Het voorjaar laat op zich wachten....

... en mijn energie niveau is net zo onvoorspelbaar. Ik krabbelde op, net als een paar weken geleden dat wij in Nederland allemaal dachten " hee, het voorjaar komt eraan". Niet dus. Ook mijn herwonnen levenslust daalde. Met pieken en dalen. Enfin, ik heb me, net als bij het weer, erbij neergelegd dat het zo is en niet anders.




Vandaag schijnt mijn zonnetje weer. Na twee dagen low is er weer een high. Geweldig. Ik heb ook bergen werk verzet. Het voelt als nieuw, alles om me heen. Misschien ook te danken aan het groot feest van afgelopen weekend. Pasen. Vernieuwing. Ik heb Pasen heel hoog staan op mijn lijst met belangrijke gebeurtenissen. Altijd al zo geweest. Vind de kerst gezellig en warm, vol belofte. Maar Pasen- dat is niet te vergelijken.




In Nieuw Zeeland stond Paasweek in teken van allerlei kerk vieringen. Nu, bestaat het uit een rustige en respectvolle Goede Vrijdag, een voorbereidende zaterdag en een viering met vrienden op Paaszondag in Zeeland. We genieten met zijn 6-en van een rijkelijk gedekte tafel, vriendschap en samenhorigheid. Elk jaar weer. Mooi is dat.

Om even in beweging te zijn, reden wij met z'n 5-en naar de kust. De jongste telg wilde ' thuis'  op de camping blijven. Even uitwaaien en het ontbijt laten zakken. Er waren meer die zo dachten. Hoewel koud en winderig liepen er velen op strand. Een parkeerplek vinden was een missie maar we hadden er maar een nodig en die hebben we gevonden.

Boven op de duin, waar we een mooi overzicht hadden van alle bezigheden- werden we gestoord
(letterlijk) door een groepje van 3 kinderen. Nou vind ik het een genot om te zien dat kinderen buiten lekker kunnen ravotten, vergis je niet. Maar nu werd ik geïrriteerd door hun gedrag, of eigenlijk door het uitblijven van het gezag en leiderschap van hun ouders.

Op over een hekwerk klommen ze, de duinen in en naar beneden glijden. Door het duingras wat gepland was om het duinzand tegen te houden. Kinderachtig van mij om hier aan te storen? Nou ik stoorde me aan het feit dat de ouders stonden te lachen en toejuichen. De kinderen van geen kwaad bewust. Bovenaan de duinen stond een bord met uitleg over het duingebied. Wat voor werk er verricht moest worden om ' onze' duinen te redden. Het zou een mooi leermoment kunnen zijn.

Ja, ik was even mijn goed gevoel voor Pasen kwijt. Wij maakte opmerkingen over dit gebeuren met elkaar en een van de kinderen had blijkbaar iets gehoord- keek schuw onze kant op en klom ietwat verlegen toch maar over het hekwerk. We hebben het hierbij gelaten..... we hadden de ouders erover aan kunnen spreken maar lieten het toch los. Mopperend liepen we naar de auto. Vervelend zoiets.

Mijn pleidooi! Ouders, u bent verantwoordelijk voor het gedrag en opvoeding van uw kinderen. Zij weten niet beter dan dat wat u voordoet. Wees een goed voorbeeld. Help hen ook als verantwoordelijke volwassen in het leven staan. Ja, misschien is het de ' juf'  in mij maar ik blijf zulk gedrag afkeuren en leg de verantwoordelijkheid bij de ouders neer.

Stapje voor stapje groeien

Vannacht werd ik, na een korte slaap periode, wakker. Ik weet niet waardoor of waarom - het was gewoon zo. Gebeurt wel eens vaker. Meestal ga ik er na een poosje toch maar uit. Benijd het mijn man dat hij zo lekker door kan slapen. Ja, dat benijd ik hem- toch zou ik niet willen dat hij, door mij, ook komt te woelen. Dus laat ik hem lekker door sudderen en ga ik naar de huiskamer. Dik vest aan, warme sokken en met een mok warme melk met anijs- leg ik me neer op de bank met een plaid over me heen. Eigenlijk best wel knus. Niet ideaal maar wel knus.

Gisteravond was ik wat onrustiger. Wilde even niet dutten dus pakte ik een boek(je). Nou ja, de inhoud is BOEK en deze is verpakt in  BOEKJE formaat. De titel van het boek(je) is My neighbour's house van Marja Meijers. Het is één in een reeks boeken van Marja, die gaan over de 10 geboden. Helaas is er maar een van vertaald in het Nederlands - Levensadem/ A breath of Life, dus is het Engels lezen geblazen als men niet op de vertalingen wachten wil.

