Nieuwe uitdagingen

We zijn verhuisd. Overmorgen is de overdracht. Er staan nog wat spulletjes die donderdag weggehaald zullen worden. Dan is het over – ons leven in een dijkhuis in het dorp waar ik nu 12 jaar gewoond hebt.

Twaalf jaar – klinkt niet echt lang he? Nee, is het ook niet. Ze zijn voorbij gevlogen. Niet onopgemerkt hoor. Zeker vol belevenissen – waar ik blij mee ben, verdriet van had, lessen van hebt geleerd, vrienden en herinneringen aan over hebt gehouden. Zoete en minder zoet momenten heb beleefd.

Een nieuw begin – alweer! Of is het gewoon een verlenging van – hoe moet ik dat zien? Een nieuw begin betekend voor mij, alles opnieuw. Schone lei. Dat zou kunnen betekenen nieuwe vrienden, ander werk, andere bezigheden. Nieuwe haarkleur misschien. Andere weg inslaan.

Of is het een verlenging van het oude? Nieuwe kansen dat wel, maar meer van het oude met een frisse blik. Het oude ( testament) vervangen met een vernieuwde versie. Zo van – "je deed het wel goed maar ik bedoelde het toch net anders" - het kan nog beter.

Liggen hier nieuwe uitdagingen? Andere mensen die ik hoor te leren kennen die ik anders niet tegen was gekomen? Heb ik hun nodig of zij mij?

Wij zijn zo blij met ons nieuw 'stekkie'. Echt de droom van manlief en zeker

met volmondig steun en toezegging van mij. Gezegend zijn we , hoe het allemaal gelopen is. Niet alleen voor ons maar ook de hele keten van betrokken mensen – want als wij verkopen, koopt iemand die dan ook weer verkoopt enz enz. Het verliep zo voorspoedig dat het zo heeft moeten zijn. Mijn gebed, en geloof me, er werd VEEL en VAAK gebeden, werd gehoord in alle toonaarden. 

Het liep allemaal zo goed dat we zelfs de overdracht datum twee weken eerder ingezet hebben. Wie 'crisis' zegt, moet niet bij ons zijn. En ook niet bij al die mensen die een nieuw leven starten op een nieuw adres, voor welke reden dan ook en blij zijn als ze een sleutel in ontvangst nemen. 

Of bij de aannemers en winkeliers die baat hebben bij deze stap naar een ander adres.

Leven, iets wat we doen, elke dag weer. Wakker worden, opstaan en de dag ingaan - vol verwachtingen, oplossingen, mogelijkheden en uitdagingen. Waar, dat is niet altijd zeker - maar dat de dag veranderd in nacht en nacht in dag - dat is een zekerheid.

Dus, vanaf vrijdag – een vaste andere plek, zelfde leven maar dan toch anders. Spannend.

Pasen nadert- het is binnen handbereik

Afgelopen zondag was het Palm zondag. Voor meeste een bekend verhaal. Jesus op een ezel, de menigte met palmen zijn aankomst en aanwezigheid vieren terwijl we nu weten dat de vreugde binnen een week tot woede en onheil omslaat. Wat zijn wij mensen grillig als het over vriendschappen en relaties gaat. Wat veranderen wij gauw van mening en laten wij ons (mis) leiden. Elk mens is unique en elke situatie en relatie ook.

Ik heb geprobeerd de afgelopen weken wat dingen los te laten. Niet alleen praktische zoals wat mij bezig houd maar ook op gebeid van verdriet en onopgeloste situaties waar ik al jaren mee om probeer te gaan. Zoals relatie breuken- teleurstellingen en zulk soort zaken.

Erg vermoeiend moet ik zeggen. Toch krijg ik er positieve energie voor terug. Want het dragen van deze worstelingen brengt ook de nodige overlast met zich mee. Daarvan verlost te worden geeft me meer ruimte om van de positieve dingen te genieten- het kunnen zien van alles wat mooi is om me heen. Te groeien als mens.

Ik denk al gauw negatief over mezelf en mis het zelfvertrouwen die anderen in mij hebben. Menig een zou dit niet eens gemerkt hebben of beseffen dat ik zo in elkaar zit. Mensen, het is wel zo. En deze strijd met mezelf ben ik zo zat. Dus de afgelopen weken heb ik vaker in de spiegel gekeken, vaker dieper nagedacht over wie ik ben en waarom ik besta. Want dat ga ik verder onderzoeken. Ik ga me richten op de zaken die, waar ik me mee bezig houd, mijn leven verrijken - door te geloven in mijn eigen kunnen, gestuurd en gesteund door mijn geloof. In God en in mezelf.

