Dit wilde ik even delen

De naam van deze blog is: Dit wilde ik even delen.

Hier schrijf ik op mijn gedachten over diverse onderwerpen, gebeurtenissen en voor mij opmerkelijke of gangbare zaken waar ik 'iets' over denk, weet of wil delen.

Ik probeer niet te 'lang draderig' over te komen- maar soms boeit een onderwerp mij zo dat ik eventjes doordraaf.

Gisteravond keek ik naar buiten en zag ik iets wat ik nu met jullie 'even wil delen'. Kort en bondig, zeg maar!

Elke dag als de zon ondergaat in Nederland- stuur ik een liefdeswens mee naar mijn kinderen en kleinkinderen Down-Under.

"Geniet ervan en dat jullie dag vol vreugde en liefde mag zijn."

...en dan bij de laatste blik zeg ik - tot morgen!

En ja hoor, de volgende dag sturen ze het gewoon weer terug 

zodat de zon ook in mijn leven mag schijnen.

Hetzelfde - en toch anders

Het is winter. Dagelijks vertel ik mijzelf dat. Het is winter, het is nu januari en nog steeds winter. Toch geloof ik het nauwelijks. Ja, de beelden op televisie en Social Media geven aan dat er in ons klein landje toch ergens winter is aangebroken.

Waar een klein landje al niet groot in kan zijn.

In verschillen. Nederland telt 12 provinciën met twaalf identiteiten en accenten of dialecten. De Friezen hebben zelfs hun eigen taal. Nou moet ik toegeven dat ik de taal  niet beheers maar wel dat er Frysk bloed door mijn aderen stroomt. Ik luister er graag naar.

Elk provincie heeft een eigen identiteit en is bekend of beroemd ergens voor. Limburg voor de vlaai en in de provincie Zuid Holland ligt Gouda bekend ( vooral in het buitenland) om kaas. De Betuwe in Gelderland voor Flipje en zijn fruit, Zeeland en haar mosselen en zo is er wel wat te bedenken voor alle provinciën.

Na 30 jaar afwezigheid - wil ik even zeggen, dat ik Nederland altijd al een kleurrijk land hebt gevonden. Kleurrijk in haar diversiteit. Van jongs af aan werden wij thuis 'blootgesteld' aan de Indonesische keuken. Onze buren, de familie Kwast, waren Indonesische mensen en hun kookvaardigheden uit de kunst. Wat boften wij dat mw Kwast regelmatig onze nasi en bami bereidde. Op de meest traditionele wijze- niks pakjes en gesneden groenten uit de koeling... Nee, alles zelf bereiden en dagen er over doen om de smaak er volledig in te krijgen. Het water loopt me nog in de mond.

Er is veel gebeurt sinds mijn kinderjaren, wat betreft het mengen van culturen in ons land. Ook reizen mensen veel vaker de wereld over om landen te ontdekken en ervaringen op te doen. En zo veranderd ook weer onze samenleving. Restaurants van allerlei verschillende 'keukens' zijn in grote aantallen aanwezig. Voor elke smaak wat wils.

Nederland telt 200 nationaliteiten ( ja echt waar). De diversiteit van onze bevolking wordt steeds groter. Raken wij daardoor onze identiteit kwijt? Worden wij bedolven onder de verschillen dat wij onszelf - ons Nederlands zijn - niet meer herkennen? Eten wij liever 'een prakkie' van aardappelen vlees en groente of zitten wij aan een tajine?

Nederland wordt steeds kleurrijker en het mengen van culturen brengt een diversiteit met zich mee waar wij allemaal van kunnen genieten en profiteren. Profiteren in de zin van onze kijk op het leven verruimen en leren van elkaar.

De huidige onrustige situatie is voor iedereen ongemakkelijk. Als wij nou vast houden aan wie wij zijn en de door nare omstandigheden aangekomen nieuwe bewoners, die hier hun veiligheid zoeken, onze gewoontes en gebruiken leren kennen, dan zal Nederland zich weer verder ontwikkelen als een nog kleurrijker land het al is.

Ik ben benieuwd hoe onze wereld eruit zal zien over 12 maanden - als wij weer verder zijn in onze ontwikkeling als kleurrijke Nederlanders.

Wie staat naast jou?

Wees gerust - het is geen zwakheid om steun nodig te hebben, daarin ben je niet alleen. 

Wees gerust en vertrouw op Diegene die zijn hulp aanbiedt.

Wees gerust, en leg uw zorgen bij Hem neer.

Vandaag even dit, voor allen die in deze woorden steun zullen vinden.

Als Jezus met je meeloopt

(Deut. 31:8)

Als Jezus met je meeloopt, dan gaat Hij aan je zij.

Wat er ook gebeuren mag, de Here is erbij.

