Eerbetoon aan mijn moeder

Ik probeer terug te halen wat mijn eerste herinnering is ( die ik terug kan vertellen) van mijn moeder. Het vergt enige tijd en inspanning. Ik WEET dat ze er altijd was maar vanaf welke leeftijd of ervaring is dat besef er ook?

Kleine dingen komen naar voren zoals:
- de mattenklopper op het kleed en de stofwolk als gevolg
- in de keuken aan tafel melk in een schoteltje krijgen om het op te slurpen als een poesje. Dat had ik gezien, een klein poesje die met zijn roze tong zijn melk op dronk. Dat wilde ik ook.
- meelopen naar de groenteboer op de hoek op weg naar de kleuterschool. Ik vond het groente schrappen zo intrigerend om naar te kijken. Als een centrifuge, rond en rond draaide de aardappelen in die trommel.
- op de fiets naar het bos met z'n allen
- bij Jamin een ijsje halen, daarna mijn vader opzoeken in het seinhuisje van het spoor.
- wentelteefjes en broodpap, zo gebruikte je brood dat niet meer echt ' vers'  was.
- vermoeid zijn aan het eind van een lange dag met 4 jonge kinderen

De langer dat ik erover nadenk des te makkelijker komen de herinneringen. Het zal niet altijd gezellig geweest zijn, er zullen wel kinder ruzies te sussen zijn geweest, meerdere keren vragen of we iets wilde doen, pleisters op knieën en een grote berg vuile was op de vloer in de badkamer om doorheen te worstelen.

Mijn vader werkte verschillende diensten omdat hij bij het spoor werkte. Dus vaak zal mam wel een dag en nacht taak gehad hebben met ons kinderen. Vooral in periodes van kinderziektes zoals de bof, mazzelen en dergelijke.

Jaren lang heb ik mogen genieten van een moeder die ook als oma haar best deed. Dat ze niet altijd eens was met dingen in het leven en de maatschappij heb ik haar niet kwalijk genomen- wel aangehoord als ze erover wilde praten of haar beklag erover wilde doen. Tijden veranderen, kinderen en gewoontes passen zich met de tijd aan. Kwam zij met papa en Paul logeren dan was het eerste dat in de achterbak van de auto ging- haar naaimachine. Want ik zou best wel wat verstelwerkjes hebben liggen.

Ik denk terug aan de momenten dat we samen feesten vierden, de kerstdagen en oud en nieuw, jaren lang bij ons thuis met mijn kinderen. Dat Toni, eenmaal zelfstandig, mijn ouders verwende met een luxe ontbijt- van croissants, ham, bubbels en andere lekkernijen. Reece die de zware tuin taken op zich nam en Steve die haar chocolade melk zo lekker vond en spelletjes Rummikub met haar speelde. Dat ik met de drie kinderen hun huis hebben aangepakt - van het dak tot het grasveld - terwijl ze weg waren. Een HELE grote schoonmaak beurt om ze te verassen en ontzien van deze al zwaarder worden taak.

Ik denk terug aan bezoeken in KeriKeri samen met mijn zoon Steve en ook met Leen erbij in 2005. Wat woonde ze daar mooi.

Ik denk terug aan haar emotionele strijd bij het verlaten van Nederland, het ver weg wonen van allen waar zij van hield om een nieuw leven te beginnen. Ik denk aan haar verdriet om haar echtgenoot van 53 1/2 jaar te moeten missen. Ik denk aan haar vreugde van het genieten van klein- en achterkleinkinderen.

Ik denk aan het moederzijn!

Gewoon, ik denk aan mijn moeder! Vandaag iets intenser dan anders maar toch, elke dag is zij in mijn gedachten.

Herkenning

Het was een geweldige week - nou ja ik heb wel vaker geweldige weken maar sommige ervaringen steigen overal boven uit.

Weerspiegelende ogen

Het is dinsdagmiddag en ik ben in volle verwachting- mijn nicht en haar man komen op bezoek, uit Zweden. Ik heb haar voor het laatst gezien in 1961 en daarna verder op foto's en later op SKYPE. We houden tegenwoordig regelmatig contact en zijn erachter gekomen dat we elkaar heel graag mogen. We liggen elkaar.

Tegen etenstijd gaat de deurbel. Daar zal je ze hebben. We vliegen elkaar in de armen. Wat raar eigenlijk en toch weer niet. Onze ogen vinden elkaar- we KENNEN elkaar. Innig zelfs. Haar man lacht hartelijk. Hij zag iets bijzonders gebeuren vertelde hij mij later. Iets heel moois. Ja, dat ' zie' je dan niet want  zelf ben je het plaatje.

