Het is maar hoe je het bekijkt!

"Mijn leven, ik had het me zo anders voorgesteld. Niets loopt zoals ik had verwacht of gedacht, bah".

Zoals wel vaker gebeurt hoor ik een verhaal aan van iemand die even zijn/haar ei kwijt wil. Ik voel me ook zeer gevleid dat mensen zich veilig voelen om hun hart bij mij uit te storten, levensvragen willen stellen of gewoon hun verhaal kwijt willen zonder dat ik daar altijd iets aan toe hoef te voegen. Ik vind dat bijzonder, mooi of soms ook wel merkwaardig!

De uitdaging voor mij is om te weten hoe, wanneer en of ik wel of niet moet reageren. Daar bid ik voor. Voor begeleiding, wijsheid, woorden die van toepassing zijn. Inzicht en niet onbelangrijk, wat vrolijkheid. Lichte humor en zonnestralen. Warmte. Het befaamde 'licht aan het eind van de tunnel'. Nee, ik maak het niet mooier dan het is. Vanuit mijn positie als positieve realist ( zoals ik mezelf beschrijf) vind ik altijd wel iets positiefs  in de zware momenten die mensen met mij delen.

Moet het leven 'lopen zoals ik had verwacht of bedacht had?' Waar doen we het voor - het leven? Voor gelovigen en niet gelovigen is dit een veel voorkomende vraag. Ik hoorde kort geleden van een nog tamelijk jong persoon ( op mijn leeftijd is iedereen die jonger is dan ik - jong!) dat hij zeer kort na zijn diagnose in een hospice belandde. Zijn opmerking over de snelle gang van zaken bracht deze uitspraak voort, "ja, ik had nog graag wat lange reizen gemaakt". Ik dacht toen ik dat hoorde - wat voor een verschil hadden die reizen nou gemaakt aan zijn (korter dan mijn ) leven ? Wat neem je mee naar de Hemelse Poort - de kennis en beelden van die verre landen?

Om terug te komen op de eerste zin van deze Blog, ik hoorde het relaas aan. Het ging alleen maar over de dingen die 'niet gelukt' of 'teleurstellend' af waren gelopen. En ik begon hierover na te denken. Want de lijst die bij mij opkwam - over mijn kennis van zaken over deze persoon - was veel langer en heel anders. Ik kon in korte tijd wel twee keer zoveel zegeningen tellen dan teleurstellingen. Ik had inzicht in vele talenten en ervaringen die als bijzonder en zeer waardevol waren geweest en door anderen ervaren. Door het doem denken en bezwaard voelen kwamen deze mooie herinneringen en tastbaar waardevolle momenten niet eens aan bod. Bedolven onder de teleurstellingen. Zo jammer.

Ik dacht "hoe zou Jesus zijn dagen/jaren wel niet geëvalueerd hebben?" Hoe vaak moest Hij zich wel niet afgevraagd hebben of wat Hij deed wel zin had, of Hij het bij het goede eind had. Ik denk dat Jesus vaker zijn zegeningen en overwinningen herdacht dan de teleurstellingen die Hij meerdere malen mee moest maken.
De apostelen steeds weer dezelfde lessen geven, de zondaars vergeven keer op keer, de kennis hebben dat een van zijn vrienden ( Judas) hem verraden zou. Ik denk echt niet dat Hij stond te popelen om aan het kruis te sterven. Hij riep op het allerlaatst toch nog naar de Vader en vroeg toch "Waarom?" en toen het duidelijk was dat het niet anders kon 'laat Uw wil geschiedde". En nog mooier, "vergeef hen Vader".

Teleurgesteld omdat het leven anders loopt. Misschien voor diegene de boodschap 'het gaat niet om wat NIET is, maar wat WEL is'. Tevredenheid- daar hoor  ik weinig over.

Moeder zijn- al 40 jaar!

Wat het is om moeder te zijn?

Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik moeder mag zijn - en ook ben! Al 40 jaar lang....Het wordt beschouwd als een van de zwaarste taken in het leven- en toch een die (voor velen en zeer zeker geldt dat voor mij) een gevoel van trots, voldoening en tevredenheid oproept.

Kan je slagen als moeder? En wat is dat.....?

Dat weet ik niet. Wel weet ik dat ik op het moment dat ik beslissingen moest nemen, dat ik op dat moment gehandeld hebt zoals ik dacht dat ik handelen moest. Ik heb, hopelijk, de juiste houdingen, levensopvattingen en begeleiding gegeven die het nu mogelijk maakt dat mijn kinderen ook goede ouders kunnen zijn. Het is nu aan hen om ook, net zoals ik, de juiste keuzes te maken. De juiste richtlijnen te volgen. Om op de momenten dat zij beslissingen moeten nemen ook goed nadenken, raadplegen en handelen om het goede voorbeeld, wijsheid of steun te kunnen geven.

Ik ben dankbaar dat ik ook zo begeleid ben geweest. Dat mijn ouders mij vóór hebben gedaan hoe het ook kan. Dat mijn ouders hun beslissingen hebben genomen om het beste voor ons (mij) uit het leven te halen zodat wij op konden groeien en ontwikkelden tot de personen die wij geworden zijn - elk anders, elk uniek - zoals ook God onze Vader dat bepaald heeft. Eigen -Aardig!

Ik denk dat Maria het erg moeilijk heeft gehad. Ze moest zoveel verwerken, accepteren en dragen. Toch denk ik dat ze een trotse moeder was - trots omdat ze een zoon had die een doorzetter was. Dat hij zijn taken in het leven oppakte en er voor ging. Kan niet makkelijk geweest zijn om al dat kritiek aan te horen, om te zien hoe haar zoon afgerammeld werd, gekruisigd nota-bene. Vreselijk.

Ik kijk toe terwijl mijn dochter streeft naar perfectie en totale inzet voor haar 3 kinderen terwijl ze soms zichzelf uit het oog verliest. Ik kijk toe en zie hoe verdrietig de ogen van mijn zoon en schoondochter staan na het verlies van Mitchell. Ze hebben het leven wel opgepakt en genieten nog van veel wat er op hun pad komt - maar het verdriet is altijd aanwezig! Ik kijk toe terwijl mijn jongste zoon zich ontplooid als een heuze vader met twee kleine dochter- hummels. Wie had dat ooit kunnen bedenken.......

Ik bewonder hen en ben trots dat ik hun moeder mag zijn. Raad kunnen ze altijd nog vragen maar mijn grootste taak zit erop. Ik blijf moeder - altijd! Daar ben ik trots op.

Van harte gefeliciteerd Toni. Je bent nu 40 geworden................ Ik saluut jou en wens jou een mooi en gezegend leven toe!

Over talent gesproken

Wanneer is het tijd om een nieuwe weg in te slaan? Is het iets dat aan leeftijd is gebonden?

Je bent klaar met je studie. Misschien heb je de liefde van je leven al ontmoet of wil je voordat je een vast bestaan op gaat bouwen eerst nog wat van de wereld zien! Je zoekt en vindt de ideale baan. Trouwen, kinderen en huisje, boompje beestje. Er is veel veranderd sinds jij je beroep en studie hebt gekozen. Je hebt nog vele jaren in het vooruitzicht ( hoewel niemand weet hoeveel jaren gaan we toch maar vanuit dat het zo is) en je bent redelijk jong genoeg om opnieuw de studie boeken in te duiken en een een andere carrière keuze te maken.

Stel, je hebt een liefhebberij, hobby, tijdverdrijf waar je veel plezier aan beleeft. Zingen bijvoorbeeld- Je denkt - ach hou het maar bij een hobby want echt doorbreken en hier mijn brood mee verdienen lukt toch niet. Niemand zit op mij te wachten.

Toch wel. Het heeft lef nodig om je gegeven talenten te ontwikkelen en gebruiken. Zo kwam ik deze video tegen van iemand die toch nog, op latere leeftijd haar moment pakte en iets bereikte wat zij nooit  had kunnen dromen.

