Zaterdagochtend

Het is vroeg op zaterdagochtend. Ik gebruik mijn " stilte" om wat te lezen in mijn werkboek 'Frisse Kijk'. Ik probeer dat dagelijks te doen maar op een of andere manier lukt het me (nog) niet. Deze routine moet ik nog meer eigen maken, denk ik. Net als mensen die de dag beginnen met een bijbel lezing, krant lezen, gebed of wandeling. Routine - ritueel. We zijn wezens van rituelen. Die begrijpen wij. Dan is alles herkenbaar. Opstaan, tandenpoetsen, douchen, aankleden, ontbijt met krant erbij ( of  niet). Schoenen aan, sleutels zoeken en naar het werk. Nu ja, zo iets. U begrijpt me wel.

Ik las net ' zijn wegen zijn ondoorgrondelijk'  - nee er stond "er werd eens gezegd ' Gods wegen zijn ondoorgrondelijk'. En ook ik heb dat wel eens gezegd, zeker gedacht. Dit zou dan een antwoord geweest zijn op mijn - waarom doet HIJ dat/staat Hij dat toe vraag. Niet alleen bij negatieve dingen - maar gewoon, dat dacht ik dan en daar bleef het bij.

Na het lezen van dit stukje ben ik wat wijzer geworden en wil dat even delen. Wij hebben, doordat er een wegwijzer is geschreven - de bijbel ( een verzameling van geschriften gebundeld in één boek) - wel degelijk een routebeschrijving om op de juiste manier ons leven te leiden- zijn wegen te bewandelen. Wij hebben richtlijnen gekregen om na te leven. Wees goed voor elkaar, zorgzaam, lief en behulpzaam. Matteüs 7:12 Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen.

Het schijnt moeilijk te zijn. Toch is dit de basis van het mens zijn. Vredelievend.

Ik heb de krant vanochtend al gelezen - ik heb gelezen hoe een grote groep mensen het recht dachten te hebben om een heel dorp op z'n kop te zetten, te vernielen. Niet hun eigen dorp of stad - Nee dat van een ander! Thuis moet heel blijven. Eigen autos en tuinen netjes. Ik heb gelezen hoe grote getallen mensen denken dat ze hun God moeten verdedigen door anderen te doden, te vechten, vernielen en verbranden van de bezittingen van anderen. Niet hun eigen bezittingen - nee dat van een ander. Ik heb gelezen hoe mensen denken dat ze alles mogen zeggen - want het is hun recht om hun mening te uiten, hoewel het uitgangspunt zeer verdacht lijkt op provocatie. Zeg wat negatiefs over hun en je wordt voor de rechter gesleept voor smaad!

Ja, er worden christenen door andere gelovigen gemarteld en gedood. Er worden ander gelovigen door christenen vervolgd en bespot. Als al deze mensen nou een vaker aan de les van Matteüs zou denken en zich daarin zouden verdiepen - dan zou de leed in onze wereld -die wij in beheer hebben gekregen - er heel anders uitzien. Als ze nou meer gericht waren om hun eigen weg te bewandelen om op hun bestemming te komen door de juiste aanwijzigingen te volgen - dan kan mensheid samen bergen verzetten tegen onrecht, ziekte, armoede en het bestrijden van het kwaad wat nu heerst.

De wegwijzers zijn er, we hebben een routebeschrijving gekregen. Het zou toch fijn zijn als we die vaker zouden raadplegen en minder vaak de weg volledig kwijt zouden raken. Het is een ritueel, een routine om op te nemen in onze dag, die misschien wat tijd nodig heeft om eigen te maken, maar het is mogelijk!

Onze wegen zijn ondoorgrondelijk - en ik denk dat God daar vaak verdrietig van wordt.

De 4 seizoenen

Ik las net een bericht van een nicht - "de herfst is nu ECHT binnen. Jammer de zomer is nu voorbij - veel te kort in dit land"! Nee, niet Nederland - Zweden. Ik moest een korte lach onderdrukken. Ik heb ooit gezegd "gelukkig de herfst heeft zijn intrede gedaan - de zomer duurt hier veel te lang". Nee, niet Nederland - Nieuw Zeeland. Ook nooit goed he? Het weer is voor ieder anders.

