De Ontmoeting: Deel III

De afgelopen 16 uur waren grotendeels geen leuke geweest wat lichamelijk betreft. Beroerd, slap en vooral zeer zat ik in dit lijf gevangen. Het leek wel of ik mijn lichaam ingeruild had voor een ander model. Ik voelde me hier niet in thuis. Nou weet ik het wel. Er zijn ergere dingen, zwaardere ziektes en meer ernstige omstandigheden waarin mensen zich bevinden. Dat staat boven kijf. Toch had ik met mezelf te doen. De manier waarop ik een goede dag om zag slaan in een zieke, ongewenste en vooral ongemakkelijke omstandigheid viel me zwaar. Ik ontwaakte diep in de nacht, zwetend en misselijk. Alles deed zeer en ik voelde me ‘ZIELIG’.

Door mijn onrustige houding, ik woelde en draaide in bed, besloot ik om eruit te gaan, wat te drinken en even te bewegen. Al dat liggen had als gevolg dat ik pijn in  mijn rug had gekregen en ik kon geen goede houding vinden om te liggen. Zachtjes, zonder manlief te storen taste mijn tenen voor mijn sloffen en kon ik PROBLEEMLOOS mijn badjas van de haak halen zonder het licht aan te doen. De kachel zou uit staan boven en gezien mijn blote benen moest ik toch de kast open trekken voor een legging of lange sokken. Ook dat is in het donker gelukt. Je moet je niet afvragen hoe modieus ik eruit zag- daar valt geen plaatje van te maken. Maar warm was ik wel.

Eenmaal op de bank met mijn plaid kon ik me ontspannen. Ik had een paar glazen water op. Dat voelde zoals het eruit ziet als je een droge spons in een emmer water stopt. Ik had zo’n DORST. In het donker was het ook mogelijk om allerlei andere gedachten weg te houden en te concentreren op gebed. In alle stilte en rust kwam ik tot de conclusie dat ik me behoorlijk aanstelde. Het is maar een griepje- vermaande ik mezelf. Doe eens niet zo overdreven. Wees dankbaar dat het iets van korte duur is. U kent het wel denk ik.

Oprecht, met dank zowel als met verzoek bracht ik wat tijd met God door. Tenminste dat was mijn doelstelling en ik had er alle VERTROUWEN in dat ook God naar mij zou luisteren. Ik vergeleek het met de periode toen mijn kinderen klein waren en ook wel eens in de lappenmand belandde. De een iets makkelijker hiermee omgaand dan de ander. Als moeder, als ouder, wil je niets liever dan dat je kinderen gezond en gelukkig zijn. Het liefst nog vrolijk en vriendelijk erbij. Dus als ouder, doe je er alles aan om dat te besturen, bij helpen en bewerkstelligen. Zo dacht ik er over en gezien ik een kind van God ben, dat als Vader Hij er ook zo over denkt. Ja, toch?

Op de bank die nacht viel ik al biddend, communicerend met mijn Vader, in slaap. Alles zou nu goed komen- dat wist ik zeker. Er was werk aan de winkel. Deze week stond in het teken van: DOEN. Zoals het nu was, stond deze week in teken van STILSTAAN, of in mijn geval, LIGGEN! Ik moet plannen en ideeën uitwerken en uitvoeren. Dat was HET plan, MIJN plan. Daar was ik mee bezig, stond op mijn ‘to do lijst’  en dat ging gebeuren. Zeker weten. Geen haar op mijn hoofd wat eraan twijfelde – ( wat een gekke uitspraak eigenlijk, dat haar niet twijfelt. Haren kunnen toch alleen maar groeien?) Het gekke is, dat ik al een paar weken onrustig ben. Ik heb er geen verklaring voor. Een onrustig onderbuik gevoel die erg aanwezig was en bleef. Ik herkende iets maar kon mijn vinger er niet op leggen- zou toch pijn gedaan hebben.

Wat kunnen zo'n paar dagen dan eeuwen duren!

De Ontmoeting: deel II

Maandag werd van een redelijke productieve en prettige ochtend, een nare en niet voor herhaling vatbare middag en avond. Ik ging zo snel bergafwaarts wat gezondheid betreft dat ik er misselijk van werd. Letterlijk. Zo had ik mijn dag, laat staan mijn week, niet bedacht. Ik ging, nadat ik anderhalf uur in bad had gelegen om van de pijntjes af te komen, toch maar weer naar bed. Slaap kwam makkelijk en de dag verdween voordat ik er bewust van was. Toen ik wakker werd was het schemerig en voelde ik de avond temperatuur al in de lucht hangen. Eigenlijk had ik, vanwege vorige ervaringen verwacht, dat ik me nu wat beter zou voelen. Dat, na het ongewenste ‘reinigen’ van mijn lichaam, het kwaad eruit was en ik aan de beterende hand zou zijn.

