Het is hier ( ook) zo mooi.

Zoals velen van mijn lezers al weten - heb ik zo'n 30+ jaren in Nieuw Zeeland gewoond.

Het is niet mijn geboorteland maar wel dat van mijn kinderen.

Over de schoonheid van het land valt niet te twisten.

Het noorder eiland is mij redelijk goed bekend - het zuidereiland heb ik maar eenmalig bezocht en dan maar een allerkleinste stukje van kunnen genieten. Misschien komt dat ooit nog wel.

Nu woon ik alweer bijna 16 jaar terug in Nederland.

Nog steeds krijg ik reacties van - ach wat doe jij hier in dit koude kikkerlandje? Het is daar toch prachtig?

Ja, dat is het. Maar dat is Nederland ook.

Als tweemalig emigrant heb ik zo mijn eigen idee over waar mijn 'thuis' is.

Al 12 jaar ben ik Biesbosch gids - in de Hollands Biesbosch. Ik vertel over de cultuur historie omdat ik het juist belangrijk vond dat dit verhaal doorgegeven wordt. Ja, er is een Hollands Biesbosch en een Brabantse Biesbosch. Heeft u ze ooit bezocht?

Heeft u gezien hoe prachtig het is? Hoe beeldschoon en integrerend de natuur daar is? De hoge rietstelen, de grillige takken van de bomen, de kleine kreekjes en ja, misschien een bever nog gespot?
Weet u van de geschiedenis van de Biesbosch, van het harde werken, van de oogsten van wilgen, dat de dijken zonder de wilgen niet de veiligheid en succes zou behalen zonder de wilg?

Wist u dat het gebied enorm veranderd is sinds de afsluiting van het Haringvlietkanaal? En nu dat er gewerkt wordt aan Ruimte voor de Rivier, dat het getij in dit gebied weer aan het veranderen is?

Wist u dat in de oorlog de Biesbosch een veilig haven was voor onderduikers en anderen die in veiligheid gebracht moesten worden zoals Engelse piloten en joodse gezinnen?

In de afgelopen 2 jaar zijn mijn man, een close bevriend stel en ik bezig geweest Nederland eens goed te verkennen. Toerist spelen in eigen land zeg maar.

Om de 6-8 weken wordt  er een nachtje in een hotel geboekt, meestal in een kleine plaats ergens in Nederland. Geeft niet waar. Dan rijden wij op één dag, via de 'kleine weggetjes' naar onze slaapbestemming. Onderweg genieten wij van het landschap, de dorpjes en kleine stadjes waar wij langs of doorheen rijden. Hier en daar even stoppen om onze benen te strekken. Rond snuffelen en genieten van 'andere' etalages en gevels. De kinderkopjes, de smalle straatjes, het dorpsplein. En niet te vergeten de lokale 'lekkernijen' voor bij de koffie. Weer of geen weer - bij ons schijnt dan elke dag de zon.

Na een lekker ontbijt, heerlijk ontspannen, uitgerust en vol verwachting van wat komen gaat, reizen wij huiswaard via andere kleine weggetjes, dorpjes en stadjes. Zo leren wij Nederland, (mijn) ons thuisland nog beter kennen. Omdat het kan - en omdat wij trots op Nederland zijn en deze 'uitstapjes' als spannende ontdekkingstochten ervaren. Het gevoel die overblijft is dat van een week vakantie - toerist in eigen land en trots op hoe een klein land zo divers en mooi kan zijn. Wij zijn nog lang niet uitgekeken. In dit klein kikkerlandje.

Zo af en toe kijk ik naar het programma - Ik vertrek. Dan hoor ik de mensen zeggen - 'we zoeken de rust en ruimte', meer tijd voor onszelf. Het is zo'n mooi land'. Vervolgens werken zij zich te pletter aan het opbouwen van hun droom. Prima hoor- niks op tegen, maar het enige wat in velen hun situatie is wat veranderd is dat ze NOG harder moeten werken, minder vrije tijd hebben en ver van familie, vrienden en hun eigen cultuur zitten.

Mijn jaren in Nieuw Zeeland hebben mij veel gegeven. Het waren geen saaie of verloren jaren. Gewoon anders. Met veel mooie herinneringen en een aangepaste levensinzicht geniet ik nu weer van het 'thuis zijn' in Nederland en ben dankbaar dat ik mijn leven heb mogen verrijken door de ervaringen daar.

Aan allen die elders wonen dan 'thuis'. Geniet - leer, ontdek en weet - Thuis zijn is voor iedereen een begrip die er anders uit ziet. Vrijwillig vertrekken is een andere beleving dan moeten vluchten. Ergens weer opnieuw wortel schieten is een langdurig en energie verbrandende belevenis.