Ik heb het boek al een tijdje in huis. De afgelopen maanden zoals eerder over geschreven, waren wat onstuimig en kwam er niet van om het boek uit te lezen- dus ben ik opnieuw begonnen.

Waar gaat het over? Het gaat over het 10de gebod - "blijf van de spullen van een ander af en wees tevreden met wat je hebt" om het in makkelijke taal uit te leggen.

Na elk hoofdstuk staan er vragen- om over na te denken en eerlijk onderzoek doen. Nou, daar lag ik op de bank met vragen zoals - ben ik wel eens jaloers geweest?
Eerste reactie, "nee natuurlijk niet! Kom nou zeg, ik ben hardstikke tevreden met mijn leven. Het interesseert me niet wat voor auto de buren hebben, dat een huis van een kennis net een metamorfose heeft ondergaan, dat vrienden 3x per jaar naar een zonnig plekje verdwijnen, dat ik kennis heb aan iemand die als hobby heeft "eten in  sterren restaurants". Nou zeg, zo ben ik niet groot gebracht hoor Ik jaloers? Natuurlijk is het wel eens voorgekomen dat ik dacht - he, dat zou ik nou ook eens willen...." U niet dan?

Ik leg het boekje neer na een poosje want toch worden mijn oogleden wat zwaar. Denken kan ook met je ogen dicht. 

Wat ik wel mooi vind aan dit en de andere boekjes van Marja is niet wat ik NIET moet doen of denken, maar wat ik WEL kan. Blij zijn met 3 prachtige kinderen en (bijna) 9 kleinkinderen, blij zijn met mijn gezondheid, blij zijn dat ik geloof, blij zijn dat ik anderen kan helpen, iets delen, samen genieten, groeien in geloof, zwakheden overwinnen en twijfel gedachten kan delen. Dat ik nu de kans krijg om als zzper mijn geld te verdienen. Wat meer tijd heb om in te springen als iemand mij nodig heeft.

Ik hoor vaak om me heen dat we in een moeilijke periode leven. Dat 'vroeger' alles anders was. Gelukkig wel. Stel dat het altijd zo zou blijven, dat de wereld stil zou staan, dat mensen niet ontwikkelen, dat talenten zich niet konden ontplooien. Stel dat we nog op petrolie stelletjes kookte. Nou is dat niet het ergste wat men kan overkomen, maar u begrijpt me wel denk ik.

Elke stap is er een.

Vroeger...wanneer dat ook maar geweest mocht zijn, tobde men ook met jaloezie, afgunst, ontevredenheid. Maar er waren toen ook mensen zoals Marja die hun inzichten deelde met anderen, die aanspoorde tot zelf inzicht en openbaring gaf via het schrijven van boeken. Ik ben blij dat ik NU leef. dat ik kansen heb die me NU aangeboden worden.

Vanavond ga ik weer verder lezen. Kijken waar ik dan mee geconfronteerd wordt en hoe ik daar tegenover sta. Ik ben blij dat mijn buren een auto hebben die aan hun wensen voldoet, ik verheug me op de culinaire verhalen uit de sterren keukens, ik kijk met bewondering naar de mooie kleuren aan de muren en ben blij dat de metamorfose gelukt is. En straks als het hier weer najaar wordt- dan gaan mijn man en ik ook een warmer plekje opzoeken. Bij mijn kinderen om een bezoek te brengen. Daar alleen wordt ik al warm van.

Vriendschappen in het leven.

Sinds mijn terugkeer thuis in Nederland heb ik nieuwe vriendschappen om de heen ' verzameld'. Sommige vriendschappen zijn ontstaan door mijn relatie met Leen, anderen heb ik onderweg ontmoet in mijn levensloop van de afgelopen 13 jaar.

Bij mijn terugkeer voelde ik mij meteen thuis en op mijn plek in het dagelijks bestaan. Maar niet wat mijn geloofsleven betrof. Ik schreef mij in bij mijn lokale kerk maar kreeg daar geen reactie op. Geen welkom, geen bezoek geen schrijven. Ik bezocht de kerkdiensten een aantal keren maar voelde me als een vreemde - zelfs niet als een bezoeker. Oh, wat was dat een eenzaam gevoel. Iets wat ik toch al was wat betreft mensen maar nu ook in mijn geloofsleven. Mijn leven in Nieuw Zeeland was alles behalve dat. Daar was ik omringd door gelijkdenkende het geloof- mensen die elkaar steunde en begrepen. Nu voelde ik me verdwaald.