Ik zette mijn benen naast het bed, schoof mijn voeten in mijn sloffen, trok mijn kanariegele badjas aan en betrad de trap naar boven. Even een bijkomstigheid, wij wonen in een dijkhuis en hebben onze slaapkamer beneden- lekker koel in de zomer en in de winter horen wij de storm niet op de dakpannen boven ons hoofd. Heerlijk koel en lekker rustig dus. Het vergde al mijn energie alleen al om de trap de beklimmen. Voelde alsof ik een berg op was gegaan. Ik hijgde behoorlijk, trilde op mijn benen en volgens man lief zag ik er belabberd uit. Ja, dat helpt als je je echt al zo voelt! Na het voorbij schuiven langs een spiegel moest ik toegeven dat hij geen woord verkeerd had gezegd. Dat is even balen!

Het was mijn bedoeling om eten te koken, ja lach maar! Ik was het echt van plan. Mijn ochtend was dermate goed gevuld geweest dat ik het een en ander al had klaargezet. Nou, dat ging het echt niet worden. Ik trok een bak met een restmaaltijd uit de vriezer en ontdooide dat en probeerde er wat van te maken voor mijn man. Hij kan zelf koken hoor, daar niet van, toch wilde ik iets voor hem klaar maken temeer omdat ik dan mezelf voor de gek kon houden dat ik, na een middag dutje, weer aan de betere hand was.

Met het zweet langs mijn rug druipend, plofte ik op de bank neer. Ik had aan een marathon deelgenomen. Nou heb ik dat nooit gedaan, dus is het een slechte vergelijking maar zoiets stelde ik me daar van voor. Met mijn lievelingsplaid over mij heen lag ik languit op de bank. De tv ging aan en ik dacht de kookprogramma’s te bekijken. Mijn ogen dachten daar anders over. Het gevoel kan ik alleen maar beschrijven als ‘beurs’. Als twee beurse knikkers in mijn oogkassen die teer en beschadigd aanvoelde en moeite hadden om hun werk te doen- kijken!

“Dit wordt niks,” zei manlief, “ ga toch weer naar bed. Morgen zal je vast wat beter voelen”.

Naar beneden ging makkelijker dan naar boven en ik lag in een mum van tijd weer in mijn warm bed. Ik dacht nog ‘ ik ga nu eerst maar bidden want dit voelt toch anders dan anders. Voor een klein 24 uur ziekje bel ik geen dokter, maar voor DIT ga ik toch even de Heer raadplegen want ik heb Zijn hulp nodig”. Volgens mij heb ik het maar kort gehouden want slaap overmande mijn ziek lichaam weer. Ik werd tegen 3uur trillend van de kou wakker.

De Ontmoeting: deel I.

Het heeft even geduurd, hier ben ik weer: Wat mij de afgelopen week is overkomen ga ik in korte stukken plaatsen. Maar voordat ik daarmee begin wil ik even Jedidja hartelijk danken voor mijn boek! Een echt Godsgeschenk. Meer daarover later. Nu deel 1 van De Ontmoeting.

De ontmoeting- deel I

De dag begon goed. Beter dan goed zelfs. Ik was al vroeg aan de dagtaken begonnen die vandaag op mijn ‘to do lijstje’ stonden. Doordat ik mijn routine had aangepast, later ontbijten, dacht ik dat mijn maag en darmen daardoor wat rommelde.

Tegen een uur of 11 moest ik toegeven dat de misselijkheid en onrust in mijn lijf toch geen verzinsel was- ik begon me steeds meer en meer belabberd te voelen, ondanks mijn aanpak en activiteiten die ondanks alles goed lukten.

Om 11:30 ongeveer zoals afgesproken, kwam een vriendin langs. Ik was blij dat ik even kon zitten. Mijn lichaam begon wel erg raar tekeer te gaan. Nog voor 12-en verliet mijn vriendin het huis doordat ik plotsklaps heftig beroerd werd en ja, over moest geven. Ik had wel degelijk iets onder de leden en ze gaf me de ruimte om daarin mee te gaan en zichzelf in bescherming nam, geen kwade zaak zeg ik maar.