Waar u ook maar woont, hoe mooi uw thuisland is - ga het ontdekken - de kleine plekjes, dichtbij en ver van -uw woonplek. Geniet van elke zonsopgang, vogel geluid en weersomstandigheid. Het zijn allemaal de kersen op de taart van het leven.

Wie ben ik...denk ik dan! Want ik DENK...

- het is een beetje langer geworden maar ja...dan heb je ook wat! Lees maar verder- neem er een bakkie koffie/thee erbij!

Meningen - zo gevarieerd als de wolken in de lucht, 

grassprietjes in het veld 

en vissoorten in de zee. 

Zo veelvoudig aanwezig als korreltjes zand op het strand.

Mijn hoofd zit vol met gedachten, meningen, opmerkingen. 

Of zijn het beoordelingen?

Of nog duidelijker te zeggen - REACTIES!

REACTIES op gebeurtenissen die elke dag rondom mij spelen.

En niet allemaal negatief hoor- denk wel dat het balans tussen positief en negatief meer de positieve kant op gaat - maar ja, dat beoordeel ik dan zelf.

Anderen zullen dat heel anders zien - een oordeel of mening over hebben.

Want; dat mag - vooral in Nederland.

Reacties op artikelen, uitspraken, beelden en gebeurtenissen rondom. Niet alleen in mijn directe omgeving maar op wereld niveau. Want alle nieuws vliegt zo snel 'de wereld' in dat soms in Nieuw Zeeland iemand iets weet - voordat wij het in Nederland weten.

Als voorbeeld: Het overkwam mij gisteren - mijn dochter in  Nieuw Zeeland stuurden een bericht en hoopte dat ik niet in een/ de trein zat waarmee het ongeluk was gebeurt in Dalfsen gisterochtend. Het nieuwsitem stond wel op mijn telefoon - maar die had ik nog niet gelezen......!!!

Terug naar het onderwerp: 

IEDEREEN MAG EEN MENING HEBBEN - HET UITEN!

Eigenlijk hoor je er niet bij als je ergens geen mening over hebt - dus sta je alleen of ga je met de meute mee? Sla je links af - of ga je rechts?

Nu zou je kunnen constateren dat dit OOK een beoordeling of meningsuiting stukje schrijven is.

Want je kan je mond niet meer open doen - of iemand VINDT er wat van!

Meningen hebben MAG en is zelfs BEVORDELIJK zodat men in de gelegenheid wordt gesteld om zelf een standpunt in te nemen - om ergens achter te staan - of niet! Dan wel als het nodig zou zijn om een mening te vormen over een belangrijk (!) onderwerp.

Wat ik merk - is dat het vormen van een mening een beetje uit de hand gelopen is - en het wordt schreeuwen, verwensen, uitschelden. Zelfs op de vuist gaan met anders denkende.

Een MENING hebben - zoals ik dat altijd hebt ervaren - was dat ik ergens mee of niet mee eens MOCHT zijn. Het was ook goed dat je zei, " Ik ben er niet uit. Ik weet het nog niet. Ik heb mij er (nog) niet in verdiept."

En hoe wordt een mening gevormd? Gebaseerd op volledig informatie, persoonlijk inzicht of geloof, eigen gevormde normen en waarden? Grote groepen - of sterke persoonlijkheden!

Is het nog mogelijk om een mening te vormen zonder beïnvloed te zijn door de 

JA  of  NEE kampen.

Ik omarm mijn geloof. 

Dat is voor iedereen anders. 

Lief hebben, elkaar respecteren, behulpzaam zijn, respect tonen. 

Eigenlijk tracht ik de Gouden regel van Micah 6:8 na te streven: 

To Live Justly, To Love Tenderly and to Walk Humbly with My God!

en dat valt niet altijd mee. In een wereld vol haat en nijd maar ook lief en leed EN die meningen, het uit schreeuwen van verwensingen en beledigingen - ALS je ANDERS denkt dan de ander.

Soms stort het mij dat ik een mening heb over iets. Want het liefst zou ik overal buiten willen staan. Maar ik denk dat het zeer moeilijk of bijna onmogelijk is geworden.

Het zijn nogal grote onderwerpen zeg!

Geloof of niet

Over het onderwijs

Gezondheid zorg

Leven en dood

Straffen

Voedsel

Oorlog en geweld

Als ik hoor of lees wat mensen elkaar toeschreeuwen vaak over een onderwerp waar zij geen ervaring mee hebben maar wel denkend dat ze er iets van mogen vinden- dan slaat de schrik om mijn hart.

