Uit de oude doos

De vorige BLOG ging over bezittingen, over 'hebbes dingen'  over of wij ons geld wel of niet uitgeven aan de nodige dingen. Aan het eind had ik geschreven dat ik mijn kasten ging opruimen.

Soms kom je iets tegen waar je een glimlach op je gelaat van krijgt en een warm gevoel op je hart.

Vandaag had ik zo'n moment! Een gedicht geschreven door mijn oma in 1960 aan de vriendin van mijn moeder. Oma was ZO blij met de geboorte van dit zo gewenst kind dat ze het liet blijken door deze woorden zo zorgvuldig gekozen en recht uit het hart op papier te zetten. Ik kreeg deze kaart, met het bibber handschrift van mijn oma, om te bewaren- te koesteren, van die vriendin van mijn moeder, die nu inmiddels ruim in haar 80-er jaren zit.

De tijd van het wachten is voorbij,

't Leven roept nu, mooi en blij.

Een grote schat is U door God gegeven

Waarvoor u zamen nu moogt leven:

En al Uw liefde en zorgt zult geven.

De gelukzon is gaan schijnen

En deed alle zorg verdwijnen

Moge 't geluk nu groeien iedere dag

Door een blije kinderlach.

Oma

Ik zou het aan beide kanten willen inlijsten- en dan nog is het kiezen of delen - welke kant naar voren!

Frisse kijk- een vernieuwend blik

Frisse Kijk, geschreven door Marja Verschoor- Meijers is de titel van een werkboek- een prikkelend en praktisch werkboek over het christelijk geloof- zo staat het beschreven op de kaft.

Elke woensdagavond ( waar mogelijk) samen met een aantal geïnteresseerden discussiëren wij de punten, vragen, opmerkingen en onderwerpen die in dit werkboek staan beschreven. Het is een zeer geëmailleerd gezelschap, van mannen en vrouwen uit allerlei geloofsovertuigingen en van alle leeftijden.  Een 10-tal personen als ik goed optel. We zijn niet allemaal aanwezig elke week, maar over het algemeen is dit een vast groepje. We komen al een aantal jaren bij-een om boeken te bespreken. Christelijke boeken waarin wij onderwerpen ter discussie stellen, van gedachten wisselen en op een andere manier kunnen kijken naar meningen en opvattingen van anderen. Ik vind het een waardevol aanvulling op mijn geloofsreis en ben blij om hieraan mee te kunnen doen.

Gisteravond, achter in de tuin genieten van de warmte, waren wij bezig met hoofdstuk 6: Bezit van de zaak! Het ging over hebbes dingen, over (on)tevredenheid, over wensen en dromen, over nodig of overbodig. Het ging over onze consumptie-en wegwerpmaatschappij. Maar vooral ging het over een leegte vullen.

Een vraag was: Zou jij jezelf bezitterig noemen? Waar besteed je het meeste tijd en geld aan en haal je voldoening uit die dingen?

Ga daar maar eens over nadenken! Zijn wij tevreden met weinig? Ik stel die vraag bewust want het boeit mij hoe mensen anders denken! Zo divers als onze maatschappij is- zo divers ook de denkwijze en levensopvattingen die er op na gehouden worden.

Hoe makkelijk of moeilijk is het om heel analytisch naar zelf te kijken. De spiegel voor te houden. Ik de kasten te kijken en analyseren, waarom heb ik dit of dat gekocht? Wat is nodig? Ik kan meestal wel uitleggen waarom ik iets gekocht heb- maar aantonen dat het een NOODZAAK was? Dan schiet ik weleens tekort.

Mijn vader zei " als je het mee mocht nemen ( naar de hemel) dan had God binnenzakken gemaakt in ons lichaam". Toen een groot deel van de bevolking nog naar de kerk ging ( geeft niet welke denominatie) hield men zich aan giften. Ja, 10% werd er gevraagd. Tien procent van je inkomsten afgeven aan de kerk zodat men daar goed werk mee kon verrichten. Je hoeft me niet te overtuigen dat het altijd goed of niet goed ging. Het was gewoon zo.

Tegenwoordig, niet alleen door de krimpende aantal kerkgangers, is het geven van 10% van je loon gezien als een last, als een onmogelijkheid. We ' kunnen het niet missen'. Alles is zo duur geworden.

Nogmaals, we geven ons geld uit aan wat we denken nodig te hebben. Hoeveel % geven we uit aan dingen die, na het aanschaffen ervan, eigenlijk er niet meer toe doen? Die achterin de kast of la terecht zijn gekomen omdat ze toch niet dat ' voldaan gevoel' hebben afgegeven toen we het nog 'begeerde'? Hebben we echt bij elk stuk kleding bijpassende schoenen nodig, tasje en sierraden? Hoeveel 'thema's van sierspullen'  staan opgeborgen in de kast, kelder of zolder?

