Zaterdag, de dag na vrijdag!

Ik kan me afgelopen zaterdag nog zo goed herinneren dat ik het gevoel hebt dat het gisteren was.

Maar gisteren was vrijdag. En wat een dag.

Was opgehangen, huishoudelijke klusjes gedaan. Nieuwe printer geïnstalleerd.

Hulp gehad bij het maken van een levensgrote VOGELVERSCHRIKKER. 

Nee hoor, niet voor op mijn balkon maar voor een 60ste verjaardag.

Er zit een hele reeks

 verjaardagen aan te komen.

Vorig jaar was ik de eerste in onze 'vriendenploeg'. Weet je wel, zo'n groepje mensen waar je een bijzondere band mee hebt. Wij hebben een grote vriendenkring- ieder een zo in hun eigen waarde en door bepaalde situaties ontstaan. Collega's, buren die vrienden worden, sport of andere verenigingsverband - nou ja, je kent het wel.

De vriendenkring waar ik het nu over hebt zijn mensen die al meer dan 40-45 jaar de rol van vriend in het leven van mijn man spelen. Ik ben erbij gekomen zeg maar - eind 2002. Toch voelt het alsof ik er altijd bij bent geweest. Als een warm bad.

De afgelopen jaren, vooral in de gezinnen waar kinderen waren en die nu bijna volwassen zijn, is er ruimte ontstaan om andere dingen to doen samen. Het begon met WADLOPEN- ja dat moesten we gedaan hebben voordat wij het niet meer zouden kunnen

opbrengen! Het werd een weekendje weg. Dit werd en wordt elk jaar herhaald- nee, niet het WADLOPEN, daar zijn we 'overheen'. Elk jaar, en afwisselend van organisatie, (per koppel wisselt dat per jaar) gaan we weg van vrijdag tot zondagavond. Ergens in Nederland spelen we toerist. We nemen een betaalbaar hotelletje, maken waarschijnlijk teveel lawaai met z'n allen, bezoeken diverse terrasjes, gebruiken een dag om de omgeving te verkennen met de fiets ( die we ter plekke huren) en wandelen, winkelen, luieren we ook een dag. Tot slot eten we samen zondagavond en keren we weer huiswaarts. Moe, blij, goedlachs en met zin in het volgend avontuur.

De groep is niet elk jaar helemaal compleet maar dat mag de pret niet drukken- wel jammer, maar begrijpelijk. Er zijn meer afspraken, verplichtingen en liefhebberijen die soms in de weg staan. Iedereen is vrij daarin. Dat is het mooie van zo'n vriendenkring. Iedereen in hun eigenwaarde laten - vrij! Op zo'n weekend is dat ook zo! Allemaal verschillend, allemaal het zelfde.

We zijn nu allemaal al een poosje de Abraham en Sarah tijdperk voorbij. Deze bijzondere dagen werden ook met veel hilariteit en plezier gevierd. Er zijn 11 gegadigden waarvan er nu al 3 de 60 zijn gepasseerd -  8 te gaan waarvan nog 2 dit jaar. We maken er grappen over, gejuich als er ergens 60+ korting wordt aangeboden en leven mee met de werkelijkheid van langzaam aankomende gebreken die onze lichamen vertonen.

Desondanks - maken wij veel plezier samen- genieten wij van de mogelijkheden en benutten wij kansen. Wij vieren het leven. Hoe mooi is dat?

Ik heb de stroo opgeveegd, de versieringen liggen klaar voor de volgende JARIGE JOB en de brein is al bezig met het bedenken van een 'thema' die past, haalbaar is en in die mogelijk in de smaak zal vallen. Deze ideeën zullen in de planning avond besproken en over besloten worden. Wat een geweldig vooruitzicht.

Het is zaterdag, de dag na vrijdag! Wat leuk om eventjes tijd genomen te hebben om weer van VRIDAG te genieten.

Hup, de klok tikt - voordat ik het weet zal zondag zich aankondigen.

Fijn weekend verder!

Teleurstellingen- hoe ga ik er mee om?

Vaak heb ik geschreven over hoe een bevoorrecht mens ik ben. Gezegend in zoveel aspecten van mijn leven. En dat ben ik ook, besef ik ook en ben ik dankbaar voor.

Hoe krom het ook klinkt - struikel ik toch over het 'teleurgesteld zijn' van dingen die anders uitpakken dan verwacht/gewenst.

Ik probeer te relativeren. Er zijn zoveel nare dingen die en mens meemaakt - daar ben ik me echt wel van bewust. ervaringen genoeg zelf om daar over mee te kunnen praten. Dat alles zijn 'belang' heeft! Dat er gebeurtenissen die te betreuren zijn, verdrietig zijn, pijn veroorzaken.

Mijn nuchtere ik WEET dat wel.

Maar het gevoelsmens in mij - die zit met "Hoe ga ik met teleurstellingen om? Mag ik überhaupt teleurgesteld zijn?" Moet ik overal maar 'genoegen' mee nemen of mag ik BALEN?'