Ik heb met kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen gekeken en nog eens gekeken. Wat voelde ik een trots in die vrouw die duizenden mensen wist te plezieren met haar talent.

Ik heb haar daarna gegoogled, zoals dat tegenwoordig zo makkelijk kan..... een groot gezin groot gebracht, kleinkinderen en achterkleinkinderen... en een nieuwe weg ingeslagen!!

Ik ben op mijn 59ste een nieuwe weg ingeslagen. Ik voel me een beginneling. Maak fouten en ben mijn weg al zoekende aan het ontdekken. Het is nooit te laat of te vroeg. Als de wegwijzer opeens een andere richting aangeeft - wees dapper en ga de uitdaging aan!

http://www.jarsons.nl/

Slapen- of niet!

Het gebeurt een enkele keer dat ik weinig tot geen slaap nodig blijk te hebben. Of het nou komt door een soort tevredenheids-gevoel of gewoon teveel aan mijn hoofd weet ik niet. Ik tob niet over grote zaken- dat heeft geen zin. Ik bid wel over moeilijke dingen in het leven maar tobben - dat heeft nog nooit iets opgelost. Voor mij niet in ieder geval. Natuurlijk passeert er van alles in mijn gedachten. Zou niet logisch zijn als dat niet zo was, maar er liggen geen beren op de weg ( voor zover ik dat kan constateren). Ik heb genoeg beweging en fysieke werkzaamheden waardoor ik niet als een ingezakte pudding op de bank blijf hangen. Ik heb geen trek en voel me prima. Toch komt de slaap maar niet aankloppen.

Ik weet nog wel dat ik vandaag op een gegeven moment heb gedacht - ik kom uren te kort op een dag. Er is zoveel dat nodig is om te doen, dat ik hoor te doen en dat ik zou zou willen doen. Ik heb een aantal projecten waar ik meer tijd voor zou moeten reserveren, oftewel inzetten. Leuke projecten. Iets waar ik energie van krijg, niet alleen inzet. Er zijn ook een paar dingen waar ik niet zozeer tegenaan hic maar omdat ze minder aantrekkelijk zijn - minder snel kies om in te duiken, te klaren.

Misschien dat ik daarom niet slaap. Ik moet alles in mijn hoofd eens goed onder de loep nemen. Ordenen en een plan maken om, in orde van belang, dingen aan te pakken en af te werken. Lijstje bijwerken en klusjes afstrepen. Geeft een heerlijk gevoel- net als wanneer je een kast of kamer ordent. Opgeruimd staat netjes.

Heel lang geleden toen ik ook zo'n 'volle' periode had heb ik een leuke list bedacht om alle klusjes, leuk en minder leuk, uit de weg te ruimen. Dat komt nu weer naar boven drijven. Op stroken papier taken schrijven - geen grote klussen zoals 'keukenkasten opruimen en uitsoppen', maar meer kleine stappen zoals, 'pannenkast onder handen nemen'. Of, 'linnenkast opruimen'. Zo maakte ik alle taken klein en te behappen. Maar niet alleen huishoudelijke taken. Ook bezoek aan een familielid, verre vriend, wandeling in een bepaald gebied - dingen die je vooruit schuift tot het 'gelegen moment' zich aankondigt. Wat nooit gebeurt natuurlijk want een gelegen moment 'gebeurt niet' maar daar wordt tijd voor genomen.

Elke ochtend was er een grabbelton moment. Dan pakten ik blindelings een briefje. Daarna was er geen terugkeer. Bellen naar die tante of oom, soppen die kast, wieden dat stukje tuin, wandelschoenen ( en regenjas) aan. Er waren ook dagen dat ik er 2 of 3 briefjes af werkte. Heerlijk zo'n verrassing. Geen gelegenheid om ergens tegenop te zien. Ja, dat ga ik weer doen. Ik ga nu briefjes maken....... wat een rust. Ik voel me al stukken beter en opgelucht. Dit had ik nou net even nodig.