Het was niet zo dat ik daardoor mijn geloof kwijt raakte. Het bleef bij mij - als vertrouwd en eigen. Het groeide niet maar hield me wel gezelschap. Ik had een bid-hoekje ingericht. Niet groots en opvallend maar sober toch spannend. Het veranderde met het seizoen mee en stimuleerde mij.

De afgelopen jaren is er verandering gekomen in mijn vriendenkring. Ik ben nog steeds niet gebonden aan een kerkgemeenschap maar ben wel blij en tevreden met mijn wekelijkse bid/praat groep en de vriendschappen die daar uit voort bloeien en groeien.

Waarom nu dit onderwerp? Een poosje geleden las ik een bericht waarin stond - "mijn man en ik zijn begonnen aan een pilgrim tocht en we zijn er nog niet". Mooi is dat. Het deed mijn deed mij denken aan mijn reis en waar ik me nu bevind.

Ik ben veel stations gepasseerd zonder te stoppen. Er waren er wel veel waar ik wel even uitstapte - sommige leerzaam, emotioneel, verdrietig, sommige uitdagend en ook weer belonend dat ik er moed uit putte. Ik geloof dat voor eenieder zijn/haar levensweg anders is. Sommigen ' lijken'  continu zware beproevingen te ondergaan en anderen ' lijken'  gladde wegen te bewandelen.

Wat mij betreft - ik ben een veel en vaak gezegend mens,  bewandel mijn weg en neem de tijd om rond te kijken. Tracht te worden en zijn wie ik hoor te zijn - zoals de bedoeling was van de Heer die mij geschapen heeft.

Ik begin weer wakker te worden

Goedemorgen!

Het heeft even geduurd en nu is het toch zover. Ik voel dat ik begin te ontwaken. Niet uit een winter slaap - ik houd van het winter weer. Mijn hoofd zat vol, vol van verdrietige dingen, vol van dagelijkse dingen, vol van gisteren en morgen. Ik ben aan het opruimen geweest. Alles een beetje op een rijtje gezet, lijstjes gemaakt ( bij wijze van spreken dan) en langzamerhand kwam er ruimte, licht, verlichting ook.

Ik denk dat er maar weinig mensen zullen zijn die geen ' rugzakje'  met zich mee dragen. Hoeft niet altijd diep ingrijpende dingen geweest te zijn - de ervaringen hoeven niet altijd zwaar te zijn om er iets van aan over te houden. Zelfs de apostelen hadden wel het een en ander meegemaakt stel ik me zo voor. Ze waren niet voor niets ' gekozen'  om met Jesus mee te lopen, te leren, te delen en groeien. Jesus kon in hun harten kijken- wist precies wie ze waren en waartoe ze in staat waren.

Even als tussendoortje - Zelfs Judas was een van de uitverkorene. Ik ben daar nog niet uit - hoe ik daar over denk. Jesus wist waartoe Judas in staat was. En toch koos Hij hem om een van zijn volgelingen te zijn. Waar hoopte Hij op dat Judas zou doen - hem niet aangeven? Was hij gekozen juist omdat Judas dat WEL zou doen? Of was het een test? Net zoals wij in het leven keuzes hebben - doe je het wel / doe je het niet! Enfin, ik ga weer terug naar mijn stukje!

Ik heb het gevoel dat ik ook gekozen ben als apostel, als metgezel in het leven van Jesus. En dat vergeet ik wel eens. Niet dat ik me verloren voel- toch verlies ik wel eens het gevoel van ' erbij horen'. Dan wordt ik ietwat ontmoedigd over dingen die in mijn leven zich voordoen. Weet ik even niet waar ik de energie vandaan moet halen om me door iets heen te slaan of te werken! Welke kant moet ik op, wat wordt er verwacht/gevraagd van mij? Het bidden wordt dan zo ' gewoontjes'  omdat ik het 'toch doe'. Ik verdwaal dan een beetje, ben de weg even kwijt.

Mijn lijstje in mijn hoofd is behoorlijk afgewerkt. Ik heb de ontbrekende energie weer opgespoord en mijn accu is goed opgeladen. Wat ik geleerd heb is dat ik wat meer op moet letten - op die accu! Want leeg is leeg en dan kan er van alles mis gaan. Mijn leven zit vol kansen, vol mogelijkheden en die ga ik benutten- volop inzetten om de weg te bewandelen die voor mij te bewandelen is.

Ik wandel niet alleen. Dat is een heerlijk gevoel. Ik kan al pratend of in stilte genieten en wetend dat Jesus mee loopt. Hij weet waar ik toe in staat ben.

Vol goede moed ;-) Ja, echt wel hoor!

Nog even......