Als Jezus met je meeloopt, in vreugde en verdriet,

in de grootste eenzaamheid, met Hem verdwaal je niet.

Want, Hij trekt voor u uit,

Hij zal met u zijn,

Hij begeeft u niet,

en verlaat u niet.

Er gaat Iemand met je mee.

Als Jezus met je meeloopt, laat Hij je nooit alleen.

Zijn trouwe Vaderarmen zijn altijd om je heen.

Als Jezus met je meeloopt, helpt Hij je er wel door,

over bergen en door dalen, de Heer gaat je voor.

Want, Hij trekt voor u uit,

Hij zal met u zijn,

Hij begeeft u niet,

en verlaat u niet.

Er gaat Iemand met je mee.

Als Jezus met je meeloopt, hoef je niets te vragen.

Is de weg te moeilijk soms, Hij zal je wel dragen.

Als Jezus met je meeloopt, neemt Hij je bij de hand,

en leid je door dit leven heen, naar Zijn Hemels land.

Want, Hij trekt voor u uit,

Hij zal met u zijn,

Hij begeeft u niet,

en verlaat u niet.

Er gaat iemand met u mee.

Altijd fijn om te weten dat we niet alleen zijn!

Herkenning

Het was een geweldige week - nou ja ik heb wel vaker geweldige weken maar sommige ervaringen steigen overal boven uit.

Weerspiegelende ogen

Het is dinsdagmiddag en ik ben in volle verwachting- mijn nicht en haar man komen op bezoek, uit Zweden. Ik heb haar voor het laatst gezien in 1961 en daarna verder op foto's en later op SKYPE. We houden tegenwoordig regelmatig contact en zijn erachter gekomen dat we elkaar heel graag mogen. We liggen elkaar.

Tegen etenstijd gaat de deurbel. Daar zal je ze hebben. We vliegen elkaar in de armen. Wat raar eigenlijk en toch weer niet. Onze ogen vinden elkaar- we KENNEN elkaar. Innig zelfs. Haar man lacht hartelijk. Hij zag iets bijzonders gebeuren vertelde hij mij later. Iets heel moois. Ja, dat ' zie' je dan niet want  zelf ben je het plaatje.

Het voelt feestelijk en we besluiten om uit te gaan eten. Mijn man en ik stellen een paar mogelijkheden voor en er wordt voor Grieks gekozen. Zeker van de kwaliteit van het eten zijn wij - en ook van de gezellige ambiance. De avond kan niet meer stuk.

Samen naar Kinderdijk!

Mijn nicht en ik zijn allebei leerkracht en onze ervaringen lopen gelijk op, we zijn allebei een beetje
' gadget freaks'  en houden allebei ook van koken. Genoeg gesprekstof zou je zeggen. Maar er is meer, veel meer. We hebben ook familie connecties in Nieuw Zeeland en ik weet dat zij al een tijdje oprecht met mij kan meeleven als moeder wat betreft afstand en kinderen. Haar dochter woont nu al een tijdje in Nieuw Zeeland en het zou wel eens kunnen zijn dat dit haar permanente woonplaats wordt. Ze begrijpt mij zonder teveel woorden te hoeven gebruiken

Plannen worden gemaakt voor de komende dagen. Kinderdijk, Park de Hoge Veluwe, de Hollandse Biesbosch. Thuis koken en kletsen, heel veel kletsen. Het waren SUPER dagen. Veel te snel moesten wij afscheid nemen. De mannen hadden ook op diverse draagvlakken veel gemeen. Dat is ook fijn want anders kan het wat stroef gaan - zo met z'n viertjes.

Deze ervaring heb ik eerder gehad, die van herkenning met iemand van de familie die ik in geen 40 jaar gezien had

Even de plantjes bekijken.

- weer dat zelfde met een ogenblikkelijk gevoel van herkenning en intense gevoel van weten en samenhorigheid. Elkaar niets hoeven zeggen toch weten wat er in iemand omgaat.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland woonde had ik dat ook als ik Nederlanders in de stad tegen kwam. Dat ZAG je gewoon. Ik heb dat ook met mensen die in God geloven. Dat ZIE je gewoon.


Ik heb het een paar maanden geleden met iemand over gehad - over het geloof! Nee, ze was geen christen, nee hoor ze ging niet naar een kerk of zo. Terwijl wij elkaar beter leerde kennen en ik inzicht kreeg in haar leven en levensopvatting kwamen er dingen aan het licht waarvan ik zou zeggen - daar kunnen veel kerkgangers van leren. Om zo te leven, zo te denken en zo te handelen. Geweldig. Ik herkende een goed mens die veel voor anderen betekent en zich geeft voor het welzijn van anderen. Mooi!