Levensloop- verhalen doorvertellen

Ik ben bezig met foto's uit ' de oude doos'. Foto's van mensen, familieleden en vrienden uit mijn verleden. Wat brengt dat toch veel emoties met zich mee. Veel herinneringen borrelen naar boven. Met een zoete smaak en ook sommigen met een wrang gevoel. Beetje van alles. Maar ja. Zo gaat het in een mensen leven toch? Niet alles loopt als gesmeerd - hoe zuiver mijn voornemens ook maar zijn. Toch loopt alles niet zoals ik het had gedacht.

Toen ik klein was - liep ik regelmatig bij een buurvrouw binnen. Ik mocht dan helpen met de afwas- of was binnen halen. Dan vroeg ze - ' wil je niet liever buiten spelen?". Ik hielp haar graag - leuke babbeltjes maken.

Bij tante Riek op bezoek - gezellig- mee naar de winkel, helpen thee en koffie inschenken. Leuk vond ik dat. Toen ik eenmaal mocht koken en bakken, was ik regelmatig in de keuken. Dus het was geen grote omslag om een huishouden te runnen. Ik was er ' vroeg'   klaar voor. Op mijn 19de was ik al moeder.

Nu, 59 jaar oud, ben ik meerdere malen oma. Op afstand wel te verstaan. Mijn kinderen en kleinkinderen wonen " down under". Ik heb geen kinder- logeerkamer zoals een aantal van mijn vrienden. Ik ben geen oppas oma - behalve dan als ik op bezoek ga.

Nu dat ik bezig ben met de foto's, uit ' de oude doos'  denk ik " hoe zullen mijn kinderen en kleinkinderen terugkijken op hun oma" ? Op hun ' vroeger'. Ik zie mijn ooms en tantes voorbij schuiven ( op de scanner dan) en het is opmerkelijk hoe anders mijn leven was - zo anders is het leven voor mijn (klein)kinderen nu.

Het zal nog wel even duren voordat ik klaar ben met scannen. Dan ga ik een boek maken - met herinneringen en verhalen - mijn verhalen. Dan hebben al die foto's nog nut gehad - dan is het de moeite waard geweest om ze te bewaren. Ik wil mijn verhaal wel graag aan mijn (klein)kinderen kwijt. Daar ga ik me voor inzetten- ik ben de bovenste laag.

Al sinds mensenheugenis worden verhalen geschreven - over hoe het ' toen'  was. Vanochtend las ik ook uit een boek - van heeeel lang geleden. Wat was het toen ' anders' maar toch ook weer niet. Ik ben blij dat men die verhalen ook op heeft geschreven en dat het als een gebundeld boek voor mij beschikbaar is. Dat men het toen ook belangrijk vond om verhalen door te vertellen - zodat ik een klein kijkje in de tijd van toen kan nemen. Hopelijk leer ik er nog wat van. Misschien is er wel een boodschap in mijn boek waar mijn (klein)kinderen wat van kunnen opsteken. Wie zal het zeggen!

Dag pa Broekema

Afscheid nemen. Ja weer! Wat zal het raar zijn om pa Broekema niet meer tegen te komen bij Harry en Hinriette. Wat zal het moeilijk zijn voor zijn vrouw om te wennen om alleen te zijn na meer dan 60 jaar getrouwd te zijn geweest. Wat ging het snel. Wat kwam de dood onverwachts.  Moeten we blij zijn dat pa Broekema geen lange lijdensweg gehad heeft - of moeten we het betreuren dat hij geen afscheid van al zijn geliefde heeft kunnen nemen? Hoe dan ook, we mogen blij zijn dat pa Broekema nu het eeuwig leven heeft. Dat hij zijn plek in heeft mogen nemen bij zijn God. Want daar geloofde pa Broekema wel in. Nu het afscheid zelf nog - van deze aarde, van zijn aardse lichaam. Daarna zal ook voor de familie het daadwerkelijke gemis meer voelbaar zijn. Hadden ze nog wat willen vragen? Weten ze alles wat er te weten viel?