Elk seizoen brengt zijn eigen persoonlijkheid met zich mee. Soms kan je wel eens bezoek hebben van iemand en eigenlijk ben je na een kort gesprek al uitgepraat. Weinig nieuws te melden, weinig met elkaar gemeen. Dus als die persoon vertrekt komt er rust in de tent. Hehe, die is weg. Bleef te lang plakken voor je gevoel. En dan die vriend die 'eventjes langs komt' bleef die maar langer. Je had nog zoveel te bespreken. Het is ook nooit goed he? Zo heeft iedereen wel wat.

Dat kan ook gebeuren bij een relatie. Het seizoen is voorbij. De vonken slaan er niet meer vanaf. Het groeten bij weggaan of thuiskomst wordt minder. Dichtbij elkaar zitten op de bank gebeurt ook niet meer of in ieder geval zelden. Het is nooit goed he? Wat zag ik ooit in hem/haar?

Aan het weer kunnen wij niet sleutelen ( gelukkig). Wel zijn wij in staat om van elke dag te genieten - wat het weer doet zou er los van moeten staan. Plan niet vanwege het weer - maar kijk naar wat de dag brengt en gebruik dat. Elk dag is een cadeau.

Met vriendschap ligt het anders. Mijn vader zei ooit tegen mij nadat ik m'n hart had gelucht over een vriendschap die aan het afkoelen was, "dan hebben jullie elkaar misschien nu even niet nodig. Mensen komen op je pad wanneer je ze nodig hebt. Je bent vrij in wie je vrienden zijn en met wie je omgaat".

Een relatie is weer anders. Dat is iets waar je wel wat aan kan doen. Praten, keuzes maken, elkaar opvangen, enthousiast de dagen samen delen. Leg je verschillen naast je neer en kijk naar de goede kwaliteiten. Waarom irriteren aan iets waar je toch niets aan kan doen. Geniet van de mooi kanten van diegene waar je je leven mee deelt. Ook relaties hebben seizoenen. Geniet van alle kleuren en geuren.

# 2. Alleen verder

Verwarring! Waarom lukte het toch niet. Tot twee keer toe kwam hij terug. Tot twee keer toe kregen zij weer hoop. Tot twee keer toe ging het toch weer mis.

"We zetten een streep onder de afgelopen maanden en we gaan opnieuw verder, zegt hij! Kan ik dat? gaat door mijn hoofd- kan ik de vragen, angst, onzekerheid voor me  houden? Waar moet ik met mijn gevoelens en vragen heen? Ik voel me onzeker. Er over praten wil hij niet. Gewoon opnieuw verder zegt hij! Ik kan dat niet. Toch gingen we het proberen.... en nu is hij ECHT weg! We begrijpen elkaar niet meer. Er is zoveel gebeurt en gezegd. Dit komt niet meer goed.

De kinderen weten niet wat ze hiermee moeten - en ik nu ook niet meer! Ik slik nu pillen om rustig te worden. Om de dag door te komen zodat ik er kan zijn voor de kinderen. Wat er van mij verwacht wordt is veel - veel te veel. Waar haal ik de energie vandaan?Jij luistert naar me - dat doet me goed. Ik moet ergens terecht kunnen met mijn verdriet anders loop ik over en stort ik in.

Je gaf aan dat ik steun zou putten uit een psalm. Dat probeer ik ook. Pslam 91 biedt me ook rust maar toch heb ik dat pilletje erbij nodig. Ik zie de toekomst met leden ogen aan. Ik voel me leeg".

Mijn telefoon-geheugen staat vol korte berichtjes. Ik heb geprobeerd om onpartijdig dit allemaal aan te horen. Te ondersteunen - ja allebei. De juiste antwoorden te geven op vragen en een luisterend oor bij gesprekken te bieden. Samen hebben we gebeden - voor wijsheid en troost! Hoe verder? - er zijn geen plannen. Niet voor vandaag en ook niet voor morgen. Het is nu overleven - een stap en dan nog een stap. Maar wel alleen!

De eerste cursus dag. Wel anders uitgepakt dan ik eerst in gedachten had. Desalniettemin een geweldige ochtend.

Ik heb ook wat geleerd. Als iemand zich afmeld, moet ik even vragen onder welke naam die persoon zich ingeschreven heeft. Inschrijven onder meisjes naam en afmelden onder getrouwde naam - lastig! Maar nu weet ik dat en ben ik een pareltje kennis rijker.

