Met volle teugen genieten

Na mijn vorig stukje over een soort van 'Identiteitscrisis' moet ik benadrukken dat ik niet in de put zit of in een donker gat ben gevallen. In tegendeel. Mijn gedachten staan niet stil. Ze groeien, passen zich aan en gaan hun eigen weg. Net als ik.

Terwijl een weekje in Portugal heb ik mijn gedachten dus ook 'op papier' gezet alleen ik heb de blogs niet gepost. Dat heb ik bewaart tot thuis zijn. Nu dus.

En van het leven: Geniet ik zo goed mogelijk! Dit waren mijn 'vervolg' gedachten.

Het leven!

Je bent kind. De wereld ligt aan je voeten. Alles is mogelijk. Alles is zelfs zo groot dat je niet eens weet wat dat betekend. ALLES. Je doet wat er mogelijk is, of wordt aangedragen. Hebben je ouders al een voorgevormd idee welk pad zij willen die jij belopen zal, dan zijn de keuzes toch meer die van je ouders dan die van jou. Soms werkt dat - en soms ook niet! Wiens droom ben jij aan het leven? Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Mag jij zelf je pad bepalen, dan is er wel al een soort vastberadenheid en liefde voor ‘iets’ aanwezig in je hart. Je volgt jouw droom, jouw BLISS! Met vallen, falen, overwinnen en opstaan bereik jij je doel. Het loopt niet allemaal van een leien dakje maar toch, doorzetten is jouw kracht. Jij leeft jouw droom. Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Dan is er die tussenweg. Je hebt talenten in bepaalde vakgebieden maar toch ligt jouw droom daar niet. Je bent doelgericht maar met tegenzin. Op een of andere manier voelt het als moeten, want, dierenkennis, mensen verzorgen, onderzoeken, daar ben je goed in. Maar eigenlijk wil jij schilderen. Portretten en uitzichten. Je ziet de details van het leven en wil dit vastleggen op een doek. Fotograferen...uitbeelden. Je vecht tegen logica en gevoel. Welke zal zegevieren? Leef jij toch nog je droom? Je wordt volwassen en bewadeld het leven zo goed mogelijk.

Er zijn diverse ‘ALLES is mogelijk’ patronen des leven. Teveel om individueel te beschrijven. Jij, de mens, bewandelt het leven zo goed mogelijk binnen jouw mogelijkheden! Je wordt volwassen.

Het is een mooie zomerachtig dag, als deze gedachten in mijn gedachten voorkomen. Ik zit op een zonovergoten balkon, met de brom van de airconditioning op de achtergrond. Mijn uitzicht is op nog meer van hetzelfde. Appartementen, nieuwbouw in progress en op de achtergrond, de zee. De Atlantische Oceaan. De meeuwen roepen, de merel zingt en een kat ligt languit op de rode, warme dakpannen op het gebouw tegenover ons. Idyllisch plaatje. Tijd om alles los te laten en tot rust te komen.

Mijn hersenen krijgen nu volop de ruimte. Niet dat ik daar bewust voor kies maar zo werken mijn hersenen nou eenmaal. Sta ik stil, dan galopperen mijn gedachten, als vrije paarden, alle kanten op. Soms, maar heel soms, stoort het mij. Dan denk ik,”waarom gebeurt dit nou? Waarom kan ik niet eens helemaal leeg zijn, daar in die bovenkamer”? Het lukt anderen wel. Als ik mijn man bv vraag, “waar denk jij aan?” Dan kijkt hij verbaasd en zegt,”hoezo, niks hoor. Moet dat dan, is er wat?”

Mijn leven is alles behalve saai geweest tot nu nog toe. Ik denk dat ik een beetje van alles wat ik beschreven hebt wel mee hebt gemaakt op een of andere manier. Ik was jong volwassen. Ik wilde graag plezieren dus volgde vaak de droom van een ander. Het loslaten en mijn eigen weg bewandelen ging inderdaad met vallen en opstaan. Zeker doorzetten en angsten overwinnen. Ook gaf en geef ik regelmatig toe aan de grillen of wensen van anderen die mij dierbaar waren en zijn. Juist daarom! Mensen blij maken. Dat leek en lijkt nog een mooi doel in mijn leven. Toch maakt het mij niet altijd blij. Soms zeg ik 'ja' met tegenzin. En daar ga ik aan werken. Wat iemand plezier doen en zelf het blij gevoel missen, dat moet anders.

Er staan nog zoveel dromen te verwezenlijken. Ook voor mij. Samen met manlief, zullen wij de komende jaren die ons gegund zijn, met plezier, aandacht voor elkaar en wat op ons pad komt, beleven.

