Weet je het zeker?

Stel: bij tegenspoed dat je gaat twijfelen aan een gelukkiggezins bestaan.

En in je donkere dagen dat de zon niet meer schijnen zal.

Stel dat je in een tijd van zorg de juiste weg niet meer weet te vinden

En stel

Dat je de het allemaal niet meer ziet zitten. Niet NOG zo'n dag....!

Wat ik zeker weet, is dat we er allemaal wel eens doorheen zitten.

Wat ik ook weet is dat dit gevoel om te zetten is naar Hoop

Wat ik geloof is dat God de wereld aan ons gegeven heeft om van te genieten

Dat Hij wil dat we weten dat de zon blijft schijnen ook achter die donkere wolk

Wat ik zeker weet is dat God de wereld gemaakt heeft voor ons om van te genieten,

te verzorgen en lief te hebben.

Wat ik zeker weet is dat God naast HOOP de LIEFDE heeft geschapen

Om te delen, om van te genieten, om te laten groeien.

Wat ik zeker weet is dat mijn GELOOF en die van jou

Ook een cadeau is van onze God.

Voor allen ongeacht geslacht, woonplaats op deze aarde, kerkgenootschap groot of klein.

Liefde om lief te hebben

Hoop om te delen

En GELOOF, in het leven,  in jezelf en in elke dag die ons gegeven is.

Een blog over Liefde

Voor het eerst doe ik mee met een 'blog hop'.

Meestal schrijf ik over een onderwerp die mij op dat moment raakt, komt als ingeving of speelt in de maatschappij waar ik een deel van uitmaak. Ik ben benieuwd hoe mijn inspiratie zich zal uitten. Ik ga 'erin' zonder voorbereiding. Hier ga ik dan......

Liefde

Net als koffie of thee- er zijn zoveel smaken. Het leven geeft zoveel redenen om lief te hebben. Om ervan te genieten, aan mee te doen, te beleven, te geven.

Waar te beginnen? Bij het begin!

Liefde voor God - heb ik

Liefde voor het leven - heb ik

Liefde voor echtgenoot/ partner - heb ik

Liefde voor kind( eren) - heb ik

Liefde voor kleinkinderen - heb ik

Liefde voor ouders - heb ik

Liefde voor opa's en oma's - heb ik

Liefde voor verdere familie- heb ik

Liefde voor vrienden - heb ik

Liefde voor de natuur - heb ik

Liefde voor werk - heb ik

Liefde voor hobby's - heb ik

Liefde om lief te hebben - heb ik

Ik besef dat liefde zoveel 'smaken'  heeft dat ik er wel een hele serie Blogs over zou kunnen schrijven. Wat belangrijk voor mij is om te weten..is dat Liefde onmisbaar is om te kunnen leven. Om te kunnen overleven zelfs. Liefde is de bron. Zonder Liefde ben ik niets.

God is Liefde - onvoorwaardelijk. Een zegen.

Ik ben een gezegend mens met al die diverse 'smaken' van liefde in mijn leven.

Lijstjes om af te werken

Mijn man en ik zijn allebei lijstjes mensen.

Ik plan activiteiten en zorg dat alles op het lijstje komt te staan die nodig zijn om de activiteit soepel te laten verlopen. Als er een etentje is, een uitstapje, klus of andere taak. Net als een boodschappenlijstje komen er dingen op te staan waar ik aandacht aan moet geven, aan moet schaffen of moet realiseren op welke manier dan ook. Ik streep ze door - en zie de lijst kleiner worden. Geweldig gevoel - bijna klus geklaard zeg maar. En mijn lijstje is afgewerkt als de klus geklaard is. Hopla!

Mijn man daarentegen- maakt hele andere lijstjes. Zodra hij ergens heen wil, iets doen wil, bellen wil, halen wil, nodig heeft, uit wil pluizen dan pakt hij zijn agenda en schrijft het op. Als wij ergens naartoe gaan neemt hij zijn agenda mee. Zijn we aan het winkelen dan raadpleegt hij zijn agenda. Bezoeken wij een andere stad- raadpleegt hij zijn agenda. Hebben wij een vrije zondag- raadpleegt hij zijn agenda. Zijn lijst is nooit af- aan het eind van het jaar schrijft hij de nog niet afgewerkte of gerealiseerde activiteiten in de agenda pagina's van het komend jaar. Nieuwe kansen.