Het voelt feestelijk en we besluiten om uit te gaan eten. Mijn man en ik stellen een paar mogelijkheden voor en er wordt voor Grieks gekozen. Zeker van de kwaliteit van het eten zijn wij - en ook van de gezellige ambiance. De avond kan niet meer stuk.

Samen naar Kinderdijk!

Mijn nicht en ik zijn allebei leerkracht en onze ervaringen lopen gelijk op, we zijn allebei een beetje
' gadget freaks'  en houden allebei ook van koken. Genoeg gesprekstof zou je zeggen. Maar er is meer, veel meer. We hebben ook familie connecties in Nieuw Zeeland en ik weet dat zij al een tijdje oprecht met mij kan meeleven als moeder wat betreft afstand en kinderen. Haar dochter woont nu al een tijdje in Nieuw Zeeland en het zou wel eens kunnen zijn dat dit haar permanente woonplaats wordt. Ze begrijpt mij zonder teveel woorden te hoeven gebruiken

Plannen worden gemaakt voor de komende dagen. Kinderdijk, Park de Hoge Veluwe, de Hollandse Biesbosch. Thuis koken en kletsen, heel veel kletsen. Het waren SUPER dagen. Veel te snel moesten wij afscheid nemen. De mannen hadden ook op diverse draagvlakken veel gemeen. Dat is ook fijn want anders kan het wat stroef gaan - zo met z'n viertjes.

Deze ervaring heb ik eerder gehad, die van herkenning met iemand van de familie die ik in geen 40 jaar gezien had

Even de plantjes bekijken.

- weer dat zelfde met een ogenblikkelijk gevoel van herkenning en intense gevoel van weten en samenhorigheid. Elkaar niets hoeven zeggen toch weten wat er in iemand omgaat.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland woonde had ik dat ook als ik Nederlanders in de stad tegen kwam. Dat ZAG je gewoon. Ik heb dat ook met mensen die in God geloven. Dat ZIE je gewoon.


Ik heb het een paar maanden geleden met iemand over gehad - over het geloof! Nee, ze was geen christen, nee hoor ze ging niet naar een kerk of zo. Terwijl wij elkaar beter leerde kennen en ik inzicht kreeg in haar leven en levensopvatting kwamen er dingen aan het licht waarvan ik zou zeggen - daar kunnen veel kerkgangers van leren. Om zo te leven, zo te denken en zo te handelen. Geweldig. Ik herkende een goed mens die veel voor anderen betekent en zich geeft voor het welzijn van anderen. Mooi!


Ik zag liefde voor de mensheid in haar ogen. Herkenbaar, vertrouwd en sprankelend. In haar handelen doet zij ZIJN werk.

Wat ik ook zo mooi vind van zo'n gesprek is het ontdekken wat mensen denken wat christen zijn betekend voor hun. Dat ze een beeld van iemand hebben met een hemelse blik, ongelooflijk veel geduld, wijsheid en die rust uitstraalt. Dat ze de wijsheid in pacht hebben en gezien worden als wereld verbeteraars. Dat een christen zo stevig in de schoenen staat dat ze zelf geen hinder of problemen in hun leven ervaren. Dat alle problemen opgelost worden door op de knieën te gaan en te bidden.

Ik hoop dat ik haar een ander beeld heb gegeven - een meer realistisch en evenwichtig beeld in ieder geval.

Ik leer elke dag meer

Het is me een dagje wel geweest hoor. En het is pas 15:14. Vanochtend was ik bij iemand om haar op weg te helpen met haar BLOG op haar iPad. Zelf gebruik ik mijn IPad er niet voor omdat het niet hoeft.

Om het makkelijker te maken had ik gewoon meteen de App moeten installeren net als die van Facebook. Dat is achteraf gepraat - en tegelijkertijd de oplossing voor de frustratie van vanochtend.

We kwamen wat strubbelingen tegen. Ik beloofde thuis wat onderzoek te doen en kwam er ( zoals gewoonlijk als je iets rustig doet) als snel achter wat ik anders had kunnen doen.

Morgen ( hoop ik) de oplossing voor te doen....! Ik ben ook een ervaring en kennis rijker.

Mijn dag verloopt gestaag. Ik heb me bezig gehouden met computer lessen, bezoek gepleegd en eentje gehad, lunch, huishoudelijke functies en emails. Straks ga ik koken voor mijn man en zijn broer ( ja ik eet ook mee) en samen gaan wij beginnen om honderden LP's door te spitten. Er moet geruimd worden in beide woningen. Met z'n druk programma zal de avond ook wel snel voorbij zijn. Niet genoeg vooruitgang geboekt...dan vrijdag verder.