Ik kom nu nog, na het overlijden van mijn vader op 4  nov 1999, nog steeds kleine dingetjes tegen waarvan ik denk - ach had ik maar..... of, kon ik maar! Hoe komt het dat we achteraf zien hoeveel wijsheid en liefde 'in' zo'n vader zit! Ik hield ontzettend veel van mijn vader- doe ik nog. Mijn gedachten en herinneringen aan hem zijn vol liefde, troost, vrolijkheid en een ongelooflijk trots dat hij, Jan Schoffelmeer, mijn vader was.

Pa Broekema, ik voel me bevoorrecht u te heb mogen leren kennen, met u heb mogen lachen, kletsen en gewoon samenzijn in dezelfde ruimte. Ik zal uw naam blijven noemen - u leeft voort in uw zonen en kleinkinderen. U mag daar trots op zijn. Ook zij, zullen u ENORM missen maar ik weet zeker, dat ze terug kunnen kijken op een mooi en liefdevolle relatie met u. Pa Broekema, rust zacht.

Een mening hebben

Ik begin maar meteen met iets waar ik elke dag mee geconfronteerd word.

Ik lees de krant -  en ik heb een mening
Ik luister naar het nieuws-  en ik vorm een mening
Ik rijd in mijn auto, ik analyseer mijn mede weggebruikers - en heb daar een mening over
Ik loop door de stad, observeer - en ik vorm een mening

Toch doe ik mijn uiterste best om iemand niet te beoordelen. Wanneer wordt een mening een beoordeling over iemand of iets? Daar denk ik vaak over na.

Het is de gewoonste zaak van de wereld dat individuen hun leven en de gebeurtenissen eromheen op hun eigen manier ervaren, verwerken en over beslissen. Ook is het logisch dat allen dit ook op hun eigen manier doen - daarom zijn we allemaal EIGEN AARDIG gemaakt. Wel in Zijn gelijkenis maar wel elk ieder, anders.

Toch hoor ik mezelf opmerkingen plaatsen, of ik ervaar een gedachten met meteen daarop volgend het gevoel - oh dat had ik niet mogen zeggen/denken, of wel??

Ik vind het een lastig iets, om het maar zachtjes uit te drukken. Ik ga nog sterker proberen mijn 'meningen' een draai te geven- en mijn focus richten op de positieve dingen die ik uit berichtgevingen, observaties, gebeurtenissen en ervaringen kan halen. Dus geen beoordelingen meer maar complimenten.

Maar ja, is dat ook niet beoordelen?? Ik gooi het onderwerp in de groep!

1Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. 2Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden. 3Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? 4Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” zolang je nog een balk in je eigen oog hebt? 5Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen.

Ach die visdagen.....dat we er nog lang van mogen genieten.

Het is weer woensdag. Elke woensdag komt mijn schoonvader om de middag maaltijd met ons te delen. Wij zorgen ervoor dat er een lekkere hap klaar staat. Traditioneel gezien is het visdag. En dat lukt aardig moet ik zeggen. Ik maak er wel wat van.


Gebakken Mosselen    
                              Kip die vis heet!

Vorige week was het noodweer. Het stortregende en de wind was guur en hard. Dinsdagavond had ik al een telefoontje gehad van mijn zwager. Ging de vis maaltijd wel door ( mijn man was een paar dagen weg) want pa zat een beetje in een dipje.


Mijn schoonvader is 84. Ja, dat betekend dat veel van zijn bekenden en ook familieleden ook in de leeftijdscategorie zitten. En geleidelijk aan wordt het groepje kleiner. In één week had pa twee metgezellen, van op zijn favourite plek aan het water, verloren.   Pa zit graag aan de rivier en ziet de boten voorbij varen. Prachtig vind hij dat. En zo reden er diverse auto's vaak op een zonnige middag richting de rivier. Daar zaten de mannen dan soms in stilte soms te kletsen 'over alles en nog wat' zei pa dan. Ook is hij nu de langste ( oudste) bewoner van het complex waar hij al sinds 1975 woont. Vorige week kreeg hij te horen dat zijn goede buurman en zijn vrouw niet terug zouden keren. Hij - te ziek, zij - vergeetachtig!