Met z'n tweetjes hebben mijn cursist en ik een hele gezellige en waardevolle ochtend beleeft. Iemand die wel wist met de computer om te gaan maar eigenlijk er niet zelfstandig in was geweest. Haar echtgenoot nam het leeuwendeel van alle taken op zich. Nu wil zij zelf over de foto's beschikken. Haar passie. Foto toestel gaat overal naar toe - kinderen veel en vaak op de foto. Activiteiten vast leggen. Ze wil voor haar kinderen op een fotografische manier hun leven vastleggen en  als herdenkingscadeau geven. Later- als ze het huis verlaten, of zelf een gezin stichten. Tussendoor een jaarverslag in de vorm van een album voor elk kind. Een eigen levensloop verhaal. Mooi!

Wat mij dan weer zo'n heerlijk voldaan gevoel geeft - is wanneer ik iemand zie groeien. Recht op gaat zitten. Zichzelf verbaasd over eigen talent. Dat iemand toch zichzelf onderschat wat betreft kunde en vaardigheden. Of ik nou één of zes cursisten  heb - daarvoor bied ik deze lessen aan. Mensen te zien groeien niet alleen in een  vaardigheid, maar  zichzelf. Mooi. Ik ben een bevoorrecht mens.

In de pauze zijn we even door de boomgaard wezen wandelen... heelrijk!

De komende paar weken ga ik wat intensiever de cursussen promoten. Graag zie ik natuurlijk wel meer dan een persoon per keer. Daar moet ik mijn inkomsten uit genereren. Maar het cadeau van gisteren- dat is niet in geld uit te drukken. sAvonds kreeg ik een bericht " Ik heb nu twee memory kaartjes met foto's van mijn toestel op de laptop gezet en ze in de betreffende mappen opgeslagen ( die ik overigens ook aangemaakt heb). Ik wist niet dat ik dit kon. Bedankt!!"

Wat een zegen!

Ik val maar meteen met de deur in huis ( gekke uitspraak eigenlijk)! Wat een SCHITTEREND mooi weekend hebben wij toch gehad wat betreft het weer. Dat had niet mooier gekund. Georganiseerde activiteiten konden allemaal doorgaan. Niks - aflossen vanwege noodweer. Zonnescherm en klep waren nodig om je huid te beschermen. Wat boffen we dan maar weer- een regelrechte zegen. Dit hadden we  eigenlijk een beetje verwacht in juli he? Alle scholen dicht en kinderen thuis. Een vooruitzicht op 3 weken zomervakantie. Nou de vakantie ging wel door maar in alle eerlijkheid was het weer patroon wel een teleurstelling voor velen.

Zaterdagochtend. Schoonvader opgehaald en naar de Biesbosch - (de Hollandse) wel te verstaan.Een hele gezellige dag. Pa (84)  heeft genoten. Op een bankje aan het Wantij bootjes kijken. Heerlijk vindt hij dat. Het waren velen die zaterdag hun weg vonden naar 'ons' plekje. Gezellig druk was het,  op het Griendmuseumpad.

Na terugkeer thuis samen met de buurtjes sushi eten buiten op de vlonder - ook aan het water. Soms knijp ik mezelf even stiekem. Ben ik een gezegend mens of niet? Ik ben omringd door prachtige mensen in mijn leven, ik woon op een adembenemende mooie plek en ik geniet van een goede gezondheid. Ja, ik ben gezegend. En dan heb ik het niet eens gehad over mijn kinderen, kleinkinderen en verdere familie. Wat een weelde.

De dag eindigde bij onze burger vader en zijn vrouw thuis. De 'zomerborrel'. Een moment om met de raad en andere dorp bestuursleden en hun partners de zomer door te nemen. Het hernieuwen van relaties die door de zomerstop van de gemeenteraad op een laag pitje zijn komen staan. Ik zucht - wat een perfecte dag.

En dan zondag. Vroeg opgestaan. Mijn stilte tijd- even in mezelf keren, mijn zegenen tellen en ervoor danken. Mijn dagelijks bid-tijd, heilig voor mij. Daarom is het zo heerlijk dat ik vroeg kan opstaan. Dat ik meteen wakker ben. Dat gun ik mezelf.