Ondertussen vraag ik me af hoe wij alles regelde toen ik nog 4 dagen werkte. Ik werk nu ook, maar vanuit huis. Mijn uren maak ik wel, maar het mooie is, ik bepaal wanneer! Heerlijk. Maar soms ook verleidelijk om afgeleid te worden door- even een ditje of een datje. Toch vind ik dat ik qua kwaliteit en toewijding veel voor elkaar krijg.

Ik ben tevreden over vandaag. Wat een heerlijk gevoel is dat zeg!

Het is niet zeuren maar constateren dat......toch?

Nederlanders staan bekend dat ze nogal makkelijk zeuren. Beetje ontevreden overkomen. Ik moet zeggen dat ik dat sterk merkte toen ik na 30 jaar terug kwam in Nederland. Ik heb zo'n gevoel dat ik langzamerhand meegezogen wordt met de trend. Ik probeer er goed op te letten maar ach, ik  ben ook maar een mens.

Van de 4 seizoenen is zomer mij het minst geliefd. Begrijp me niet verkeerd, ik houd echt wel van een zonnetje - maximaal 24 graden en dan geen 5 dagen achter elkaar. Gewoon gedoseerd lekker warm. Ik prefereer ook regen boven wind. Je kan soms nog leuk wandelen in een zomerse bui, maar als het waait slaan alle deuren tegen elkaar dicht, je waait van de weg en troep zoekt allerlei plekjes tussen struiken en hekken om neer te strijken.

Ja, zo hebben we allemaal onze voorkeuren voor dingen. De een eet liever stampot en de ander zit aan rauwkost. Dus, wat is zeuren nou eigenlijk?

Ontevreden zijn misschien. Ik sprak laatst iemand over een wandel route. Ze moest iets omlopen om naar de honden uitlaatplek te komen. Haar vraag, "waarom kan er geen toegangspaadje tussen mijn pad en de uitlaatplek komen?" Dan hoefde ze niet om te lopen? Kijk, dan denk ik: Omlopen met een hond kan niet verkeerd zijn. Goed voor de conditie voor baasje en hond.

Terwijl in een wachtkamer recentelijk hoorden ik: " Ja zeg, ik moet zelf de nieuwe rollator kopen - snap je dat nou? Ik kan anders niet uit de voeten. Dan ben ik aan huis gekluisterd". De mevrouw aan wie de uitspraak gericht was keek ietwat schuchter en antwoordde niet. Nadat de oudere vrouw weg was, werd het woord aan mij gericht. " Wat denk u hiervan mevrouw? Als ik een fiets wil kopen moet ik het toch ook betalen. Waarom zou iemand zijn/haar eigen rollator niet betalen? Maar ik durfde dat niet tegen haar te zeggen. Ze is een lief mens hoor, ik ken haar al jaren maar ze kan best een rollator veroorloven- een goede ook nog. Moeten wij daar dan aan mee betalen?"

Zo zijn er talloze voorbeelden van ongenoegen die dag in dag uit geuit worden door mensen in hun onvree of frustratie om gelijk te krijgen. 'We' schijnen over recht op te hebben! Op uitkeringen, op (financieel) steun, op korting, op bijstand. En de troep die op straat ligt moet een ander opruimen want
"  dat heb ik niet gedaan."

Zijn we nog met iets blij?? We krijgen toe wat we uitstralen. Ik merk dat zelf ook wel. Als ik chagrijnig ben, wat hangerig gedraag- of als ik fluitend de dag aan ga dan gebeuren er dingen om me heen en met me die bepaald worden door mijn houding.

Nu blijft de zon zich ietwat schuil in mijn wereldse leven. Ik denk dat ik vandaag gewoon blijf glimlachen en de mensen groeten die ik tegen kom. Volgens mij gaat het zonnetje dan vanzelf schijnen. En die mevrouw van de rollator, misschien kan ze ook een ander een rollator schenken- wat zou dat een verschil maken in het leven voor beide personen. Iets verder wandelen met de hond zorgt voor wat meer energie en tijd in de frisse lucht. En als u gaat wandelen in het zonnetje, die vast komen gaat, neem dan een plastic zak mee en raap wat papiertjes en blikjes op die u onderweg tegenkomt. Zo schijnt ook het zonnetje weer op dat schone plekje waar u voor gezorgd heeft!

Nu dat ik toch bezig ben....

Het gaat nog even over normen en waarden.

