Vrijheid: Voor velen een moeilijk begrip

 

Het is 5 mei. Vandaag viert ook mijn zus haar 71ste verjaardag. Gefeliciteerd zus. Dat was vroeger dubbel feest. Nu zij niet in Nederland woont is het toch anders voor haar. In Nieuw Zeeland is 25 April de herdenkingsdag. ANZAC day (Australia New Zealand Army Corpse)  of ook wel Poppy Day genoemd. Zelfde maar anders. Lest we Forget, is de spreuk! Het vieren van de vrijheid die zoveel levens heeft gekost. 

Toch blijven we oorlog voeren. Zucht! Diepe zucht! Langzamerhand heb ik steeds meer moeite met de term 'vrijheid'. Dit was en is toch het recht voor iedereen? Om in vrijheid te kunnen leven. Waarom zijn er staatshoofden die daar zo anders in staan? Die denken de wijsheid in pacht te hebben over hoe mensen moeten leven? Aan welke regels ze zouden moeten houden? Enfin, daar heb ik geen antwoord op en laat ik het daar maar eventjes bij.

Vrijheid voor mij. Wat betekend het in mijn inzicht?

Vrij(heid) - niet gebonden. Eigen verantwoordelijkheid voor zelf en ook mijn omgeving. Keuzes maken ten opzichten van eigen belang, groei, welzijn. Zorgen dat mijn 'vrije keuzes' anderen niet schaden of benadelen.

Ik heb 'heid' opgezocht. Er zijn 3718 woorden die op 'heid' eindigen. Heid is een 'achtervoegsel' oftewel een 'suffix' zoals het in het engels staat beschreven.

Zelfs het woord vrij moet er iets achter hebben. Vrijheid- iets zijn dus.

Dit is niet zonder verantwoordelijkheid. Dat is mijn gedachten, mijn mening over mijn vrijheid. Als ik mijn vrijheid waardeer en koester, is het dan ook niet aan mij om te zorgen dat ik de vrijheid van anderen niet nadelig beïnvloed? Vrijheid is geen ander woord voor egoïsme.

Pfff...diepe gedachten en inzichten. Ik moest het even uit mijn hoofd kwijt. Mogen zijn wie ik ben en mogen vieren dat ik er ben.

Vandaag een bijzondere dag. Mijn man heeft samen met een andere schrijver een boek geschreven. Vandaag, aan onze burgervader overhandigd. Bij het bevrijdingsmonument in een prachtig park die ik nog nooit had betreden. Ik zag de vlag omhoog gaan, heb het Wilhelmus gehoord en nieuwe kennissen ontmoet. Een bijzondere bevrijdingsdag. Mooi om mee gemaakt te hebben. 

Ik vier mijn vrijheid. Jij ook?

Met volle teugen genieten

Na mijn vorig stukje over een soort van 'Identiteitscrisis' moet ik benadrukken dat ik niet in de put zit of in een donker gat ben gevallen. In tegendeel. Mijn gedachten staan niet stil. Ze groeien, passen zich aan en gaan hun eigen weg. Net als ik.

Terwijl een weekje in Portugal heb ik mijn gedachten dus ook 'op papier' gezet alleen ik heb de blogs niet gepost. Dat heb ik bewaart tot thuis zijn. Nu dus.

En van het leven: Geniet ik zo goed mogelijk! Dit waren mijn 'vervolg' gedachten.

Het leven!