Een vroeg bezoek aan dierbare vrienden net terug van een 3 maand lange boot vakantie. Samen in een zalmschouw - wat heerlijk dat ze het fijn gehad hebben - wat geweldig dat ze weer veilig thuis zijn. Dan nog even langs bij Alie en John. John zijn moeder ligt in het ziekenhuis- het gaat, zoals bij vele ouderen, niet goed met haar. En John zijn opmerking "ze wordt oud en het gaat nu niet goed" is de waarheid. Het blijft je moeder, toch weet hij en wij allen, het hoort bij het leven.

Ik bezoek geen kerk op een zondag. Niet omdat ik niet wil maar op een of andere manier is dat nu even niet iets wat ik doe. Maar samen zijn met God, dat lukt overal.en gisteren lukte dat uitmuntend in mijn tuin. Nee, ik heb geen bomen omgezaagd, geen zware klussen verricht waarbij zweet en enorme krachten voor  nodig waren. Wel heb ik mijn tuin gewied. Wat is het toch een wonder. Al die insecten, de manier waarop plantjes en het on(gewenst)kruid zich vestigt. Hoe sommige zaad koppen vormen en uitlopers zich ontwikkelen. Ik vind dat geen 'werk' in die zin dat het arbeid is. Ik geniet van de koele grond tussen mijn vingers, de planten en beestjes om me heen en kom tot rust - zondag rust!

De dag werd verder gesierd door de aanwezigheid van een vriendin en haar 2 kinderen. Uren hebben de kinderen zich  met ons konijn en kippen, het roeibootje en de neergelegde boekjes bezig gehouden. Een zaligheid. Om de dag af te ronden , pannenkoeken buiten bakken en opeten. Was super gezellig en zo leuk om ze zo te zien genieten. Zoals een zondag hoort te zijn - samen zijn en samen delen.

Ik ben een gezegend mens.

Spannend en heel erg leuk!

Het gaat gebeuren!

Gistermiddag lag de Klaroen ( een lokaal weekblad) op de mat. I sloeg de eerste pagina open en daar - onderaan de pagina zag ik een foto van mezelf. Ja, ik sta in de Klaroen! Afgelopen maandag was de verslaggever op bezoek en ik heb hem in grote lijnen verteld wat ik van plan ben met mijn klein bedrijf.

Daar heeft hij een stukje over geschreven. SUPER toch? Nu is het echt openbaar waar ik mee bezig ben.

Dan moeten alle puntjes op de i staan. Alles ( op de website) moet werken, goed opgesteld staan, professioneel uitzien - en ook niet te 'gelikt'. Ja, en wat gebeurt er dan? Dan ligt even alles stil. Dan kan ik even de aanpassingen niet doorvoeren. Dan kan ik de vernieuwde informatie niet opslaan. Ook werkte het aanmelding formulier pagina niet. Oh jee. Naar Hostnet bellen en dan weten dat je mogelijk 24uur moet wachten. Ik heb het 'ten ruste'  gelegd. Ik wist dat ik alles had gedaan en meer word er niet van mijn gevraagd.

Het is nu ochtend. Ik heb goed geslapen en weet nu ook dat alles werkt, dat de informatie correct is, dat het inschrijven mogelijk is, dat de mailtjes doorkomen en dat de bijgewerkte informatie op de site staat.

Vanaf 4 september begin ik met mijn workshops. Kleine groepjes - minder mensen meer tijd. De lesboeken zijn bijna klaar. De PowerPoints ook. Nog even twee dagen aan de weg timmeren en ik ben er klaar voor.

Krijgt u de Klaroen niet - kijk dan op de site - het artikel staat onder de E-paper tab.

Misschien zie ik u op een van mijn workshops. Hou mijn site in de gaten want er komen regelmatig nieuwe workshops op te staan.

Samenhorigheid

Het is weer zover. Een klein clubje, waarvan ik een schakel ben, zijn bezig om een buurt BBQ te organiseren. We hebben een ongewonen 'buurt'.  Dwz het bestaat niet uit een aantal rijtjes huizen die in een soort hofje opgesteld staan. Wij wonen aan een dijk. De dijk bestaat uit twee delen - Oosteind en Matena. Er horen ook een paar klein stukjes bij - en dat geheel is onze 'buurt'. We hebben een buurtvereniging met een goed bestuur. Regelmatig hebben we te maken met de gemeente en daar onderhandelt dan het bestuur op een zeer correct en succesvolle wijze over onze zorgen.