Het zijn geen levensbedreigende, wereldschokkende aanpassingen die ik moet maken. We zijn net verhuisd- ja alles ging niet echt verkeerd maar ook niet van een leien dakje.

•  De deur van de wasmachine zou 'aan de goede kant' openen. Dat werd mij beloofd. Nee dus! Ach dit went ook wel maar toch........!

• De deur van de koelkast opent ook anders dan gevraagd en beloofd. Moet ik daar om huilen? Nee, maar het is wel iets waar ik een knop ( ja die knop) weer om moet zetten. Andere hand gebruiken. Een levenslange gewoonte omzetten. Dat kan hoor. Maar toch.....!

• Ik kan niet bij het 'lintbakje' van de wasmachine - er zit een plint van 2 en 1/2 meter voor. "Ja mevrouw, die trekt u gewoon weg. Anders kan ik niet verzinnen, daar moet u het mee doen." Oh? Nou dat werd een lastige klus afgelopen woensdag. Water, plint, bakjes, Ik moet er wat anders op verzinnen... er mee 'leren omgaan'. Maar toch....!

• Tegels aan de wand in de keuken- oh jee, ik houd niet van krakelee. Maar ja, het zit er wel in. Om dit op te lossen is bijna niet te doen. Natuurlijk kan de hele tegelwand eraf gehaald worden - maar wil ik dat? Vandaag overleg gehad met de aannemer en de tegelleverancier. Ik heb de handdoek in de ring gegooid. Ik voelde alsof ik geen kant op kon. De tegels blijven en ik ga mijn best doen de 'scheuren in het glazuur' te negeren. Het gekke is - er is maar een kleur tegel die echt veel krakelee verschijnselen vertoont ( Gelukkig denk ik dan)! Was ik er attent op gemaakt, had ik van het verschijnsel 'krakelee' geweten had ik deze tegels NOOIT gekozen. Deze keuken en ik moeten toch de komende jaren er samen ervoor zorgen dat er met plezier gekookt wordt. Ik zal het doen, maar toch....!

Dit zijn even de paar dingen waar ik 'tegenaan loop'. Natuurlijk weet ik dat allerlei dingen 'anders' kunnen. Natuurlijk ben ik flexibel wat betreft keuzes en ik prijs mezelf gelukkig dat ik het niet vervelend vind om compromissen te sluiten. De eerste 3 ergernissen kan ik echt mee omgaan. De laatste doet pijn. 

Met tranen in mijn ogen heb ik gezegd - dat ik er een poosje verdrietig om zal zijn - dan ga ik me inzetten om de tegels te negeren. Het is niet anders. Toch voel ik dat ik me als een verwend kind gedraag...! 

Ik ben TELEURGESTELD - niet alleen in de tegels maar ook in mezelf.

Ik moet de AAN knop maar weer gaan zoeken!

Aan en -uitknoppen

Jaren geleden had ik het bevoorrecht om naar een personal coach te mogen gaan. Dit aanbevolen ( en betaald) door mijn toenmalige werkgever.

Tot de dag van vandaag ben ik daar dankbaar voor en heb ik het voordeel er NOG steeds van.

Na 30 jaar Down Under had ik even ondersteuning nodig om aan mijn nieuwe leven te wennen. Ik had er moeite mee dat ik me zo ontzettend thuis voelde. Nee, dat is niet helemaal waar. Ik had het ontzettend naar mijn zin - en anderen hadden daar moeite mee.

Er was de gedachten dat ik me alleen happy mocht voelen als ik in de nabijheid van mijn kinderen zou wonen. Mijn analyse was - men denkt over mij dat ik een slecht mens ben, een slechte moeder. Dit ontwrichtte mij. Hoewel het dus niet mijn probleem was  - werd het mijn probleem. Trok ik dit naar me toe en had er enorm last van. Ik kwam in een neerdalende spiraal terecht. Een tegenstrijdig gevoel - en iets wat botste met mijn persoonlijke instelling van wat 'goed' was en 'slecht' zou zijn.

Deze situatie begon een grote rol te spelen met mijn 'her' inburgeren in mijn geboorteland. Mijn identiteit en persoonlijk gevoel was beschadigd en aangetast door iets waar ik me geen raad mee wist.

Na een aantal ingrijpende gesprekken en diep 'soul searching' kwamen er incidenten tevoorschijn die als Aan en -uitknoppen werkte. Ik reageerde uit het verleden. Aangeleerd gedrag. Als het aangeleerd was - zou ik het ook af kunnen leren.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland studeerde had ik hierover gelezen, geleerd, gesproken. Dit gold niet voor mij - nee hoor! Opeens gelde alles wat ik eigenlijk al wist - op mij. Dat een vorige (merkwaardige) ervaring en gevolg daarvan als knoppen in je geheugen bleven. Dus een vergelijkbare ervaring riep vergelijkbare reacties op.