Het begint al een beetje op het voorjaar te lijken. Langzaam schieten er groene kopjes en sprieten uit de grond. De sneeuwklokjes knikkebollen in de lichte bries en geleidelijk aan ontwaakt het leven in de grond na maanden koude lucht, regen, sneeuw en vorst grotendeels aanwezig te zijn geweest.

Ik was het niet van plan, maar ben vandaag toch onverwachts bezig geweest de dorre bladeren en winterse onkruid uit de tuin te verwijderen. Eigenlijk was ik blij dat het begon te spetteren. Om al de bedjes in een keer schoon te maken was net iets teveel - maar ik wilde niet stoppen.  Ik wist dat ik er morgen voor zou boeten als ik door was gegaan. Gelukkig hielp Moeder Natuur een handje en kon ik zonder schuldgevoel de laatste emmer leeg maken en het werk voor 85% klaar achter me laten. Ik trok de handschoenen uit, maakte het gereedschap schoon en ging als beloning aan de koffie. Dat laatste stukje komt later wel.

De afgelopen paar maanden heb ik dat vaker, dan werk ik ergens aan - en net dat laatste stukje energie om de klus te klaren ontbreekt. Nooit echt ( langdurig) last van gehad. Ik vraag me wel eens af,  waarom ik nu steeds vaker ' dat  gevoel' ervaar?

Dat geldt niet alleen voor lichamelijke klusjes zoals tuinieren, de keuken, strijken- maar ook lezen, bidden, mediteren, zelfs aan mijn crea- dagboeken werken.

Toen ik in de tuin was vanmiddag en de knopjes van de kleine bolletjes boven de grond zag staan kon ik me opeens voorstellen hoe die bolletjes zich moesten voelen. Ze moeten nog even geduld hebben, nog even volhouden, nog niet opgeven. Zo af en toe komt er een dun lichtstrookje van zon door de dikke laag wolken heen. Net genoeg om een sprankeltje energie van te krijgen - maar net niet genoeg om het knopje ' om te zetten'. Open te gaan- te laten stralen van schoonheid - iets wat van binnen schuil gaat.

Nog even, dan krijg ik ook misschien wat meer zon, wat meer licht en maak ik mijn klusjes weer in een keer af. Ik ben van natuur wel een 4 seizoenen mens en houd ontzettend veel van de wintermaanden - toch is het spannend nu - de belofte van warm, kleur, vernieuwing. Ik heb er zin in.

Zondag- een rust dag

Het is KOUD buiten. Tenminste hier op de dijk wel. Prettig als je nu lekker warm dicht bij een kachel kan zitten. Een warm kopje chocomelk dichtbij de hand.

Kleine vlokjes sneeuw dwarrelen langs mijn raam. Het waait. De temperatuur ligt tegen de nul aan en als je op de sneeuw van  gisteravond loopt knispert het onder je voeten. Het is dag en nacht verschil met gisteren.

Ieder beleeft het op zijn/haar eigen manier. Zondag rust! Zo hebben wij ook ons ritueel. Zondagochtend ging het zo: Lekker lui ontbijt met zacht gekookt ei, uitgebreid lang getreuzeld en tijd voor elkaar. Onder het genot van licht ' zondag' muziek genieten en langzaam wakker worden.

Daarna wat lezen, bladen, boeken- tijd om over dingen na te denken. Het zonnetje nodigde uit om naar buiten te gaan. Er lag een ligt laagje sneeuw- maar wij wilde een dikke deken. Dus in de auto en richting Utrecht- Utrechtse Heuvelrug om precies te zijn. Wat een mooie witte wereld. Wat heeft Hij toch een prachtige wereld gemaakt voor ons. En nu op een van de rust dagen mogen wij ervan genieten.

We kwamen aan op de parkeerplaats bij de Pyramide van Austerlitz in Woudenberg. Nooit eerder geweest. Het was inderdaad mooi wandel weer.

Vol bewondering liepen wij door het bos. Glinsterende sneeuwvlokjes op bladeren. De wind blies wat losse sneeuw van de takken. Het was sprookjesachtig. Er waren meer die dachten zoals wij en het was gezellig druk. Een mooie wandeling, een stevige kom snert en een lekker warm kopje thee. Wat een middag.

Om de dag nog een extra sterretje te kunnen geven zijn wij binnendoor naar huis gereden, de snelweg vermijdend. Heerlijk.

Bij thuiskomst eerst de kachel maar eens opkrikken, kaasje, paté en crackers. Een glas port kon er ook wel bij. Wat een prachtige manier om van onze rust dag te genieten.

De wereld voor ons gemaakt, voor ons om voor te zorgen en van te genieten- wat een zegen om een rust dag gekregen te hebben om die op deze manier te kunnen benutten.