Euthanasie verzoek

(lees artikel online)

Nu is het thema wat veel aandacht krijgt - EUTHANASIE

Nog niet lang daarvoor - een oproep om een wet in te voeren voor orgaandonoren

Je bent een orgaandonor - behalve als je NEE zegt.

( er dus vanuit gaand dat iedereen dat WIL)

Nu lopen de twee onderwerpen samen - hand in hand zou je kunnen zeggen.

Want de ene wil dood en de ander niet - laten we maar gebruik maken van de situatie

( weet het klinkt erg cru maar zacht gezegd- is het ook  )

Er blijken mensen te zijn die voor Euthanasie kiezen 

EN

hun organen doneren aan zieke mensen die WEL willen leven.

Leven en dood

Ik ga er niet over - voor mij is het aan God om die beslissing te maken.

Dood gaan zal ik - ongetwijfeld - maar hoe en wanneer - niet aan mij.

Ga ik mensen beoordelen die wel denken dat zij dat recht hebben?

Nee, want ook daar ga ik niet over.

Wel over mijn standpunt

En die mag ik uiten

Daar mag ik een mening over hebben

Voor mijzelf.

Kleurig

Bloghop Februari 2016 

Kleurig

Een paar grepen vanaf het Internet:

Kleurig - 

Kleurig - 

Kleurig -

Grappig, als ik dan ga zoeken- zijn er toch meer definities dan ik had verwacht.

Dat maakt het onderwerp alleen al KLEURIG.

Ik bewonder de schepper om Zijn creativiteit en aandacht aan detail.

Alle(s) mensen die mijn leven raken. Zoveel zegeningen.

Zo intense anders. Zulk uiteenlopende characters, achtergronden en gedachten.

Mooi om hier even bij stil te staan.

Kleurrijk is mijn omgeving, vol in ontwikkeling.

En dan, mijn hobbies - uiteenlopend en vol diversiteit.

Ook de aanwezigheid van geluk en verdriet

Intense, is mijn geluk als de kleuren van de regenboog.

Beleef elke dag opnieuw als een wonder.

Dankbaar ben ik hoe ik hoe mijn leven ervaar.

Alle kleuren aanwezig op mijn levenspalet - om  kleur aan mijn leven te geven.

Voor deze inspiratie - ben ik ook dankbaar- Dichten of poëtisch schrijven is niet mijn sterkste kant. Toch leuk om een poging te wagen. Weer een kleurtje erbij.

Samen- ik ben niet alleen

Vanochtend had ik het gevoel dat ik op een of andere manier familie extra aandacht wilde geven vandaag. Nee, ik kan niet naar mijn kinderen, maar ik kan er wel contact mee hebben. Ik kan wel laten weten hoe belangrijk ze voor mij zijn en hoe trots ik op ze ben.

Misschien kan ik zelfs, door deze extra aandacht, die ongepland uit de lucht komt vallen, een moment gevoel bezorgen waar ze onverwachts blij van worden. Want contact hebben wij wel, en over allerlei zaken - maar om eventjes 'GEWOON ' te zeggen, " ik ben blij met jullie en trots dat ik je moeder mag zijn", ja dat is toch wel eventjes anders.

Gisteren stond ook in teken van familie. Momenteel zitten wij in een verjaardag ronde. De oudere generatie vieren redelijk dicht op elkaar, hun verjaardag. Allemaal in de tweede helft van 80. Hoe mooi is dat? Nou vraag het maar aan mensen diep in de 80. Zonder te klagen zijn ze wel eerlijk in de beperkingen. Ook in het gemis. Want eerlijk is eerlijk, het zijn allemaal weduwe. Alleen, en soms voor al langer dan dat ze getrouwd waren. Alleen, als alleenstaande vrouwen, die tot nu zoveel mogelijk voor zelf proberen te zorgen- met hulp van kinderen of andere familie. Petje af! Ik ben trots op hen die het leven zo waardig mogelijk beleven en waarderen.

Dan zijn er nog meer die aan mij verbonden zijn. Ik ben een van 5. Er is bijna geen contact- dat is een gemis die ik moeilijk kan beschrijven en probeer mee te leven omdat het niet anders is. Waar ik dankbaar voor ben en blij mee kan zijn is dat ze een deel uitmaken van wie ik ben.Van mijn identiteit en geschiedenis. Dat kan nimmer verbroken worden. Dat we verbonden zijn door het hebben van de zelfde ouders en verdere familie, waardoor wij zijn - wie wij zijn. Unique en toch herkenbaar. Ik ben daarvoor enorm dankbaar en trots dat mijn broers, zus en ik tot de zelfde boom behoren. Takken die aan dezelfde stam vast zitten maar wel apart naar de hemel rijken, bladeren en vruchten produceren en door de seizoenen van het leven gevormd worden.