Ik ga even niet in op de AAN en UIT stand, maar geloof me, iedereen bezit deze twee knoppen. Het gebruik ervan verschilt van persoon tot persoon. Ik liet me elke keer uitschakelen- door mij.

Ik schoot constant in de verdediging en mijn knop schoot steeds naar UIT!

Dit werkte mijn inburgeren tegen. Mijn engelse taal kwam steeds vaker voor in mijn gesprekken en ik moest constant zoeken naar Nederlandse uitspraken en vertalingen. Blijkbaar was mijn AAN/UIT gedrag al eerder aangetast. Ik raakte de weg kwijt.

De gesprekken en oefeningen die de revu passeerden helpen mij nu nog. Mijn bezoeken aan mijn coach duurden net iets meer dan anderhalf jaar met de frequentie steeds verder uitgerekt. Totdat ik sterk genoeg was om op mijn eigen benen te staan. (Een paar jaar later heb ik wel eventjes een herhalingscursus gehad. Mijn coach was weer super geweldig om mij op een manier die het beste bij mij paste weer te ondersteunen en begeleiden.)

Nou ja, eigen benen. Door alle gebeurtenissen te bespreken, mijn levensmotto weer helder in beeld te krijgen en weten waar ik voor ga en sta, werd ook mijn geloofsovertuiging weer hersteld. Mijn bid gedrag aangescherpt en mijn gesprekken met God intenser en veel vaker voorkomend. Ook op het gebied van geloof was ik dusdanig afgeweken dat ik me slecht, alleen en verlaten voelde.

Als moeder ver van mijn kinderen, als kind ver van God mijn Vader.

Ezelsbruggetjes werden geslagen- ik stond met een voet in Nederland en de ander in Nieuw Zeeland. En zo zal het altijd zijn -met een verschil. Ik verdedig mijn situatie niet meer- het is zoals het is. Niemand hoeft mij te begrijpen.

Ik heb onlangs genoten van een bezoek aan mijn ander leven - aan mijn kinderen, kleinkinderen, mijn voormalige echtgenoot en vader van mijn kinderen, en al mijn vrienden die mij trouw zijn gebleven.

Twee levens - een mens. Dubbel gezegend.

Stemrecht- of stemplicht

Afgelopen woensdag (18 maart 2015) was het weer zover.

We werden uitgenodigd om te stemmen.

Gevraagd om een mening te geven - een signaal aan de politiek, hoe wij over het beleid, de koers en lokale politieke zaken denken en hoe wij het willen.

Nogal een grote vraag - want je zou toch behoorlijk wat kennis in huis moeten hebben, niet alleen over de mogelijkheden, maar ook de mensen, de partij en de werkwijze van de politieke machine om een weloverwogen keuze te kunnen maken. Of hoeft dat nou juist niet!?

Is het zo dat je alleen hoeft te kijken naar wat JIJ zelf wil? Voor jou en jouw situatie?

Of ben je verantwoordelijk voor je medemens - moet je kijken naar wat goed is voor ALLEN?
Is dat mogelijk om zo breed te kiezen?

Het enige wat ik hier verder over wil zeggen - is dat het WEL een verantwoordelijkheid waar men HOORT gehoor aan te geven. Want we zijn met z'n allen verantwoordelijk voor onze samenleving. Thuisblijven is voor mij in ieder geval geen optie. Ik maak misschien niet de keus die mijn buurman of overbuurvrouw zou nemen. Maar ik kies wel... met intuïtie, wat speurwerk en het zoutkorrel groot politieke inzicht dat ik bezit.

Mijn geloofsovertuiging zegt dat ik die verantwoordelijk MOET nemen. Zonder dat denk ik, dat ik misschien meer moeite gehad zou hebben om deze stap te zetten. Ik zeg misschien want niet iedereen werd gemotiveerd door hun geloofsovertuiging. Maar voor mij speelt dat wel een grote rol.

Niet alleen heb ik de opdracht om voor dit planeet te zorgen, om mijn naasten lief te hebben maar ook te zorgen dat het land bestuurd wordt door mensen die inzicht hebben. En daarom is het stemmen een serieuze zaak - op welk niveau dan ook.

Wij wonen in een VRIJ land. Er staan geen soldaten bij elk stembureau. Wij worden niet gedwongen om te stemmen tegen onze wil en op de enige kandidaat die een dictatuur ons voor zou dragen. Wij zijn VRIJ - en dat geeft ons nog meer verantwoordelijkheid en ook rechten en plichten.

Ik maak deel uit van een groepje die een van de stembureaus in dit land - beman! Ik zit er dus bovenop, zeg maar. En de observaties die ik maak van de diverse mensen die komen stemmen loopt sterk uiteen.

Sommigen geloven niet dat hun stem iets zal bereiken, anderen overtuigd dat HUN keuze de ENIGE keuze is - en dan weer diegene die dwars liggen om een teleurstelling te verwerken. De ' zo stemde mijn opa zo stem ik ook' stemmer. Er is ook de ontgoochelde stemmer - die komt wel en laat een bericht achter op het stembiljet. Van frustratie, van boosheid en teleurstelling. Ook die stemmer laat zijn stem horen.