Amen!

Vol ongeloof- en toch??

Gisteren schreef ik over het gevonden lijk van een 13 jarige jongen. Vermoedelijk ( en dat dacht ik ook) vermoord. Hij heeft een naam gekregen - Anass Aouragh

Nu staan de kranten bol van een aangepast verhaal - Zelfdoding. Dat dit ventje, die een nogal uitgesproken kleding stijl op na hield, lief karakter had en hoogst waarschijnlijk geen voetbal hooligan ooit zou worden - gepest werd en daarom zichzelf van het leven heeft beroofd. Zo gaan de vermelde geruchten, niet ontkent of bevestigd door politie.

HET ZAL JE KIND MAAR ZIJN!

Misselijk werd ik van  het verhaal. Net zoals de twee voorafgaande zelfdoding' s gevallen. Toen was ik nog niet aan het erover schrijven toe - kon het niet! Nu borrelt het in mijn lijf. Ik ben onrustig - voel zoveel verdriet.

Wat ik weet van pesten, is uit eigen ervaring. Aan de kant van de ontvanger dan hé. En ja, ik werd er ook ontzettend onzeker van, verdrietig van, voelde me afgewezen en minderwaardig. Mijn vriendinnen kring van eigen leeftijd was niet groot. Ik zocht het meer bij volwassen en de oudere  kinderen/jeugd. Voelde veiliger. Achteraf blijkt dat te zijn omdat de jeugdleeftijdsgroep waarin ik me veilig voelde het 'pestgedrag' achter zich hadden gelaten. Ontgroeid zou je kunnen zeggen.

Dat wil niet zeggen dat alleen jonge kinderen pesten- en dat het leeftijd gebonden is - want dat is het zeker  niet!! Misschien moet men een zekere gevoeligheid hebben om het pesten ook als pesten te voelen, te ervaren. Sommige mensen kunnen dingen van zich af zetten. Blijkbaar kon dat jongetje dat niet - ik ook niet.

Zelfs als volwassen vrouw ken ik die ervaring. Gepest worden komt niet alleen voor op het schoolplein. Volwassen kunnen er ook wat van. Venijnig te werk gaan - zo was mijn ervaring.

Dit gaat trouwens niet over mij - alleen wilde ik duidelijk maken dat ik niet alleen ONTZETTEND bedroeft ben dat dit jongetje het leven niet meer zag zitten, maar dat ik me kan inleven in zijn situatie. Niet dat ik zijn middel van oplossen steun maar wel inzie dat het voor hem een uitweg bleek te zijn.

Ik bid, voor alle betrokkenen. Ik vermoedde dat hij vermoord was - en het voelt ook zo!

HET ZAL JE KIND MAAR ZIJN!

Rust zacht lieve Anass - je verdient het om met de engelen te zingen maar niet om er op deze manier terecht te zijn gekomen.

Het zal je kind maar zijn

Het wil niet zo vlotten- een BLOG schrijven. Niet dat ik nergens over te schrijven heb, misschien te veel. Maar ik val ook steeds terug op het overlijden van pa.

Ja, logisch zegt men. Toch wil ik het niet ' overdrijven'  want het leven is meer dan dat. Ouders overlijden nou eenmaal en dat is het ritme van het leven. Tenminste als je het over ' gewoon'  kan spreken.

Want net verscheen op mijn schermpje een bericht wat je niet wilt weten of lezen " Amber Alert ingetrokken, 13 jarig vermiste jongen vermoedelijk gevonden - ja zijn lichaam dan he! Niet levend en  wel - NEE, DOOD! Het zal je kind maar zijn. Gruwelijk.

Een kind, die nog ALLES leren moet, die nog van alles mee had mogen maken. Verliefd worden, rijbewijs halen, 18 worden, kinderen krijgen, afstuderen om maar een paar ervaringen te noemen. Die ervaringen die veel mensen voor lief nemen zijn hem afgepakt. Het zal je kind maar zijn.

Om verdrietig van te worden.

Er is een engeltje bij gekomen- maar wie wil dat? Ik ben wel blij dat er een hemel is waar hij zich nu bevindt in veiligheid en tussen de engeltjes maar vind het zo vreselijk dat hij er door deze gebeurtenis te zo terecht is gekomen.

Er stond in het bericht " zijn moeder is geïnformeerd en moet rekening houden met het feit dat haar zoon misschien niet meer leeft". Ga er maar aanstaan. Het zal je kind maar zijn.

Het zal allemaal wel goed begeleid worden, dat snap ik ook wel - en ga ik zelfs vanuit dat het ook zo is.

