Voor het eerst in aan lange tijd was manlief eerder aan het ontbijt dan ik. Iets wat in de krant mag- en dat bedoel ik niet betuttelend hoor. Hij is nou eenmaal geen vroege vogel- en ik juist wel. Het was somber weer buiten, grijs getinte wolken in alle vormen en maten schoven voorbij. Er stond een straffe wind. Alles was, in tegenstelling tot de afgelopen paar dagen, nat ipv wit bevroren. Het had behoorlijk geregend. Wat zou het worden wat weer betreft vandaag.
Vandaag een dag om het leven te vieren- met 3 verjaardagen in onze kringen. Een jubilaris, heeft de prachtige leeftijd van 70 bereikt. Wat een prestatie en wat een mooi mens is het toch. Creatief, zorgzaam, grappig en eerlijk. Dan zijn er nog twee jarigen 51 en 64. Ook geweldige mensen en ik ben trots om ze in onze vriendenkring te mogen hebben. Ja, ook dat zijn mooie getallen. Het wordt schipperen met de dagindeling. Naar wie, wanneer en hoelang!
Vandaag staan wij niet alleen stil bij het leven, maar ook bij de dood. Het leven dat voorbij is. Onze buur mocht 82 worden. Mooi aantal jaren, toch? Vanmiddag dus, ruimte behouden voor het afscheid nemen.
De grijze massa is inmiddels verdwenen en vervangen door witte uitgerekte pluizige watten tegen een licht blauwe lucht. De wind is gebleven- en duwt de watten massa voor zich uit. Buiten is bedrijvigheid alom. Bij onze naaste buren wordt hard gewerkt aan de verbouwing, en vandaag, zonder dat we er erg in hadden, is een bedrijf begonnen om nieuwe lantaren palen te plaatsen. Vandaag worden de grijze bakken geleegd. Er staan overal diverse soorten en maten voertuigen voor onze deur. Het leven, de dagelijkse nodige activiteiten, zijn niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar.
Vandaag, een geschenk. Ik ben blij het mee te mogen maken.