Tegenwoordig schijnt het modieus te zijn om een 'bucket list' te hebben. De naam afkomstig of in ieder geval gelinkt aan het overlijden van iemand. In het engels als iemand zeegt ' he kicked the bucket' bedoelen ze ' hij is overleden'. Niet echt charmant, eigenlijk kort door de bocht, maar het zei zo.

Ik heb geen moeite met een lijst van 'nog te (willen) doen'. Een menselijke drang denk ik wel. Wat mij verbaasd is dat er mensen zijn die denken dat ze 'blijer' zullen sterven als ze naar Afrika zijn geweest, de Eiffeltoren hebben beklommen, hebben leren duiken, schilderen, racen, naar de maan zijn geweest.

Dan denk ik - wat voor verschil maakt het dan? Rust je zachter! Laat je het leven makkelijker achter? Hoeveel waarde hecht het aan je leven of aan je afscheid? Op de begrafenis zullen mensen dan zeggen " Jeetje en wat heeft hij allemaal gedaan in zijn (kort) leven. Knap gedaan hoor"!

Zelf denk meer aan hoe ik in het leven sta dan waar ik geweest ben of gedaan hebt. Dat is mijn mening en misschien mis ik de clou van het hele Bucket list gebeuren. Is (mijn) wereld er beter van geworden dat ik er een deel van uitgemaakt hebt? Voldeed ik aan de wensen die God voor mij voorbereid had en waarvoor Hij mij nodig had.? Ik ben niet voor niets hier op aarde. Om Zijn wil te doen. Zijn koninkrijk te verkondigen, steunen, toe te lichten in hoe ik ben, wat ik doe, met wie ik omga. Daar ben ik al jaren mee bezig en ik leer nog steeds bij.

Een bucket list waar God central in staat - ja misschien is dat het wel. Misschien moet ik me concentreren op een goddelijke bucket list.

Oh ja, ik weet het al - die lijst bestaat al....!

De buurvrouw

Koffie bezoek

Op zich niet echt bijzonder. Koffie bezoek is zo ie zo wel leuk. Tijd om bij te kletsen, elkaars verhaal aan te horen. De wereld verbeteren - dat begint uiteraard aan tafel (hahaha) en ook tijd om je band te versterken met elkaar. Mijn persoonlijke mening is dat het 'aan tafel zitten' met iemand een intiem gebeuren is. Je voed niet alleen je lichaam maar ook je innerlijke zelf door de gesprekken die gevoerd worden en de zorg de je aan je gast(en) besteed.

Bijbels gezien komt het breken van brood ( eten dus) vaak voor bij de ontmoetingen die Jesus had samen met zijn vrienden, dorpelingen en mensen die op zijn pad kwamen. Het eten werd vergezeld met gesprekken - leer en momenten. De geest zowel als het lichaam werd verzorgd.

Geven en nemen

Soms brengt men ook een cadeau mee - iets voor de gastheer/vrouw om respect, dankbaarheid en vriendschap mee aan te tonen. En dat was vandaag ook zo. Ons bezoek bracht een geweldig cadeau mee in de vorm van een grote schaal walnoten van eigen boom.  Voor mij net zo kostbaar als de cadeaus de Drie Koningen brachten bij hun kraambezoek aan de baby Jesus. Onze gasten wisten hoe zeer ik dit op prijs zou stellen. Ik kook en bak nogal graag en walnoten komen dan zeer goed van pas.

Oude buren - nieuwe vrienden

Op ons oud adres zaten wij regelmatig aan tafel bij een van onze buren. We kwamen dan in een gezellige woonkeuken, pluche tafelkleed en genoten van 'opgiet  koffie'. In de winter staat de kachel aan en zomers de ramen open. Dan liepen wij binnen, ik nam regelmatig wat eigen baksel mee, en we begroeten onze gastvrouw met ' goedemorgen buurvrouw.' We konden elke dag komen als we daar de ruimte voor hadden - een deur die altijd open staat - nou ja, bij wijze van dan he!

Wij zitten nu op een nieuw adres en onze buurvrouw is onze buurvrouw niet meer. Nu kwam zij kijken waar wij terecht gekomen zijn. Nu kwam onze 'buurvrouw' binnen als gast. Niet als buurvrouw maar als iemand die al jaren een deel uitmaakt van je leven. Iemand waarmee je al talloze gesprekken hebt gevoerd over het wel en wee, wereld zaken, privé zaken en andere interesses die ter tafel kwamen.