Ook gaat mijn aandacht naar het nieuwe leven- de nieuwe generatie die na mij komt. Ze ontwikkelen en groeien op in een wereld die er zo anders uitziet dan de mijne van toen. Dat is niet erg of zo. Het is GEWOON hoe het is. Hoe hun toekomst er uit gaat zien - is voor elk anders. Wat hun belevingen zullen zijn een verrassing. Het enige wat wel het zelfde is, is dat ik als hun oma, trots ben dat ik hun oma mag zijn. Dat de momenten waarop wij samen zijn een indruk op hen achter laat. De gesprekken, adviezen en reacties op positive manieren aankomen en hun helpen het leven zo mooi mogelijk te ervaren.

Door de vele emigraties van familie en vrienden is er een afstand tussen mij en anderen groot. Toch zijn we dicht bij elkaar- want in gedachten, berichten en kennis dat we er ZIJN voor elkaar blijft het samen horen, samen zijn toch van kracht.

Ouders, broers, zus, ooms, tantes, neven, nichten, vrienden, buren, aangetrouwd en aangewaaid, allen die in mijn leven wat betekend hebben en nog zijn - ik ben jullie dankbaar en een rijker mens geworden door wie jullie zijn. 

Hoe groot is mijn boom en mijn geluk!

Gewoontes

Gewoontes - handelingen die vaker en met regelmaat voorkomen. Dagtaken die op het zelfde tijdstip (van de dag?) gebeuren.
Gewoontes - dingen die niet bijzonder zijn maar GEWOON - kan iedereen overkomen zeg maar.
Gewoontes - gedrag of handelingen zonder na te denken. Automatisch piloot.

Ik had even gegoogeld ( een gewoonte tegenwoordig) en zag op een Woordenboek pagina dat daar 10 beschrijvingen stond van het woordje GEWOONTE.

Nou, ik denk dat die 3 van mij voor mij in ieder geval genoeg zijn.

Vandaag is een GEWONE dag, zeg maar!

Gewone  Gewoontes

Welke dingen ervaar jij als 'gewoon'. Wat vind jij nou gewoon?

Dat je s' morgens wakker wordt en aan je ontbijt zit met de krant?

Dat je de kachel een tandje op kan schroeven als het een beetje fris is buiten?

Dat er een jas voor jou aan de kapstok hangt?

Dat er water uit de kraan komt? Warm water zelfs.

Ik vraag het maar want vandaag heb ik zo'n dag. Dat ik over dit soort dingen na denk. Ik twijfel er niet aan of er zijn veel meer dingen waar ik me niet meer over verbaas maar ze aanschouw als GEWOON!

Ik werd wakker zoals ik alle ochtenden doe en water vloeide uit de kraan, de krant lag op tafel, nee, de kachel hoefde niet omhoog - het was zeer aangenaam binnen. Maar het had gekund ;-). Mijn jas hing en hangt nog aan de kapstok. Niks bijzonders toch?

GEWOONTES

Mijn 'ochtend kleding' van huisbroek en t-shirt hing op de haak waar het elke ochtend hangt. Als eerste greep ik naar mijn telefoon om te zien of er een bericht van een van mijn (3) kinderen binnen was gekomen terwijl ik sliep- ja dus! Yippee! Met een sprongetje naar de keuken. Ik maakte mijn ontbijt en kopje thee erbij zoals ik dat elke ochtend doe. Na mijn dankgebed en op peuzelen van mijn ontbijt berichtjes beantwoord - een heen en weer gedoe eventjes dichtbij ze (kinderen) zijn. Ontbijt op, krant gelezen, tanden gepoetst - daarna zijn er geen gewoontes die elke dag hetzelfde zijn maar handelingen die zo nu en dan voorkomen.

En eigenlijk, vind ik dit allemaal niet gewoon. Maar een bevoorrecht dat het allemaal zo kan, is en gaat. Dat ik blindelings mijn ochtend ritueel ( ook een gewoonte genoemd) kan doorlopen alsof het de GEWOONSTE zaak van de wereld is.