Gisteren zat ik aan mijn bureau - voor mijn computer - en keek even naar buiten. Een vrachtwagen van de Technische Unie, en ik schrijf met een gerust hart de naam van het bedrijf, kwam redelijk snel aanrijden. Wij wonen aan een dijk en hebben een parkeervak aan de overkant van de huizen.
De chauffeur had kennelijk haast. Hj stopte met piepende banden, sprong uit de cabine en stond TE PLASSEN!! in de luwte van zijn vrachtwagen met de deur als bescherming. Pal voor  mijn huis - zomaar langs de weg.

Nou weet ik wel, mensen die als chauffeur moeten rijden hebben geen mobile wc aan boord. Ons leefgebied grenst aan een industrie terrein, dus ik vermoed dat hij óf net een levering had gedaan, of op weg was naar een adres. Haastige spoed komt zelden goed!

Zo plots als hij was gekomen, zo snel vertrok hij weer, een grote natte donkere plek achterlatend. GATVERDARRIE nog aan toe!!!!!!!!!

Kijk, gisteren had ik het over ouders die hun kinderen niet tot orde riepen. Dat ouders vandaag en de dag minder grenzen stellen en dan zich afvragen waarom hun kinderen zo druk, onhandelbaar of ondeugend zijn.

Vandaag heb ik het over normen en waarden bij volwassenen. Ik heb het bedrijf gebeld. Wilde het eerst niet doen- maar toch gedaan. Na het verhaal aan de telefoniste gedaan te hebben werd ik doorverbonden. Er zou over gesproken worden - " Nee mevrouw dat hoort inderdaad niet te gebeuren. Mijn excuses".

Meneer de wildplasser, er waren huizen waar u aan had kunnen bellen, er waren bedrijven met toiletten waar u bestellingen moest leveren. Graag voortaan wat meer respect voor  u en uw medemens.

Geen gezeik op de dijk!

Het voorjaar laat op zich wachten....

... en mijn energie niveau is net zo onvoorspelbaar. Ik krabbelde op, net als een paar weken geleden dat wij in Nederland allemaal dachten " hee, het voorjaar komt eraan". Niet dus. Ook mijn herwonnen levenslust daalde. Met pieken en dalen. Enfin, ik heb me, net als bij het weer, erbij neergelegd dat het zo is en niet anders.




Vandaag schijnt mijn zonnetje weer. Na twee dagen low is er weer een high. Geweldig. Ik heb ook bergen werk verzet. Het voelt als nieuw, alles om me heen. Misschien ook te danken aan het groot feest van afgelopen weekend. Pasen. Vernieuwing. Ik heb Pasen heel hoog staan op mijn lijst met belangrijke gebeurtenissen. Altijd al zo geweest. Vind de kerst gezellig en warm, vol belofte. Maar Pasen- dat is niet te vergelijken.




In Nieuw Zeeland stond Paasweek in teken van allerlei kerk vieringen. Nu, bestaat het uit een rustige en respectvolle Goede Vrijdag, een voorbereidende zaterdag en een viering met vrienden op Paaszondag in Zeeland. We genieten met zijn 6-en van een rijkelijk gedekte tafel, vriendschap en samenhorigheid. Elk jaar weer. Mooi is dat.

Om even in beweging te zijn, reden wij met z'n 5-en naar de kust. De jongste telg wilde ' thuis'  op de camping blijven. Even uitwaaien en het ontbijt laten zakken. Er waren meer die zo dachten. Hoewel koud en winderig liepen er velen op strand. Een parkeerplek vinden was een missie maar we hadden er maar een nodig en die hebben we gevonden.

Boven op de duin, waar we een mooi overzicht hadden van alle bezigheden- werden we gestoord
(letterlijk) door een groepje van 3 kinderen. Nou vind ik het een genot om te zien dat kinderen buiten lekker kunnen ravotten, vergis je niet. Maar nu werd ik geïrriteerd door hun gedrag, of eigenlijk door het uitblijven van het gezag en leiderschap van hun ouders.

Op over een hekwerk klommen ze, de duinen in en naar beneden glijden. Door het duingras wat gepland was om het duinzand tegen te houden. Kinderachtig van mij om hier aan te storen? Nou ik stoorde me aan het feit dat de ouders stonden te lachen en toejuichen. De kinderen van geen kwaad bewust. Bovenaan de duinen stond een bord met uitleg over het duingebied. Wat voor werk er verricht moest worden om ' onze' duinen te redden. Het zou een mooi leermoment kunnen zijn.

Ja, ik was even mijn goed gevoel voor Pasen kwijt. Wij maakte opmerkingen over dit gebeuren met elkaar en een van de kinderen had blijkbaar iets gehoord- keek schuw onze kant op en klom ietwat verlegen toch maar over het hekwerk. We hebben het hierbij gelaten..... we hadden de ouders erover aan kunnen spreken maar lieten het toch los. Mopperend liepen we naar de auto. Vervelend zoiets.