Hier had ik even niet op gerekend. Er was werk aan de winkel. Ik had een week hiervoor informatie gewonnen, was mijn plan verder aan het uitwerken en daar had ik mijn hoofd ( en rest van mijn lichaam) bij nodig. Op een stoel, in  mijn ‘kantoor’ voor mijn scherm. Het ging het niet worden. Ik lag dus in bed, in bad, op de bank of liep schoorvoetend door het huis mijn lijf geen plek wetend te geven vanwege het lichamelijk ongemak dat ik  moest ondergaan.

Moest? Nou ja- zo voelde dat. Ik dacht in de eerste instantie- 24 uur en je bent er vanaf. Zo erg zal het wel niet zijn. Een dag verloren, nou dat moet kunnen, ik zal wel rust nodig gehad hebben. Meestal voel ik niet dat ik geen grenzen hebt gesteld of gevoeld en krijg ik een klap om even stil te staan. Gedwongen word om pauze te houden. Dat is er zo ingekropen na mijn burn-out. Alsof het energiegrens alarmsysteem uit is geschakeld.

Maandag werd dinsdag, woensdag, donderdag. Naarmate de week verstreek, des te meer ik gefrustreerd en onrustig maar ook verdrietig werd ik. Bah, bah, bah. Dit was  niet de bedoeling. Maar dan wat was het wel? Er kwam nog een emotie opzetten. Ik werd BOOS.

Allerlei gedachten krioelde door mijn hoofd. Van onrechtvaardigheid, van ‘HOEZO’ waarom werd mij dit ‘aangedaan’? Ik bruiste van de verontwaardiging. Dit had ik niet ‘verdient’. Waar was mijn bescherming, waar was God mee bezig dat ik zieker werd ipv beter? Waarom was mijn ongemak niet na de eerste 24 uur verdwenen? Hoezo je gebed wordt verhoord!!?? Oh, mijn boosheid groeide en groeide als een griepje dat bezit nam van mijn lichaam en mijn geest.

Het zou wel eens een zware week kunnen worden!

3 verjaardagen en een begrafenis

Het was een onrustige nacht, manlief een paar keer wakker en een poosje eruit geweest. Ik heb geslapen met horten en stoten. Er was ook geen echte aanleiding hiervoor, dus een puzzel van waarom.

Voor het eerst in aan lange tijd was manlief eerder aan het ontbijt dan ik. Iets wat in de krant mag- en dat bedoel ik niet betuttelend hoor. Hij is nou eenmaal geen vroege vogel- en ik juist wel. Het was somber weer buiten, grijs getinte wolken in alle vormen en maten schoven voorbij. Er stond een straffe wind. Alles was, in tegenstelling tot de afgelopen paar dagen, nat ipv wit bevroren. Het had behoorlijk geregend. Wat zou het worden wat weer betreft vandaag.

Vandaag een dag om het leven te vieren- met 3 verjaardagen in onze kringen. Een jubilaris, heeft de prachtige leeftijd van 70 bereikt. Wat een prestatie en wat een mooi mens is het toch. Creatief, zorgzaam, grappig en eerlijk. Dan zijn er nog twee jarigen 51 en 64. Ook geweldige mensen en ik ben trots om ze in onze vriendenkring te mogen hebben. Ja, ook dat zijn mooie getallen. Het wordt schipperen met de dagindeling. Naar wie, wanneer en hoelang!

Vandaag staan wij niet alleen stil bij het leven, maar ook  bij de dood. Het leven dat voorbij is. Onze buur mocht 82 worden. Mooi aantal jaren, toch? Vanmiddag dus, ruimte behouden voor het afscheid nemen.

De grijze massa is inmiddels verdwenen en vervangen door witte uitgerekte pluizige watten tegen een licht blauwe lucht. De wind is gebleven- en duwt de watten massa voor zich uit. Buiten is bedrijvigheid alom. Bij onze naaste buren wordt hard gewerkt aan de verbouwing, en vandaag, zonder dat we er erg in hadden, is een bedrijf begonnen om nieuwe lantaren palen te plaatsen. Vandaag worden de grijze bakken geleegd. Er staan overal diverse soorten en maten voertuigen voor onze deur. Het leven, de dagelijkse nodige activiteiten, zijn niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar.

Vandaag, een geschenk. Ik ben blij het mee te mogen maken.

Een geweldige (vrij)dag!