Op een of andere manier merkte ik wel dat er een verschil in onze relatie was gekropen. Het vertrouwen is er gewoon, dat ben ik niet kwijt, toch voelde het anders. Mooi, secuur en vertrouwd. Nu kom je samen omdat je er moeite voor doet... je wilt het contact hebben met elkaar. De vanzelfsprekendheid is weg - het willen is aanwezig. We zullen 'moeite'  moeten doen om deze vriendschap te behouden en niet te laten versloffen. We willen samen zijn..... ongeacht waar we wonen.

Geloven

Zo zie ik ook mijn geloof. Ik ben gedoopt, heb als volwassene ook gekozen om God in mijn leven te hebben en houden. Als kind hoefde ik er geen moeite voor te doen, want we gingen toch naar de kerk, baden aan tafel en voor het slapen gaan. Op school werd er ook 'aan gesleuteld' zeg maar.

Nu als volwassene moet ik zelf de moeite doen om 'op bezoek'  te komen en God uitnodigen om bij mij te zijn. Om te zorgen dat de relatie niet verwaterd. Nu kies ik voor Zijn nabijheid. Het is niet meer vanzelfsprekend. Ik ben verantwoordelijk.

Tevreden

Wat een heerlijke dag. De geur van vers gebakken appelcake hangt nog in de lucht. De kopjes en bordjes zijn opgeruimd, het is weer stil in huis. Ik ga zoeken naar een lekker walnoten recept - dan neem ik volgende keer een walnoten verrassing mee. Geen moeite.....

Zegeningen

Zegeningen: wie heeft ze niet.

Maar hoe vaak staan we er bij stil? Tellen we ze wel?  Uren veranderen in dagen, dagen veranderen in weken en weken in jaren. Elk uur, elke dag, elke week gebeuren er wel wonderen waar we misschien niet genoeg aandacht aan besteden.

Ik wil hier een stukje van mijn leven met u delen. Een wonder boven wonder. En eerlijk is eerlijk, ook al beschouwde ik de gebeurtenissen op zich als een zegen. Ik heb het totaal plaatje eigenlijk pas als een puzzel die net in elkaar is gezet, bekeken met grote bewondering.

De eerste puzzel stukjes.

Het was 1997. Telefoontje uit Australië. Mam, je wordt oma!! Het was Reece ( 22 jaar en had zich gesetteld in Australië om te gaan boeren).

Hij had Ros leren kennen...ze is 4 jaar ouder en had twee kleine hummels. De vader van de jongens bleek niet bepaald levenslang partner materiaal te zijn voor haar, ze heeft het erg moeilijk gehad.

Ik werd oma van Kirk en Mitchell. Wat een droppies. Kirk rust zelve en leek in karakter en omgang - met z'n blonde haren en blauwe ogen zelfs op Reece. Paste mooi, Mitchell wat levendiger, druk ventje. Kon goed leren, altijd een ondeugende glimlach op zijn gezicht. Leek meer in uiterlijk op zijn moeder. Pittig en lief.

Mooi plaatje werd mooier maar wel met een zwart randje

In 1999 kreeg ik weer een telefoontje: mam je word weer oma! Kon mijn geluk niet op. Het was geen rustige zwangerschap- het begon wankel, ging uiteindelijk beter. De gezondheid van mijn vader was in die periode erg broos. Reece wilde zo graag dat opa zijn hand op de buik van Ros legde en zo zijn eerste achterkleinkind het bekende (en door de kids begeerde) 'kruis op de voorhoofd' gaf. Een teken van mijn vader voor ons kinderen maar ook al zijn kleinkinderen van zijn liefde voor zijn geloof en voor hen.

Op het moment van hun aankomst (4-11-1999) op het vliegveld in Auckland overleed mijn vader.

Reece was zeer aangeslagen. Zijn verdriet kende geen grenzen. Geen 'zegen' voor zijn kindje van opa. Geen persoonlijke ontmoeting met Ros. Reece had een sterke band met mijn ouders. Hield echt en oprecht van hen. Wat een verdriet. Oma ( mijn moeder) in al haar misere ving het stel goed op, met liefde omarmde zij Reece en met zorg en vol het prille geluk gleden haar handen over de buik van Ros.

