Voorbereidingen

Het is alweer een week geleden dat ik een BLOG geschreven hebt. Komt wel eens voor. Maar deze reden was toch net iets anders. Ik had de trap naar boven in de lak gezet- en het moest een paar dagen goed drogen en harden. Nou waren er wel andere manieren om op mijn BLOG te komen maar ik gebruikte deze periode ook als een discipline. Even geen computer werk. Wel mijn sociale media om de berichten van kinderen en vrienden te ontvangen- maar geen 'werk'.

En dat was wel eens lastig, want ik kreeg, alsof het daardoor bemoeilijkt werd, allerlei ideeën en teksten die mij raakten- en nee, niet op papier gezet maar in  mijn gedachten opgeslagen. Het was een hele
worsteling.

Net als een aantal jaren geleden dat ik dacht " ik geef koffie op voor mijn vastenperiode!" Van de ene dag op de ander, zonder erbij na te denken of op voor te bereiden. Dat was ook zo met de trap. Opeens dacht ik, "dat ga ik doen VANDAAG". De gevolgen had ik niet voorzien.

Met het afkicken van de koffie was het een drama. Nou ja, drama is wel erg heftig een beschrijving maar zo beleefde ik het wel. Wat was ik ziek- beroerd, ontregeld. Wat ging mijn lichaam tekeer doordat het de hoeveelheid cafeïne niet binnen kreeg. Ik onderging een ontwenning aan die verslaving- waar ik me onbewust van was - dat ik verslaafd was (nu gelukkig niet meer) aan koffie. 

De computer kan ook een verslaving worden of zijn. Ik ben een bevoorrecht mens met het in bezit zijn van een laptop, iPad, iPhone en iMac. Meer is er niet! Ze zijn allemaal aanwezig en ik kan overal in ons huis en in de tuin internet ontvangen. Er staan geen spelletjes op- nou ja geen; Patience speel ik wel eens op vakantie, puzzelen doe ik graag maar baal als ik stukjes kwijt raak- dus heb ik een puzzel App, misschien 5 keer gebruikt in de afgelopen 2 jaar.Tot zover mijn spelletjes.

Nu stond de trap in de lak. Door het raam scheen de zon zijn warme stralen erop. De geur van het lak zorgde ervoor dat ik buiten mijn heil zocht. In de tuin, waar ook een leuke klus te wachten stond.

Vanaf vandaag kunnen mijn man en ik rustig genieten van een opgeruimde tuin, een schoongemaakt zomerhuisje en de kippen zijn blij met hun verse ei-leg en slaapplekken. Ik zit nu al mijn mailtjes bij te werken, administratie op orde brengen en mijn afspraken voor de komende na te lopen. Wat een heerlijk opgeruimd en bevrijd gevoel.

Lente, frisse moed, frisse bries, tijd om uit de winterslaap te treden en op naar vernieuwing, op naar Pasen door de vastendagen te gebruiken om ook mijn hoofd en hart 'schoon te maken'. Mezelf te bevrijden van alles wat als een 'verslaving'  in mijn leven is gekropen- om los te laten.

Nog 39 dagen tot Pasen....!

Het voorjaar staat te poppelen......

Het zal niemand vreemd in de oren klinken als ik zeg ' goh wat een rare winter hebben we achter de rug'. Geen witte vlokken, veel en harde wind en een behoorlijk portie regen. En gezien de weerberichten overal in de wereld lijkt het alsof de seizoenen de weg en hun identiteit zijn kwijt geraakt.

Er zijn mensen die moeite hebben met de donkere maanden. Die gedurende de winter periode in een depressie raken omdat ze het licht missen. Hoe zwaar en verdrietig moet dit voor hen zijn. Gelukkig wordt de winter opgevolgd door het voorjaar, de lente. Dan komen die gezichten weer tevoorschijn en met goede moed herpakken zij weer het leven.

Van natuur ben ik een POSITIEF gesteld mens. Ik ervaar alle seizoenen vol enthousiasme en overgave. Nu moet ik wel bekennen dat de afgelopen maand mij zwaar is bevallen. Door mijn lichamelijk ongemak- het ziek zijn, was deze periode ongewoon en bijzonder donker. Ik kwam maar niet in het licht. Tot nu! De LENTE in mijn leven staat te poppelen om open te barsten. Het licht begint weer te schijnen en de warmte stroomt weer binnen.