Weten doe ik niet, hoe dit manneke om het leven is gekomen. Mijn eerste opwelling is te denken dat iemand hem van zijn leven heeft beroofd. Dat gebeurt nogal vaker in onze wereld. Het kan zijn dat hij een ongeluk heeft gehad.... dat kan. Maar gek genoeg twijfel ik eraan. Raar he, want ik weet van niets en denk het ergste.

Ik zal bidden. Vooral voor de familie en alle betrokkenen. Ja, alle! Want iedereen die hierbij betrokken is heeft dat nodig.

Het zal je kind maar zijn.

Wanneer is goed - bijzonder?

tJa, daar staat het dan.

Mijn vraag! Wanneer is iets 'goed' bijzonder?

In mijn beleving had ik de allerliefste oma die iemand OOIT hebben kon. Nou, dat was wel mijn gedachten als kind uiteraard, want ik besef wel dat anderen dat van hun oma denken, en dat is terecht. Ik wilde ooit als ik groot werd ' net als oma worden'. Zo lief, ik zou het nog moeilijk krijgen maar ik ging het proberen.

Toen ik 8 jaar oud was heb ik mijn oma beloofd 'goed'  te zijn voor mijn moeder ( ook vader natuurlijk maar dat werd aangenomen dat ik dat zou doen). Wij gingen emigreren. Mijn oma zou ons ontzettend missen- en ze dacht ook, ' mijn dochter heeft dan geen achterban om op terug te vallen. Ik hoop dat ze in dat verre land gelukkig mag worden' . Dus, afscheidskus en de vraag- zal je lief zijn en goed voor je moeder zorgen? Natuurlijk oma, dat zal ik doen.

Volgens mijn geweten en geheugen heb ik die belofte waar gemaakt. En natuurlijk zijn er momenten of gebeurtenissen geweest die anders aangepakt hadden kunnen worden, maar wie heeft dat niet! Met de kennis van het moment heb ik gedaan wat ik achtte noodzakelijk of wenselijk. Ik hield van mijn ouders en dus ook van mijn moeder.

En zo sta ik in het leven. Ik doe de dingen die ik aanvoel, denk nodig te zijn of op mijn pad komen niet omdat het MOET maar omdat ik daar een gevoel bij heb. De noodzaak of bewustwording voor heb.

En dat lijdt tot mijn vraag: Wanneer wordt 'iets gewoons'  in mijn beleving- als bijzonder beschouwd?
En waarom heb ik daar dan moeite mee als het gezegd wordt? Want dat is wat er met mij gebeurt. en gebeurt nog steeds.

Voorbeeld: Ik besefte terwijl ik ziek was, anderhalf jaar geleden, dat ik niet meer voor de klas wilde staan. Daar waren meerdere redenen voor en die wogen best wel zwaar en belemmerde mijn welzijn. Maar ja, ik was ziek, ik kreeg gewoon doorbetaald. Mijn baas nam zijn verantwoordelijkheid en had ik ook een verantwoordelijkheid om eerlijk te zijn, om snel beter te worden om mijn functie weer op te pakken.

In overleg met mijn echtgenoot heb ik ontslag genomen. Na 3 gesprekken met mijn werkgever, om zeker te zijn dat dit een vrijwillig besluit was, nam hij uiteindelijk mijn ontslag aan met de woorden, " Wat bijzonder dat jij dit doet. Het komt (bijna) nooit voor. Ik heb alle respect voor jou dat jij deze stap onderneemt".

Met alle respect, ik vond het niet bijzonder, ik vond het mijn verantwoordelijkheid om eerlijk te zijn. Nee, daar was het potje ziekenkosten niet voor. Alleen voor mensen die terug gaan naar hun functie. Zo zie ik dat.

En zo waren er de afgelopen jaren wel wat meer keren dat mij verteld werd dat men vindt dat ik soms ' bijzondere dingen'  doe of bijzonder bezig ben.

Ik las net in de krant over de sjaals die gratis uitgegeven waren bij een voetbal wedstrijd- voor elke bezoeker dus één. Er stond geschreven dat sommige mensen dachten dat het hun voorrecht was om van de naastgelegen stoelen ook de sjaals mee te pakken. Daardoor liepen meerdere mensen dit cadeautje mis.

Nou, dat vind ik BIJZONDER!

2013: Dat het een jaar vol liefde en vreugde mag zijn

Ik zit in mijn kamertje/kantoortje en probeer me to concentreren op de taken de ik mezelf voor hebt gehouden om te doen vandaag. Ik ben al een heel eind. Nu begint het wat rommelig te worden. Afgeleid ben ik omdat het buiten licht sneeuwt. SUPER! Het wordt wat donker en ik was redelijk vroeg uit de veren. Er komt even een 'rust moment'  aan.