Nog een paar weekjes, dan verzamelen er zo'n 80+ bewoners een prachtig landgoedje hier aan de dijk. Fruitbomen, schuurtje met afdak. Een wc aanwezig, geiten in de wei. De tafels en stoelen zijn al besteld. Zelf hebben wij als groep een aantal party tenten aangeschaft - deze worden door ' de mannen' opgezet met verlichting en papieren tafelkleedjes.

Vandaag wordt de boodschappenlijst samengesteld. Er zijn weer meer dan 80 aanmeldingen. Dat wil  niks zeggen natuurlijk. het gaat om  - hoeveel % van de bewoners doen mee. Meer dan de helft van de leden ( gezinnen) hebben zich opgegeven - ong 30% heeft aangegeven een andere afspraak te hebben. Een klein aantal komen toch nog op de dag - dan blijft er maar een heel klein groepje over die zich hierbij niet aangetrokken voelen.

Dat zegt wat voor vandaag ( 2012) - er heerst een samenhorigheid die meer tot het verleden hoort dan het heden. Het is een moment waar veel besproken wordt, bij-gekletst, nieuwtjes verwisselt. Ik voel me hier veilig. We lopen de deur niet plat bij elkaar - maar het voelt gewoon goed. Ik maak me geen zorgen als ik alleen this moet zijn. Heerlijk. Ik heb er zin in. Het is een genot en eer om deze leuke activiteit te mogen verzorgen. Kinderspelletjes, mannen praatjes en tiener gelach.

Laat die vuurkorf maar braden - ook zonder hebben we het warm - met elkaar!

Om even bij stil te staan - eventjes maar hoor.

Het is 06:00 26 -Augustus 2011 en ik ben (nog wakker). De pijn in mijn rug is ondraaglijk en ik begin nu pas echt bang te worden. Al meer dan een week tob ik met rugklachten. Eigenlijk tob ik al een tijdje met niet lekker voelen. Ik heb hier zelf een analyse over gemaakt. Weet ( denk ik ) wat de oorzaak is of kan zijn.

Stress staat op nummer 1- iets niet goed tussen mijn oren!. Altijd eerst een oplossing of reden voor iets bij mezelf zoeken. Het zou ook als resultaat van een aanrijding kunnen zijn. Ik ben een tijdje hiervoor aangereden op een zebrapad. Pats! Daar lag ik op straat. Zal wel meer tijd nodig hebben om daarvan bij te komen zeg ik tegen mezelf. Komt goed!

Als ik zit, gaat het wel. Staan gaat ook maar gaan zitten of staan - dat gaat nu echt NIET!

Het is 6:20 en ik begin behoorlijk misselijk te worden. Sta te tollen op mijn benen. Leen schuift een stoel naar me toe. Ik wil naar het ziekenhuis voor een bloed en urine onderzoek. Er is iets mis met me en het formulier heb ik al dagen. Lukte niet om te gaan - teveel pijn om in de auto te kruipen. Nu toch maar gaan.

Ik ben zo duizelig......!

Ik zie een gezicht boven het mijne. Een vreemd gezicht. Een man! Waar is Leen? De man heeft een groene shirt aan. Hij klinkt bezorgt. Of ik weet wie ik ben? En waar ik ben? Nou, ik zie alleen een onbekend gezicht en denk, " waarom is het plafond daar?".

Ik wordt voorzichtig - ja dat deden ze wel, maar de pijn was onbeschrijfelijk - op een zitje getild en via de buitentrap naar boven gedragen. Daar staat een ambulance. Ik schrik, wat gebeurt hier u toch allemaal?

De deuren gaan dicht. We rijden, gaan over de Geulweg. Oh die is ZO slecht. Ik voel ALLES! De datum,? oh dat weet ik niet. " Het is 26 augustus" zegt de broeder - ik huil. " Mitchell is jarig vandaag", zeg ik. Oh wie is dat? Mijn kleinzoon. Oh wat leuk - hoe oud is hij? Weer 17 zeg ik. Hij is vorig jaar verongelukt! De broeder valt even stil - dan pakt hij mijn hand vast. Gaat het met de pijn? Opeens voel ik alleen maar mijn harte zeer. Wat is pijn?