Vanochtend in redelijke vroegte keek ik naar buiten en was er even stil van. Wat een mooie witte, bevroren wereld lag voor me. En het was zo STIL! Een strakke lucht, geen auto geluiden, geen brommers of fietsers te bekennen en het was te koud en vroeg voor de vogels om nu al te gaan zingen. Hoewel, als zij dit meegemaakt zouden hebben dan hadden ze vast een mooi lied ervan gemaakt. Want het was echt beeldschoon buiten.

Ik kwam weer terug in de NU, toen de werklieden die aan het huis naast ons aan het timmeren zijn, aan de slag gingen. Ja, het leven gaat door, ook na zo'n stilte, zo'n rust moment- een gouden greep die zo'n dag meteen bijzonder maakt.

Opeens had ik overal zin in- alsof dat kleine momentje mij een vitamine stoot had gegeven. De dag was goed begonnen en nodige mij uit om er goed gebruik van te maken.

Een paar druiven lagen op de fruitschaal, die werkte ik naar binnen. Daarna even snel een kijkje in de krant- niets bijzonders, vervolgens aan mijn bureau voor ' God's tijd' danken waar ik gezegend mee bent, gezondheid, kinderen en kleinkinderen, mijn man, familie, vrienden huis en haard, mogelijkheden en activiteiten die ik mag beleven en de enthousiasme die ik heb voor het leven. Er zijn zoveel uitdagingen- zoveel mogelijkheden, zoveel kansen. Ik weet dat ik niet op alles in hoef te gaan, kan gaan of moet gaan- toch denk ik soms dat ik teveel 'laat liggen'. Maar ja, die 24 uur he, die zijn ook zo maar om!

Vandaag dus, energie in overvloed en de kans om veel van vandaag te genieten.

Wandelen met mijn man, een stukje gezondheid kan geen kwaad-  (al geschied). Daarna 15 minuten op de fitness fiets - rondje van de zaak, (afvinken). Lopend naar de supermarkt voor wat kleinigheidjes en koffie met een vriendin die  straks komt. ( leuk vooruitzicht)

Vanavond komt mijn zwager eten- leuk om de twee broers weer even samen over muziek en concerten te horen kletsen. Dat is echt hun gezamenlijke passie. Koken de mijne dus onze avond kan ook al niet meer stuk.

Ik denk dat tegen de tijd dat ik mijn bed in rol- dat ik wel degelijk alle 24 uur goed benut zal hebben en er geen kruimeltje van is verloren gegaan.

Heerlijk!!

Een cadeau

Even een 'goed nieuws' berichtje. Niet dat mijn berichten slecht nieuws zijn. Maar deze is inhoudelijk net iets anders.

Ik wilde even een bijzonder moment met jullie delen.

Wij wonen aan een dijk. Binnendijks staat ons huis en onderaan de tuin 'ligt'  en waterwiel. Honderden jaren geleden was hier een dijkdoorbraak met als resultaat- een mini meer. Op zijn diepste punt is het 6 meter, dus je zal lange benen nodig hebben om de bodem te raken.

Aan de rand van de wiel staan meerdere wilgen, korte, oude, jonge, treurwilgen en kronkel wilgen, van alles wat. Wilgen houden van natte voeten. De wiel is niet toegankelijk voor het publiek- er staan huizen van particulieren omheen, zeg maar. Wij genieten van een uitzonderlijk mooi natuurgebied vanuit onze tuin en vanaf de, aan het water gelegen, vlonder. Bootje erbij, prachtig!

Met dit weer zitten we uiteraard niet buiten, maar kijken wel via de grote schuifpui in de eetkamer of het raam boven de aanrecht in de keuken, veel naar buiten waar we diverse watervogelsoorten kunnen waarnemen. Aalscholvers, eenden, waterhoen en meerkoeten, soms een enkele witte zwaan, als er storm op zee is dan komen de meeuwen ook in grote aantallen aanvliegen. De nijlgans komt ook zo af en toe aan en ja, nu is hij even met wintersport maar er 'woont' ook een schildpad in de wiel. Die zien we op zomerse dagen op zonnige plekjes lekker liggen zonnebaden. Het water bevat ook diverse vissoorten- van piepklein naar meter lang. Een bevoorrechte positie om hier te mogen wonen.

Gistermiddag omstreeks 16:00 stond mijn man in de keuken om koffie te zetten, ja lief he? Hij moest op het water wachten en keek uit het raam. Met enthousiasme riep hij mij om te komen kijken. Op een tak in een grote wilg die laag in het water hing met z'n takken, zat de ijsvogel. Een prachtig exemplaar- mannetje werd mij verteld.