Hoeveel zouden wij maandelijks overhouden als we nog kritischer keken naar ons koopgedrag. Zouden wij meer in staat zijn om wat boodschappen bij de voedselbank te brengen?

Deze BLOG is net als het boek, bedoelt om te prikkelen. Om een Frisse Kijk te nemen in ons hart en in de kasten en laatjes. Kijken of er iemand is, die net als ik, hierdoor wat eerlijker voor de spiegel kan staan. Zonder schuldgevoel kan zeggen- hee, het kan ook anders. Wat is GELUKKIG zijn eigenlijk en hoe doen we dat?

Ik ga mijn kasten eens goed nakijken, ontruimen en opruimen. Misschien kan ik wat geld terug verdienen en toch nog een gift geven aan een goed doel. Beter besteed en een meer voldaan gevoel aan overhouden.

Heeft u een plekje nodig voor een paar extra €'s? klik hier! Ik verzeker u dat ze goed gebruikt zullen worden.

Bedankt voor het lezen. Veel kijk plezier.....!

Een frisse kijk op het leven!

...en er komen andere tijden!

Samen verder? Kan dat na veel pain en verdriet, verwijten en wederwoorden. Om me heen zie en hoor ik over veel problemen in relaties. Waar ik kan- biedt ik wanneer er naar wordt gevraagd, een luisterend oor. Soms spreek ik (hopelijk) bemoedigende woorden uit. De verhalen en ervaringen van de kinderen worden vaak niet gehoord. Durven zij iemand hierover aan te spreken? Hebben zij, net als hun ouders, ook vertrouwelingen waar ze naartoe kunnen met hun angsten, onmacht, woede and onzekerheid?Thuis bid ik voor gezinnen, relaties en gebroken harten.

Bericht: Al twee jaar getrouwd, het is voorbij gevolgen. Ik houd van mijn man'! Alleluja-
Bericht in de krant: 60 jaar getrouwd en nog steeds verliefd! Alleluja-
Uitnodiging: 25 jaar getrouwd, vieren jullie met ons mee? Alleluja-
Geboortekaart: Gezegend zijn wij met ons derde kindje! Alleluja-
Uitnodiging: Wij zijn verhuisd! Nieuwsgierig, kom dan kijken op.......!
Ik bid in dank voor de mooie dingen in het leven. Voor blijdschap en zegeningen.

Heb je al gehoord? Is er al iets bekend over de uitslag? Meer en meer om me heen zijn er mensen die lichamelijk tobben. Hun gezondheid laat te wensen over. Eigenlijk beangstigend want soms komt het wel erg dichtbij. Toch maakt het me niet ongerust voor mezelf maar voor de naasten. Zo vaak heb ik die pijn zien weerspiegelen in de ogen van ouders, partners en kinderen. Afscheid nemen doet zo'n pijn. Ook al weten velen dat het afscheid maar tijdelijk is, en anderen dit ervaren als definitief. Los laten, daar zijn wij mensen vaak niet goed in- ook al weten wij dat dit onvermijdelijk is. Ik bid voor mensen die op punt staan afscheid te moeten nemen.

' Hij is al 3 jaar -schoon- oh wat een opluchting wat een geschenk. Hij heeft alle doktoren verbaasd'.
' De transplantatie is geslaagd. Geen dialyse meer. Nog meer van het leven  genieten'.
Hartklep gerepareerd  in de baarmoeder, is dat een wonder of voor God spelen? Ik denk dat God dit nooit had toegestaan als het 'slecht'  was geweest. Die kennis en vaardigheden zijn talenten geven aan diegene die er goed werk mee kunnen doen.
' Ja, het is alweer 9 jaar geleden dat hij die hartaanval overleefde. Hoewel hij veel beperkingen heeft hebben wij het toch nog goed samen. Ik probeer er elke dag wat moois van te maken. We zijn nog samen'.
Ik bid in dank voor het leven. Voor elke dag die gegeven wordt- voor de mogelijkheden.

De banken staan op hun strepen en zijn minder gemoedelijk bij het opeisen van hun betalingen. Jaja, het is (weer) zover. Nederland verkeerd in een geldnood situatie. Niet voor de eerste keer. Banen staan op de tocht zoals dat zo poetisch wordt omschreven. Op de tocht?? Hoezo op de tocht. Er wordt gesjoemeld in de werkwereld. Geen vaste contracten zodat de werkgevers minder verantwoordelijkheden hoeven te dragen, geen binding meer hebben met hun werknemers. Onzekerheid kweken lijkt dat wel. Ja, het idee is wel naar buiten gekomen dat 'wij'  in Nederland boven onze middelen hebben geleefd. We hadden het ZO goed financieel dat alles kon. De rek is eruit en 'we'  moeten de riemen aantrekken. Een paar gaatjes minder. Vanochtend nog een bericht in de krant - meer ontslagen in het onderwijs. Daar kan ik van mee praten. Nee, ik ben niet ontslagen, maar ben wel al twee jaar uit het onderwijs. Kom er ook niet meer in.
Ik bid voor werkgevers, dat ze  eerlijk zijn tegenover hun werknemers. Ik bid voor eerlijke loon voor eerlijk werk. Ik bid voor diegene die hun baan kwijt zijn, die hun huis moeten verkopen, die zich verloren voelen, uitzichtloos. Ik bid dat hun ogen worden geopend-dat ze inzicht krijgen in hun situatie en antwoorden op - hoe verder? Ik bid voor rust in harten.