Gisteren, vandaag en morgen.

Het is donderdag.

Ik ben vroeg begonnen. Nou ja vroeg. Ik was er om 7:20 uit. Was opgehangen, kippen en konijn eten gegeven en berichten na gekeken.

Ja, zo begon ik mijn dag ( na gebeden te hebben, danken voor mijn nachtrust en vragen voor Gods gezelschap in mijn dag) om daarna berichten na te kijken op mijn ipad of computer. Mijn kinderen zijn wakker als ik slaap. Op deze manier weet ik een beetje hoe hun dag is verlopen ( of niet). Als er een vraag of opmerking is kan ik er meteen op in gaan. Ja, zo begint (bijna) elke dag.

De afgelopen dagen waren zelfs de ochtenden wel erg warm. Niet dat ik klaag hoor. Maar gisteren en vandaag vond ik de ochtend temperaturen buiten heerlijk. Dan kom ik op gang. Enthousiast en vol goede moed.

Het lukte mij gisteren om een groot grasveld te maaien en daarna nog veel andere acties te ondernemen.

Zo is mijn dag vandaag ook van start gegaan! Fris en in aller rust de dag aan gaan. Dat werkt voor mij. Rust, ritme en routine ( wel met een aanpassingsvermogen om onverwachte dingen aan te kunnen waar nodig). Een duidelijke werkschema heb ik niet. Wel een lijst met dingen die ik (waar mogelijk) allemaal gedaan wil hebben op de aangewezen dag. Een gezegend mens ben ik!

Onder het koffiedrinken - een onverwachte uitnodiging om te komen eten bij vrienden- wat een leuke manier om de werkweek morgen af te sluiten. Daar heb ik zo'n zin in. We hebben elkaar in maanden niet gezien. Wat fijn om de gelegenheid te krijgen om bij te kletsen. Lief!

Voor velen is het niet mogelijk op zo een mooie manier de dag te beleven. Denk aan daklozen, vluchtelingen, invaliden, werklozen, oorlog slachtoffers, verslaafden, zieken. Gezinnen die uit elkaar gerukt zijn door geweld, scheiding of door andere omstandigheden.

Wie van deze krijgt nou zo'n uitnodiging? Wie staat voor hun klaar?

Ik denk aan hun - terwijl ik dank voor mijn bestaan, voor alle zegeningen die ik heb. Ik bid ook voor hun - dat zij ergens in hun dag beleving ook wat rust zullen vinden. Geborgenheid en veiligheid voelen. Dat ze de nodige zorg krijgen, voedsel en waar nodig een dak boven hun  hoofd. Energie en moed om alles aan te kunnen. Er zijn zoveel in het leven die onze steun zouden kunnen gebruiken. Elke vorm van hulp - hoe klein dan ook kan een wereld van verschil maken.

Ik vraag me af welke rol ik daarin kan spelen. Hoe kan ik een verschil maken in het leven van ........? Alleen bidden zal het niet zijn. Er wordt ook van mij verlangt om iets praktisch te ondernemen.
Hoe weet ik voor wie of hoe ik dat moet gaan doen? "Am I my brother's keeper"? Ja, dat ben ik.

Ik bid. Ik zoek een antwoord. Ik verwacht ook een teken. Maar ja, zal ik dan wel op een juiste manier reageren? Zal ik ingaan op mijn 'opdracht'? Zal ik durven?

Als ik geduld wil hebben - krijg ik te maken met momenten dat ik geduld moet leren uitoefenen! Veel en vaak want met oefenen wordt ik goed in iets.

Ik wil de uitdaging wel aan - maar innerlijk huiver ik een beetje - wat gaat het worden? Wil ik de uitdaging wel aan waarvoor ik de 'teken' voor krijg?

Zal ik veel en vaak moeten oefenen? Vast wel.

Bad things happen to good people too!

Ja, dat is echt waar. Nare dingen overkomt ook goede mensen.


Heeft u dat ook wel eens meegemaakt? Er gebeurt iets en u heeft per direct hulp nodig. Dit had u niet kunnen voorzien, hierop kunnen plannen of goed op voorbereiden. En dan- zomaar- staat er iemand voor u klaar om juist datgene te doen, waar u dringend hulp bij nodig heeft.