Gek genoeg ben ik er van overtuigd dat we al deze seizoenen in ons leven nodig hebben. Nodig om het verschil en het mooie van het leven te ervaren. Want prachtig mooi is het toch om na tijd in het donker gezeten te hebben het licht te zien en voelen, na een droogte weer water te krijgen om je dorst te lessen, om groene sprieten te zien groeien, om door velden met bloemen te lopen en vogels te horen zingen.

De emoties, de gevoelens, de gewaarwording van het ZIJN!

De lichtPUNTJES in het leven de afgelopen weken kwamen van de mensen die mij steunde met begrip, troost, vriendschap en gebed. Door hun aanwezigheid en steun werden de donkere wolken weggeblazen en maakte ze ruimte voor het LICHT. Dat ik de warmte van de zon in mijn leven weer kon voelen en ervaren. Mijn vertrouwen en enthousiasme weer deed aanwakkeren.

Mijn lichaam hersteld zich, mijn energie groeit, mijn wel-zijn opknoopt zich en ik zie de dagen weer met vertrouwen tegemoet. Ik kan HET AAN!

( Terwijl ik dit schrijf klimt de zon de hemel in - het licht bereikt mijn bureau en mijn gezicht. De hanen kraaien, de dag is begonnen en ik ben er klaar voor)

De Ontmoeting VII – De Ontknoping

En wat een gesprek.  Na lang en breed alles ( die dingetjes) besproken te hebben liep mijn man naar de voordeur, trok hij de deur open verdween in het donker en trok zonder pardon het verkoopbord uit onze tuin. Deze plaatste hij op het balkon, kwam binnen, trok de deur dicht en zei “ en nu neem ik een borrel. Zo, dat lucht op”.

Wij kijken ‘het allemaal’ nog even aan. De tijd om te vertrekken is misschien wel, misschien niet- dichtbij. Wij gaan niet meer actief proberen het huis te verkopen- die situatie gaan we per jaar herzien. De omstandigheden zullen bewijzen wat en wanneer die tijd er wel rijp voor is maar voorlopig dus niet. Al die andere ' dingetjes' gaan we ook stuk voor stuk aanpakken. Niet overhaastig maar doordacht en in overleg, met elkaar en in gebed.

Ben ik opgelucht?  Nou, dat ervaar ik nog even niet zo. Wel heb ik rust. Manlief is meer ontspannen en dat is ook goud waard. Er spelen uiteraard ook die andere ‘dingen’- en ook zal ik met die bijzaken rust moeten vinden.

Nu denken jullie, “ha, dan was zij ook meteen de volgende dag weer beter?”. Nou echt niet. De hele week stond in teken van ziek zijn in lichaam en geest. Mijn lichaam had meer tijd nodig om bij te komen. Vanaf zaterdag ging het stukken beter en vanaf vandaag, maandag voel ik me weer een gezond mens. Mijn afspraak bij de dokter blijf ik wel aanhouden- niet omdat ik twijfel maar ik kan alleen getuigen dat het beter gaat als ik dat zelf laat zien. Ik word door de geschiedenis wel in de gaten gehouden als er bij de nieren weer onrust is.

Vanuit mijn verstand weet ik dat ik in Het Boek allerlei ondersteunende verzen, lezingen en psalmen kan en moet gebruiken, lezen, inzetten. Dat doe en deed ik ook. Toch ging ik deze strijd ( niet vrijwillig moet ik zeggen) aan. Het was een ware strijd die alleen God kon winnen.

De vrijdagochtend pakten ik Het Boek en opende het lukraak- en las

Romeinen- De kracht van het goede nieuws  ( 1:6)

Hij heeft mij uitgekozen om zijn apostel te zijn en overal het Goede Nieuws bekend te maken, namelijk dat God nu heeft gedaan wat Hij lang geleden door zijn profeten in de Boeken al had beloofd. Het gaat over Gods Zoon Jesus Christus onze Here. Menselijk gezien stamt Hij van David af. Door dat Hij terugkwam uit de dood heeft de Heilige geest met kracht bewezen dat Hij de Zoon van God is. Jesus Christus heeft mij de genade gegeven en tot apostel gemaakt om mensen van alle volken op te roepen God te gehoorzamen en in Jesus Christus te geloven. U ( dus ik)  hoort daar ook bij, ook u ( dus ik ook) bent geroepen om bij Jesus Christus te horen.”