Oma op afstand

Bij terugkeer naar huis ging het fout. Ros moest daarna bed rust nemen en vanwege hun woonsituatie ( ver van de bewoonde wereld) werd ze opgenomen. Reece legde elke dag na avond melken de anderhalf uur durende reis af, om s nachts thuis te komen en na een zeer korte slaap de ochtend melk te gaan doen. De jongens werden door omliggende buren opgevangen - voor het gemak logeerde ze soms bij vriendjes. Ze waren wel thuis bij Reece in het weekend ( die had Reece vrij gekregen vanwege de thuis situatie.)

Toen was er nog geen email zoals wij het nu kennen en gebruiken. Ik had wel een fax en stuurde Ros elke dag een bericht. Haar hele muur werd beplakt door het personeel. Ik heb ze later ontmoet ( na komst Max) en ze waren er nog vol van....! Vonden het geweldig.

De geboorte van Max was ietwat spannend maar alles liep goed af. Max wordt op 8 maart 15 jaar. Een schat.

Voor herhaling vatbaar

Inmiddels zoals sommige van jullie weten is Mitchell overleden ( 11-6-2010) op 17 jarige leeftijd. Nog steeds een groot gat in het gezin, onze harten maar nooit uit gedachten.

Kirk, de oudste van Ros, kreeg een jaar of twee geleden een relatie, met een meisje wat jaartjes ouder. Ook 4 net als bij Reece en Ros. Zij had twee jonge kindjes.......... ik werd omaoma.

Wat een verhaal he? Volgens Carly is Kirk de meest geweldige stiefvader haar kinderen had kunnen krijgen...haar woorden ' hij heeft de beste training en voorbeeld gehad. Ik wil u daarvoor danken.' Ja, ik in traantjes van dankbaarheid hoor.

Ik wordt overal van op de hoogte gehouden, krijg updates en leuke meldingen. Foto's ed. Jaja, ik wordt dus (weer) overgrootmoeder. Daar heeft leeftijd schijnbaar niets mee te maken.

Wat een zegeningen, wat een vreugde, wat een wonder en wat een vooruitzicht.

Nieuwe uitdagingen

We zijn verhuisd. Overmorgen is de overdracht. Er staan nog wat spulletjes die donderdag weggehaald zullen worden. Dan is het over – ons leven in een dijkhuis in het dorp waar ik nu 12 jaar gewoond hebt.

Twaalf jaar – klinkt niet echt lang he? Nee, is het ook niet. Ze zijn voorbij gevlogen. Niet onopgemerkt hoor. Zeker vol belevenissen – waar ik blij mee ben, verdriet van had, lessen van hebt geleerd, vrienden en herinneringen aan over hebt gehouden. Zoete en minder zoet momenten heb beleefd.

Een nieuw begin – alweer! Of is het gewoon een verlenging van – hoe moet ik dat zien? Een nieuw begin betekend voor mij, alles opnieuw. Schone lei. Dat zou kunnen betekenen nieuwe vrienden, ander werk, andere bezigheden. Nieuwe haarkleur misschien. Andere weg inslaan.

Of is het een verlenging van het oude? Nieuwe kansen dat wel, maar meer van het oude met een frisse blik. Het oude ( testament) vervangen met een vernieuwde versie. Zo van – "je deed het wel goed maar ik bedoelde het toch net anders" - het kan nog beter.

Liggen hier nieuwe uitdagingen? Andere mensen die ik hoor te leren kennen die ik anders niet tegen was gekomen? Heb ik hun nodig of zij mij?

Wij zijn zo blij met ons nieuw 'stekkie'. Echt de droom van manlief en zeker

met volmondig steun en toezegging van mij. Gezegend zijn we , hoe het allemaal gelopen is. Niet alleen voor ons maar ook de hele keten van betrokken mensen – want als wij verkopen, koopt iemand die dan ook weer verkoopt enz enz. Het verliep zo voorspoedig dat het zo heeft moeten zijn. Mijn gebed, en geloof me, er werd VEEL en VAAK gebeden, werd gehoord in alle toonaarden. 

Het liep allemaal zo goed dat we zelfs de overdracht datum twee weken eerder ingezet hebben. Wie 'crisis' zegt, moet niet bij ons zijn. En ook niet bij al die mensen die een nieuw leven starten op een nieuw adres, voor welke reden dan ook en blij zijn als ze een sleutel in ontvangst nemen. 