Vandaag, na het eten zei pa, "ik denk dat ik maar eens op huis aan ga. De rivier dat wordt niks". Dat doet pijn. Hij zal wel op een andere zonnige dag van gedachten veranderen maar nu had hij er even geen zin in.

Pa zegt dat hij niet bang is voor de dood. Hij is er nog niet aan toe zegt hij erna, maar bang is hij niet. Ik probeer me daar wat van bij voor te stellen. Al je vrienden verlaten dit leven in ruil voor het eeuwig leven - en je doet zelf niets anders dan afscheid nemen. Het boeit mij op een of andere manier. Macabre lijkt het wel. Maar dat bedoel ik niet zo.

Zo hoort het wel. Oud worden en dan sterven. Het is niet altijd zo- dat weet ik maar al te goed. Ik ga pa voorlopig wat scherper in de gaten houden. Vaker bellen en even langs. Zijn groepje met vrienden wordt als maar kleiner....

Oud worden. Mooi als iedereen ook oud met je wordt. Ik heb altijd gezegd ( als klein kind al) ik word 107. Nou, ik ga zorgen dat ik jongere vrienden om me heen verzamel - ja, alleen is ook maar alleen. Of niet soms?

Vergeven, doe ik dat wel genoeg?

Hoe zit dat nou? Er is onenigheid. Er ontstaat ruzie. Na een 'pauze' komen de twee ( of  meer) ruziemakers bij-elkaar en bieden ze elkaar hun excuses aan. Samen weer verder, schone lei. Heerlijk toch?

Zo zou het moeten gaan. Ieder mens heeft wel een eigen mening, een ander inzicht over iets. Dit leid vaak tot discussie en soms tot ruzie. Of het gaat over een vermeende onrecht, een gevoel van oneerlijke behandeling. Niet gehoord worden. Maakt niet uit. Ruzie is ruzie. Ik geloof dat IEDEREEN wel eens ruzie heeft meegemaakt in welke vorm dan ook. En ik heb ook mijn portie wel gehad. Dan is en blijft de vraag, hoe los ik het op?

Het antwoord staat hier.

Er is een regel voor. Die geldt al eeuwen lang. Die luidt zo: 

Matteüs 18: 2:

Daarop kwam Petrus bij hem staan en vroeg: 'Heer, als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe vaak moet ik dan vergeving schenken? Tot zevenmaal toe?' Jezus antwoordde: 'Niet tot zevenmaal toe, zeg ik je, maar tot zeventig maal zeven.

Ja, echt. Elke keer weer. Totdat men weer in evenwicht is. Totdat de relatie weer hersteld is.

Ik heb al jaren een gebroken relatie met iemand die mij dierbaar is. Het doet pijn. Ik heb van alles geprobeerd om het weer goed te krijgen. Nu, en als ik eraan herinnert word, dan bid ik. Ik bid om vrede, ik bid om vergeving, ik bid om herstel in deze relatie.

Ook ik heb natuurlijk gezondigd dus het is twee richting verkeer van vergeving dat gebeuren moet hier. 

Ik weet niet hoe de ander hier tegenover staat. Maar dat geeft niet. Als ik maar blijf bidden en hopen. Want dat wordt van mij gevraagd, verwacht zelfs. Wat ik heb gemerkt de afgelopen jaren, is dat de pijn steeds minder wordt. Dat ik er rustiger onder word als ik vergeving geef. Ik vergeef de pijn die ik ervaar doordat we er niet kunnen zijn voor elkaar. Ik vergeef de gemiste gesprekken, de leegte in mijn leven. Ik vergeef mijn verdriet. Ik vergeef het dat mijn kinderen hier ook een groot gemis onder ervaren. Want door ons is ook die relatie verstoord.