Alleluia

Ik behoor aan God toe en geen ander. Ik zal weer hard moeten werken om mijn relatie tot God aan te sterken, dat ik stres en onzekerheid opnieuw los moet leren laten en op God’s genade en liefde nog meer en sterker moet gaan vertrouwen.

De ontmoeting: deel VI

“Kom eens hier zitten. Ik heb wat met je te bespreken. Ik wil wat aan je kwijt.” Het is 2:30 in de nacht. Ik zit nog na te genieten en me af te vragen wat dit allemaal te betekenen heeft!

Al een tijdje spelen er een aantal onderwerpen in ons huishouden. Dingen die veel energie vergen, die steeds terugkeren door geen duidelijke oplossingen uit de gesprekken voortkomen. Belangrijke dingen die ons niet loslaten.

Dingetje 1. Ik werk al 2 jaar niet meer als leerkracht en breng geen tot weinig geld binnen. Ik geef een enkele keer een computer cursus en heb een paar mooie fotoalbums mogen maken maar de vraag hiernaar is niet genoeg om onze inkomsten op peil te houden. Wij bijten niet op een houtje toch raakt het potje geleidelijk aan behoorlijk leeg. We zijn gezegend dat we een potje hebben- dat is een ding dat waar is. En daar zijn wij ook dankbaar voor- ook dat is een waarheid. We zijn nuchter genoeg te realiseren dat om bij te tanken ECHT geld nodig is. We hebben een paar projecten in gedachten, daar werk ik dagelijks aan maar is nog niets concreets gebeurt of gerealiseerd. Geld maakt niet gelukkig maar betaald wel de rekeningen. Ik heb gebeden om ingeving en begeleiding- zijn wij goed bezig?

Dingetje 2: Die pijnklachten en gezondheidsissues maken mij wat onzeker. Twee en half jaar geleden met Nierbekkenontsteking en vermoedelijke hernia met spoed ( ambulance) opgenomen- nadat ik buiten bewustzijn was geraakt vanwege de pijn.  Twee maanden heb ik nodig gehad met behulp van morfine om bij te komen en nog een jaar om alles aan te kunnen en mijn energie niveau opgebouwd te hebben.

Dingetje 3: Manlief werkt voor twee bazen- een baan die hij vanuit huis kan doen en eentje die veel vergadertijd en bijeenkomsten inhoud. Binnenkort moeten wij het doen met een baan van weinig uurtjes.

Dingetje 4: Gezien onze leeftijd is het ook logisch te denken als je een huis hebt dat daar geld in zit- dus hadden wij besloten om ons huis te verkopen en simpeler te gaan wonen. Ons dijkhuis is sfeervol, ligt prachtig gelegen aan een waterwiel en we zijn omringd door beeldschoon natuur, super lieve buren en een leuke omgeving. Dit wilde wij inruilen voor een wat praktischere situatie, ook mooi gelegen maar minder vrij en weg bij de buren waar wij zoveel plezier mee beleven. 

Enfin, zo kan ik nog wel een paar ‘dingetjes’ benoemen maar dit schetst wel een duidelijk plaatje. Al deze ‘dingetjes’ heb ik in mijn gebed opgenomen, wijsheid gezocht, actief mee bezig geweest enz enz. En hoe veel en krachtig ik ook maar bad hoe weinig beweging er in een oplossing kwam. 

Wel tegenslagen en meer 'dingetjes'.  Erg ontmoedigend.

En nu, na mijn GEWELDIGE Ontmoeting, ervaring, beleving zegt mijn man om half drie in de nacht “ kom, ik wil wat met je bespreken.”

Over een snelle reactie gesproken !

De ontmoeting: deel V

In deel I had ik al aangegeven dat mijn week meer inhoud had dan een korte samenvatting. Ik hoop dat het verhaal nog steeds boeit.