'Piet is geslaagd en heeft ook al een baan aangeboden met alvast een jaar vast, gaaf he? Oh wat zijn we blij voor hem. Hij heeft er hard voor gewerkt'.
' Zag je dat, al weer twee huizen met  verkocht stickers op de borden'.
'Wat leuk, heeft ze een zomerbaantje bij de supermarkt?' Nou dat is echt fijn.
' Opa helpt de kleinkinderen met een moestuin deze zomervakantie. We gaan dit jaar niet naar Frankrijk maar blijven thuis- dag dingetjes doen. Ook leuk toch? Deden we vroeger ook toen ik jong was. Ik ben ook niets te kort gekomen'.
' De spelletjes computer hebben we thuis gelaten. Internet in het buitenland is te duur. We hebben gezelschapspelletjes en zomerboeken mee voor de eerste keer. We gaan dingen samen doen, meer praten met elkaar'.

Ik bid voor zelfredzaamheid, voor helder denken, voor nuchter denken en doen. Ik bid voor realiteit en samenhorigheid. Ik bid voor tevredenheid en moed. Ik bid dat mensheid dankbaar zijn voor wat ze hebben ipv hangen in het verdriet van want niet meer kan.

Ik zocht op ' tevreden'  voor een afbeelding op Google- en kreeg een scherm vol van......





Dus ik wens allen- tevredenheid, blijheid, geluk en succes in de weg ernaartoe!!

Het is een korte reis- kijk naar binnen niet naar buiten!! Het gras is thuis ook groen.

Een fijne week gewenst!!

Deze BLOG is voor Linda

Linda, voor jou- ik  hoop dat het je een steun kan zijn......!!!!

Lang gewacht- toch gekregen!

De zon schijnt- nou ja, de zon schijnt dus elke dag. Dat weet toch iedereen, of niet soms??
Dat er soms/vaak wolken tussen ons en de zon zijn, dat is een ander verhaal.
Vandaag is de hemel boven mijn hoofd blauw en voel ik de zon op mijn huid.
Ook ervaar is de koele bries terwijl ik op ons balkon zit, even bij de computer vandaan.
Het wasgoed wappert aan de waslijn. Wat zal het lekker ruiken, die frisse hand- en theedoeken.
Ik geniet er nu al van.

In het kippenhok van een vriendin zijn er twee kuikentjes geboren. Zaterdag de eerste en nu zijn er twee kleine piepertjes lekker knus onder de vleugels van hun moeder. Zo teer, zacht en donzig. Nieuw leven in de brouwerij.

Vanochtend begon mijn dag ietwat te laat om nog het grote grasveld bij de sta caravan te maaien- dan morgen maar vroeger opstaan.
Dat betekende wel dat ik thuis wat klusjes heb kunnen doen in de tuin.
Alles even weer netjes.
Met blote voeten op de kiezelsteentjes. Dat voelde lekker aan, alsof ik een massage kreeg. Heerlijk!

De viooltjes in mijn hangmanden hebben het heel lang uitgehouden. Maar nu zijn ze toch ' op'. Tijd om iets anders vrolijks langs het balkon te hangen. Wat hebben we daar veel plezier van gehad. De gele waren sterker dan de blauwe, weet niet waarom. Wat was het een prachtig gezicht, ik werd er telkens weer blij van.

Wat een schitterende maandag! Ik hou van maandag.

Ik ben een gezegend mens.... dank u!

Vier het leven.....

'Vier het leven', zo begon de spreker gisteren op een vrouwenochtend waar ik naartoe was gegaan. De spiegeltent, die voor deze gelegenheid opgezet was zat tot de knok toe vol  met vrouwen van alle leeftijden, maten en kleuren. Als een bonte verzameling zou je ons hebben kunnen beschrijven. Ik ben niet zo'n grote groep bijeenkomst bezoeker. Ik houd het graag klein, maar dit was anders. Dit kwam ook heel bijzonder tot stand, dat ik hiernaartoe ben gegaan. Ook uit nieuwsgierigheid, was uitgenodigd en voelde dat ik zoiets misschien wel kon gebruiken op dat moment.