Je bent kind. De wereld ligt aan je voeten. Alles is mogelijk. Alles is zelfs zo groot dat je niet eens weet wat dat betekend. ALLES. Je doet wat er mogelijk is, of wordt aangedragen. Hebben je ouders al een voorgevormd idee welk pad zij willen die jij belopen zal, dan zijn de keuzes toch meer die van je ouders dan die van jou. Soms werkt dat - en soms ook niet! Wiens droom ben jij aan het leven? Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Mag jij zelf je pad bepalen, dan is er wel al een soort vastberadenheid en liefde voor ‘iets’ aanwezig in je hart. Je volgt jouw droom, jouw BLISS! Met vallen, falen, overwinnen en opstaan bereik jij je doel. Het loopt niet allemaal van een leien dakje maar toch, doorzetten is jouw kracht. Jij leeft jouw droom. Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Dan is er die tussenweg. Je hebt talenten in bepaalde vakgebieden maar toch ligt jouw droom daar niet. Je bent doelgericht maar met tegenzin. Op een of andere manier voelt het als moeten, want, dierenkennis, mensen verzorgen, onderzoeken, daar ben je goed in. Maar eigenlijk wil jij schilderen. Portretten en uitzichten. Je ziet de details van het leven en wil dit vastleggen op een doek. Fotograferen...uitbeelden. Je vecht tegen logica en gevoel. Welke zal zegevieren? Leef jij toch nog je droom? Je wordt volwassen en bewadeld het leven zo goed mogelijk.

Er zijn diverse ‘ALLES is mogelijk’ patronen des leven. Teveel om individueel te beschrijven. Jij, de mens, bewandelt het leven zo goed mogelijk binnen jouw mogelijkheden! Je wordt volwassen.

Het is een mooie zomerachtig dag, als deze gedachten in mijn gedachten voorkomen. Ik zit op een zonovergoten balkon, met de brom van de airconditioning op de achtergrond. Mijn uitzicht is op nog meer van hetzelfde. Appartementen, nieuwbouw in progress en op de achtergrond, de zee. De Atlantische Oceaan. De meeuwen roepen, de merel zingt en een kat ligt languit op de rode, warme dakpannen op het gebouw tegenover ons. Idyllisch plaatje. Tijd om alles los te laten en tot rust te komen.

Mijn hersenen krijgen nu volop de ruimte. Niet dat ik daar bewust voor kies maar zo werken mijn hersenen nou eenmaal. Sta ik stil, dan galopperen mijn gedachten, als vrije paarden, alle kanten op. Soms, maar heel soms, stoort het mij. Dan denk ik,”waarom gebeurt dit nou? Waarom kan ik niet eens helemaal leeg zijn, daar in die bovenkamer”? Het lukt anderen wel. Als ik mijn man bv vraag, “waar denk jij aan?” Dan kijkt hij verbaasd en zegt,”hoezo, niks hoor. Moet dat dan, is er wat?”

Mijn leven is alles behalve saai geweest tot nu nog toe. Ik denk dat ik een beetje van alles wat ik beschreven hebt wel mee hebt gemaakt op een of andere manier. Ik was jong volwassen. Ik wilde graag plezieren dus volgde vaak de droom van een ander. Het loslaten en mijn eigen weg bewandelen ging inderdaad met vallen en opstaan. Zeker doorzetten en angsten overwinnen. Ook gaf en geef ik regelmatig toe aan de grillen of wensen van anderen die mij dierbaar waren en zijn. Juist daarom! Mensen blij maken. Dat leek en lijkt nog een mooi doel in mijn leven. Toch maakt het mij niet altijd blij. Soms zeg ik 'ja' met tegenzin. En daar ga ik aan werken. Wat iemand plezier doen en zelf het blij gevoel missen, dat moet anders.

Er staan nog zoveel dromen te verwezenlijken. Ook voor mij. Samen met manlief, zullen wij de komende jaren die ons gegund zijn, met plezier, aandacht voor elkaar en wat op ons pad komt, beleven.

Ik was kind, ik ben volwassen, geniet van het oma zijn en bewandel het leven zo goed mogelijk! Ik ben echt een dankbaar en gezegend mens.