Woensdagnacht was een echte diepte punt. Nou heb ik best wel het een en ander meegemaakt in mijn leven- wie niet- maar nog nooit, eerlijk waar, nog nooit voelde ik me zo alleen. Nog nooit was God zo ver weg.

Ik zat op de bank ( ja weer) en huilde. “God, de hele week die u mij gegeven heeft beland in de prullenbak! ( of in mijn geval in bed, in bad en op de bank). Hoe kan dat nou? Dat is toch niet de bedoeling? Voor ons mensen bestaat een dag uit 24 uur. In die uren probeer ik in uw wil te leven. Ik kom uren te kort- of neem taken teveel op. Daar werk ik aan. Hoe kan het dat ik u niet voel? Dat ik 'n eenrichtingsgesprek voer. Waar bent u en wat doe ik dan zo verkeerd?”

Toen ik uit Nieuw Zeeland weer naar Nederland terug kwam heb ik maar een paar persoonlijke spullen meegenomen. En maar een meubelstuk. De gemakkelijke stoel van mijn vader. Hier zat hij in om zijn krant te lezen, zijn ochtend koffie te drinken en lekker in te luieren. Hij heeft mij de stoel officieel gegeven- op papier geschreven ‘ deze stoel geef ik  als aandenken aan mijn dochter Anita. Om voor te zorgen, in te zitten en van te genieten net zoveel als ik altijd hebt gedaan’.

Als ik met weemoed aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik met vreugde aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik armen om me heen wil voelen in troost - ga ik in de stoel zitten. Het gevoel om op schoot te zitten met de armen van mijn vader om me heen geeft troost, warmte, liefde, rust.

Het was een uur of 11 s’ avonds. Manlief lag op bed- ook voor hem begint mijn onrust hem te beïnvloeden. Hij was moe en voelde zich ook niet helemaal echt lekker. Geen wonder. Mijn stemming en gedrag beïnvloedde de sfeer in huis. Ik zat op de bank, handen in mijn schoot, schouders bijna op mijn knieën zo ineen gedoken in mijn ellende.

Voor de tweede keer aan her-bekleden toe

Ik kon alleen maar aan die stoel denken. Ik mistte ‘het gevoel’ van die armen. Ik was in en in verdrietig. De strijd was me teveel geworden. Ik zat diep in gedachten toen het opeens tot me door drong dat ik me gesteund voelde. Maar ik zat niet in die stoel. Toch voelde ik de armen van mijn Vader om me heen. Ik zat muisstil- innerlijke rust overviel mij- alle gedachten die de onrust veroorzaakten waren verdwenen als sneeuwvlokjes in de lente zon. Ik zat- ik genoot, ik beleefde, ik werd getroost, ik voelde me gesteund, ik voelde warmte en liefde zo intense dat het mij stil sloeg. Geen gebed kwam over mijn lippen of in mijn hoofd. Niets behalve al die emoties en gevoelens.

God hield mij vast. Hij was zo aanwezig alsof ik daadwerkelijk bezoek had. Ik kon Hem voelen. Ik zat….ik beleefde, ik genoot!

Toen ik weer bewust van tijd werd was er anderhalf uur verstreken. Nee, mijn pijn en ongemak was niet verdwenen uit mijn lichaam. Ik voelde me nog ziek maar wel anders. Ik wilde hardop zingen en dansen. Het leek alsof de zon scheen in de kamer. Toch had ik geen lampen aan gehad. Ik zat in het donker.

Stilletjes zo blij als een kind ging ik naar beneden. Ik wilde slapen. Was het maar zo makkelijk. Ik draaide en woelde in het bed. De pijntjes weerhielden mij om makkelijk te kunnen liggen en in slaap te kunnen vallen. En na een uurtje ongeveer kroop ik maar WEER naar boven.

Het gekke was, ik was opeens niet slaperig, energie gierde door mijn lijf. Ik maakte een kopje thee en smeerde een beschuit met een dun laagje margarine. Weer op de bank- ach nu vond ik het niet eens erg. Ik was in gedachten verzonken- wat ik mee had gemaakt was zo bijzonder dat ik er even over na moest denken. Alle dingen die mij bezig hadden gehouden de afgelopen weken passeerde op de loopbaan die in gedachten voorbij gleden. Nu, ipv zwaarwegend waren het gewoon symbolen- plaatjes, gewoon ‘dingen’.