Of bij de aannemers en winkeliers die baat hebben bij deze stap naar een ander adres.

Leven, iets wat we doen, elke dag weer. Wakker worden, opstaan en de dag ingaan - vol verwachtingen, oplossingen, mogelijkheden en uitdagingen. Waar, dat is niet altijd zeker - maar dat de dag veranderd in nacht en nacht in dag - dat is een zekerheid.

Dus, vanaf vrijdag – een vaste andere plek, zelfde leven maar dan toch anders. Spannend.

2015 de tweede dag

Het is 7:38. Ik ben er al een tijdje uit en heb mijn kopje thee en twee sneetjes toast met plezier verorbert.

Nieuwjaarsdag is weer voorbij. Al 13 keer vieren mijn man en ik die samen. Allebei aan een 'tweede leven" begonnen. Nu ook weer grote veranderingen meegemaakt. Wij zijn net op de valreep van 2014 verhuisd naar een appartement. Hoewel wij ( niemand trouwens) weten hoe ons leven verder zal lopen, is het ons plan in ieder geval om hier te blijven wonen, tot in de ......

Oudjaar achtergelaten en het nieuwe ingeluid bij ons 'oude' buren. Nu geen buren meer maar vrienden. Trouwens we waren al allebei - een vriendschap zo mooi die vind je niet overal. Na het overlijden van pa twee jaar geleden doet mijn zwager mee met alle feestelijkheden...dus met de feestdagen zijn we samen - waar wij gaan en wat wij doen, daar doet hij aan mee. Zo gezellig en vertrouwd.

Gisteren stond in het teken van familie, zoals elke NJs dag. Eerst bezoek bij oud tante aan de (schoonvaders) kant. Koffie met wat erbij, wijntje, met wat erbij. Bij vertrek krijgen wij de vis salades and zalm mee naar huis. Mijn zwager een bak salade zodat hij wat eten in huis heeft. Al jaren gaat dat zo. En het blijft gezellig. We lachen daar wat af.

Daarna naar schoonmoeder - moeder van man zijn overleden vrouw - waarmee wij een warme band hebben. Thee, wat erbij, hebben WCS wedstrijd gekeken. indrukwekkend wat een mooi sport. Rest van familie komt binnen en het rumoer wordt luider. De gezelligheid moeten wij geleidelijk aan verlaten want er is nog een adresje waar mensen op ons rekenen dat we aankomen.

Tante ( aan moeders kant man) wordt volgende maand 88. "Als ik het mee mag maken" zegt ze erbij. De kamer zit mutje vol. Haar drie kinderen, daar weer kinderen van en ook daar weer klein grut die de volwassenen bezig houden. Tante zegt weinig want ze heeft het druk met observeren.... Haar ogen glanzen van trots en vermoeidheid. Ze zou dit voor geen goud willen missen. De praatjes zijn kort, grappig, serieus, opvullend, bijpratend en gewoon - dagelijks van inhoud. Het vloeibare is in hoeveelheid en soorten aanwezig, de oliebollen en appelflappen gebakken door dochter bezetten de tafel, zowel als de nootjes en ander hartige lekkernijen.

We stappen in de auto na een lange dag, vol liefde, vreugde en familie. Zo'n dag houden wij erin. In ieder geval de allereerste dag van het jaar. Want ik heb altijd geleerd - een goed begin is het halve werk. Familie en vriendenbanden zijn goud waard.

Lezers, ik wens jullie allen een mooi, gezegend en gezond 2015. Leesplezier kan ik niet beloven want dat komt vanuit jullie beleving. Ik zal mijn best doen de onderwerpen, gedachten en bijzonderheden 'op papier' regelmatig en zorgvuldig 'op papier' te zetten. Tot de volgende keer.

Zalig de dagen- VREDE op aarde.

4de zondag in Advent - puntjes op de i zetten!

HOOP

LIEFDE

VREUGDE

VREDE

Het kerstfeest nadert nu snel. Nog maar enkele dagen en dan is er voor velen ' het moment supreme' aangebroken.

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen het kerstfeest als een religieuze aangelegenheid beschouwt.

Voor velen is het een pauze moment, betekent het vakantie, rustig aan doen, kinderen thuis hebben, op vakantie gaan of gaat 'het feest'  zelfs ongemerkt voorbij.