Het onderwerp doet er niet eens meer aan toe. Want het beeld van de gebeurtenis is door de jaren heen behoorlijk aangetast. Ik weet de kern nog wel terug te halen, maar de nasleep - ach, die zit in ons hoofd en zal er voor ons allebei anders uit zien.

Vergeving, een GROOTS cadeau. Het mooiste wat je iemand kan geven. Als er iemand in jouw omgeving is die vergeving nodig heeft - durf het aan! Ik raad het ten zeerste aan. Het geeft rust, het geneest. En het allermooist is natuurlijk - weer samen zijn.

Ode aan oom Piet

Het is vandaag een eeuw geleden dat U het daglicht zag

U werd geboren in het gezin Zwaga nu was er meer kind-gelach

De jaren brachten vreugde en verdriet

Ook u werd niet gespaard oom Piet

Samen met tante Hedwig liepen de tranen van smart

Samen droegen jullie het pijn van het verlies van Tonny in uwer hart

Toch was er ook een tijd van vreugde

Wanneer de dagelijkse dingen wel deugde

Bezoeken aan familie en vrienden

Door het hele land was u te vinden

Door het vernieuwde Zwaga contact via internet

Komen vele dingen weer in het vizier en hebben we vaak dikke pret

Ik kan me vele momenten herinneren

Zoals ik dat doe over mijn eigen jeugd en dat van mijn kinderen

Oom Piet ik hield toen en houd nu nog van U

En groet u deze dag special en stuur u een wens toe

Dat u met allen die u dierbaar waren in uw leven

Eeuwig rust  in de hemel als beloning mag beleven

Voor wij hier achtergelaten weten niet - Hoe was nou die ECHTE oom Piet?

Ik draag u voor altijd diep in mijn hart, lieve oom Piet rust zacht!

Anita xx

Zaterdagochtend

Het is vroeg op zaterdagochtend. Ik gebruik mijn " stilte" om wat te lezen in mijn werkboek 'Frisse Kijk'. Ik probeer dat dagelijks te doen maar op een of andere manier lukt het me (nog) niet. Deze routine moet ik nog meer eigen maken, denk ik. Net als mensen die de dag beginnen met een bijbel lezing, krant lezen, gebed of wandeling. Routine - ritueel. We zijn wezens van rituelen. Die begrijpen wij. Dan is alles herkenbaar. Opstaan, tandenpoetsen, douchen, aankleden, ontbijt met krant erbij ( of  niet). Schoenen aan, sleutels zoeken en naar het werk. Nu ja, zo iets. U begrijpt me wel.

Ik las net ' zijn wegen zijn ondoorgrondelijk'  - nee er stond "er werd eens gezegd ' Gods wegen zijn ondoorgrondelijk'. En ook ik heb dat wel eens gezegd, zeker gedacht. Dit zou dan een antwoord geweest zijn op mijn - waarom doet HIJ dat/staat Hij dat toe vraag. Niet alleen bij negatieve dingen - maar gewoon, dat dacht ik dan en daar bleef het bij.

Na het lezen van dit stukje ben ik wat wijzer geworden en wil dat even delen. Wij hebben, doordat er een wegwijzer is geschreven - de bijbel ( een verzameling van geschriften gebundeld in één boek) - wel degelijk een routebeschrijving om op de juiste manier ons leven te leiden- zijn wegen te bewandelen. Wij hebben richtlijnen gekregen om na te leven. Wees goed voor elkaar, zorgzaam, lief en behulpzaam. Matteüs 7:12 Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen.

Het schijnt moeilijk te zijn. Toch is dit de basis van het mens zijn. Vredelievend.

Ik heb de krant vanochtend al gelezen - ik heb gelezen hoe een grote groep mensen het recht dachten te hebben om een heel dorp op z'n kop te zetten, te vernielen. Niet hun eigen dorp of stad - Nee dat van een ander! Thuis moet heel blijven. Eigen autos en tuinen netjes. Ik heb gelezen hoe grote getallen mensen denken dat ze hun God moeten verdedigen door anderen te doden, te vechten, vernielen en verbranden van de bezittingen van anderen. Niet hun eigen bezittingen - nee dat van een ander. Ik heb gelezen hoe mensen denken dat ze alles mogen zeggen - want het is hun recht om hun mening te uiten, hoewel het uitgangspunt zeer verdacht lijkt op provocatie. Zeg wat negatiefs over hun en je wordt voor de rechter gesleept voor smaad!