Mijn blogs als boeken af laten drukken

Het is alweer een tijdje geleden. Nu, voor de tweede keer heb ik mijn blogs af laten drukken via de website- Blog2Print. Zo spannend. Het is toch een wonder om je eigen woorden op papier te zien. Of ze nou andere boeien of niet, het zijn wel je eigen gedachten en teksten die wat voor de schrijver  betekenen. Natuurlijk is het leuk als iets online staat en pakweg 100 - 1000 ( of meer)  mensen vinden het mooi, leuk, interessant om mee te lezen. Als ik daar niet om gaf zou er geen reden zijn om de blog openbaar te hebben. Dan is het mogelijk om dit allemaal privé te houden. Alleen voor zelf schrijven. Het is zelfs mogelijk om de blogs alleen door genodigden te laten lezen. Zo beperk je de buitenwereld maar gaan de blogposts naar de mensen die jezelf kiest om mee te lezen. En dat is ieder zijn goed recht. Ik kies voor Openbaar. Toch vind ik het ook leuk om de blogs op papier te hebben, en als een boek alles terug te kunnen lezen. Foutjes en al.

Het is ook opvallend dat sommige onderwerpen waar ik een mening over had, nog steeds hetzelfde zijn. Toch is er bij anderen een beweging teweeggebracht. Na het opschrijven van iets- heb ik er soms een heel ander gevoel of inzicht van gekregen. Het schrijven werkt dus voor mij op verschillende manieren therapeutisch en verhelderend.

Vaak dollen er gedachten door mijn hoofd waar ik in een impulse wat over schrijf. Wat ook gebeurt is een aangrijpende gebeurtenis geeft ook aanleiding tot schrijven. Soms is het een ervaring die ik wil delen. Er is geen rode draad anders dan de drang om het gesprek uit mijn hoofd te halen en 'op papier' de ruimte te geven om daar verder te leven. Als dat warrig klinkt, ik weet het niet anders te verwoorden.

Ik merk ook, na 5 jaar begonnen te zijn met bloggen, dat mijn Nederlandse taal erop vooruit gegaan is. Mijn woordenschat is verder uitgebreid. Ik heb er nl best wel eens last van om de juiste formulering te vinden voor iets wat ik schrijven wil. Mijn Nederlandse taal, al is het mijn moedertaal, is toch niet zo goed ontwikkeld door een afwezigheid van ongeveer 30 jaar waarin ik Engels heb gesproken. Ik doe echt mijn best om als volwaardig volwassene voor de dag te komen met correcte taal. Wat niet helpt is het verloederen van de Nederlandse taal met het Engels. Ik probeer het niet te gebruiken terwijl er juist steeds meer Engels verworven word door het Nederlands.

Al enige tijd geleden, toen ik zag dat ik over diverse onderwerpen schreef, en er ook een Engelse blog op na hield, heb ik al mijn blogs verdeeld. Nu heb ik er 5 verschillende waarvan 1-tje ietwat verwaarloosd wordt. Op mijn 'hoofd' blog staan links naar alle andere onderwerpen. Zo probeer ik de diverse lezers aan te bieden waar de interesse ligt. De kookliefhebbers onder ons, de oma's ver weg, mijn Engelse volgers, over het geloof ( die er een beetje bij-inschiet momenteel) en uiteraard deze blog 'Ik zie dat zo/Dit wilde ik even delen'.

De boekenkast pronkt nu met nog wat blog boeken van mij....dat geeft zo'n geweldig gevoel. Voorlopig zijn jullie nog niet van mij af. Mijn hoofd zit nog veel te vol.

Fijne feestdagen allemaal.

Het valt niet mee

Het valt niet mee, van alle artikelen die in de media verschijnen, om daar raad of wijsheid uit te plukken. Er wordt zoveel geschreven, waar of niet waar, en wij burgers moeten maar zien wat wij ermee doen.

Er wordt beweert dat de media bewust mensen op het verkeerde been zet. Dat wij misleid worden. Het tegenovergestelde komt ook aan bod. Wie moet je nou geloven?

Van huis uit al kreeg ik het advies van mijn vader om niet alles te geloven wat ik hoorde of las, of ik moet zelf getuigen of betrokken zijn geweest van het gebeuren waarover geschreven werd. Ik moest mijn nuchterheid en evaluatie over zo'n stuk gebruiken en kijken wat er van overbleef. Zo heb ik het nieuws in het algemeen behandeld.  Het lijkt steeds moeilijker te worden. Er wordt zoveel geschreeuwd.