Meestal vliegt zo'n beetje snel weer weg, vooral als het in de gaten heeft dat er iemand staat te kijken, of een onverwacht geluid hoort. Ik greep naar mijn camera- batterijen leeg!! Snel naar de kast, andere batterijen pakken- "zit hij er nog?". Zo snel mogelijk maakte ik de camera gereed. Ik nam snel een paar ingezoomde kiekjes en weg vloog het vogeltje. Net op tijd dacht ik.

Tot onze vreugde en verbazing kwam het weer tevoorschijn, nu zelfs dichter bij. Ik kon weer een foto maken. Oh deze was nog mooier. Nou heb ik geen super geweldige camera maar het maakt behoorlijke plaatjes. Dus deze foto durf ik wel te delen.

Het moest snel- en ik heb wat ik heb en ben er trots op. Dankjewel ijsvogel, voor de kans om jou vast te leggen.

Dit wilde ik graag met jullie delen.

Wat verder weg- in de regen zoekend naar voedsel

Heerlijk dichtbij- wat ziet hij? Een visje misschien.

Knipoog aan 'Een volle week'

Ik kijk er een beetje van op. Er is alweer een hele week voorbij- weg om nooit meer terug te komen. Maar ja, er zijn ook weer weken die eraan zitten te komen- ik ben voorlopig gerust dat die dagen nog een tijdje door zullen gaan.

Maar voor mij dan ook? Ik weet natuurlijk  niet hoeveel dagen ik nog heb te gaan. Wat ik wel weet is dat ik mijn best doe om de dagen, die ik wel krijg als geschenk, zo goed mogelijk inzet. Velen van jullie, net als ik weten ook wel dat dit niet altijd het geval

Vandaag is het dus alweer zondag. Een dag om bij te komen, familie te bezoeken, kerk te gaan, boek te lezen, op de bank te hangen, was te vouwen, maaltijd te bereiden, bootje vare, wandeling maken. Voor iedereen een eigen invulling.

Zaterdag: Wasdag, boodschappen, huishoudelijke taken, sportdag, kapper, bedden verschonen, bakken, bezoek aan (schoon)moeder, poetsen, sportschool, feest avond.

Vrijdag: Markt, tuin, bloemen kopen, koffie bij...., filmavond, wekelijks uitje met vrienden/vriendinnen, huishoudelijke taken, keuken grote beurt, bakken voor het weekend. Klussen, met kinderen naar de speeltuin.

Donderdag: Werkdag, oppas oma, wandelen, sportschool, afspraken, uitslapen, makkelijke maaltijd dag, cursusavond, auto wassen.

Woensdag: halve werkdag, kinderopvang, zwemles, bibliotheek, vaste boodschappen afspraak met ?, pizza-avond, bijbelgroep,

Dinsdag: Thuisdag, ramen, tuin, strijken, boodschappen, speeltuin, fysiotherapeut, tandarts, kookles, afstoffen, koffie-ochtend, kaart-avond, sport

Maandag: Werk, vergaderingen, boodschappen, kinderopvang, koffie met ?, stofzuigen, maaltijd verzorgen voor? Bijkletsen met..! tv serie, wandelgroepje.

Ach ik verzin maar wat. Wat zijn we toch een bevoorrecht mens op dit en allerlei andere dingen die hier  niet vermeld staan te kunnen en mogen doen. Er kan nog zoveel bij- en misschien ook van af!

Ik heb zin in vandaag, morgen en elk dag die ik krijgen mag.

Geniet allemaal- fijne zondag!

Zondag - Vaderdag

Mijn geloof in God kan misschien als naïf beschouwd worden, kinderlijk zelfs. Want, als ik tegen iemand zeg " jazeker ik geloof in God. Kan het niet voorstellen om een leven zonder God te hebben", krijg ik soms hele negatieve maar ook verontwaardigde reacties. Vooral de opmerking misschien wel het meest geuit " als er een God is waarom is er zoveel ellende?"

Hier in een prachtige tekst van Claudia de Breij is een soort verwoord beeld van wat God's nabijheid in mijn leven betekend, het een beetje schetst. Nou is het niet zo dat ik alleen maar in nare periode God bij mij wil hebben- maar zeker ook in de blije, mooie momenten zoals bij een kus van een kleinkind, een omhelzing van een vriend, een zon die opgaat, een bezoek aan een mooi plekje op onze aarde, het horen zingen van de vogels, de ruige Hollandse luchten, een lekker maaltijd en het horen van de bruisende zee.