Ik zag liefde voor de mensheid in haar ogen. Herkenbaar, vertrouwd en sprankelend. In haar handelen doet zij ZIJN werk.

Wat ik ook zo mooi vind van zo'n gesprek is het ontdekken wat mensen denken wat christen zijn betekend voor hun. Dat ze een beeld van iemand hebben met een hemelse blik, ongelooflijk veel geduld, wijsheid en die rust uitstraalt. Dat ze de wijsheid in pacht hebben en gezien worden als wereld verbeteraars. Dat een christen zo stevig in de schoenen staat dat ze zelf geen hinder of problemen in hun leven ervaren. Dat alle problemen opgelost worden door op de knieën te gaan en te bidden.

Ik hoop dat ik haar een ander beeld heb gegeven - een meer realistisch en evenwichtig beeld in ieder geval.

Het leven in het kippenhok

Onderaan in de tuin ( wij wonen binnendijks) staat een royaal kippen paleis. Een riante woning voor onze vier kippen. 

We hebben twee soorten, en ben ik nou even de ras namen kwijt ! heeft vast iets met de leeftijd te maken!

Enfin, daar ging mijn verhaal niet over, of toch wel?   Ik ga door.

Ze kwamen uit een gezamenlijk 'hok- ruimte' dus gingen wij ervan uit dat ze elkaar ook kende. Zoals alleen kippen elkaar kunnen kennen. Mijn man Leen koos twee dezelfde en ik idem dito! Dus 2x2.

Het was al snel duidelijk dat deze kippies toch niet zo harmonieus om gingen met elkaar. Dat was in een grote ruimte niet opgevallen. Er moet altijd ? een baas zijn! Een leider. Eentje die zegt, "toe maar, ga maar eten, ik heb het lekkerste eruit gehaald, nu mogen jullie". Zo gaat het toch, in een kippenhok? Nou, we keken dat even aan. De eerste weken moest wennen zijn, aan een nieuwe omgeving. Hoogst waarschijnlijk aan net iets ander voer. Wel veel ruimte en liefdevolle verzorging.

We zijn nu iets meer dan een jaar verder. Wat heb ik ze vaak staan observeren. De 'baas' hoewel een kip, is eigenlijk een haantje de voorste. Deel II van dit soort is, door pesterijen en intimidatie, de kleinste gebleven en is ook al ( en ik snap dat volkomen) een paar keer ontsnapt. Ik voer haar op een andere plek, stiekem, heel zachtjes dat die andere het graan niet hoort vallen. Ja, echt waar! Ze weet het ook he, gaat al richting het plekje als ik eraan kom. Ze moet dan stiekem langs die 'baas' lopen alsof er niets aan de hand is- vliegt het loop plankje op en trilt op haar klein dunne pootjes van angst.

Het andere setje trok zich nergens wat van aan. Nou, dat is niet helemaal waar, ze gaan met een boog om de 'baas' heen maar blijven wel dooreten met een oog gericht op mogelijk onheil.

Het vervelende is, de 'baas' is de enige die momenteel een eitje legt. Ik heb duistere neigingen naar de 'baas' toe. Dat siert mij niet, dat snap ik. Toch kom ik op voor de kwetsbare - zo is het nou eenmaal. Zelfs de soeppan is misschien te goed voor de 'baas'. Zal vast niet smaken!

Een paar dagen geleden merkte wij dat ons 'kleintje' wat mank was. Ze liep niet zo makkelijk en zag er miserabel uit. Ze staat nu apart - in ieder geval uit bereik van de 'baas'. Ze krijgt haar eten vlak voor haar snavel en de drinkbak is ook binnen nekrek bereik.

En wat schetst mijn verbazing - de 'baas' heeft zich nu gericht op een van het andere setje. Ja, een vervanging want blijkbaar kan de 'baas' het niet verkroppen dat ze geen kip kan intimideren. Een aangeboren afwijking? Aangeleerd gedrag? Erfelijk?

Ik sta voor een dilemma. Moet de 'baas' het veld ruimen? Ik weet zeker dat als we kleintje weer terug in het groepje zetten dat ze weer doelwit gaat worden. Ervan uitgaande dat ze beter wordt uiteraard.

Nou gaat dit verhaal over een kippenhok met 4 kippen. Toch klinkt het mij bekend in de oren. Niet als haantjes gedrag maar mensen die haantjes gedrag tonen. Die anderen het licht niet in de ogen gunnen. Alles 'eruit pikken' en overal bovenop zitten. Er ontgaat hen niets- en als een ander een beetje slim is geweest komen er represailles/ vergelding. En voor welke reden dan ook komt 'het haantje' niet in de soeppan terecht!