Goed of kwaad, zinvol of zinloos - een oproep naar de stembus brengt veel emoties met zich mee. Meningen lopen uiteen, gesprekken worden heftiger en eventuele uitslagen worden 'voorspeld' door experts.

Het zit er weer op, de kiezer heeft gesproken en de regering gaat zich beraden.

Het enige wat ik wel weet - als ik niet had gestemd, heb ik geen recht van spreken als er iets is wat me tegenstaat. Net als de veel gebruikte stelling - de beste bestuurders zitten aan de wal, geldt vooral in dit geval.

Waarom BLOG jij?

"Waarom blog jij?" vroeg een vriendin onlangs. " Waarom laat jij wild vreemden dingen lezen waar jij over denkt, wat je overkomt of waar je mee bezig bent? Ik zou het gênant vinden als mensen over mijn leven konden lezen".

Gênant? Daar had ik nog nooit over nagedacht. Dat ik me zou moeten te schamen of in ieder geval verlegen hoorde te voelen als mensen iets over mij en mijn levensinstelling/overtuiging te weten zouden komen.

Het werd een heel gesprek - over schrijven, openbaar delen, over privacy en het delen van persoonlijke ervaringen.

Ik werd erop gewezen dat er mensen zouden zijn die het misschien niet konden waarderen dat ik over mijn geloof zou schrijven. Dat ik als 'beter weten' - en moralistisch over zou komen. Ik hoorde alleen maar negatieve bezwaren en opmerkingen waarom ik hiermee zou moeten stoppen. En ik snapte het niet.......! Ik voelde me niet gekwetst maar verward. Want laat eerlijk zijn, ik ben niet de enige blogger in de wereld!!!

Zonder mezelf te verdedigen liet ik dit gesprek voortgaan. Ik dacht " als ze doorpraat kom ik er misschien achter waarom ze zo denkt. Er moet iets gebeurt zijn in haar leven waardoor ze zo vel was in dit gesprek - en zo tegen het Bloggen is".

En toen kwam de aap uit de mouw. Ik schijn ooit iets geschreven te hebben over de donkere maanden en de komst van het voorjaar- dat mensen die moeite hadden met de wintermaanden nu weer met goede moed de zomer tegemoet konden. Dat ik daar blij om was ( voor hen). En zonder dat ik het wist had zij last van winter depressie. Ik had haar moeten vragen voor 'expert' advies en inzicht was haar mening. Ik schreef ' zomaar wat' net als 'alle' bloggers zomaar wat schreven. Ze was toen gaan zoeken naar meer van dit soort berichten. Ze kwam allerlei meningen en verschillende gedachten tegen in haar speurtocht.

En nu, nu leest ze ' die onzin'  niet meer. Ik kon eigenlijk niet veel met dit gesprek. Als ik me had verdedigd ( wat ik niet nodig vond) had ik weer een ander soort gesprek op gang gezet.

Ik liet het voor wat het was - we zaten tenslotte in een openbare plek - zouden gezellig koffie drinken.

Terwijl we op ons tweede kopje koffie zaten te wachten pakte mijn vriendin een weekblad op en zei " oh heb jij het vervolg van Anne Wil al gelezen? Oh, wat kan die goed schrijven zeg.........!!

Ik onderdrukte een lach! Lees maar lekker Anne Wil, zij kan er wat van.

Dit leven - dat leven!

Het is me niet gelukt om gedurende mijn verblijf bij mijn kinderen om meer dan 3 blogs te schrijven. Achteraf denk ik, jeetje 3 zelfs.

Twee terwijl ik in Australië was en 1 in Nieuw Zeeland.

Het kriebelde wel hoor. Ik wilde het wel maar de energie ontbrak. En geen wonder hoor want ik heb niet op mn handen gezeten.

Ik heb voor 7 kleinkinderen oma mogen zijn. Voor mijn 3 kinderen - moeder. Dan nog eens 'moeder' voor mijn twee schoondochters wiens moeders al overleden zijn. Het zijn schatten van meiden, echt waar. Dan is liefhebben niet moeilijk.

Als ik op bezoek ben bij de kinderen- dan zit ik midden in hun leven. In de was, de maaltijden, school activiteiten, ruzietjes aan tafel, kinderen laat naar bed en niet vroeg eruit voor school, gehaast, gehuil, gelach, gedoe en plezier. Het is de rauwe werkelijkheid van HUN dagelijks leven. Precies zoals dat zou gaan als ik er niet was. ( want opgepoetst, aardig, netjes en beleefd blijven is maar van korte duur ;-)  ) Mooi, boeiend, indrukwekkend, vermoeiend en toch ook vermakelijk.