Vandaag stond ik even stil bij dat feit - dat het niet GEWOON is, niet vanzelfsprekend. Maar dat ik daar enorm dankbaar voor mag zijn. Gelovig of niet, spiritueel of niet, nuchter Nederlander of niet - ik wil jullie eventjes erop wijzen dat NIETS GEWOON is, maar een wonder dat de zon schijnt, dat het licht het doet, dat er water is, dat de wolken in de lucht 'hangen', dat er eten in de koelkast staat, dat de krant geleverd wordt, dat de smsjes en andere berichten ons bereiken, dat er een jas aan de kapstok hangt - enzovoort enzovoort!

Ik ben vandaag meer bewust, meer dankbaar en meer onder de indruk van alles wat GEWOON is.

Hetzelfde - en toch anders

Het is winter. Dagelijks vertel ik mijzelf dat. Het is winter, het is nu januari en nog steeds winter. Toch geloof ik het nauwelijks. Ja, de beelden op televisie en Social Media geven aan dat er in ons klein landje toch ergens winter is aangebroken.

Waar een klein landje al niet groot in kan zijn.

In verschillen. Nederland telt 12 provinciën met twaalf identiteiten en accenten of dialecten. De Friezen hebben zelfs hun eigen taal. Nou moet ik toegeven dat ik de taal  niet beheers maar wel dat er Frysk bloed door mijn aderen stroomt. Ik luister er graag naar.

Elk provincie heeft een eigen identiteit en is bekend of beroemd ergens voor. Limburg voor de vlaai en in de provincie Zuid Holland ligt Gouda bekend ( vooral in het buitenland) om kaas. De Betuwe in Gelderland voor Flipje en zijn fruit, Zeeland en haar mosselen en zo is er wel wat te bedenken voor alle provinciën.

Na 30 jaar afwezigheid - wil ik even zeggen, dat ik Nederland altijd al een kleurrijk land hebt gevonden. Kleurrijk in haar diversiteit. Van jongs af aan werden wij thuis 'blootgesteld' aan de Indonesische keuken. Onze buren, de familie Kwast, waren Indonesische mensen en hun kookvaardigheden uit de kunst. Wat boften wij dat mw Kwast regelmatig onze nasi en bami bereidde. Op de meest traditionele wijze- niks pakjes en gesneden groenten uit de koeling... Nee, alles zelf bereiden en dagen er over doen om de smaak er volledig in te krijgen. Het water loopt me nog in de mond.

Er is veel gebeurt sinds mijn kinderjaren, wat betreft het mengen van culturen in ons land. Ook reizen mensen veel vaker de wereld over om landen te ontdekken en ervaringen op te doen. En zo veranderd ook weer onze samenleving. Restaurants van allerlei verschillende 'keukens' zijn in grote aantallen aanwezig. Voor elke smaak wat wils.

Nederland telt 200 nationaliteiten ( ja echt waar). De diversiteit van onze bevolking wordt steeds groter. Raken wij daardoor onze identiteit kwijt? Worden wij bedolven onder de verschillen dat wij onszelf - ons Nederlands zijn - niet meer herkennen? Eten wij liever 'een prakkie' van aardappelen vlees en groente of zitten wij aan een tajine?

Nederland wordt steeds kleurrijker en het mengen van culturen brengt een diversiteit met zich mee waar wij allemaal van kunnen genieten en profiteren. Profiteren in de zin van onze kijk op het leven verruimen en leren van elkaar.

De huidige onrustige situatie is voor iedereen ongemakkelijk. Als wij nou vast houden aan wie wij zijn en de door nare omstandigheden aangekomen nieuwe bewoners, die hier hun veiligheid zoeken, onze gewoontes en gebruiken leren kennen, dan zal Nederland zich weer verder ontwikkelen als een nog kleurrijker land het al is.

Ik ben benieuwd hoe onze wereld eruit zal zien over 12 maanden - als wij weer verder zijn in onze ontwikkeling als kleurrijke Nederlanders.

Mijn 'thema' voor 2016

Ik las onlangs de blog van Tracey op ' My daily walk in His grace'. Een prachtige blog waar ik een regelmatige bezoeker ben.

Tracey had het over haar woord voor dit jaar - Choice! En dat zette mij aan het denken. Ik herlas vanochtend mijn eigen blog van afgelopen zondag ( 3 januari) en kwam TEVREDENHEID tegen. Het bleef vandaag aan mij 'kleven' zeg maar. Ik heb een aantal klussen geklaard en voel een TEVREDENHEID niet alleen met de geklaarde klussen maar ook met mijzelf.

Ik heb de laatste maanden nogal de neiging gehad om snel afgeleid te worden. Dan, aan het einde van de dag, heb ik wel veel gepresteerd maar weinig AF naar TEVREDENHEID!