Mijn pleidooi! Ouders, u bent verantwoordelijk voor het gedrag en opvoeding van uw kinderen. Zij weten niet beter dan dat wat u voordoet. Wees een goed voorbeeld. Help hen ook als verantwoordelijke volwassen in het leven staan. Ja, misschien is het de ' juf'  in mij maar ik blijf zulk gedrag afkeuren en leg de verantwoordelijkheid bij de ouders neer.

Stapje voor stapje groeien

Vannacht werd ik, na een korte slaap periode, wakker. Ik weet niet waardoor of waarom - het was gewoon zo. Gebeurt wel eens vaker. Meestal ga ik er na een poosje toch maar uit. Benijd het mijn man dat hij zo lekker door kan slapen. Ja, dat benijd ik hem- toch zou ik niet willen dat hij, door mij, ook komt te woelen. Dus laat ik hem lekker door sudderen en ga ik naar de huiskamer. Dik vest aan, warme sokken en met een mok warme melk met anijs- leg ik me neer op de bank met een plaid over me heen. Eigenlijk best wel knus. Niet ideaal maar wel knus.

Gisteravond was ik wat onrustiger. Wilde even niet dutten dus pakte ik een boek(je). Nou ja, de inhoud is BOEK en deze is verpakt in  BOEKJE formaat. De titel van het boek(je) is My neighbour's house van Marja Meijers. Het is één in een reeks boeken van Marja, die gaan over de 10 geboden. Helaas is er maar een van vertaald in het Nederlands - Levensadem/ A breath of Life, dus is het Engels lezen geblazen als men niet op de vertalingen wachten wil.

Ik heb het boek al een tijdje in huis. De afgelopen maanden zoals eerder over geschreven, waren wat onstuimig en kwam er niet van om het boek uit te lezen- dus ben ik opnieuw begonnen.

Waar gaat het over? Het gaat over het 10de gebod - "blijf van de spullen van een ander af en wees tevreden met wat je hebt" om het in makkelijke taal uit te leggen.

Na elk hoofdstuk staan er vragen- om over na te denken en eerlijk onderzoek doen. Nou, daar lag ik op de bank met vragen zoals - ben ik wel eens jaloers geweest?
Eerste reactie, "nee natuurlijk niet! Kom nou zeg, ik ben hardstikke tevreden met mijn leven. Het interesseert me niet wat voor auto de buren hebben, dat een huis van een kennis net een metamorfose heeft ondergaan, dat vrienden 3x per jaar naar een zonnig plekje verdwijnen, dat ik kennis heb aan iemand die als hobby heeft "eten in  sterren restaurants". Nou zeg, zo ben ik niet groot gebracht hoor Ik jaloers? Natuurlijk is het wel eens voorgekomen dat ik dacht - he, dat zou ik nou ook eens willen...." U niet dan?

Ik leg het boekje neer na een poosje want toch worden mijn oogleden wat zwaar. Denken kan ook met je ogen dicht. 

Wat ik wel mooi vind aan dit en de andere boekjes van Marja is niet wat ik NIET moet doen of denken, maar wat ik WEL kan. Blij zijn met 3 prachtige kinderen en (bijna) 9 kleinkinderen, blij zijn met mijn gezondheid, blij zijn dat ik geloof, blij zijn dat ik anderen kan helpen, iets delen, samen genieten, groeien in geloof, zwakheden overwinnen en twijfel gedachten kan delen. Dat ik nu de kans krijg om als zzper mijn geld te verdienen. Wat meer tijd heb om in te springen als iemand mij nodig heeft.

Ik hoor vaak om me heen dat we in een moeilijke periode leven. Dat 'vroeger' alles anders was. Gelukkig wel. Stel dat het altijd zo zou blijven, dat de wereld stil zou staan, dat mensen niet ontwikkelen, dat talenten zich niet konden ontplooien. Stel dat we nog op petrolie stelletjes kookte. Nou is dat niet het ergste wat men kan overkomen, maar u begrijpt me wel denk ik.

Elke stap is er een.

Vroeger...wanneer dat ook maar geweest mocht zijn, tobde men ook met jaloezie, afgunst, ontevredenheid. Maar er waren toen ook mensen zoals Marja die hun inzichten deelde met anderen, die aanspoorde tot zelf inzicht en openbaring gaf via het schrijven van boeken. Ik ben blij dat ik NU leef. dat ik kansen heb die me NU aangeboden worden.