Wat ik er zo mooi aan vind is het met eigen ogen zien, met aanwezigheid meemaken en met een dankbaar hart genieten. Genieten van mijn kinderen die OUDER zijn geworden. Genieten van de herkenbare frustraties die ik herken, genieten van de opvoed technieken die zijn blijven hangen- dus toch doen als.....! Ik geniet van de strijd, de overwinning, de kameraderie tussen de kinderen, de successen en de minder geslaagde ouderschap pogingen. Gelach en gehuil, vreugde en verdriet.

Dat ik een gezegend mens ben weet ik al een hele poos. Dat ik er dagelijks aan herinnert wordt geeft mij plezier - ook in de wat zwaardere tijden.

Vrienden vragen wel eens- zou je de kinderen niet dichterbij willen hebben? En dan denk ik, 'dichterbij'? Hoezo, ze wonen in  mij. In mijn hart, in mijn hoofd en in alles wat ik doe. We houden nauw contact- ik ben aan de andere kant van hun toetsenbord, scherm of telefoon.

En dan, sinds 1 juli 2000 - weer een prachtig en mooi leven in Nederland - mijn thuis land. Waar ik ook geniet van de liefde van de aanwezigheid van familie, vrienden en mijn verleden. Helemaal compleet.

Ik heb twee levens. Een vol en prachtig  Down Under bij mijn kinderen, kleinkinderen verdere family en vrienden. Ik vraag me wel af wat de bedoeling hiervoor is - en telkens als zich iets voordoet in mijn leven, weet ik, ik 'zit' op het moment van gebeuren op de juiste plek. Of hier- of daar.


Hoe gezegend kan een mens zijn?

Ganzenbord - lekker Hollands in Nieuw Zeeland

Nog NET geen 15 - wat een geweldige vent wordt hij!
Om trots op te zijn... en dat ben ik ook.

Dit kan zomaar in Nederland zijn- maar is het niet

Zo geweldig hoe dit gezinnetje van de kleine dingen geniet!

Op de muur - drie gezin's silhouetten- deze van mijn jongste zoon bij pa langs de oprijlaan

..en dan nog even een spelletje Rummikup

Weet je het zeker?

Stel: bij tegenspoed dat je gaat twijfelen aan een gelukkiggezins bestaan.

En in je donkere dagen dat de zon niet meer schijnen zal.

Stel dat je in een tijd van zorg de juiste weg niet meer weet te vinden

En stel

Dat je de het allemaal niet meer ziet zitten. Niet NOG zo'n dag....!

Wat ik zeker weet, is dat we er allemaal wel eens doorheen zitten.

Wat ik ook weet is dat dit gevoel om te zetten is naar Hoop

Wat ik geloof is dat God de wereld aan ons gegeven heeft om van te genieten

Dat Hij wil dat we weten dat de zon blijft schijnen ook achter die donkere wolk

Wat ik zeker weet is dat God de wereld gemaakt heeft voor ons om van te genieten,

te verzorgen en lief te hebben.

Wat ik zeker weet is dat God naast HOOP de LIEFDE heeft geschapen

Om te delen, om van te genieten, om te laten groeien.

Wat ik zeker weet is dat mijn GELOOF en die van jou

Ook een cadeau is van onze God.

Voor allen ongeacht geslacht, woonplaats op deze aarde, kerkgenootschap groot of klein.

Liefde om lief te hebben

Hoop om te delen

En GELOOF, in het leven,  in jezelf en in elke dag die ons gegeven is.

Een blog over Liefde

Voor het eerst doe ik mee met een 'blog hop'.

Meestal schrijf ik over een onderwerp die mij op dat moment raakt, komt als ingeving of speelt in de maatschappij waar ik een deel van uitmaak. Ik ben benieuwd hoe mijn inspiratie zich zal uitten. Ik ga 'erin' zonder voorbereiding. Hier ga ik dan......

Liefde

Net als koffie of thee- er zijn zoveel smaken. Het leven geeft zoveel redenen om lief te hebben. Om ervan te genieten, aan mee te doen, te beleven, te geven.

Waar te beginnen? Bij het begin!

Liefde voor God - heb ik

Liefde voor het leven - heb ik

Liefde voor echtgenoot/ partner - heb ik

Liefde voor kind( eren) - heb ik

Liefde voor kleinkinderen - heb ik

Liefde voor ouders - heb ik

Liefde voor opa's en oma's - heb ik

Liefde voor verdere familie- heb ik

Liefde voor vrienden - heb ik

Liefde voor de natuur - heb ik

Liefde voor werk - heb ik

Liefde voor hobby's - heb ik

Liefde om lief te hebben - heb ik

Ik besef dat liefde zoveel 'smaken'  heeft dat ik er wel een hele serie Blogs over zou kunnen schrijven. Wat belangrijk voor mij is om te weten..is dat Liefde onmisbaar is om te kunnen leven. Om te kunnen overleven zelfs. Liefde is de bron. Zonder Liefde ben ik niets.

God is Liefde - onvoorwaardelijk. Een zegen.

Ik ben een gezegend mens met al die diverse 'smaken' van liefde in mijn leven.