Ook zat ik telkens geklaarde dingen aan te passen, te bewerken, om te gooien want ik was bezig met het GOED doen wat nog BETER kon. Ik miste TEVREDENHEID.

"Niet dat ik dit zeg vanwege gebrek, want ik heb geleerd tevreden te zijn in de omstandigheden waarin ik verkeer" (Filippenzen 4:11).

Het wordt ons niet makkelijk gemaakt tegenwoordig. In kranten, bladen, op de radio en televisie worden we bekogeld met advertenties die ons willen laten doen geloven dat wij GELUKKIGER kunnen zijn met ANDERS, MEER of ERBIJ!

Ik ben wezen googelen voor wat informatie en misschien een leesbaar, waardevol stukje schrijven vinden die het duidelijker kan vertolken dan ik...en ik ben dit tegen gekomen.

Op de website van All about following Jesus stond een stuk over Christelijke tevredenheid. Daar gaat het over de dagelijkse dingen maar ook over betere banen, groter huis enz. Ik wil het eventjes hebben over de wat kleinere obstakels. Mopperen bijvoorbeeld. Mopperen op de kinderen,  echtgenoot, het eten, de was, de huishoudelijke taken, de overburen, het weer.

Wanneer IK meer TEVREDENHEID wil ervaren dan is mopperen een gewoonte om af te leren. En daar ga ik de komende tijd aan werken.

Mijn woord voor 2016 is -

T E V R E D E N H E I D.

Tijd om bij te komen

Wat een heerlijk zonnetje. De weermannetjes en vrouwtjes hebben het voor de zoveelste keer mis- geen regen maar zonneschijn. Geen sneeuw en het enige wit zijn wat pluisjes tegen de blauwe lucht. een ideale dag om een boswandeling te maken, of langs het strand te wandelen. Het is wel koud hoor- of koud, nou ja fris dan! Dus sjaal en jas een vereiste. Misschien ergens een beker lekkere warme chocola drinken. Met slagroom. Het kan nog. Morgen begint het bezinnen weer. Morgen laten we de Kerst en NJ's activiteiten achter ons en begint 2016 echt. Toch?

Vandaag houd ik mij koest. Geen strandwandeling maar thuis, samen met mijn man een rust dag. Misschien dat we nog eventjes onze neuzen naar buiten doen- maar nu nog eventjes niet. Bijkomen van de drukte, de gezelligheid en 'teveel' momenten aan tafel. 

Mijn kinderen die allen Down Under wonen tobben met extreem weer situaties. Er is of teveel regen - en campings lopen leeg vanwege overstromingen, of het is te warm waardoor mijn zoon de koeien moet melken en verzetten in 39-41 graden. Ik krijg foto's van kleinkinderen in hun tentjes in de schuur - want buiten waait het te hard. Er is overal wel wat. Maar plezier hebben ze in ieder geval. Er komen geen teleurstellende berichtjes maar avontuurlijke snapchats van lachebekjes.

Morgen, dan begint weer een 'reguliere week' waarin hopelijk alles weer een beetje op gang komt in het herkenbare en 'normale'. Ik loop al dagen met de vraag 'welke dag is het eigenlijk vandaag?'. En ik heb begrepen dat ik niet de enige ben.

Morgen ga ik de kerstboom aftuigen. Nee, ik wacht deze keer niet tot 3 Koningen. Ik heb besloten dat de maandag na Oud en Nieuw een goed moment is om schoon schip te maken. Er gaat ook veel versiering weg- ik hou alleen alle het zilver gekleurde over. Dat steekt mooi af tegen de groene takken en de donker rode muur . Ik ben klaar met thema's en kleur wisselingen. Ligt dat aan de leeftijd?

Goede voornemens - nee daar doe ik niet aan. Ik neem elke dag wel iets voor en dan streef ik naar een tevredenheidsgevoel aan het einde van de dag. Daar heb ik geen lijstje voor nodig. Agenda volboeken- daar hou ik niet van toch kruipen er afspraken in die ver van te voren gemaakt worden. Hier wil ik wel wat meer attend op zijn. De maand juni bv zit al vol....! Ja ik weet het, ik ben er zelf bij!

2016 - dat het een goed jaar mag zijn voor ieder. Dat de hobbels die men tegenkomt met beleid worden genomen. Dat tevredenheid een woord is die veel en vaak in gesprekken voor mag komen en dat de rust mag wederkeren op de plekken op deze mooie aarde, die nu nog in onrust en geweld verkeren.

Het aftellen is begonnen

Het jaar 2015 is net achter de rug en het aftellen van dit jaar is al begonnen.
Ik heb volop genoten van de eerste dag van 2016.