Ja, dan ga ik denken. Denken over dingen die mij bezig houden in het leven. Familie, werk, agenda afspraken, FB checken. Ik heb net een pakje ingepakt voor Nieuw Zeeland. Die had ik eigenlijk begin december al op de post willen doen. Kerst/zomer jurkjes voor de 4 kleindochters. Niet van gekomen. Ik dacht nog even, het kan nog voor Oud en Nieuw- nee dus. Alles draaide om pa, zijn ziek zijn, overlijden en afscheid. Nu zijn de jongens ( mijn man en zijn broer) vandaag in het huis bezig. Ik heb me ' afgemeld'  voelde even dat ik thuis moest blijven. Even hier wat ' gewone'  dingen doen. En dat is gelukt. Huiskamer afgestoft, wat boodschapjes, even naar de ING, in mijn uppie een kop koffie gedronken. Even ' mezelf zijn'.

Ik voel me niet treurig hoor. Integendeel. Ik denk dat ik goed in mijn vel zit, heb energie om een aantal zaken weer op te gaan pakken en heb ideeën in overvloed om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Misschien wel teveel ideeën.

Het jaar 2011 begon met het overlijden van mijn moeder. Meteen al, om 01:05, net na het overgaan van het ene jaar naar het andere. Het duurde even voordat ik in mijn ritme kwam in 2011. Nu is het met de kerst in 2012 treurig ipv vrolijk geweest. Toch snap ik het allemaal goed. Het hoort zo. Het jaar 2013 ga ik volop in de start blokken. Ik ga keihard werken, inzetten voor het gene dat ik belangrijk vind. Aandacht voor mijn geloof, familie en vrienden, mijn bedrijf A-plus Products en hopelijk kan ik op een gezonde manier ook nog genoeg uren apart zetten om een nieuw idee uit te werken.

Er is altijd wat nieuws te leren. Dat is al een uitdaging op zich. Mijn man gebruikt de computer omdat het moet. Ik, omdat ik het leuk vind. Graag wil ik wat meer zelfstandigheid door meer kennis op te doen. Door te doen- kom ik al een heel eind. Door te vragen nog een stapje verder.

Ik voel me een gezegend mens. De talenten/aanleg die ik heb wil ik niet alleen benutten maar ook ' volwassen' maken. Delen, verder ontwikkelen. Ik heb zin in 2013! Januari is al halverwege. Tijd staat voor  niemand stil ook al voelt dat wel eens zo.

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Ik heb er zin in!

Bezittingen en herinneringen.

De afgelopen weken zijn wij, mijn man, zwager en ik bezig met ruimen. Dat wil zeggen, alles wat er in pa zijn huis bevond op het moment van zijn overlijden hebben wij inmiddels in handen gehad. Naar gekeken, besproken, om gelachen - of niet, heeft herinneringen naar boven gehaald - of niet. En dan?

Op onze salontafel thuis op een rond blad liggen 2 paar baby-schoentjes met 2 geboortekaartjes, twee trouwringen op een verlovingsaankondiging en een trouw-echtpaar beeldje. Schatten 'uit de oude doos'. Er staan fotoalbums en twee dozen losse foto's in een hoek. Ik heb een klein gietijzeren koeken-pannetje toe-geëigend. Niet alleen omdat pa daar jaar in- jaar uit in gebakken had, maar ook omdat het zo'n handig maatje is. Echt veel spullen zullen wij niet zelf meer gebruiken. We hebben 'alles' al.

Vandaag was het zover. Ik voelde echt een leegte in me opwellen. Alle 'kleingoed' zoals bestek, pannen, servies en glas, linnen en beddengoed zelfs de magnetron en een drietal paraplu's  zijn op weg naar nieuwe gebruikers hiervan.

Een huis wordt pas echt een 'thuis', in ieder geval zo ervaar ik dat, als de keuken ingericht is om de bewoners te voorzien van hun dagelijks eet behoeften. Een kopje thee, koffie, boterham, gebakken of gekookt eitje, stamppot, sneetje koek. Over het algemeen komt dat 'uit de keuken'. Ik heb afgelopen dinsdag onze laatste maal gekookt 'thuis'. Gezellig met 'n drietjes om de tafel. Wijntje erbij- heerlijke geur door het hele huis. We hebben dit heel bewust meegemaakt en van genoten. Wel wetend dat dit de laatste keer zou zijn, in het ouderlijk huis.

Vanaf vandaag is het een huis die wij verder leeg moeten halen. De nieuwe bewoners zijn al bekend.  Over 2 maanden zal 'het huis' weer een thuis worden. Voor een jong gezin met twee kinderen, net als 52 jaar geleden. Het leven gaat door.