Wat ik me niet voor kan stellen is dat deze 4 mooie elementen in het leven men onberoerd laat.

Wie heeft in zijn leven nooit HOOP gehad - op liefde, een baan, een huis, gezondheid noem het maar op.

LIEFDE speelt een rol in elk mensenleven. Liefde voor iemand, een hobby, werk, eten, de natuur.

VREUGDE, ja dat moment waarop er iets kriebelde in je lichaam, een glimlach van een kind, het jawoord van je geliefde, het winnen van een prijs, het ontdekken van iets nieuws

En dan VREDE - vandaag in veel landen ver te zoeken maar we willen het wel. Vrede onder elkaar, in het gezin, met ouders, broer en zus, vrienden lang links laten liggen omdat ze het niet met jou eens waren - of jij met hen, met mensen waarvan je niet eens weet waarom een relatie of vriendschap breuk is ontstaan. 

VREDE die VREUGDE kan brengen, 

VREDE waardoor we LIEFDE ervaren,  

HOOP hebben dat VREDE zal wederkeren.

Ik heb ook wel iemand die ik graag weer in mijn armen zou willen sluiten - VREDE mee wil sluiten.

Jij ook?

Het gaat niet om wie wat heeft gezegd ( of niet) gedaan heeft ( of  niet). Het gaat ook niet om zeggen - je hebt gelijk ( of niet) het gaat om VREDE, om LIEFDE, om die VREUGDE en de HOOP op samenzijn.

Wie sluit jij weer in de armen - of maak je de poging daartoe?

Vrede op aarde - Vrede op aarde, VREDE op AARDE en in de MENSEN!

Week 3 van Advent

Als ik naar buiten kijk ontbreek de kerstsfeer. De straten zijn schoon, het gras is groen en behalve een licht laagje vorst, zijn de auto's goed zichtbaar.

Mijn herinneringen als kind en jong volwassene aan de kerst ( in Nederland dan) zijn witte, sneeuw en ijs dagen. Veelal donker en grauw. Ik klaag niet hoor - constateer alleen maar wat ik nu zie en ervaar.

Elk jaargetij heeft zo zijn visuele tekens dat er iets gaande is. En laat eerlijk wezen, onze echte winter laat op zich wachten. Net als het naderende feest. De dagen kruipen of vliegen voorbij. Toch is het feest van Kerst in aantocht. De zomer kleren zijn opgeborgen en de winterkleren al tevoorschijn gehaald. Winterjas aan de kapstok, sjaals en handschoenen paraat. Voorbereid op wat komen gaat.

Zo zijn de weken van Advent ook bedoelt. Een periode van voorbereiding. En dat kan op zoveel manieren en inhoudelijk voor elk verschillend.

Ik heb de afgelopen twee weken een paar onderwerpen genomen om over na te denken, aandacht aan te besteden en voor te bidden. Natuurlijk komen er ook praktische dingen bij. Kerst versiering, juiste muziek om naar te luisteren, kerstkaarten schrijven en versturen. Waar en wat eten we en met wie?

Deze week concentreer ik me op twee aspecten. Het praktische en het onderwerp -

Vrolijk of Niet vrolijke kerst.

Want het kerstfeest is niet voor iedereen een vreugdevolle periode. Het kan juist de zwaarste periode van het jaar zijn. Familie ruzies, gemis van geliefden, moeizame herinneringen en dagelijkse zorgen kunnen juist in deze periode zwaarder wegen.

Twee jaar geleden op 19 december liep ik met mijn man en zwager weg van het sterfbed van mijn schoonvader. We liepen de trap af in het ziekenhuis en aanschouwde de kerstboom in vol ornaat, er speelde iemand op de piano in de hal en het gonsde, ja gonsde VREUGDE in elke hoek.

Mijn eerste reactie was om heel hard te schreeuwen - 

STOP, HOUD JULLIE MOND TOCH - LACH NIET ZO. ONZE PA is DOOD en LIGT DAAR OP DE KAMER DOOD TE ZIJN.

En wij zijn niet de enigen die gedenkwaardige verdrietige dingen hebben beleefd in deze periode van vreugde en blijheid.

Buiten de praktische voorbereidingen om, die ook niet onbelangrijk zijn, wil ik aandacht geven aan de mensen die deze dagen als donkere dag beschouwen. Die, voor welke reden dan ook, de vreugde niet meer voelen. Bid u ook voor ze?