Op de eerste dag van het (elk)  jaar wordt volledig aandacht aan familie gegeven. Vanaf 11uur (koffietijd) tot 19:00 (laatste oliebol) zijn wij, mijn man, zwager en ik, in de gezelschap van familieleden. Leeftijd bereik van 2 weken oud tot nog net geen 89. Wat een rijkdom.

Het is een dag vol gelach, terugblikken, verhalen en gezelligheid. Wij bezoeken diverse adressen waar meerdere verzamelen om deze dag samen te vieren.

Met dat gevoel gaan wij het/elk jaar in - als een warm bad worden wij onthaald, gekust, geknuffeld en verzorgd. Onze dag kan niet meer stuk. De uitdaging is, en zo denk ik dan elk jaar, om dat gevoel van geborgenheid, samenhorigheid en 'behoren aan' vast te houden. Weten wie je bent en wie belangrijk voor ons zijn in het leven. Houvast hebben.

Deze dag ligt nu achter ons. Hoe die dag er volgend jaar uit gaat zien is wazig en onvoorspelbaar. De uitdagingen, kansen, hobbels en happy zweefmomenten kunnen wij alleen maar verzinnen - niet zeker van zijn maar naartoe leven en zo goed mogelijk beleven om volgend 1 januari weer met diegene te beleven die wij dan weer zullen ontmoeten.

Iedere lezer wens ik een mooi jaar toe, gezegend en vol met liefde, warmte en vrolijkheid. Kracht om worstelingen en hobbles te doorstaan, wijze inzichten met dagelijkse beslissingen en vol goede moed om van elke dag het beste te maken wat er van te maken valt.

Dat 2016 een jaar om met trots, voldoening en tevredenheid wordt om op terug te kijken.

Nu kijken we weer naar de toekomst - de dagen die komen gaan. 

Het aftellen naar 2017 is begonnen.

Een kerst wens

Het uitwisselen van Kerst en Nieuw Jaars wensen

Elk jaar stuur ik nog tig aantal kerstkaarten. Ik merkte voor het eerst wat de financiële waarden ervan was...gewoon, omdat ik alleen de kaarten en postzegels kocht en geen andere artikelen af hoefden te rekenen. Ik heb daarbij nooit of te nimmer bij stil gestaan. Het ging mij om de inhoud, het bericht, de gedachten dat mensen wisten dat ik aan ze dacht en niet alleen in mijn adressenboekje stonden voor de goede vorm. Neen, ik gebruikte de adressen om diegene in mijn adressenboekje staan iets voor mij betekenen.

De betekenis en het vieren van het Kerstfeest is veelzijdig. Voor mij is het van oudsher een feestelijk aangelegenheid. De geboorte, een verjaardag dus, vieren. Een, waarbij de hoofdpersoon van goddelijke aard is. Jesus, de zoon van God en Maria zijn moeder en Josef zijn aardse vader. Want een kindje krijg je niet alleen. Daar zijn twee ouders voor nodig- en in dit geval 3.

Voor een buur uit vroegere tijden, was het een tweedaags vakantie festijn om heerlijk te eten, drinken en lol te trappen. Veel (harde) muziek spelen en de achtertuin vol vrienden en familie.

Voor anderen een jaarlijks familie bijeenkomst om met neven, nichten ooms en tantes even bij-elkaar te komen. Elkaar opzoeken en bij te kletsen. Niet zozeer 'de geboorte' maar wel het vieren van familie, van een gezin zijn.

En dan, die vrienden die werken moesten, meestal in de zorg, politie, brandweer en dergelijk. Die 'vierden' de kerst wanneer de dienst het toeliet.

Het sturen van kerstkaarten werd door velen jaarlijks gedaan. De post bezorgde 2x per dag om door de hoeveelheid enveloppen door te komen, ipv in om te komen. Kamers waren gesierd met slingers van kaarten, ramen ermee beplakt of schouwen en vensters ermee versiert. Veel met de hand gemaakt- of van die geweldige kinderkaarten- knutseltjes die zo aandoenlijk waren dat ze jaar in jaar uit weer tevoorschijn werden getoverd.

Nu hebben we Sociale Media in allerlei vormen. Twitter, Facebook, WhatsApp en natuurlijk ook e-mail. De kranten berichten over hoe slecht het gaat met de post wordt door deze ontwikkelingen de 'schuld' gegeven. Ik heb meerdere kerstberichten/wensen via de verschillende mogelijkheden ontvangen en ook gestuurd. En elk ontvangen bericht is mij dierbaar. Of het nou electronisch of via de brievenbus ontvangen wordt.