Ik was kind, ik ben volwassen, geniet van het oma zijn en bewandel het leven zo goed mogelijk! Ik ben echt een dankbaar en gezegend mens.

De 11de maand in 2017

Schrikt u hier ook van? De 11de maand van 2017? Ik kan me nog heel goed voor de geest halen wat en hoe alles was 12 maanden geleden. Twaalf maanden nota bene. Lijkt echt niet zo lang. Toch is er veel gebeurt dit jaar. En daar ben ik dankbaar voor.

Het begon vroeg in het jaar met de keuze van mijn zwager om een appartement te kopen bij ons in het gebouw. Hij is alleenstaand en hij en mijn man ( zijn broer) zijn beste maatjes. Met ons drietjes hebben wij de klus geklaard - met hulp van een aannemer dan he. Het was zo af en toe wel buffelen maar dan heb je ook wat. Behalve met het schilderen van de voordeur zijn wij klaar. Het feest kan beginnen.

In april vertrok ik naar Nieuw Zeeland met een oversteek naar Australië tussendoor. In Nieuw Zeeland wonen oudste dochter en jongste zoon. In Australië de middelste- ook een zoon. Eenmaal zo ver gevlogen ga je toch het rijtje af nietwaar? Na 6 weken kwam ik weer thuis. De werkzaamheden waren nog id volle gang dus vervelen hoefde ik mij niet.

Bezigheden als vrijwilliger in het Biesbosch, huishoudelijke taken, leuke eetmomenten en bezoekjes vrienden ook van ver. Het kon allemaal.

In juli een 12 daags auto tocht met de MG door Oostenrijk-Tirol en Italië zorgde voor wat afleiding and mooie uitzichten. Het was ook wel even nodig om er tussenuit te gaan en samen te zijn. Was weinig van gekomen.

Ook toch wat droevigheid te verwerken.  Zo gaat het in  het leven. Gelukkig hebben wij allen steun aan elkaar. Verlies of uitzicht op verlies van geliefden is een moeilijke periode in iedereen hun leven. Als het dichtbij komt is het best wel even slikken en proberen te relativeren. Valt niet altijd mee.

In oktober is mijn man met broer en nog een goede vriend 5 dagen naar Boedapest geweest. Een soort - "Dankjewel" zeg maar! Ook daar hadden de mannen echt even behoefte aan. Ik had dan alle vrijheid om te komen en gaan zoals ik dat verzon- alleen die vlieger ging niet op. Denk vanwege de vermoeidheid en nu eindelijk de rust- ik had 5 dagen plat nodig. Blijkbaar dus....jammer joh!

Het is november. Hoewel ik niet van de 'te ver van tevoren' inplannen ben is het nu wel zo dat het jaar 2018 redelijk volgeboekt is. Het is een kroon jaar (65), ik krijg bezoek uit Australië en daarna uit Nieuw Zeeland. Uiteraard willen manlief en ik ook saampjes ergens heen. Als ik dat zo schrijf en lees - zie ik wel dat ik volgend jaar om deze tijd weer schrijf- oooooh wat is het jaar toch voorbij gevlogen, maar er is wel heel wat gebeurt.

Nu nog even genieten van de (vandaag) 47 dagen tot 2018.

Ik heb even tijd genomen om.....

andere dingen te doen die al een tijdje om aandacht riepen. Ik begrijp zelfs soms niet waar de uren van de dagen blijven, want ze verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het lijkt of ik op maandagochtend op sta en 's avonds ( vrijdagavond) naar bed ga! Weg week.

Vol met bezigheden. Vol met ervaringen, vol van indrukken en waardevolle momenten - dat wel!

Het lijkt alsof mijn ' te doen' lijstje alleen maar langer wordt ipv korter. De taken stapelen zich niet op, maar de ene beslissing brengt de volgende stap met zich mee.

Truus de Mier

Nu lijkt het alsof ik een klaag bericht aan het opstellen ben. Integendeel. Ik ben blij dat ik in staat ben om alle taken, gebeurtenissen en verplichtingen door mij geklaard kunnen worden. Ik ben ook trots op mijn uithoudingsvermogen en energie. Het is wel eens anders geweest. Ik weet dat ik die energie krijg als geschenk, dat ik gedragen wordt als alles even teveel word. Ik weet dat ik er niet alleen ervoor sta. Wat ik wel merk is dat ik mijn ' eigen'  activiteiten op een laag pitje zet. Dat schrijven en aan albums werken even op een achter pitje is beland. Dat ik op gebied van reclame maken, nieuwe initiatieven ontwikkelen en projecten opzetten even niets van komt. Dat ik wel erg progressief bezig ben maar dat het financieel niets oplevert...of wel?