Vanavond ga ik weer verder lezen. Kijken waar ik dan mee geconfronteerd wordt en hoe ik daar tegenover sta. Ik ben blij dat mijn buren een auto hebben die aan hun wensen voldoet, ik verheug me op de culinaire verhalen uit de sterren keukens, ik kijk met bewondering naar de mooie kleuren aan de muren en ben blij dat de metamorfose gelukt is. En straks als het hier weer najaar wordt- dan gaan mijn man en ik ook een warmer plekje opzoeken. Bij mijn kinderen om een bezoek te brengen. Daar alleen wordt ik al warm van.

Vriendschappen in het leven.

Sinds mijn terugkeer thuis in Nederland heb ik nieuwe vriendschappen om de heen ' verzameld'. Sommige vriendschappen zijn ontstaan door mijn relatie met Leen, anderen heb ik onderweg ontmoet in mijn levensloop van de afgelopen 13 jaar.

Bij mijn terugkeer voelde ik mij meteen thuis en op mijn plek in het dagelijks bestaan. Maar niet wat mijn geloofsleven betrof. Ik schreef mij in bij mijn lokale kerk maar kreeg daar geen reactie op. Geen welkom, geen bezoek geen schrijven. Ik bezocht de kerkdiensten een aantal keren maar voelde me als een vreemde - zelfs niet als een bezoeker. Oh, wat was dat een eenzaam gevoel. Iets wat ik toch al was wat betreft mensen maar nu ook in mijn geloofsleven. Mijn leven in Nieuw Zeeland was alles behalve dat. Daar was ik omringd door gelijkdenkende het geloof- mensen die elkaar steunde en begrepen. Nu voelde ik me verdwaald.

Het was niet zo dat ik daardoor mijn geloof kwijt raakte. Het bleef bij mij - als vertrouwd en eigen. Het groeide niet maar hield me wel gezelschap. Ik had een bid-hoekje ingericht. Niet groots en opvallend maar sober toch spannend. Het veranderde met het seizoen mee en stimuleerde mij.

De afgelopen jaren is er verandering gekomen in mijn vriendenkring. Ik ben nog steeds niet gebonden aan een kerkgemeenschap maar ben wel blij en tevreden met mijn wekelijkse bid/praat groep en de vriendschappen die daar uit voort bloeien en groeien.

Waarom nu dit onderwerp? Een poosje geleden las ik een bericht waarin stond - "mijn man en ik zijn begonnen aan een pilgrim tocht en we zijn er nog niet". Mooi is dat. Het deed mijn deed mij denken aan mijn reis en waar ik me nu bevind.

Ik ben veel stations gepasseerd zonder te stoppen. Er waren er wel veel waar ik wel even uitstapte - sommige leerzaam, emotioneel, verdrietig, sommige uitdagend en ook weer belonend dat ik er moed uit putte. Ik geloof dat voor eenieder zijn/haar levensweg anders is. Sommigen ' lijken'  continu zware beproevingen te ondergaan en anderen ' lijken'  gladde wegen te bewandelen.

Wat mij betreft - ik ben een veel en vaak gezegend mens,  bewandel mijn weg en neem de tijd om rond te kijken. Tracht te worden en zijn wie ik hoor te zijn - zoals de bedoeling was van de Heer die mij geschapen heeft.

Ik begin weer wakker te worden

Goedemorgen!

Het heeft even geduurd en nu is het toch zover. Ik voel dat ik begin te ontwaken. Niet uit een winter slaap - ik houd van het winter weer. Mijn hoofd zat vol, vol van verdrietige dingen, vol van dagelijkse dingen, vol van gisteren en morgen. Ik ben aan het opruimen geweest. Alles een beetje op een rijtje gezet, lijstjes gemaakt ( bij wijze van spreken dan) en langzamerhand kwam er ruimte, licht, verlichting ook.

Ik denk dat er maar weinig mensen zullen zijn die geen ' rugzakje'  met zich mee dragen. Hoeft niet altijd diep ingrijpende dingen geweest te zijn - de ervaringen hoeven niet altijd zwaar te zijn om er iets van aan over te houden. Zelfs de apostelen hadden wel het een en ander meegemaakt stel ik me zo voor. Ze waren niet voor niets ' gekozen'  om met Jesus mee te lopen, te leren, te delen en groeien. Jesus kon in hun harten kijken- wist precies wie ze waren en waartoe ze in staat waren.

Even als tussendoortje - Zelfs Judas was een van de uitverkorene. Ik ben daar nog niet uit - hoe ik daar over denk. Jesus wist waartoe Judas in staat was. En toch koos Hij hem om een van zijn volgelingen te zijn. Waar hoopte Hij op dat Judas zou doen - hem niet aangeven? Was hij gekozen juist omdat Judas dat WEL zou doen? Of was het een test? Net zoals wij in het leven keuzes hebben - doe je het wel / doe je het niet! Enfin, ik ga weer terug naar mijn stukje!