Ik geloof niet in toeval. Dan zou je kunnen vragen - geloof je dan dat alles voorbestemd is?


Ik heb hier zo vaak over liggen dubben, lopen denken en bewust mee bezig geweest dat ik hier geen duidelijk antwoord op kan geven. Want hoewel ik wel geloof dat voor mijn leven een bepaalde weg is uitgestippeld - is het juist dat. Alleen maar een stippel lijntje. Geen strakke lijn waarop ik wandel en zelf geen invloed op kan hebben. Dan zou ik een robot zijn- geprogrammeerd om links om, rechts om en soms gewoon rechtdoor te gaan. Wie weet is ook  er geen 'achteruit' versnelling. Gevoeloos en gewetenloos, zonder hart.


Nu moet ik keuzes maken. Ik denk na over wat ik doe. Eigen belang - algemeen belang! Talenten ontwikkelen - of niet - en op safe spelen. Uitdagingen aan gaan - of 'alles voor de lieve vree'. Of op z'n Engels zegt " Don't rock the boot."


En dan die titel boven aan. Zo'n rechte lijn zou dan ook kunnen betekenen dat sommige mensen een vinkje naast hun naam hebben om iets ' naars'  te beleven en anderen niet. Dus nee, ik geloof niet dat mijn levensloop vast staat. Ik geloof dat ik keuzes heb. Net als allen die mijn leven delen.


Nog een paar dagen en dan komt de geboortedag van mijn kleinzoon Mitchell weer voorbij. Bij een verjaardag VIERT men de geboorte van iemand. Ik probeer dat die dag ook te doen. Maar ik weet - Mitchell zal nooit ouder worden dan 17. Hoe vaak vier ik dan een 17de verjaardag? Elk jaar zit ik ermee. Zonde zo'n jong leven- weg! Over! Tot hier en niet verder!


Bad things happen to good people. Echt waar! Ook schijnt weer de zon. Ook gebeuren er weer mooie dingen. Ook blijft het 'houden van'  bestaan. Verdriet en pijn kan iedereen treffen - maar gelukkig weet ik wat ik kan doen. Ik bid- en ik ben blij dat ik dat kan.

  Mitchell  26-8-1992  - 11-6-2010

De weg......

Elke weg heeft zo zijn kronkels

Elke dag brengt ook vertier

How we denken, handelen, reageren

Heeft betrekking op al het plezier

Hoe mooi of lelijk je gevoel mag zijn

Samen delen verzacht de pijn

Onbezorgd naar morgen kijken

Is niet voor ieder weggelegd

Stap voor stap de toekomst in

Ogen open, in vastberaden

Ga verzekerd toch op weg.......

Volg de weg en mijd de stenen

Weerleg de drempels die er zijn

Ooit zal er weer een ochtend komen

Die minder zwaar en zachter zal zijn!

# 1. Alleen verder

Ik hoor het verhaal aan. Eigenlijk is het geen verhaal. Het is een horror gebeuren. Iets waar zoveel mensen mee te maken krijgen, helaas. Een droom in duigen. Verdriet, heel veel verdriet. Onbegrip, woede, angst, verwarring, verraad, maar die pijn. Die ongelooflijke, snijdende vernietigende pijn.

Waar moet ik heen, hoe moet ik voor de kinderen zorgen? Ik heb geen baan en die liggen ook niet voor het oprapen. Alleen verder, hoe doe ik dat? Waar moeten we wonen? Hoe betaal ik de hypotheek? Afgang, alles opgebouwd en nu in de afgang! Gezellige wijk, aardige buren, geborgenheid voor de kinderen- waar komen we terecht?

Bang is ze, zegt ze. Huiverig en wanhopig bang.

Spullen, daar ontbreekt het niet aan - maar die hebben geen waarde. Samen opgebouwd. Weg! Samen bestaat niet meer. Alleen zijn, dat is het nu. Alleen verder. Alles zelf doen. Geen raadplegingen meer, geen overleg of samen beslissen. Alleen doen.

Hoe verder? Zullen we niet nog een keer proberen dan? Blijf nog even. Misschien komen we er wel uit. Nee? Oh, je hebt al andere plannen. Ik niet. Ik had al een plan, samen, met jou. Hoe verder? Ik verdwaal in mijn pijn en verdriet.