Vier het leven. Mooie woorden. Doen we het wel genoeg, vroeg zij aan ons maar ik ook aan mezelf? Vieren, wat is dat eigenlijk? Verjaardagen vieren, Kerst en Oud en Nieuw, het slagen van examens en het behalen van een rijbewijs. Vakantie vieren... even weg van de dagelijkse routines and omgeving!  Het werd ons uitgelegd dat vieren niet alleen een feest is maar ook kan betekenen los laten. Het touw later vieren bij het aanmeren...ruimte geven! En als ouder is dat aan de orde als we onze kinderen meer ruimte geven bij het volwassen worden. Moeilijke periode voor velen.

Ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die zeggen, hoezo vieren? ' Ik ben net mijn baan kwijt, mijn kind ligt in het ziekenhuis, iemand heeft schade aan mijn auto gebracht en ik kan het niet betalen om te laten repareren. Mijn zus heeft net gehoord dat de medicijnen niet aanslaan. Mijn vrouw/man wil scheiden. Ik zie het leven NIET zitten. VIEREN, ben je nou helemaal gek geworden. Het leven is geen lolletje'.

Toen mijn kleinzoon overleed, dat was ook geen feest, mijn scheiding ook niet. Wonen op giga afstand van mijn kinderen is ook niet om over te juichen. In het ziekenhuis terecht komen geen pretje. Geen betaald werk hebben ook niet. Toch, terwijl ik deze woorden en de toespraak aanhoorde, dacht ik, ja ik moet vaker niet alleen de lichtpuntjes eruit halen maar ook dankbaar zijn voor alles in het leven want ik BEN er wel. Ik overleef al die dramas wel. Ik word elke ochtend wakker- of het nou regent, sneeuwt of de zon schijnt, zoals het vandaag uitbundig doet.

Ik lees soms eerst de krant - en daar word ik niet even vrolijk van. Mijn oude gewoonte van eerst danken en bidden had ik los gelaten- dat zou ik dan in de loop van de dag doen als ik even rust time-out- wilde. Nou, jullie weten waarschijnlijk wel dat als je die tijd niet pakt  dan komt het  niet zomaar vrij. Nu ik weer wakker geschud ben, en deze toespraak vers in mijn geheugen zit- en ik naar een preek van Jan Verschoor heb geluisterd, ben ik weer opnieuw opgeladen en geënthousiasmeerd blij dat er een boodschap in mijn dag zat gisteren die heel duidelijk binnen kwam. Er is altijd wel een boodschap maar hoor ik die wel?

Ik ga vandaag (weer) mijn leven vieren. Mijn zegeningen tellen.
Ik probeer in praktijk te brengen waarvoor ik hier ben....

Vieren jullie ook??

Gisteren- Een dag in het leven van- op zoektocht naar familie geschiedenis!

Een jaar of tien geleden werd een een prachtig Familie Stamboek geschreven, gedrukt en gepresenteerd over onze familie. Je zou het als een levenswerk kunnen beschouwen. Een neef heeft hier veel tijd, energie, zoekuren en liefde ingestopt. Het werd in het Nederlands en Engels aangeboden gezien er meerdere familieleden in het buitenland wonen en Engelstalig zijn. Het boek gaat een aantal generaties terug in de tijd en is veel omvattend wat informatie betreft.

Vorig jaar werd er door een andere neef verder onderzoek gedaan, vooral naar de verhalen, herinneringen en gebeurtenissen binnen de familie en over de familie. Wij, de neven en nichten zijn nu ' de bovenste laag' om het zo maar uit te drukken. Wij hebben van al onze ouders inmiddels afscheid moeten nemen en als laatste mijn moeder. De vragen die we nu hebben - of eigenlijk de antwoorden die we zoeken, moeten nu gezocht worden in ons geheugen en generatie.

Door zoveel mogelijk informatie te kunnen vergaren is er een FB pagina gestart waar familieleden voor uitgenodigd worden om foto's en verhalen te delen om zo aan aanvullende anekdotes, connecties en geschiedenis te komen. Ik, zowel als vele anderen doe hier graag aan mee. Ik ben 30 jaar weg geweest uit Nederland en nu alweer 13 jaar terug 'thuis'. Door deze activiteiten ben ik familieleden weer tegengekomen en anderen voor het eerst kennis mee gemaakt. Geweldig vind ik dat.

De eerste immigranten hadden het moeilijker dan wij vandaag wat betreft contact hebben en houden met de thuisfront. Tegenwoordig wordt er gebruik gemaakt van SKYPE, email, Internet en dergelijke. Heen en weer vliegen ' kan'  tegenwoordig makkelijker dan in de jaren '40-50 en '60. Familiebanden kunnen, waar gewenst, makkelijker aangehouden worden en kleinkinderen ' kennen'  hun grootouders ook met de afstanden die met immigratie gemoeid gaan.