Want het gaat om de inhoud...het idee dat mensen /vrienden/ familie vinden dat het sturen van een kerstgroet een teken van waardering is, van goede wil, van vriendschap en welbehagen.

Voor mij het versturen van kerstkaarten hangt samen met een nostalgisch gevoel van dit feest.

Met deze blog wil ik ook heel graag met alle liefde mijn lezers een;

Zalig, gezellig, prettig en vooral 

feestelijke Kerst toewensen. 

Liefde, vreugde en samenhorigheid en vooral VREDE voor allen.

De drukke dagen

Ik hoor om mij heen - ' deze drukke dagen, ik kan het niet bij houden'.  Soortgelijke uitspraken zitten veel in de lucht.

Wij, de mens, hebben het druk net voor het einde van het jaar, in voorbereiding van de kerst en verdere feestdagen. Drukker dan normaal.

Meestal negeer ik dat soort uitspraken en kreten, maar blijkbaar vind ik het nu eventjes nodig om daar wat over te schrijven.

DRUK zijn. Veel te doen, te organiseren, voor te bereiden, afmaken, planningen. Eind van het jaar is in zicht.

Zelfs als ik dit schrijf krijg ik de neiging om sneller te typen, te denken en te praten. Ik voel de haast - zeg maar.

Ik vraag mij dus ook af ( ik wilde me schrijven maar dat mag niet meer he? me ligt er na 2015 uit) waarom wij het nu zo druk hebben? Zijn de andere dagen van het jaar, de aankomende weekenden, feestdagen of gebeurtenissen dan zo onbelangrijk dat wij alles op deze twee weken gooien?

Voor het nieuwe jaar moet nog eventjes Dit af, Dat erbij, Daarnaartoe.

Ik ga opletten hoe ik elke eind van de week, maand en seizoen ervaar het komend jaar. Of ik mij dan ook druk maak omdat 'tijd' dan voorbij is. Het einde van...zeg maar!

Einde van een week - heb ik alles wel gedaan of moet ik er nog wat 'inproppen' voordat het niet meer kan- juist in die week.

Einde van de maand: Is het al zover - weer een maand voorbij. Maar ik heb dit of dat nog niet gedaan, niet af- in de maand die 'bijna' om is!

Einde van het seizoen. Wat nu al de truien tevoorschijn halen, nu al zwempak mee, nu al aardbeien plukken. Ik ben er dan misschien ook nog niet klaar voor, ik heb nog niet genoeg genoten van de herfst, het voorjaar of de zomermaanden. Is het echt al winter dan?

Het jaar 2015 loopt ten einde. En ik zie en ervaar dat 'wij' mensen rennen om het nog mee te kunnen maken.

Er zijn nog 11 dagen om van te genieten, te gebruiken, te waarderen. En dat ga ik ook doen! Want, voordat ik het weet - is het

2016

Met een knipoog naar 2015 en de kerstdrukte!

Een maand geleden...

Exact een maand geleden heb ik mijn laatste bericht geplaatst.

Het viel me net op toen ik voor het eerst weer mijn blog 'opende'.

Toch voelt het veel langer.

Soms kan de tijd als korreltjes zand door mijn vingers glippen.

Dan krijg ik er ook geen 'grip' op.

Het glijd maar door en glijd maar door.

Soms zitten er wat ruwe stukjes tussen.

En blijft er iets van kleven en ik grijp het vast - tijd staat heel eventjes stil.

Ik neem dan even adem en zucht heel diep.

Mijn hand ontspant zich en het zand loopt weer door.

Het moment van rust was te snel voorbij.

Ik deed mijn beklag van mijn frustratie over geen tijd te hebben voor mijn schrijven bij een vriendin.

Zij vond dat ik mij er niet druk om moest maken- dat het  wel goed zou komen.

Ruimte had ik blijkbaar nodig.

Toch voelde het niet fijn, en als een soort verraad...van " waar blijf je nou met je berichten?'

Er kwam gewoonweg niets van. Ik was niet leeg - de drang was ook niet weg.

Alleen de tijd - dat zand de klok en de volle dagen, dat hield me tegen.

Vandaag ben ik 'de strijd' aangegaan met het zand...!

Ik bid, hoop en ploeter om mezelf terug te vinden en mij weer de tijd te gunnen voor dat wat ik zo graag doe. Schrijven, koken, schrijven, foto's maken, schrijven, en projecten afsluiten zodat ik de nieuwe op kan pakken die borrelen ongeduldig om naar buiten te komen.

Tot zover - tot zondag