Het is bijna Pasen- het feest van het nieuwe leven. Ik ben vastberaden om ook een
nieuwe toekomst tegemoet te gaan waarin ik sterker in mijn schoenen sta. Het oude kleed en oud zeer wat mij bedrukt achter te laten- door een nieuwe jas aan te trekken. Een van positiviteit en vastberadenheid. Gemaakt van kunnen en willen!

Sommige relatie breuken moet ik ook los laten. Als er niet van twee kanten bereid willend aan gewerkt wordt verandert er niets. Dus, geen energie meer in stoppen. Van nieuwe kansen en uitdagingen, daar kan ik uit kiezen en bidden voor wijsheid zodat ik met helderheid de juiste stappen zet.

Met vallen en opstaan gaat het mij lukken om van het oude leven een nieuwe te maken.

Over nieuw leven en oma mogen zijn.

Rara wat zal het worden...??

Het is een gezonde spanning die ik in mijn lichaam mee draag. Ik wordt weer oma.  Het blijft spannend en de vreugde groeit bij elk kindje die ik mijn kleinkind mag noemen. Vanaf het moment dat mijn zoon - de middelste- mij belde en vertelde dat ik oma WAS- nee, niet zou worden- maar was, veranderde mijn wereld. Hij had een relatie met een schat van een vrouw die al twee jongetjes had uit haar vorige relatie. Er is daarna nog eentje bij gekomen- toen waren er 3. Ik was zo trots als een oma maar kan zijn.
Niet alleen worden kleinkinderen als geschenk toegevoegd aan het leven - maar ook ontnomen.
Verdriet en geluk liggen naast elkaar!

Mijn dochter ( de oudste) heeft het ook druk met drie prachtige kinderen- waar ik ook ontzettend trots op ben. Ze zijn alle drie op hun eigen manier een reflectie van hun moeder die ik herken in hun doen en laten.

Mijn jongste zoon en schoondochter verwachten elk moment hun derde kindje. Het is pas 14 maanden geleden dat ze hun tweede dochter in hun armen sloten. Toen was kindje nummer 1 net 19 maanden. Dus u kunt het misschien een beetje voorstellen- Een jong gezin met alle bezigheden, geluk, vermoeidheid en plezier van dien.

Doordat mijn drie kinderen zelf nu gezinnen hebben is onze relatie in dieptegang versterkt. Mijn rol als moeder en het omgaan met hun als kinderen nu vanuit een andere hoek bekeken. Logisch ook eigenlijk. Als je ergens geen ervaring mee hebt- kan je er niet over mee praten. Hooguit kan je begrip tonen voor iets maar zeggen " ja ik weet wat je bedoelt" - nou echt niet. Dus...

Ik heb ook drie kinderen groot mogen brengen- begeleiden tot aan zelfstandigheid en daarna loslaten om op eigen benen verder te mogen. Doordat er een groot aantal jaren tussen de oudste en jongste waren, werd de baby/peuter/kleuter periode verlicht. De oudste twee zaten op school- en ik had tijd en energie om te genieten van de kleine cadeautjes- de glimlach, de slaap pauzes, de kroel momenten. Ook was er gelegenheid om toch bezig te zijn met de oudste twee- ik bofte aan alle fronten.

Voor mijn jongste zoon en schoondochter wordt het een drukte van ongekende proporties na de geboorte. De derde verjaardag van de oudste zal gevierd worden drie maanden na de komst van jongste telg. En wij, mijn man en ik, zullen er bij zijn. Bij die verjaardag - voor de eerste keer. Ook zullen we erbij zijn als de twee jongste gedoopt worden- een zeer heugelijke feit en viering waar ik naar vooruit kijk.

Zelf voel ik me hulpeloos- ik ben op afstand en kan geen praktische hulp verlenen. Geen hand en span diensten. Wat ik wel kan doen en ook doe, is bidden. Elke dag en meerdere keren op een dag. Mijn gebed is voor een gezonde baby, een veilige bevalling, dat hulp wel aanwezig is, dat vader en moeder rust momenten krijgen, dat de baby 'makkelijk'  in omgaan is en geen slaap en eet problemen zal ondervinden. Dat de twee zussen het nieuw familielid met open armen en veel liefde zullen aanvaarden. Dat het geduld en liefde van de ouders ten aller tijden in grote voorraad aanwezig mag zijn. Niet alleen voor hun kindertjes maar ook voor elkaar.

De telefoon is constant binnen hand bereik en opgeladen. Het zal (hopelijk) niet al te lang meer
duren voordat het verlossende bericht mijn oren zal bereiken. Spannend hoor!