Ik heb de mogelijkheid om ook de interesse om iets actiever mee te doen dan anderen. Zodoende kwam het dat ik met neef Ad gisteren naar Oudenbosch ben geweest en een bezoek heb gebracht aan het Zouavenmuseum. Dit, omdat we wisten dat de beide opa's van onze opa én oma als zouave actief geweest waren. Er zouden ook persoonlijke spullen in het museum aanwezig zijn- en wij wilde dit graag met eigen ogen zien, aanraken en beleven. En dat was toch een ervaring waarmee ik blij ben dat

ik dat heb mee mogen maken.

We hebben, doordat wij een super enthousiaste vrijwilliger in het museum hebben getroffen, veel informatie kunnen vinden, kopietjes van mee hebben gekregen ( tegen betaling dan wel) en attributen gezien een aangeraakt wat dit een bijzondere ervaring maakte.

Maar er waren niet alleen antwoorden- we hebben nu een nieuwe uitdaging.

De persoonlijke kist die geschonken is aan het museum bevatte spullen van BEIDE opa's. En om zo te zien maar EEN foto.

Wij dachten te weten welke opa we voor hadden - maar nu de hamvraag? Is dit de opa van oma of is dit de opa van opa??????

Ja, je begint wel ergens aan...... maar je weet niet wat je tegen gaat komen. De speurtocht gaat door.

Taal- met een knipoog

Zoals velen die mijn blog regelmatig lezen al weten, ben ik twee-talig. Zo niet, lees mijn introductie en eerdere Blogs om kennis te maken met mij.

Door 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben, moest ik, 13 jaar geleden, mijn Nederlands bijspijkeren. Ja, huis, tuin en keuken Nederlands ging wel. Maar al die ' nieuwe' woorden zoals de magnetron/ microwave, koppeling/ clutch, aanhangwagen/ trailer, trekhaak/ tow bar, en ga zo maar door. Ik was 18 toen ik vertrok- en had toen de taalvermogen/ woordenschat van een 18 jarige in 1971 in Nederland. In het Nederlands worden ook veel woorden aan elkaar gekoppeld. Dat is in het Engels wel anders.

Nu, terug in Nederland en als ik mensen hoor praten, vallen dingen mij op die een ander niet (meer?) hoort. Ook kan ik me soms ergeren aan de uitspraak van woorden of het weglaten van de letter 'n'.
We lope, winkele, ete, kijke en hore! Ja-ja, geen wonder dat spelling op school geen sterk vak is.

Ook de manier van spreken " ik weet van een lekker restaurant joh!" Volgens mij gaat het over het eten want ik heb nog nooit een restaurant als gerecht op mijn bord gehad. Om het maar niet over ' die gevaarlijke weg'  te hebben, ipv het rijgedrag van de weggebruikers. Er zijn diverse mensen om me heen die vinden dat ik te kritisch ben op dat gebied. Toch staan de kranten vol met berichten over de taalontwikkeling en het lage taalniveau van onze leerlingen. Hoe zou dat komen?


De reden dat ik dit onderwerp even aankaart is dat ik soms met de verschillen in termen zit. Nu even op een heel ander gebied- bv lak, beits en verf! Ik heb als voornemen om ons balkon opnieuw te verven- nee in de lak zetten, nee te beitsen!!!! Dit als voorbeeld he? Op zijn engels zou ik zeggen " I am going to re- paint the balcony - of - I am going to re-stain the balcony". Ligt aan wat ik ga gebruiken - verf of beits ( of is het lak?)

LABELS: Het komt mij ook ter oren deze uitspraak ' hij/zij IS dyslexies'  Ik zou zeggen - hij/zij HEEFT dyslexie. Want volgens mij is het een persoon - mannelijk/ vrouwelijk dan nog wel te verstaan en HEEFT het probleem dat hij/zij de letters niet kan ontcijferen om te kunnen lezen zoals velen van ons die dit probleem niet HEBBEN. Toch? Labels zijn zo snel op mensen hun voorhoofd geplakt waardoor het gezicht ( persoon) erachter verdwijnt.

De afgelopen jaren is het Nederlands ook sterk aan het ' ver-Engelsen' om een nieuw woord te creëren. Misschien komt het wel in de Van Dale ( of is het van Dalen? ;-) ). We zijn niet alleen onze gulden kwijt, we dreigen ons Nederlandse autonomie kwijt te raken vanwege bemoeienissen vanuit Brussel in de vorm van de EU ( met als bedoeling ons allen in één mal te gieten??)  en ook onze taal lijkt niet veilig of heilig!