Ik wil vrede in het kippenhok. Er is ruimte ZAT, eten meer dan voldoende, plek om terug te trekken voor privacy is er ook en samenscholing kan ook met gemak. Er zijn aparte slaap plekken maar samen knus kan ook. Met vrede komen er ook meer eitjes waar ik blij van zou worden, maar is niet mijn prioriteit. Ook zonder eieren zou ik blij zijn - VREDE op AARDE.

Het is 3- Koningen vandaag! Het kerstverhaal is net begonnen. Laten we het vuurtje niet uit gaan. Maar juist opstoken en van verre is te bezichtigen. De kracht van de vlam mensen naar zich toe trekken - samen!

Wat een zegen!

Ik val maar meteen met de deur in huis ( gekke uitspraak eigenlijk)! Wat een SCHITTEREND mooi weekend hebben wij toch gehad wat betreft het weer. Dat had niet mooier gekund. Georganiseerde activiteiten konden allemaal doorgaan. Niks - aflossen vanwege noodweer. Zonnescherm en klep waren nodig om je huid te beschermen. Wat boffen we dan maar weer- een regelrechte zegen. Dit hadden we  eigenlijk een beetje verwacht in juli he? Alle scholen dicht en kinderen thuis. Een vooruitzicht op 3 weken zomervakantie. Nou de vakantie ging wel door maar in alle eerlijkheid was het weer patroon wel een teleurstelling voor velen.

Zaterdagochtend. Schoonvader opgehaald en naar de Biesbosch - (de Hollandse) wel te verstaan.Een hele gezellige dag. Pa (84)  heeft genoten. Op een bankje aan het Wantij bootjes kijken. Heerlijk vindt hij dat. Het waren velen die zaterdag hun weg vonden naar 'ons' plekje. Gezellig druk was het,  op het Griendmuseumpad.

Na terugkeer thuis samen met de buurtjes sushi eten buiten op de vlonder - ook aan het water. Soms knijp ik mezelf even stiekem. Ben ik een gezegend mens of niet? Ik ben omringd door prachtige mensen in mijn leven, ik woon op een adembenemende mooie plek en ik geniet van een goede gezondheid. Ja, ik ben gezegend. En dan heb ik het niet eens gehad over mijn kinderen, kleinkinderen en verdere familie. Wat een weelde.

De dag eindigde bij onze burger vader en zijn vrouw thuis. De 'zomerborrel'. Een moment om met de raad en andere dorp bestuursleden en hun partners de zomer door te nemen. Het hernieuwen van relaties die door de zomerstop van de gemeenteraad op een laag pitje zijn komen staan. Ik zucht - wat een perfecte dag.

En dan zondag. Vroeg opgestaan. Mijn stilte tijd- even in mezelf keren, mijn zegenen tellen en ervoor danken. Mijn dagelijks bid-tijd, heilig voor mij. Daarom is het zo heerlijk dat ik vroeg kan opstaan. Dat ik meteen wakker ben. Dat gun ik mezelf.

Een vroeg bezoek aan dierbare vrienden net terug van een 3 maand lange boot vakantie. Samen in een zalmschouw - wat heerlijk dat ze het fijn gehad hebben - wat geweldig dat ze weer veilig thuis zijn. Dan nog even langs bij Alie en John. John zijn moeder ligt in het ziekenhuis- het gaat, zoals bij vele ouderen, niet goed met haar. En John zijn opmerking "ze wordt oud en het gaat nu niet goed" is de waarheid. Het blijft je moeder, toch weet hij en wij allen, het hoort bij het leven.

Ik bezoek geen kerk op een zondag. Niet omdat ik niet wil maar op een of andere manier is dat nu even niet iets wat ik doe. Maar samen zijn met God, dat lukt overal.en gisteren lukte dat uitmuntend in mijn tuin. Nee, ik heb geen bomen omgezaagd, geen zware klussen verricht waarbij zweet en enorme krachten voor  nodig waren. Wel heb ik mijn tuin gewied. Wat is het toch een wonder. Al die insecten, de manier waarop plantjes en het on(gewenst)kruid zich vestigt. Hoe sommige zaad koppen vormen en uitlopers zich ontwikkelen. Ik vind dat geen 'werk' in die zin dat het arbeid is. Ik geniet van de koele grond tussen mijn vingers, de planten en beestjes om me heen en kom tot rust - zondag rust!

De dag werd verder gesierd door de aanwezigheid van een vriendin en haar 2 kinderen. Uren hebben de kinderen zich  met ons konijn en kippen, het roeibootje en de neergelegde boekjes bezig gehouden. Een zaligheid. Om de dag af te ronden , pannenkoeken buiten bakken en opeten. Was super gezellig en zo leuk om ze zo te zien genieten. Zoals een zondag hoort te zijn - samen zijn en samen delen.

Ik ben een gezegend mens.