Laat uw licht in hun harten schijnen Heer.

Breng genezing en vreugde in hun leven.

Mogen hun donkere gedachten en verdriet vervangen worden door LIEFDE en HOOP

De voorbereidingen - dankbaarheid

Vorige week - de eerste zondag van Advent. De aanloop naar het kerstfeest.

Door mijn bezigheden was het er niet van gekomen mijn engelse blog ook in het Nederlands te schrijven.

Zo het mensheid betaamd - zijn wij wezens van rituelen. Vanaf het moment dat wij wakker worden - tot het slapen gaan zijn wij bezig met 'voorbereidingen'.

Uitvergroot, houden wij ons ook bezig met voorbereidingen op bijzondere momenten in ons leven die misschien jaarlijks ( vaker of minder vaak) in ons leven voorkomen.

We leven naar evenementen toe.

En dat houdt in dat wij ons voorbereiden. Ieder op hun eigen manier.

Het is nu ADVENT - de periode voor het kerstfeest.

De afgelopen week heb ik mijn gedachten en gebed gericht op die van een jonge moeder, omstreden ( ongehuwd en toch zwanger geraakt) die voor de bevalling gedwongen is door omstandigheden om ver van familie en vrienden haar eerste kindje te krijgen.

Ik denk terug aan mijn eerste zwangerschap ook ver van familie, in een nieuw land en heb deze week stilgestaan bij al die jonge vrouwen die zich in deze situatie bevinden. Zich verheugen op hun kind - toch angstig wat de toekomst brengen zal.

Vandaag - week twee. Een tweede kaars zal aangestoken worden in kerken vandaag.

Mijn thema voor deze week - Dankbaarheid

Het jaarlijks feest van Sinterklaas zit er weer op - wat een ieder er van vindt is voor eigen verantwoording. Ik heb mijn herinneringen eraan en kan alleen van daaruit denken, handelen en met eigen gedachten aan terugdenken.

De schoenen zijn gevuld, de kasten, laden en handen ook.

Hoe makkelijk is het om al die cadeaus in kasten en laden te stoppen en er niet meer aan te denken? Want, het feest is over en de Sint is weer naar Spanje.

Ik wil deze week stilstaan bij het dankbaar zijn.

Dankbaar dat ik leef.

Dankbaar dat ik 3 kinderen heb mogen grootbrengen.

Dankbaar dat ik van 9 kleinkinderen mag houden.

Dankbaar dat ik een mooi leven heb.

Dankbaar dat ik vertrouwen heb in God.

Dankbaar dat ik de vrijheid heb om over mijn geloof te praten en schrijven.

Dankbaar dat ik gezegend ben met prachtige mensen in mijn leven.

Dankbaar voor alles wat op mijn pad komt.

Dankbaar voor mijn gevoel voor humor.

Dankbaar voor mijn levenslust.

Dankbaar voor de kracht om door dalen te dwalen om het pad weer te hervinden.

Dankbaar dat ik vanochtend een PRACHTIG zonsopgang heb mogen aanschouwen.

Dankbaar voor de liefde en vreugde in mijn leven.

Ik neem verantwoordelijkheid voor het feit dat ik niet vaak genoeg stilsta bij het dankbaar zijn voor wat mij allemaal gegeven is - dat die cadeaus van het leven te snel in de la of kast belanden en dat ik een soort van vanzelfsprekendheid ervaar.

Deze week - DANKBAARHEID, daar bid ik voor en sta ik bij stil.

Drukte

Het is een druk leventje die ik momenteel leid.

We hebben, na bidden, enige overweging en beraad - een appartement gekocht.

Toen hebben wij, wat uiteraard van belang was, ons huis te koop gezet.

Meer bidden - en bijna onmiddellijk antwoord.

Huis verkocht.

Het appartement is totaal aan 'aankleden' toe.

Alles moet gebeuren.

Enigste wat bleef: is het bad!

We schuren, verven, sauzen en plamuren dag en nacht

Dus nu even weinig tot geen tijd om te bloggen.

Maar dan...................!

Gelijkvloers, geen tuin, geen kippen, geen grasmatje

Dus MEER tijd voor BLOGGEN - SCHRIJVEN en

FOTOALBUMS Maken

en met zo'n uitzicht!

Zal er dan nog wel gewerkt worden vraag ik me af.....?