Kinderen uitten vaak een opmerking ipv een vraag te stellen, zoals: ' ik moet plassen' ipv te zeggen ' ik moet naar /mag ik naar de wc?'  en ' mijn veter is los' ipv 'wil je mijn veter strikken?' ' Mijn jas wil niet dicht' ipv ' ik kan mijn knopen/rits niet dicht krijgen'. Ik vraag me af, hoe dat komt?

Als het om normen en waarden gaat, wordt er beweerd door ' gedragsdeskundigen'
dat volwassenen een voorbeeld functie hebben om kinderen aan te leren hoe ze in de maatschappij met de verschillende groeperingen om kunnen gaan. Dat we de verschillen accepteren en elkaar respecteren. Dat kinderen hun ouders als voorbeeld hebben om te leren ' hoe het moet'. Dus, geen papiertjes uit het autoraam gooien, niet oversteken bij rood licht, niet vloeken/telefoneren in de auto. Niet te hard rijden- ' wees een heer in het verkeer'  zal ik maar zeggen! (sorry dames dat rijmt niet)

Nu doe ik een poging om aandacht te vestigen op ons taalgebruik. Ik ben geen taalkundig expert. Er valt nogal wat te verbeteren wat betreft mijn zinsbouw en vooral de, die en het om het maar niet te hebben over de d's en dt's. Toch wil ik vragen - luister eens heel zorgvuldig naar de gesprekken om u heen, naar de vragen die worden gesteld en de informatie die u ontvangt. Hoe gaat het bij u in uw omgeving wat betreft onze taal? En, die knipoog- ach ik vond dit even een leuk onderwerp die aandacht verdient.

Vies weer - het regent water!

1 juli 2000 - 1 juli 2013

Afgelopen weekend was ik met een stel vrienden in Valkenburg. Jaarlijks trekken wij er met z'n 8-en of 10-en eropuit om Nederland te verkennen. Bijna altijd de laatste weekend in juni en dit jaar ook weer.

Elk jaar weer ben ik in mijn hoofd bezig met - toen was het.....!

Op 1 juli 2000 kwam ik aan op Schiphol en wist " ik ben thuis'. Na 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben, mn Down Under, was ik ervan overtuigt dat ik nu thuis was gekomen. Mijn plannen waren oorspronkelijk om 1 jaar hier te zijn. Om bij te komen, om herkenbare landschappen te her ontdekken, om vrienden en familie weer in de armen te kunnen sluiten. In het vliegtuig voordat ik opsteeg kwam het gevoel al- je gaat naar huis!

Ik weet het, je kan je overal thuis voelen, het is een relatief begrip. Voor mij was het zo! Als een warm bad was mijn ervaring bij mijn terug keer. Herkenbare gewoontes, de winkels, fietsen, de trein pakken, gevels en marktpleinen, FEBO!! Ja, gek genoeg was het als een thuiskomen na een lange vakantie.







Ik werd liefdevol opgewacht en opgevangen door twee lieve mensen. Een stukje uit mijn verleden, Ben en Cisca. Ze stonden vroeg in de ochtend op Schiphol en daarna meteen door naar hun thuis, waar ik een weekje bij mocht komen en even stil kon staan bij wat was en nu ging worden.

Met een tussenstop om de tocht te onderbreken in een tuincentrum waarna ik binnen de kortste keren met mijn blote voeten in de tuin stond ...plantjes zetten. GEWELDIG!

Ik werd zo liefdevol en zorgzaam opgevangen dat ik daar tot vandaag en de dag nog steeds dankbaar voor ben en met een goed gevoel aan terug denk.

Ik bracht daarna de eerste weken van mijn terugkeer in Fryslân door. Simmer 2000 was in volle gang. Met mijn friese roots was ik daar helemaal op mijn plek. Door familiebanden belande ik in het midden van het land waar ik nu nog woon. Fryslân blijft mijn 'warm gevoel'  plekje en ik bezoek het graag.

Als ik terugkijk op mijn her- intreden als 'Nederlander weer thuis' dan heb ik de afgelopen jaren (13) een leven aan gebeurtenissen en belevenissen meegemaakt. In mijn vorige leven of bestaan, zoals ik dan soms benoem, heb ik nog steeds sterke contacten met familie en vrienden. We skypen, mailen en bellen. Ik ga nog op bezoek bij vrienden als ik daar ben om mijn familie te bezoeken.

En nu, hier, 13 jaar na dato, heb ik weer een prachtige groep mensen om mij heen. Ik heb heel veel om dankbaar voor te zijn, en dat ben ik ook. Ik kijk terug op een tijd vol rijkdom van allerlei soorten, lief en leed met een wetenschap dat ik sterker ben dan ik dacht, dat ik meer kan dan ik voor mogelijk hield en dat ik rijker ben dan de rijkste sjiek ter wereld.

Ik ben een dankbaar en gezegend mens!