Het leven in het kippenhok

Onderaan in de tuin ( wij wonen binnendijks) staat een royaal kippen paleis. Een riante woning voor onze vier kippen. 

We hebben twee soorten, en ben ik nou even de ras namen kwijt ! heeft vast iets met de leeftijd te maken!

Enfin, daar ging mijn verhaal niet over, of toch wel?   Ik ga door.

Ze kwamen uit een gezamenlijk 'hok- ruimte' dus gingen wij ervan uit dat ze elkaar ook kende. Zoals alleen kippen elkaar kunnen kennen. Mijn man Leen koos twee dezelfde en ik idem dito! Dus 2x2.

Het was al snel duidelijk dat deze kippies toch niet zo harmonieus om gingen met elkaar. Dat was in een grote ruimte niet opgevallen. Er moet altijd ? een baas zijn! Een leider. Eentje die zegt, "toe maar, ga maar eten, ik heb het lekkerste eruit gehaald, nu mogen jullie". Zo gaat het toch, in een kippenhok? Nou, we keken dat even aan. De eerste weken moest wennen zijn, aan een nieuwe omgeving. Hoogst waarschijnlijk aan net iets ander voer. Wel veel ruimte en liefdevolle verzorging.

We zijn nu iets meer dan een jaar verder. Wat heb ik ze vaak staan observeren. De 'baas' hoewel een kip, is eigenlijk een haantje de voorste. Deel II van dit soort is, door pesterijen en intimidatie, de kleinste gebleven en is ook al ( en ik snap dat volkomen) een paar keer ontsnapt. Ik voer haar op een andere plek, stiekem, heel zachtjes dat die andere het graan niet hoort vallen. Ja, echt waar! Ze weet het ook he, gaat al richting het plekje als ik eraan kom. Ze moet dan stiekem langs die 'baas' lopen alsof er niets aan de hand is- vliegt het loop plankje op en trilt op haar klein dunne pootjes van angst.

Het andere setje trok zich nergens wat van aan. Nou, dat is niet helemaal waar, ze gaan met een boog om de 'baas' heen maar blijven wel dooreten met een oog gericht op mogelijk onheil.

Het vervelende is, de 'baas' is de enige die momenteel een eitje legt. Ik heb duistere neigingen naar de 'baas' toe. Dat siert mij niet, dat snap ik. Toch kom ik op voor de kwetsbare - zo is het nou eenmaal. Zelfs de soeppan is misschien te goed voor de 'baas'. Zal vast niet smaken!

Een paar dagen geleden merkte wij dat ons 'kleintje' wat mank was. Ze liep niet zo makkelijk en zag er miserabel uit. Ze staat nu apart - in ieder geval uit bereik van de 'baas'. Ze krijgt haar eten vlak voor haar snavel en de drinkbak is ook binnen nekrek bereik.

En wat schetst mijn verbazing - de 'baas' heeft zich nu gericht op een van het andere setje. Ja, een vervanging want blijkbaar kan de 'baas' het niet verkroppen dat ze geen kip kan intimideren. Een aangeboren afwijking? Aangeleerd gedrag? Erfelijk?

Ik sta voor een dilemma. Moet de 'baas' het veld ruimen? Ik weet zeker dat als we kleintje weer terug in het groepje zetten dat ze weer doelwit gaat worden. Ervan uitgaande dat ze beter wordt uiteraard.

Nou gaat dit verhaal over een kippenhok met 4 kippen. Toch klinkt het mij bekend in de oren. Niet als haantjes gedrag maar mensen die haantjes gedrag tonen. Die anderen het licht niet in de ogen gunnen. Alles 'eruit pikken' en overal bovenop zitten. Er ontgaat hen niets- en als een ander een beetje slim is geweest komen er represailles/ vergelding. En voor welke reden dan ook komt 'het haantje' niet in de soeppan terecht!

Ik wil vrede in het kippenhok. Er is ruimte ZAT, eten meer dan voldoende, plek om terug te trekken voor privacy is er ook en samenscholing kan ook met gemak. Er zijn aparte slaap plekken maar samen knus kan ook. Met vrede komen er ook meer eitjes waar ik blij van zou worden, maar is niet mijn prioriteit. Ook zonder eieren zou ik blij zijn - VREDE op AARDE.

Het is 3- Koningen vandaag! Het kerstverhaal is net begonnen. Laten we het vuurtje niet uit gaan. Maar juist opstoken en van verre is te bezichtigen. De kracht van de vlam mensen naar zich toe trekken - samen!