kan niet meer stuk.

Samen naar Kinderdijk!

Mijn nicht en ik zijn allebei leerkracht en onze ervaringen lopen gelijk op, we zijn allebei een beetje
' gadget freaks'  en houden allebei ook van koken. Genoeg gesprekstof zou je zeggen. Maar er is meer, veel meer. We hebben ook familie connecties in Nieuw Zeeland en ik weet dat zij al een tijdje oprecht met mij kan meeleven als moeder wat betreft afstand en kinderen. Haar dochter woont nu al een tijdje in Nieuw Zeeland en het zou wel eens kunnen zijn dat dit haar permanente woonplaats wordt. Ze begrijpt mij zonder teveel woorden te hoeven gebruiken

Plannen worden gemaakt voor de komende dagen. Kinderdijk, Park de Hoge Veluwe, de Hollandse Biesbosch. Thuis koken en kletsen, heel veel kletsen. Het waren SUPER dagen. Veel te snel moesten wij afscheid nemen. De mannen hadden ook op diverse draagvlakken veel gemeen. Dat is ook fijn want anders kan het wat stroef gaan - zo met z'n viertjes.

Deze ervaring heb ik eerder gehad, die van herkenning met iemand van de familie die ik in geen 40 jaar gezien had

Even de plantjes bekijken.

- weer dat zelfde met een ogenblikkelijk gevoel van herkenning en intense gevoel van weten en samenhorigheid. Elkaar niets hoeven zeggen toch weten wat er in iemand omgaat.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland woonde had ik dat ook als ik Nederlanders in de stad tegen kwam. Dat ZAG je gewoon. Ik heb dat ook met mensen die in God geloven. Dat ZIE je gewoon.


Ik heb het een paar maanden geleden met iemand over gehad - over het geloof! Nee, ze was geen christen, nee hoor ze ging niet naar een kerk of zo. Terwijl wij elkaar beter leerde kennen en ik inzicht kreeg in haar leven en levensopvatting kwamen er dingen aan het licht waarvan ik zou zeggen - daar kunnen veel kerkgangers van leren. Om zo te leven, zo te denken en zo te handelen. Geweldig. Ik herkende een goed mens die veel voor anderen betekent en zich geeft voor het welzijn van anderen. Mooi!


Ik zag liefde voor de mensheid in haar ogen. Herkenbaar, vertrouwd en sprankelend. In haar handelen doet zij ZIJN werk.

Wat ik ook zo mooi vind van zo'n gesprek is het ontdekken wat mensen denken wat christen zijn betekend voor hun. Dat ze een beeld van iemand hebben met een hemelse blik, ongelooflijk veel geduld, wijsheid en die rust uitstraalt. Dat ze de wijsheid in pacht hebben en gezien worden als wereld verbeteraars. Dat een christen zo stevig in de schoenen staat dat ze zelf geen hinder of problemen in hun leven ervaren. Dat alle problemen opgelost worden door op de knieën te gaan en te bidden.

Ik hoop dat ik haar een ander beeld heb gegeven - een meer realistisch en evenwichtig beeld in ieder geval.