Ik heb even tijd genomen om.....

andere dingen te doen die al een tijdje om aandacht riepen. Ik begrijp zelfs soms niet waar de uren van de dagen blijven, want ze verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het lijkt of ik op maandagochtend op sta en 's avonds ( vrijdagavond) naar bed ga! Weg week.

Vol met bezigheden. Vol met ervaringen, vol van indrukken en waardevolle momenten - dat wel!

Het lijkt alsof mijn ' te doen' lijstje alleen maar langer wordt ipv korter. De taken stapelen zich niet op, maar de ene beslissing brengt de volgende stap met zich mee.

Truus de Mier

Nu lijkt het alsof ik een klaag bericht aan het opstellen ben. Integendeel. Ik ben blij dat ik in staat ben om alle taken, gebeurtenissen en verplichtingen door mij geklaard kunnen worden. Ik ben ook trots op mijn uithoudingsvermogen en energie. Het is wel eens anders geweest. Ik weet dat ik die energie krijg als geschenk, dat ik gedragen wordt als alles even teveel word. Ik weet dat ik er niet alleen ervoor sta. Wat ik wel merk is dat ik mijn ' eigen'  activiteiten op een laag pitje zet. Dat schrijven en aan albums werken even op een achter pitje is beland. Dat ik op gebied van reclame maken, nieuwe initiatieven ontwikkelen en projecten opzetten even niets van komt. Dat ik wel erg progressief bezig ben maar dat het financieel niets oplevert...of wel?

Vandaag was weer zo'n dag die bestond uit ondersteuning- uit taken verrichten die belangrijk waren/zijn voor mijn man en mij om uitgestelde beslissingen te nemen, om met vernieuwde visie, afsluiting en stappen te ondernemen die voor onze toekomst belangrijk zijn. We zitten in een levensfase waarin je gaat kijken - hoe verder? Hoe willen wij dat ons leven(stijl) de komende jaren eruit gaat zien? Ik weet wel, onze toekomst jaren zijn onbekend, maar dat betekend niet dat men niet naar de toekomst kan en moet kijken. Zelfs de eekhoorntjes slaan noten op voor de winter. En ook wij moeten kijken naar waar wij de noten vandaan moeten halen, hoeveel wij mogelijk nodig zullen hebben en waar wij ze op gaan slaan.

Deze periode deed me terug denken aan de fase van een jong gezin. Toen ik als jonge moeder in het leven stond- toen ik moest wennen aan de notie iemand's ' vrouw' en ' moeder'   te zijn. Dat ik een andere achternaam droeg, dat ik verantwoordelijk voor een jong pril levend wezentje was geworden. Ook toen gleden mijn eigen activiteiten en bezigheden naar de achtergrond. Ook toen was ik mijn nieuwe leven aan het inventariseren en herinrichten. Ook toen verdwenen de dagen als ijsklontjes in een beker sap. Ook toen werd ik gedragen.

Het leven blijft vol vernieuwingen en veranderingen. Ik blijf verrast, verbaasd, verrukt, vol vertrouwen en alert. Wie denkt dat het leven saai is- mist toch wat van de spanning, die positieve energie oplevert, door de uitdaging van morgen aan te kunnen gaan. Elke dag is een uitdaging om er het beste van te maken, om mogelijkheden te benutten en in te zetten voor een betere wereld- voor jezelf en anderen om je heen.

Het is woensdag- ik ben trots op hoeveel ik deze eerste 3 dagen van de week gebruikt en gepresteerd hebt. Ik heb nog twee dagen voordat het echt vrijdag is.

Ik ben een gezegend mens! Amen.

Van harte gefeliciteerd- ik ben 60 jaar oud geworden!

Wat een week. Wat een ervaring, wat een lieve lieve mensen heb ik om me heen.

Een jaar geleden ongeveer was ik begonnen met een ( Engelstalige en privé) BLOG. Ik wilde heel graag elke dag van mijn 60ste jaar ( dan ben je 59) vast leggen. Er iets over schrijven om op terug te kunnen  kijken. En in het begin liep het ook goed- zoals veel dingen die vernieuwend en uitdagend zijn -  kunnen lopen. Zo af en toe vielen er dagen weg - ik kwam er niet toe om te schrijven voor welke reden dan ook. Uiteindelijk ben ik er mee gestopt, in zoverre, de BLOG werd een algemene BLOG die ik aan deze Nederlandse  versie heb gekoppeld. Mijn kinderen, die Engelstalig zijn, wilde ook alles mee lezen - dus heb ik de dubbele taak, om mijn BLOG in twee talen te schrijven, op me genomen.