Lijstjes om af te werken

Mijn man en ik zijn allebei lijstjes mensen.

Ik plan activiteiten en zorg dat alles op het lijstje komt te staan die nodig zijn om de activiteit soepel te laten verlopen. Als er een etentje is, een uitstapje, klus of andere taak. Net als een boodschappenlijstje komen er dingen op te staan waar ik aandacht aan moet geven, aan moet schaffen of moet realiseren op welke manier dan ook. Ik streep ze door - en zie de lijst kleiner worden. Geweldig gevoel - bijna klus geklaard zeg maar. En mijn lijstje is afgewerkt als de klus geklaard is. Hopla!

Mijn man daarentegen- maakt hele andere lijstjes. Zodra hij ergens heen wil, iets doen wil, bellen wil, halen wil, nodig heeft, uit wil pluizen dan pakt hij zijn agenda en schrijft het op. Als wij ergens naartoe gaan neemt hij zijn agenda mee. Zijn we aan het winkelen dan raadpleegt hij zijn agenda. Bezoeken wij een andere stad- raadpleegt hij zijn agenda. Hebben wij een vrije zondag- raadpleegt hij zijn agenda. Zijn lijst is nooit af- aan het eind van het jaar schrijft hij de nog niet afgewerkte of gerealiseerde activiteiten in de agenda pagina's van het komend jaar. Nieuwe kansen.

Tegenwoordig schijnt het modieus te zijn om een 'bucket list' te hebben. De naam afkomstig of in ieder geval gelinkt aan het overlijden van iemand. In het engels als iemand zeegt ' he kicked the bucket' bedoelen ze ' hij is overleden'. Niet echt charmant, eigenlijk kort door de bocht, maar het zei zo.

Ik heb geen moeite met een lijst van 'nog te (willen) doen'. Een menselijke drang denk ik wel. Wat mij verbaasd is dat er mensen zijn die denken dat ze 'blijer' zullen sterven als ze naar Afrika zijn geweest, de Eiffeltoren hebben beklommen, hebben leren duiken, schilderen, racen, naar de maan zijn geweest.

Dan denk ik - wat voor verschil maakt het dan? Rust je zachter! Laat je het leven makkelijker achter? Hoeveel waarde hecht het aan je leven of aan je afscheid? Op de begrafenis zullen mensen dan zeggen " Jeetje en wat heeft hij allemaal gedaan in zijn (kort) leven. Knap gedaan hoor"!

Zelf denk meer aan hoe ik in het leven sta dan waar ik geweest ben of gedaan hebt. Dat is mijn mening en misschien mis ik de clou van het hele Bucket list gebeuren. Is (mijn) wereld er beter van geworden dat ik er een deel van uitgemaakt hebt? Voldeed ik aan de wensen die God voor mij voorbereid had en waarvoor Hij mij nodig had.? Ik ben niet voor niets hier op aarde. Om Zijn wil te doen. Zijn koninkrijk te verkondigen, steunen, toe te lichten in hoe ik ben, wat ik doe, met wie ik omga. Daar ben ik al jaren mee bezig en ik leer nog steeds bij.

Een bucket list waar God central in staat - ja misschien is dat het wel. Misschien moet ik me concentreren op een goddelijke bucket list.

Oh ja, ik weet het al - die lijst bestaat al....!

De buurvrouw

Koffie bezoek

Op zich niet echt bijzonder. Koffie bezoek is zo ie zo wel leuk. Tijd om bij te kletsen, elkaars verhaal aan te horen. De wereld verbeteren - dat begint uiteraard aan tafel (hahaha) en ook tijd om je band te versterken met elkaar. Mijn persoonlijke mening is dat het 'aan tafel zitten' met iemand een intiem gebeuren is. Je voed niet alleen je lichaam maar ook je innerlijke zelf door de gesprekken die gevoerd worden en de zorg de je aan je gast(en) besteed.

Bijbels gezien komt het breken van brood ( eten dus) vaak voor bij de ontmoetingen die Jesus had samen met zijn vrienden, dorpelingen en mensen die op zijn pad kwamen. Het eten werd vergezeld met gesprekken - leer en momenten. De geest zowel als het lichaam werd verzorgd.

Geven en nemen

Soms brengt men ook een cadeau mee - iets voor de gastheer/vrouw om respect, dankbaarheid en vriendschap mee aan te tonen. En dat was vandaag ook zo. Ons bezoek bracht een geweldig cadeau mee in de vorm van een grote schaal walnoten van eigen boom.  Voor mij net zo kostbaar als de cadeaus de Drie Koningen brachten bij hun kraambezoek aan de baby Jesus. Onze gasten wisten hoe zeer ik dit op prijs zou stellen. Ik kook en bak nogal graag en walnoten komen dan zeer goed van pas.