Ja, er worden christenen door andere gelovigen gemarteld en gedood. Er worden ander gelovigen door christenen vervolgd en bespot. Als al deze mensen nou een vaker aan de les van Matteüs zou denken en zich daarin zouden verdiepen - dan zou de leed in onze wereld -die wij in beheer hebben gekregen - er heel anders uitzien. Als ze nou meer gericht waren om hun eigen weg te bewandelen om op hun bestemming te komen door de juiste aanwijzigingen te volgen - dan kan mensheid samen bergen verzetten tegen onrecht, ziekte, armoede en het bestrijden van het kwaad wat nu heerst.

De wegwijzers zijn er, we hebben een routebeschrijving gekregen. Het zou toch fijn zijn als we die vaker zouden raadplegen en minder vaak de weg volledig kwijt zouden raken. Het is een ritueel, een routine om op te nemen in onze dag, die misschien wat tijd nodig heeft om eigen te maken, maar het is mogelijk!

Onze wegen zijn ondoorgrondelijk - en ik denk dat God daar vaak verdrietig van wordt.

De 4 seizoenen

Ik las net een bericht van een nicht - "de herfst is nu ECHT binnen. Jammer de zomer is nu voorbij - veel te kort in dit land"! Nee, niet Nederland - Zweden. Ik moest een korte lach onderdrukken. Ik heb ooit gezegd "gelukkig de herfst heeft zijn intrede gedaan - de zomer duurt hier veel te lang". Nee, niet Nederland - Nieuw Zeeland. Ook nooit goed he? Het weer is voor ieder anders.

Elk seizoen brengt zijn eigen persoonlijkheid met zich mee. Soms kan je wel eens bezoek hebben van iemand en eigenlijk ben je na een kort gesprek al uitgepraat. Weinig nieuws te melden, weinig met elkaar gemeen. Dus als die persoon vertrekt komt er rust in de tent. Hehe, die is weg. Bleef te lang plakken voor je gevoel. En dan die vriend die 'eventjes langs komt' bleef die maar langer. Je had nog zoveel te bespreken. Het is ook nooit goed he? Zo heeft iedereen wel wat.

Dat kan ook gebeuren bij een relatie. Het seizoen is voorbij. De vonken slaan er niet meer vanaf. Het groeten bij weggaan of thuiskomst wordt minder. Dichtbij elkaar zitten op de bank gebeurt ook niet meer of in ieder geval zelden. Het is nooit goed he? Wat zag ik ooit in hem/haar?

Aan het weer kunnen wij niet sleutelen ( gelukkig). Wel zijn wij in staat om van elke dag te genieten - wat het weer doet zou er los van moeten staan. Plan niet vanwege het weer - maar kijk naar wat de dag brengt en gebruik dat. Elk dag is een cadeau.

Met vriendschap ligt het anders. Mijn vader zei ooit tegen mij nadat ik m'n hart had gelucht over een vriendschap die aan het afkoelen was, "dan hebben jullie elkaar misschien nu even niet nodig. Mensen komen op je pad wanneer je ze nodig hebt. Je bent vrij in wie je vrienden zijn en met wie je omgaat".

Een relatie is weer anders. Dat is iets waar je wel wat aan kan doen. Praten, keuzes maken, elkaar opvangen, enthousiast de dagen samen delen. Leg je verschillen naast je neer en kijk naar de goede kwaliteiten. Waarom irriteren aan iets waar je toch niets aan kan doen. Geniet van de mooi kanten van diegene waar je je leven mee deelt. Ook relaties hebben seizoenen. Geniet van alle kleuren en geuren.