Enfin, genoeg geraas. Het gaat nu even over mijn verjaardag - ja  mijn 50er jaren zitten erop en ben inmiddels 60 jaar oud geworden. En wat een feest was dat. Vanwege het weer werd het Tuinfeest een Schuurfeest! Ik zag er tegen op. Niet het 60 worden, daar kan ik alleen maar blij om zijn. Dat ik het mee mag maken. Maar dat mijn kinderen zo ver weg zitten en er niet bij konden zijn. Dat doet op zulke momenten meer pijn dan ' gewone dagen'  om het zomaar te zeggen. Om ze toch dicht bij te hebben - had ik een verzameling foto's van kinderen en kleinkinderen opgehangen.



Ik denk elke dag aan mijn kinderen en kleinkinderen- ik heb ook goed en veel contact- maar op die speciale momenten, school optredens, verjaardagen, weekendjes weg, bij het overlijden van...- dan is het gemis zwaarder op een of andere manier. Mijn schoondochter Kylie, verwacht nummer 3 mid juli- en ze heeft twee schatjes van kleintjes waarvan de jongste 11 maanden oud is en de oudste 2 1/4. Ik zou haar zo graag willen helpen - er voor haar en het gezinnetje te zijn. Maar dat kan gewoon niet. Daar moet ik me bij neer leggen. En dat doe ik ook- en gaat meestal goed, maar de persoonlijke evenementen zijn uitzonderlijk zwaar.

Ondanks het gemis, heb ik toch een geweldig feest gehad. Mijn vrienden, die in grote getallen aanwezig waren, hebben mij verwarmd met hun liefde en vriendschap. Ik werd er verlegen onder moet ik toegeven. Mijn drijfveer was, zorg dat iedereen die komt een leuke gezellige tijd heeft. Dat er genoeg lekkere dingen zijn. Ik had zelf de regie over de catering gehouden-koken is mijn lust en leven. Ik doe het meer dan graag!  Een vriendin heeft mee gebakken, door lekkere appelkoeken en Italiaanse hartige hapjes te maken. Niemand kwam wat tekort en dat maakt mij dan blij.

De cadeaus, envelopjes ( met vakantiegeld want we gaan naar de kinderen - hun cadeau aan mij) bloemen, kaarten, berichtjes. Ongelooflijk. Wat een aandacht. Ik ben er nog steeds onder de indruk van.

Dertien jaar geleden kwam ik terug in Nederland, mijn geboorte land. Als ik terug denk aan de beginnende jaren dan is het haast niet meer in te denken dat ik met een schone lei - behalve een paar vrienden uit mijn jeugd jaren - opnieuw een leven op moest bouwen. Het adressenboekje staat vol namen van mensen die mij dierbaar zijn geworden. Ik wordt omringd door liefde en vriendschap en geaccepteerd binnen een hechte vriendenkring die al jaren bestond - en waar ik nu ook een deel van uitmaak.

Wat kan het leven toch mooi dingen teweeg brengen. Ik had dit nooit kunnen indenken. De onzekerheid bij terugkeer had niets te maken met dat dit een verkeerde beslissing was, maar meer, hoe moet dat verder? Hoe pak ik 'het' aan? Waar kom ik terecht? Ik wist dat 'thuiskomen'  onvermijdelijk was en hoewel de afstand van de kinderen moeilijk zou zijn, dat dit geen reden was om niet naar huis te komen.

Zestig! Wat een getal. Maar wat een mooi leven. Daar kan ik boeken over schrijven- mooie, verhalen zou dat opleveren. Ik kijk terug op een rijkdom van levenservaringen - en kijk vooruit naar wat komen gaat. Door alle tegenslagen en mooie herinneringen heb ik geen angsten - alleen maar nieuwsgierigheid en dankbaarheid. Hoe mooi dat een leven toch kan zijn!

Mijn geloof heeft mij vergezeld, versterkt en verrijkt. Zonder die toevoeging in mijn leven weet ik met alle zekerheid dat ik het niet gered zou hebben. Ik ben een gezegend mens!

Liefs van.......

Lieve 'ma' van Merie

Wat een schok was het om te horen dat u zo plotseling uit ons leven werd genomen. Ja, ik weet het wel, u ' had er de leeftijd voor', maar dat wil niet zeggen dat wij erop voorbereid waren.

Mooie herinneringen hebben wij aan onze ontmoetingen en samenzijn. De etentjes met onze pa erbij, de boottochten op de Halve Maen door de Biesbosch, de verjaardagen van u en Merie. Ach, het was altijd een vrolijke boel.

Wij zullen een oogje in het zeil houden bij Merie hoor, wees daar maar gerust op. Wat zullen zij, Téa en Harry u missen. Om het maar niet over de kleinkinderen en achterkleinzoon te hebben.

Lieve 'ma van Merie', wij zullen veel en vaak aan u denken en uw naam blijven noemen. Rust zacht.

Geesje van Buiten - Bakker. 19/09/1928 - 07/05/2013