Ik heb het gevoel dat ik ook gekozen ben als apostel, als metgezel in het leven van Jesus. En dat vergeet ik wel eens. Niet dat ik me verloren voel- toch verlies ik wel eens het gevoel van ' erbij horen'. Dan wordt ik ietwat ontmoedigd over dingen die in mijn leven zich voordoen. Weet ik even niet waar ik de energie vandaan moet halen om me door iets heen te slaan of te werken! Welke kant moet ik op, wat wordt er verwacht/gevraagd van mij? Het bidden wordt dan zo ' gewoontjes'  omdat ik het 'toch doe'. Ik verdwaal dan een beetje, ben de weg even kwijt.

Mijn lijstje in mijn hoofd is behoorlijk afgewerkt. Ik heb de ontbrekende energie weer opgespoord en mijn accu is goed opgeladen. Wat ik geleerd heb is dat ik wat meer op moet letten - op die accu! Want leeg is leeg en dan kan er van alles mis gaan. Mijn leven zit vol kansen, vol mogelijkheden en die ga ik benutten- volop inzetten om de weg te bewandelen die voor mij te bewandelen is.

Ik wandel niet alleen. Dat is een heerlijk gevoel. Ik kan al pratend of in stilte genieten en wetend dat Jesus mee loopt. Hij weet waar ik toe in staat ben.

Vol goede moed ;-) Ja, echt wel hoor!

Nog even......

Het begint al een beetje op het voorjaar te lijken. Langzaam schieten er groene kopjes en sprieten uit de grond. De sneeuwklokjes knikkebollen in de lichte bries en geleidelijk aan ontwaakt het leven in de grond na maanden koude lucht, regen, sneeuw en vorst grotendeels aanwezig te zijn geweest.

Ik was het niet van plan, maar ben vandaag toch onverwachts bezig geweest de dorre bladeren en winterse onkruid uit de tuin te verwijderen. Eigenlijk was ik blij dat het begon te spetteren. Om al de bedjes in een keer schoon te maken was net iets teveel - maar ik wilde niet stoppen.  Ik wist dat ik er morgen voor zou boeten als ik door was gegaan. Gelukkig hielp Moeder Natuur een handje en kon ik zonder schuldgevoel de laatste emmer leeg maken en het werk voor 85% klaar achter me laten. Ik trok de handschoenen uit, maakte het gereedschap schoon en ging als beloning aan de koffie. Dat laatste stukje komt later wel.

De afgelopen paar maanden heb ik dat vaker, dan werk ik ergens aan - en net dat laatste stukje energie om de klus te klaren ontbreekt. Nooit echt ( langdurig) last van gehad. Ik vraag me wel eens af,  waarom ik nu steeds vaker ' dat  gevoel' ervaar?

Dat geldt niet alleen voor lichamelijke klusjes zoals tuinieren, de keuken, strijken- maar ook lezen, bidden, mediteren, zelfs aan mijn crea- dagboeken werken.

Toen ik in de tuin was vanmiddag en de knopjes van de kleine bolletjes boven de grond zag staan kon ik me opeens voorstellen hoe die bolletjes zich moesten voelen. Ze moeten nog even geduld hebben, nog even volhouden, nog niet opgeven. Zo af en toe komt er een dun lichtstrookje van zon door de dikke laag wolken heen. Net genoeg om een sprankeltje energie van te krijgen - maar net niet genoeg om het knopje ' om te zetten'. Open te gaan- te laten stralen van schoonheid - iets wat van binnen schuil gaat.

Nog even, dan krijg ik ook misschien wat meer zon, wat meer licht en maak ik mijn klusjes weer in een keer af. Ik ben van natuur wel een 4 seizoenen mens en houd ontzettend veel van de wintermaanden - toch is het spannend nu - de belofte van warm, kleur, vernieuwing. Ik heb er zin in.

Zondag- een rust dag

Het is KOUD buiten. Tenminste hier op de dijk wel. Prettig als je nu lekker warm dicht bij een kachel kan zitten. Een warm kopje chocomelk dichtbij de hand.

Kleine vlokjes sneeuw dwarrelen langs mijn raam. Het waait. De temperatuur ligt tegen de nul aan en als je op de sneeuw van  gisteravond loopt knispert het onder je voeten. Het is dag en nacht verschil met gisteren.