De media mogelijkheden zijn talloos. Je hebt nog de papieren krant, de digitale krant, het nieuws op tv, het nieuws online, je hebt NU.nl wat lijkt op een soort - OP DIT MOMENT gebeurt dit of dat! Twitter ( ben ik mee gestopt), Facebook waar ook van alles maar opgezet wordt, waar of niet waar. Maar wel snel. Ook bloggers- schrijvers van gedachten, rubrieken, hobbies, gezondheid en nog veel meer hebben de mogelijkheid om (on)waarheden de wereld in te sturen. Ik blog. Over mijn gedachten- over iets wat mij is overkomen, waar ik mij mee bezig houdt. Het is mijn waarheid, mijn verhaal.

Dan heb je het nieuw fenomeen - VLOGGEN. Ja, maak je eigen filmpje van een gebeurtenis, vertel elke dag een verhaal en zet het online. Schadelijk, blijkt vaak wel. Grappig, ligt aan jou interpretatie van grappig. Het filmen van activiteiten, bij rellen, gevechten, of wat dan ook wordt te pas en te onpas online gezet. Het publiek is niet meer beschermd in hun privacy - hoe hard er ook aan gewerkt wordt om dit te waarborgen. Het grotendeels van het publiek ( als ik de bevindingen moet geloven) willen geen cameras op straat omdat 'ze' hun privacy willen bewaken. Wie zijn 'zij' die geen camera's willen? Ik heb nog nooit zo'n vraag gesteld gehad.

Nu komen de verkiezingen eraan- weer zoveel berichten en meningen in de media. Voor mij maakt het een keuze maken nog moeilijker. Want, wie moet je nou geloven? Ik weet wel, 'wij' die niet op die pluche stoelen zitten weten het allemaal beter. De oplossingen lijken zo simpel. Toch is het runnen van een land ingewikkelder dan je denkt. Het is niet alleen ons eigen huishouden die op orde gehouden moet worden - maar wij werken samen met andere huishoudens. Allemaal met andere regels toch wel de zelfde instellingen. Allen willen het beste voor hun volk, hun land.

Er zijn, naar berichten zo'n 81 partijen die denken dat ZIJ het op de allerbeste manier kunnen doen. Nou vergeet het maar. Dat gelooft toch niemand.

Ik zal mijn gevoel, innerlijk kennis en wijsheid streng moeten onderzoeken en volgen om op 15 maart de juiste naam/partij te kiezen. Mede denken niet alleen aan mij maar aan WIJ!

Vindt u het ook zo lastig?

Vrijheid van mening uiten?

Het is een veel besproken onderwerp. De vrijheid hebben om je mening te uiten over dingen.

Na mijn terugkeer uit Nieuw Zeeland na 30 jaar weggeweest te zijn, moest ik wennen aan de manier van gesprekken die men hanteerde onder de zogenaamde mom van 'vrijheid van meningsuiting'. Want het klinkt allemaal mooi en aardig - maar echt tolerant of vrijblijvend is het allerminst. Sinds 2000, het jaar van mijn terugkeer, is het nog erger geworden. Zo erg, dat je jezelf eigenlijk moet afvragen of wij nog wel zo 'VRIJ' zijn om onze mening te uiten.

Neem nou de mogelijkheden die wij hebben- de Social Media die op z'n best alles behalve 'sociaal' kan zijn. Een bericht- het hoeft echt maar één bericht te zijn. En de wereld van meningen explodeert. Want, JOUW mening telt al niet meer. Iedereen heeft blijkbaar de oncontroleerbare behoefte om JOUW mening de grond in te duwen, te bespugen, te bekritiseren en een hele enkele keer bijval te geven. Waar haal jij het lef vandaan om zo ergens over te denken?

Hoezo VRIJHEID VAN MENINGSUITING??

Ik denk mijn eigen gedachten over gebeurtenissen, die zich in de wereld van dichtbij of ver weg, afspelen. Mijn 'denkende brein' doet daar wat mee. Door mijn opvoeding, geloof, ervaringen en situatie vorm ik een mening. Ja, echt waar! En dat valt niet mee. Want al zou ik het willen, ik kan dat proces niet stop zetten. 