Ik was zo in gedachten verdiept dat ik de deur niet hoorde en opeens stond manlief in de keuken. Hij was wakker geworden, kon niet meer in slaap komen dus dacht, ach ga ik maar een kopje thee drinken. Terwijl hij in zijn stoel ging zitten zei hij tegen mij “ kom eens hier zitten, ik heb wat te bespreken. Ik wil wat aan je kwijt.”

De ontmoeting: Deel IV

Het was half zes in de ochtend. Na mezelf uit de knoop gedraaid te hebben van de  slaapuurtjes op de bank waagde ik de afdaling naar beneden. Manlief sliep nog- zachtjes betrad ik de badkamer- en suite en liet ik het bad vollopen. Ik liet me in het zeer warme water glijden en voelde mijn spieren weer ontspannen. Toen ik weer op de klok keek was het 8 uur. Zo, dat was even opkijken.

Vanuit bad zo weer in bed. Hoe kan dat nou, ik zou toch nu wat opgeknapt zijn. Dat was toch de

afspraak vannacht. Om 11 uur klom ik de trap nogmaals naar boven. Ik wilde een tijde wakker blijven en mogelijk iets eten, hopen dat het erin blijft. Drinken deed ik ook maar mondjes maat dus daar moest ik ook op gaan letten. Ik begon steeds meer de verschijnselen en situatie te herkennen- uit het verleden. Ik werd er een beetje zenuwachtig van.

Volgens mij had ik mijn communicatie met God even op ‘wacht’ gezet. Dus eenmaal weer op de bank zette ik mijn gesprek voort. Nu wat meer geforceerd. Ik voelde me niet op mijn gemak. Waarom knapte ik niet op? Had ik iets niet goed gedaan? Had ik teveel gevraagd en niet genoeg bedankt? Maar wacht eens even. Wij zijn niet als poppetjes gemaakt, die dansen als er aan touwtjes getrokken worden. Wij hebben een eigen wil gekregen, rechten en plichten, kansen en mogelijkheden. Het leven ‘overvalt’ me niet. Ik ga links om of rechts om of recht door, over de hobbel of eromheen. Ik neem kansen of laat ze schieten. Ik vraag voor wijsheid- of neem soms beslissingen die achteraf beter anders hadden gekund. Toch neem ik ze zelf.

Het is toch niet zo dat ik iets beloof zodat God me dan zou helpen? Zoiets als, voor wat hoort wat! Dat zou tegenstrijdig zijn. Wel probeer ik zo trouw en gehoorzaam mogelijk te zijn. Zijn wetten te volgen, er zijn voor anderen, doen wat op mijn pad komt ten goede voor en van mijn medemens. I ben mens en maak menselijke fouten. Zo leer ik over het leven.

Opeens hoorde ik mezelf in gebed zeggen, “ Als ik dit dan doe- doet u dan dat?” en dat was niet mijn

bedoeling. Weer kreeg ik het gevoel dat ik aan het handelen was, aan de ene prestatie tegenover de andere te zetten. Dit kan toch niet waar zijn? Toch was het zo.

Al dat ‘in mijn hoofd gedoe’ verzorgde mij alleen maar meer koorts en ongemak in mijn lijf. Op een of andere manier voelde ik me zo ALLEEN in mijn strijd. Een stem in de ruimte- die nergens ten oren kwam.

Hoort u mij wel? Hallooo, er gaat weer een dag verloren. Wat moet er van deze week worden? Ik loop achter, straks niet meer in te halen. Kansen die ik op wil nemen en voor wil gaan glippen uit mijn handen. Klop, klop ik ben er hoor! Bent u er ook?

Oh, wat vermoeiend. Hoe kom ik hier nou uit? Moet ik toegeven aan mijn ziek lichaam en het maar laten gebeuren- of moet ik het aanvechten? Geen ruimte geven aan datgene wat mij dwars ligt? Wat ik ook maar bedacht, ik was moe, slap, voelde me weerloos en alleen. 

In en in alleen.