Oude buren - nieuwe vrienden

Op ons oud adres zaten wij regelmatig aan tafel bij een van onze buren. We kwamen dan in een gezellige woonkeuken, pluche tafelkleed en genoten van 'opgiet  koffie'. In de winter staat de kachel aan en zomers de ramen open. Dan liepen wij binnen, ik nam regelmatig wat eigen baksel mee, en we begroeten onze gastvrouw met ' goedemorgen buurvrouw.' We konden elke dag komen als we daar de ruimte voor hadden - een deur die altijd open staat - nou ja, bij wijze van dan he!

Wij zitten nu op een nieuw adres en onze buurvrouw is onze buurvrouw niet meer. Nu kwam zij kijken waar wij terecht gekomen zijn. Nu kwam onze 'buurvrouw' binnen als gast. Niet als buurvrouw maar als iemand die al jaren een deel uitmaakt van je leven. Iemand waarmee je al talloze gesprekken hebt gevoerd over het wel en wee, wereld zaken, privé zaken en andere interesses die ter tafel kwamen.

Op een of andere manier merkte ik wel dat er een verschil in onze relatie was gekropen. Het vertrouwen is er gewoon, dat ben ik niet kwijt, toch voelde het anders. Mooi, secuur en vertrouwd. Nu kom je samen omdat je er moeite voor doet... je wilt het contact hebben met elkaar. De vanzelfsprekendheid is weg - het willen is aanwezig. We zullen 'moeite'  moeten doen om deze vriendschap te behouden en niet te laten versloffen. We willen samen zijn..... ongeacht waar we wonen.

Geloven

Zo zie ik ook mijn geloof. Ik ben gedoopt, heb als volwassene ook gekozen om God in mijn leven te hebben en houden. Als kind hoefde ik er geen moeite voor te doen, want we gingen toch naar de kerk, baden aan tafel en voor het slapen gaan. Op school werd er ook 'aan gesleuteld' zeg maar.

Nu als volwassene moet ik zelf de moeite doen om 'op bezoek'  te komen en God uitnodigen om bij mij te zijn. Om te zorgen dat de relatie niet verwaterd. Nu kies ik voor Zijn nabijheid. Het is niet meer vanzelfsprekend. Ik ben verantwoordelijk.

Tevreden

Wat een heerlijke dag. De geur van vers gebakken appelcake hangt nog in de lucht. De kopjes en bordjes zijn opgeruimd, het is weer stil in huis. Ik ga zoeken naar een lekker walnoten recept - dan neem ik volgende keer een walnoten verrassing mee. Geen moeite.....

Zegeningen

Zegeningen: wie heeft ze niet.

Maar hoe vaak staan we er bij stil? Tellen we ze wel?  Uren veranderen in dagen, dagen veranderen in weken en weken in jaren. Elk uur, elke dag, elke week gebeuren er wel wonderen waar we misschien niet genoeg aandacht aan besteden.

Ik wil hier een stukje van mijn leven met u delen. Een wonder boven wonder. En eerlijk is eerlijk, ook al beschouwde ik de gebeurtenissen op zich als een zegen. Ik heb het totaal plaatje eigenlijk pas als een puzzel die net in elkaar is gezet, bekeken met grote bewondering.

De eerste puzzel stukjes.

Het was 1997. Telefoontje uit Australië. Mam, je wordt oma!! Het was Reece ( 22 jaar en had zich gesetteld in Australië om te gaan boeren).

Hij had Ros leren kennen...ze is 4 jaar ouder en had twee kleine hummels. De vader van de jongens bleek niet bepaald levenslang partner materiaal te zijn voor haar, ze heeft het erg moeilijk gehad.

Ik werd oma van Kirk en Mitchell. Wat een droppies. Kirk rust zelve en leek in karakter en omgang - met z'n blonde haren en blauwe ogen zelfs op Reece. Paste mooi, Mitchell wat levendiger, druk ventje. Kon goed leren, altijd een ondeugende glimlach op zijn gezicht. Leek meer in uiterlijk op zijn moeder. Pittig en lief.

Mooi plaatje werd mooier maar wel met een zwart randje

In 1999 kreeg ik weer een telefoontje: mam je word weer oma! Kon mijn geluk niet op. Het was geen rustige zwangerschap- het begon wankel, ging uiteindelijk beter. De gezondheid van mijn vader was in die periode erg broos. Reece wilde zo graag dat opa zijn hand op de buik van Ros legde en zo zijn eerste achterkleinkind het bekende (en door de kids begeerde) 'kruis op de voorhoofd' gaf. Een teken van mijn vader voor ons kinderen maar ook al zijn kleinkinderen van zijn liefde voor zijn geloof en voor hen.

Op het moment van hun aankomst (4-11-1999) op het vliegveld in Auckland overleed mijn vader.

Reece was zeer aangeslagen. Zijn verdriet kende geen grenzen. Geen 'zegen' voor zijn kindje van opa. Geen persoonlijke ontmoeting met Ros. Reece had een sterke band met mijn ouders. Hield echt en oprecht van hen. Wat een verdriet. Oma ( mijn moeder) in al haar misere ving het stel goed op, met liefde omarmde zij Reece en met zorg en vol het prille geluk gleden haar handen over de buik van Ros.