IK DENK!

Soms denk ik in alle stilte- dan komen en gaan gedachten en doe ik er niets mee. Gewoon omdat het 'maar' kleine gedachten zijn die waarschijnlijk dicht bij mij liggen en ik er geen behoefte aan hebt om die te delen. En soms, soms denk ik GROTE gedachten. Die zijn dan zo aanwezig dat er een herrie ontstaat in mij hoofd- en door die gedachten ( lees= MENING) te delen maak ik wat ruimte en creëer ik rust in mijn hoofd. Tegelijkertijd, geef ik het publiek, u en anderen, de kans om een kijkje in mijn hart en hoofd te kijken. Wat voor mens ik ben. Waar ik over nadenk en wat mij op dat moment bezig houd. Daar hoef ik geen hulp bij te hebben- dat kan ik zelf.

Wat ik wel kan waarderen als mensen, zoals u en anderen, die mee willen 'denken'. Mee willen praten over het onderwerp - als u dat zo zou willen. Misschien raakt het onderwerp u ook. Of zet het u aan het denken. Dan heeft u de vrijheid om ook uw mening te delen. En dat, lieve mensen, is anders dan schreeuwend tegengas geven. Schelden, van alles roepen, en een eigen mening door een andermans strot te duwen. In het ongelijk stellen....! 

Hoezo denk jij DAT!! Dat kan toch NIET!

En dat is nou juist waar ik zo van ontstelt van kan raken. Niet van de discussie maar van de haat en nijd, de gif van het woord waardoor een soort 'oorlog' door ontstaat. Opeens is de mening van iemand niet meer geoorloofd. Moet diegene de grond in worden geboord en uitgescholden. Oh, wat zou het toch fijn zijn als wij, mensen met meningen, wat genuanceerder met deze vorm van kwetsen en onderdrukking, om zouden gaan. 

Iedereen MAG denken. 

Laat het gesprek in zijn waarde. Meen eens- prima,  niet mee eens...onderbouw dat met een eigen mening maar laat die van een ander intact.

RESPECT - laat dat de leidraad zijn waarop wij onze 

VRIJHEID VAN MENINGSUITING uitleven.

Want dit is ons recht - van spreken en luisteren en wederhoren.

Wees er zuinig op!

Het is herfst

De wolken verkleden zich meermalen keren per dag

In dunne vliesjes, dikke vesten, ruige kleedjes en hobbelige kussens
Ze reizen snel of kruipen gestaag wit, grijs en grauw
en verhullen de zon en  blauwe hemelen.

Ook kleuren de bladeren in allerlei tonen
om in het landschap hun kunsten te vertonen en  om te laten zien
Hoe knap ze zijn, als tovenaars die mij versteld doen staan
van hun bekwaamheid en kleurrijk schouwspel

Het water loopt zo rustig niet meer
Omdat het wordt voortgeduwd door de herfst wind
De golfjes en witte kapjes op het water
geven aan dat het gedaan is met de zomer rust
Nu maar het badpak opruimen tot volgend jaar

De balkons zijn minder druk
met frisse lucht en zon aanbidders
De stoelen staan leeg en omgekeerd
De planten bakken met inhoud uitgebloeid
Hangen nog even aan de haken
Toch nog even vasthouden dat gevoel van kleur.

Ik hou van herfst en wat het brengt
Ik kan ervan genieten
Mijn vest weer aan en dan weer uit
Want warm en koud weten hun ritme nog niet te vinden

Heerlijk, het is herfst - het seizoen van vernieuwing- ja
Want na de herfst breekt weer een nieuwe tijdperk aan
Van winter, kerst, samenzijn, sneeuw en koude voeten
Ook daar kan ik mijn geluk weer in vinden

Het leven is een en al seizoenen
Veranderingen, vastigheid, herkenbaar en onvoorspelbaar
Ik ben zo dankbaar aan de Schepper die
Deze wereld zo heeft verzonnen
Wat bof ik toch dat ik mag zijn
In een wereld die zoveel moois heeft te bieden