God nabij hebben voelt als een warm deken. In tijden van verdriet en pijn- krijg ik troost, in tijden van onzekerheid en beslissingen nemen zoek ik wijsheid en krijg ik rust, op momenten van blijheid vult mijn hart met dankbaarheid. Dit is hoe ik God beleef. Niet een tovenaar die het leven oppoetst mooier dan het is of een bediener van mij als trekpop die zelf geen keuzes hoeft of kan maken, maar als een liefdevolle Vader die over mij waakt, mijn adviseert, steunt, trots (of soms niet) op mij is.

Het is zondag vandaag. Ik werd wakker en dacht " het is Vaderdag. Ik ga er een mooie Vaderdag van maken".  Na het leid weer te hebben beluisterd, mijn gebed gedaan en nu verwoord wat ik vanochtend hebt meegemaakt ga ik genieten van deze dag.

Mijn Vader leeft in mij ik voel zijn aanwezigheid.

Het liedje is te beluisteren- klik op de titel.

Claudia de Breij - Mag ik dan bij jou?

Als de oorlog komt, 

En als ik dan moet schuilen,

Mag ik dan bij jou?

Als er een clubje komt, 

Waar ik niet bij wil horen,

Mag ik dan bij jou?

Als er een regel komt

Waar ik niet aan voldoen kan

Mag ik dan bij jou?

En als ik iets moet zijn,

Wat ik nooit geweest ben,

Mag ik dan bij jou?

Mag ik dan bij jou schuilen,

Als het nergens anders kan?

En als ik moet huilen, 

Droog jij m’n tranen dan?

Want als ik bij jou mag,

Mag jij altijd bij mij.

Kom wanneer je wilt,

Ik hou een kamer voor je vrij.

Als het onweer komt, 

En als ik dan bang ben,

Mag ik dan bij jou?

Als de avond valt, 

En ’t is mij te donker, 

Mag ik dan bij jou?

Als de lente komt, 

En als ik dan verliefd ben

Mag ik dan bij jou?

Als de liefde komt, 

En ik weet het zeker, 

Mag ik dan bij jou?

Mag ik dan bij jou schuilen,

Als het nergens anders kan?

En als ik moet huilen, 

Droog jij m’n tranen dan?

Want als ik bij jou mag,

Mag jij altijd bij mij.

Kom wanneer je wilt,

Ik hou een kamer voor je vrij

Mag ik dan bij jou schuilen,

Als het nergens anders kan?

En als ik moet huilen

Droog jij m’n tranen dan?

Want als ik bij jou mag,

Mag jij altijd bij mij

Kom wanneer je wilt, 

‘k hou een kamer voor je vrij.

Als het einde komt, 

En als ik dan bang ben,

Mag ik dan bij jou?

Als het einde komt, 

En als ik dan alleen ben, 

Mag ik dan bij jou?

Oma krijgt post

Het is vrijdag- ja, alweer. Vandaag is het droog na een week van grotendeels veel nattigheid. Ik kijk naar al de klusjes om me heen. Stapeltje hier, mandje daar- vaatwasser moet leeg! Ach de gewonen dingen. Ik ben bezig, of eerlijker gezegd, wij zijn bezig met het opruimen van onnodige en soms op uitgekeken spullen. Dingen die vaak in de kast terecht komen en niet meer naar gekeken worden omdat ze, voor welke reden dan ook, niet meer nodig zijn.

Gisteren de huishoudelijke klusjes gedaan- alles strak en schoon, vandaag 'in de computer' gedoken. Hier valt ook nog het een en ander op te ruimen. Inkomend post die weg kan, beantwoorde mails die ook weg kunnen. Mijn foto bestanden zijn ruimschoots en kunnen eigenlijk ook met een opruiming doen- vergt wel veel tijd, maar dan heb je ook wat!

Tegenwoordig vind ik deze klussen minder erg. Het geeft een gerust gevoel en ook voldoening. Ik wil zo graag, zou er iets gebeuren met mij, dat ik 'de boel'  opgeruimd achter laat. Niet alleen om mensen in mijn nabijheid te sparen maar omdat ik zelf de verantwoordelijkheid (wil) nemen om taken af te maken, mijn inbox schoon te houden en alleen achter laten wat voor een ander van belang is.

Enfin, dat terzijde. Ik heb een gezellig kamertje-kantoortje. Aan de muur hangen foto's en briefjes die voor mij van belang zijn. Zo af en toe pluk ik daar wat van af en gooi ik het weg- niet mee relevant. Het prikbord hing er netjes bij- tot vandaag. Ik kreeg post van de kleintjes....