Ieder beleeft het op zijn/haar eigen manier. Zondag rust! Zo hebben wij ook ons ritueel. Zondagochtend ging het zo: Lekker lui ontbijt met zacht gekookt ei, uitgebreid lang getreuzeld en tijd voor elkaar. Onder het genot van licht ' zondag' muziek genieten en langzaam wakker worden.

Daarna wat lezen, bladen, boeken- tijd om over dingen na te denken. Het zonnetje nodigde uit om naar buiten te gaan. Er lag een ligt laagje sneeuw- maar wij wilde een dikke deken. Dus in de auto en richting Utrecht- Utrechtse Heuvelrug om precies te zijn. Wat een mooie witte wereld. Wat heeft Hij toch een prachtige wereld gemaakt voor ons. En nu op een van de rust dagen mogen wij ervan genieten.

We kwamen aan op de parkeerplaats bij de Pyramide van Austerlitz in Woudenberg. Nooit eerder geweest. Het was inderdaad mooi wandel weer.

Vol bewondering liepen wij door het bos. Glinsterende sneeuwvlokjes op bladeren. De wind blies wat losse sneeuw van de takken. Het was sprookjesachtig. Er waren meer die dachten zoals wij en het was gezellig druk. Een mooie wandeling, een stevige kom snert en een lekker warm kopje thee. Wat een middag.

Om de dag nog een extra sterretje te kunnen geven zijn wij binnendoor naar huis gereden, de snelweg vermijdend. Heerlijk.

Bij thuiskomst eerst de kachel maar eens opkrikken, kaasje, paté en crackers. Een glas port kon er ook wel bij. Wat een prachtige manier om van onze rust dag te genieten.

De wereld voor ons gemaakt, voor ons om voor te zorgen en van te genieten- wat een zegen om een rust dag gekregen te hebben om die op deze manier te kunnen benutten.

Amen!

Vol ongeloof- en toch??

Gisteren schreef ik over het gevonden lijk van een 13 jarige jongen. Vermoedelijk ( en dat dacht ik ook) vermoord. Hij heeft een naam gekregen - Anass Aouragh

Nu staan de kranten bol van een aangepast verhaal - Zelfdoding. Dat dit ventje, die een nogal uitgesproken kleding stijl op na hield, lief karakter had en hoogst waarschijnlijk geen voetbal hooligan ooit zou worden - gepest werd en daarom zichzelf van het leven heeft beroofd. Zo gaan de vermelde geruchten, niet ontkent of bevestigd door politie.

HET ZAL JE KIND MAAR ZIJN!

Misselijk werd ik van  het verhaal. Net zoals de twee voorafgaande zelfdoding' s gevallen. Toen was ik nog niet aan het erover schrijven toe - kon het niet! Nu borrelt het in mijn lijf. Ik ben onrustig - voel zoveel verdriet.

Wat ik weet van pesten, is uit eigen ervaring. Aan de kant van de ontvanger dan hé. En ja, ik werd er ook ontzettend onzeker van, verdrietig van, voelde me afgewezen en minderwaardig. Mijn vriendinnen kring van eigen leeftijd was niet groot. Ik zocht het meer bij volwassen en de oudere  kinderen/jeugd. Voelde veiliger. Achteraf blijkt dat te zijn omdat de jeugdleeftijdsgroep waarin ik me veilig voelde het 'pestgedrag' achter zich hadden gelaten. Ontgroeid zou je kunnen zeggen.

Dat wil niet zeggen dat alleen jonge kinderen pesten- en dat het leeftijd gebonden is - want dat is het zeker  niet!! Misschien moet men een zekere gevoeligheid hebben om het pesten ook als pesten te voelen, te ervaren. Sommige mensen kunnen dingen van zich af zetten. Blijkbaar kon dat jongetje dat niet - ik ook niet.

Zelfs als volwassen vrouw ken ik die ervaring. Gepest worden komt niet alleen voor op het schoolplein. Volwassen kunnen er ook wat van. Venijnig te werk gaan - zo was mijn ervaring.

Dit gaat trouwens niet over mij - alleen wilde ik duidelijk maken dat ik niet alleen ONTZETTEND bedroeft ben dat dit jongetje het leven niet meer zag zitten, maar dat ik me kan inleven in zijn situatie. Niet dat ik zijn middel van oplossen steun maar wel inzie dat het voor hem een uitweg bleek te zijn.

Ik bid, voor alle betrokkenen. Ik vermoedde dat hij vermoord was - en het voelt ook zo!

HET ZAL JE KIND MAAR ZIJN!

Rust zacht lieve Anass - je verdient het om met de engelen te zingen maar niet om er op deze manier terecht te zijn gekomen.