Oma op afstand

Bij terugkeer naar huis ging het fout. Ros moest daarna bed rust nemen en vanwege hun woonsituatie ( ver van de bewoonde wereld) werd ze opgenomen. Reece legde elke dag na avond melken de anderhalf uur durende reis af, om s nachts thuis te komen en na een zeer korte slaap de ochtend melk te gaan doen. De jongens werden door omliggende buren opgevangen - voor het gemak logeerde ze soms bij vriendjes. Ze waren wel thuis bij Reece in het weekend ( die had Reece vrij gekregen vanwege de thuis situatie.)

Toen was er nog geen email zoals wij het nu kennen en gebruiken. Ik had wel een fax en stuurde Ros elke dag een bericht. Haar hele muur werd beplakt door het personeel. Ik heb ze later ontmoet ( na komst Max) en ze waren er nog vol van....! Vonden het geweldig.

De geboorte van Max was ietwat spannend maar alles liep goed af. Max wordt op 8 maart 15 jaar. Een schat.

Voor herhaling vatbaar

Inmiddels zoals sommige van jullie weten is Mitchell overleden ( 11-6-2010) op 17 jarige leeftijd. Nog steeds een groot gat in het gezin, onze harten maar nooit uit gedachten.

Kirk, de oudste van Ros, kreeg een jaar of twee geleden een relatie, met een meisje wat jaartjes ouder. Ook 4 net als bij Reece en Ros. Zij had twee jonge kindjes.......... ik werd omaoma.

Wat een verhaal he? Volgens Carly is Kirk de meest geweldige stiefvader haar kinderen had kunnen krijgen...haar woorden ' hij heeft de beste training en voorbeeld gehad. Ik wil u daarvoor danken.' Ja, ik in traantjes van dankbaarheid hoor.

Ik wordt overal van op de hoogte gehouden, krijg updates en leuke meldingen. Foto's ed. Jaja, ik wordt dus (weer) overgrootmoeder. Daar heeft leeftijd schijnbaar niets mee te maken.

Wat een zegeningen, wat een vreugde, wat een wonder en wat een vooruitzicht.

Nieuwe uitdagingen

We zijn verhuisd. Overmorgen is de overdracht. Er staan nog wat spulletjes die donderdag weggehaald zullen worden. Dan is het over – ons leven in een dijkhuis in het dorp waar ik nu 12 jaar gewoond hebt.

Twaalf jaar – klinkt niet echt lang he? Nee, is het ook niet. Ze zijn voorbij gevlogen. Niet onopgemerkt hoor. Zeker vol belevenissen – waar ik blij mee ben, verdriet van had, lessen van hebt geleerd, vrienden en herinneringen aan over hebt gehouden. Zoete en minder zoet momenten heb beleefd.

Een nieuw begin – alweer! Of is het gewoon een verlenging van – hoe moet ik dat zien? Een nieuw begin betekend voor mij, alles opnieuw. Schone lei. Dat zou kunnen betekenen nieuwe vrienden, ander werk, andere bezigheden. Nieuwe haarkleur misschien. Andere weg inslaan.

Of is het een verlenging van het oude? Nieuwe kansen dat wel, maar meer van het oude met een frisse blik. Het oude ( testament) vervangen met een vernieuwde versie. Zo van – "je deed het wel goed maar ik bedoelde het toch net anders" - het kan nog beter.

Liggen hier nieuwe uitdagingen? Andere mensen die ik hoor te leren kennen die ik anders niet tegen was gekomen? Heb ik hun nodig of zij mij?

Wij zijn zo blij met ons nieuw 'stekkie'. Echt de droom van manlief en zeker

met volmondig steun en toezegging van mij. Gezegend zijn we , hoe het allemaal gelopen is. Niet alleen voor ons maar ook de hele keten van betrokken mensen – want als wij verkopen, koopt iemand die dan ook weer verkoopt enz enz. Het verliep zo voorspoedig dat het zo heeft moeten zijn. Mijn gebed, en geloof me, er werd VEEL en VAAK gebeden, werd gehoord in alle toonaarden. 

Het liep allemaal zo goed dat we zelfs de overdracht datum twee weken eerder ingezet hebben. Wie 'crisis' zegt, moet niet bij ons zijn. En ook niet bij al die mensen die een nieuw leven starten op een nieuw adres, voor welke reden dan ook en blij zijn als ze een sleutel in ontvangst nemen. 

Of bij de aannemers en winkeliers die baat hebben bij deze stap naar een ander adres.

Leven, iets wat we doen, elke dag weer. Wakker worden, opstaan en de dag ingaan - vol verwachtingen, oplossingen, mogelijkheden en uitdagingen. Waar, dat is niet altijd zeker - maar dat de dag veranderd in nacht en nacht in dag - dat is een zekerheid.

Dus, vanaf vrijdag – een vaste andere plek, zelfde leven maar dan toch anders. Spannend.