Vandaag was weer zo'n dag die bestond uit ondersteuning- uit taken verrichten die belangrijk waren/zijn voor mijn man en mij om uitgestelde beslissingen te nemen, om met vernieuwde visie, afsluiting en stappen te ondernemen die voor onze toekomst belangrijk zijn. We zitten in een levensfase waarin je gaat kijken - hoe verder? Hoe willen wij dat ons leven(stijl) de komende jaren eruit gaat zien? Ik weet wel, onze toekomst jaren zijn onbekend, maar dat betekend niet dat men niet naar de toekomst kan en moet kijken. Zelfs de eekhoorntjes slaan noten op voor de winter. En ook wij moeten kijken naar waar wij de noten vandaan moeten halen, hoeveel wij mogelijk nodig zullen hebben en waar wij ze op gaan slaan.

Deze periode deed me terug denken aan de fase van een jong gezin. Toen ik als jonge moeder in het leven stond- toen ik moest wennen aan de notie iemand's ' vrouw' en ' moeder'   te zijn. Dat ik een andere achternaam droeg, dat ik verantwoordelijk voor een jong pril levend wezentje was geworden. Ook toen gleden mijn eigen activiteiten en bezigheden naar de achtergrond. Ook toen was ik mijn nieuwe leven aan het inventariseren en herinrichten. Ook toen verdwenen de dagen als ijsklontjes in een beker sap. Ook toen werd ik gedragen.

Het leven blijft vol vernieuwingen en veranderingen. Ik blijf verrast, verbaasd, verrukt, vol vertrouwen en alert. Wie denkt dat het leven saai is- mist toch wat van de spanning, die positieve energie oplevert, door de uitdaging van morgen aan te kunnen gaan. Elke dag is een uitdaging om er het beste van te maken, om mogelijkheden te benutten en in te zetten voor een betere wereld- voor jezelf en anderen om je heen.

Het is woensdag- ik ben trots op hoeveel ik deze eerste 3 dagen van de week gebruikt en gepresteerd hebt. Ik heb nog twee dagen voordat het echt vrijdag is.

Ik ben een gezegend mens! Amen.

Vriendschappen in het leven.

Sinds mijn terugkeer thuis in Nederland heb ik nieuwe vriendschappen om de heen ' verzameld'. Sommige vriendschappen zijn ontstaan door mijn relatie met Leen, anderen heb ik onderweg ontmoet in mijn levensloop van de afgelopen 13 jaar.

Bij mijn terugkeer voelde ik mij meteen thuis en op mijn plek in het dagelijks bestaan. Maar niet wat mijn geloofsleven betrof. Ik schreef mij in bij mijn lokale kerk maar kreeg daar geen reactie op. Geen welkom, geen bezoek geen schrijven. Ik bezocht de kerkdiensten een aantal keren maar voelde me als een vreemde - zelfs niet als een bezoeker. Oh, wat was dat een eenzaam gevoel. Iets wat ik toch al was wat betreft mensen maar nu ook in mijn geloofsleven. Mijn leven in Nieuw Zeeland was alles behalve dat. Daar was ik omringd door gelijkdenkende het geloof- mensen die elkaar steunde en begrepen. Nu voelde ik me verdwaald.

Het was niet zo dat ik daardoor mijn geloof kwijt raakte. Het bleef bij mij - als vertrouwd en eigen. Het groeide niet maar hield me wel gezelschap. Ik had een bid-hoekje ingericht. Niet groots en opvallend maar sober toch spannend. Het veranderde met het seizoen mee en stimuleerde mij.

De afgelopen jaren is er verandering gekomen in mijn vriendenkring. Ik ben nog steeds niet gebonden aan een kerkgemeenschap maar ben wel blij en tevreden met mijn wekelijkse bid/praat groep en de vriendschappen die daar uit voort bloeien en groeien.

Waarom nu dit onderwerp? Een poosje geleden las ik een bericht waarin stond - "mijn man en ik zijn begonnen aan een pilgrim tocht en we zijn er nog niet". Mooi is dat. Het deed mijn deed mij denken aan mijn reis en waar ik me nu bevind.

Ik ben veel stations gepasseerd zonder te stoppen. Er waren er wel veel waar ik wel even uitstapte - sommige leerzaam, emotioneel, verdrietig, sommige uitdagend en ook weer belonend dat ik er moed uit putte. Ik geloof dat voor eenieder zijn/haar levensweg anders is. Sommigen ' lijken'  continu zware beproevingen te ondergaan en anderen ' lijken'  gladde wegen te bewandelen.

Wat mij betreft - ik ben een veel en vaak gezegend mens,  bewandel mijn weg en neem de tijd om rond te kijken. Tracht te worden en zijn wie ik hoor te zijn - zoals de bedoeling was van de Heer die mij geschapen heeft.