Nou DAAR wordt ik blij van. Daarom mag mijn prikbord er rommelig en vrolijk erbij hangen. Dit is toch nog wel HET ultieme in post ontvangen he? Ja, skypen is leuk, foto's op FB zijn leuk- maar zo'n envelop openen en er van alles uit halen- dat overstijgt toch alles.

Oma is blij, dankjewel Indi, Summah en Bax- en dankjewel Kylie voor het posten hiervan. Dikke kus. Kijk maar in jullie brievenbus- er komt vast ook iets van oma naar jullie toe!

- en voordat je het weet is het vrijdag.

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen ( oh dat is ook gek besef ik nu, mijn vader heeft dat nooit gezegd. Niet in mijn bijzijn in ieder geval) " waar blijft de tijd?" Als kind vond ik dat een beetje eng. Alsof ergens in de kast, achter het gordijn of in een la heel veel tijd opgeborgen zat. Ja, echt waar!

Het klinkt toch ook raar? Er was wel eens vaker iets weg, dan moest daar naar gezocht worden. Nu zei mijn moeder dat ze tijd kwijt was! Lachen jullie maar. Ik ben iemand die erg visueel is. Als ik iets hoor of lees dan krijg ik daar plaatjes bij. Dat is meestal niet erg lastig maar kan wel zo uitpakken. Dan schiet ik soms in de lach, of niet want het plaatje kan erg komisch zijn.

Vanochtend realiseerde ik me dat het 'al' vrijdag is en schoot mijn moeders zinnetje door mijn hoofd
" waar blijft de tijd?" en ik weet het nog niet.  Ik weet wel dat er elke dag het licht opnieuw verschijnt in de vorm van een zon en de lucht weer blauw kleurt. Ik weet ook dat de maan over ons waakt. Ik zie elke dag als een geschenk- om uit te pakken Letterlijk. Alles ermee doen wat er mee te doen valt. Volop genieten, inzetten en waarderen.

Ik begin mijn dag zeer positief en het eindigt ook zo. De minder geslaagde momenten overheersen mijn dag niet (meer). Dat is wel eens anders geweest. Dat ik continue dacht dat ik niet genoeg had gedaan. Niet genoeg van mezelf had gegeven. Dat ik anderen te kort was geschoten. Daar ben ik van af gestapt. Ik krijg, net als iedereen 24 uur om die zo goed mogelijk in te zetten. Over het algemeen bereik ik wel wat ik me heb voorgenomen, onverwachte gebeurtenissen daarbuiten gehouden. Het gevoel dat ik 'meer uit mijn dag'  had MOETEN halen of meer voor anderen had MOETEN doen heb ik naast me neer gezet. Die druk verdrong het genot van een mooie dag.

"Je wordt ouder", hoor ik zeggen, "dan vliegen de dagen sneller voorbij". Hoezo? Krijg ik minder dan de 24 uur die in een dag zitten? Ik weet wel dat ik iets langer doe over het stofzuigen, en dat ik soms even een kleine pauze neem in de vorm van misschien een bakje koffie of even naar buiten staren- wat mij gisteren overkwam. De ijsvogel vloog onderlangs mijn raam en over de Waal in onze achtertuin. Hij ging op een takje zitten en bleef daar een poosje heel stil zitten. Ik stond dus ook heel stil! Goud waard zulke momenten.

Enfin, het is vrijdagochtend. Het weekend staat voor de deur schreef een vriendin net in een mailtje. Nou bij mij is het nog steeds vrijdagochtend en ik ga proberen er weer wat van te maken. Voordat je het weet gaan de lichten weer uit. Er staan uitdagingen op mij te wachten.

Een gezegende en blije dag gewenst allemaal. Geniet van je tijd.

Oh ja, "een dag niet gelachen is een dag niet geleefd" is het spreekwoord toch? Nou hier dan een moment om te lachen!

Het is maandag-

Het is maandag, de eerste werkdag voor velen na de feestweken. Ik voelde het al in de lucht vanochtend- die bedrijvigheid van het leven dat weer op gang komt na zoveel vrije dagen.

Ook al hoef ik me nergens aan te melden voor mijn werk- is ook mijn ochtend wat 'zakelijker' begonnen. Ik ben met een project bezig en besteed mijn tijd om informatie te vergaren, van ideeën uit te wisselen en nieuwe informatie op te doen. En tegenwoordig kan dat vanuit de bureaustoel en voor een scherm.

Ook ga ik mijn website weer eens aanpakken, mijn administratie bijwerken en een bezoek brengen. Een volle agenda dus. En daar wordt ik blij van. Dat ik de energie hebt om taken te doen, dat ik enthousiasme hebt om nieuwe dingen te ondernemen en dat ik mensen om me heen hebt die ook van mijn gezelschap genieten.

Mijn voornemen was elke dag als een Nieuwjaar's dag te beleven- en dat valt me niet tegen. Ik wordt elke ochtend enthousiast wakker, meteen met een glimlach en nieuwe energie. Daar bid ik voor het slapen gaan voor en het werkt ECHT!

Ik bedenk dat het niet voor iedereen zo makkelijk gaat, elke dag met goede moed opnieuw beginnen. Dat is wel mijn wens voor iedereen. Hoe kan ik daar een steentje aan bijdragen, denk ik dan?

Er vliegen tegenwoordig allemaal wijsheden via het Internet heen- spreuken en leuzen. Toch vind ik het wel eens moeilijk om de juiste woorden te vinden om iemand moed in te spreken. Ik bid voor wijsheid- maar soms ben ik zo bezig dat de woorden maar niet door mijn denken heen komen. Dan zoek ik die van anderen- zoals deze -

Piekeren neemt de zorgen voor morgen niet weg, maar wel de kracht van vandaag.(onbekend)

of - 

Als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen de gelegenheid hetzelfde te doen. ( Nelson Mandela)

Voor mij is de dag pas begonnen als ik in gebed God hebt bedankt voor mijn rust en veiligheid in de nacht. Dat ik dankbaar ben voor weer een nieuwe dag, nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen. Ik dank voor de mogelijkheid om Zijn wil in mijn leven te mogen ervaren. Dan pas begint voor mij mijn nieuwe dag. Het is tijd om aan de slag te gaan- 

Tot de volgende keer en ik wens jullie allen ook een gezegende dag toe!

Welkom in 2014

Nou, hier is het dan - 2014

Als ik de berichten moet geloven heeft Nederland massaal dit gebeuren gevierd met €67 miljoen aan vuurwerk. Dat kan ik maar moeilijk bevatten- terwijl ik wel heb gekeken naar alle vuurwerk dat rondom afgestoken werd en 'Wow' zei tegen al die gekleurde en uiteenspattende vuurballen en sterren. Het was een spektakel van buitengewone proporties- spectaculaire zelfs!

De spreuk "een goed begin is het halve werk"  springt nu naar boven. Is dit dan een goed begin?

Wanneer wij onze ogen openen en de nieuwe dag aanschouwen begint ons leven opnieuw. Daar hebben wij geen Oud en Nieuw feest voor nodig. Dus, wat is er zo speciaal aan de overgang van een jaar naar het ander 2013 naar 2014? Omdat het jaartal veranderd? Is dit feest gebonden aan deze dag- of kan het ook van 30 juni op 1 juli gevierd worden? Of tussen seizoenen?

Elke dag is er een nieuwe datum- die van de dag ervoor is ook weg- voorgoed, voor altijd. Ik weet niet waar deze gedachten opeens vandaan komen- mijn vingers vliegen over het toetsenbord en dit komt eruit! Het is een serieuze vraag- aan lezers van deze BLOG. Weten jullie het antwoord?

Is het om een keer per jaar stil te staan bij vernieuwing, bij een nieuw begin? Om deze ervaring met anderen te delen, iedereen beste wensen sturen voor een goed, gezond, gezegend jaar? Ik vier het ook al jaren...al 60 jaar lang eigenlijk. Nu vraag ik mezelf af- wat is er zo bijzonder aan deze dag wat er gisteren of eergisteren of vorige week niet was- behalve dan die nieuwe kalender?

Ik weet niet hoe lang ik het vol houd, maar ik ga kijken of ik met net zo'n enthousiasme elke dag opnieuw kan beginnen. Dat ik net zo blij, enthousiast, vol goede hoop en voornemend aan de nieuwe dag kan beginnen. Ik bedoel hier niet mee dat het vieren van een Nieuw Jaar niet kan, mag, moet of vanzelfsprekend hoeft te zijn. Wat ik me afvraag is- zijn we elke dag net zo blij?

Mijn laatste BLOG voor 2013 was vol goede wensen voor allen- en daar sta ik bij want dat zou ik iedereen elke dag willen wensen. Zegeningen, blijheid, veiligheid, gezondheid- dus bij deze;

Het is 1 januari 2014 en ik wens jullie allen de allerbeste wensen voor de komende 24 uur ( en alle dagen daarna).