donderdag 19 januari 2017

Maandag- een dag als alle dagen!

Daar gaan we weer - De media wijst ons erop dat, op de eerste maandag na de Kerst/Nieuw Jaar vakantie als het 'normale' leven weer op gang komt, dat WIJ (?) een BLAUWE MAANDAG ervaren!

Zelfs experts in de psychiatrische zorg onderbouwen ' het gevoel'! Nou blijf van mijn gedachtengoed af aub! BLAUWE MAANDAG! tJonge jonge, waar wij ons al niet druk om moeten maken.

Wat is dat dan? Waarom is die maandag anders dan een andere maandag? Waarom is het zo dat zo'n bericht toch effect heeft op mensen en die zich daar in laten meegaan? Een soort  ' self fulfilling prophecy'! Schei toch uit zeg!

Ik snapte een opmerking op Facebook afgelopen maandag niet die geplaatst was door een kennis. Dat "BLAUWE MAANDAG bestaat". Ik keek naar buiten en ja hoor, de lucht was BLAUW. En ik schreef, " ja,  hier ook een blauwe lucht, mooi he?! " Blijkbaar was IK in de war.... ik had het niet begrepen. Ik hoorde mij 'blauw' te voelen- oftewel bleu. Dat was ik alles behalve.

Mijn maandag na de vakantiedagen begon net al alle maandagen- ik werd wakker, had even een stilte moment waarna ik de krant haalde. Eenmaal weer binnen maakte ik mijn ontbijt en mijn ochtend was begonnen. Behalve de lucht- was ik niet 'blauw'. Ik draaide de was - het wasmiddel was wel blauw trouwens!

Rond 10 uur maakte manlief mij een lekker bakkie koffie in een blauwe koffie beker - samen even genieten en daarna ging hij weer aan zijn bureau werken. Het was lekker gezellig. Wij hadden onze normale routine weer opgepakt- hij werken, ik ook maar anders.

Heel blij werd ik van wat heen en weer gechat met familie die in het zuidelijk wereld deel wonen. Opeens had ik Down Under bezoek in mijn kamer. Zo knus en leuk. Er kwamen photos met blauwe luchten tevoorschijn. Het is zomer Down Under. Na afloop was het wel eventjes 'stil' maar dat is die herkenbare stilte als visite je huis verlaat. Het nagevoel, terugdenkend aan de gezelligheid die er eventjes was en niet weer is. Was ik BLEU - nee, echt niet, maar BLIJ om het gemak van contact maken en onderhouden op afstand.

Ik kan zo wel doorgaan- BLAUWE MAANDAG- wij kunnen ons wel door van alles laten bij-invloeden. Liever op een positief gedachten dan mij de grond in boren. Momenteel is er veel ophef over 'nep-nieuws'. Nou dit soort berichtgeving over BLAUWE MAANDAG en ZWARTE ZATERDAG mag ook wel aan banden gelegd worden. Iemand de put in praten kan ook niet gezond en/of nuttig zijn.

Elke maandag mag van mij alle kleuren zijn- ik wens iedereen mooie momenten, vriendelijkheid en geluk toe- op elke dag - Ook op MAANDAG!!

vrijdag 13 januari 2017

Vrijheid van mening uiten?

Het is een veel besproken onderwerp. De vrijheid hebben om je mening te uiten over dingen.

Na mijn terugkeer uit Nieuw Zeeland na 30 jaar weggeweest te zijn, moest ik wennen aan de manier van gesprekken die men hanteerde onder de zogenaamde mom van 'vrijheid van meningsuiting'. Want het klinkt allemaal mooi en aardig - maar echt tolerant of vrijblijvend is het allerminst. Sinds 2000, het jaar van mijn terugkeer, is het nog erger geworden. Zo erg, dat je jezelf eigenlijk moet afvragen of wij nog wel zo 'VRIJ' zijn om onze mening te uiten.

Neem nou de mogelijkheden die wij hebben- de Social Media die op z'n best alles behalve 'sociaal' kan zijn. Een bericht- het hoeft echt maar één bericht te zijn. En de wereld van meningen explodeert. Want, JOUW mening telt al niet meer. Iedereen heeft blijkbaar de oncontroleerbare behoefte om JOUW mening de grond in te duwen, te bespugen, te bekritiseren en een hele enkele keer bijval te geven. Waar haal jij het lef vandaan om zo ergens over te denken?

Hoezo VRIJHEID VAN MENINGSUITING??

Ik denk mijn eigen gedachten over gebeurtenissen, die zich in de wereld van dichtbij of ver weg, afspelen. Mijn 'denkende brein' doet daar wat mee. Door mijn opvoeding, geloof, ervaringen en situatie vorm ik een mening. Ja, echt waar! En dat valt niet mee. Want al zou ik het willen, ik kan dat proces niet stop zetten. 

IK DENK!

Soms denk ik in alle stilte- dan komen en gaan gedachten en doe ik er niets mee. Gewoon omdat het 'maar' kleine gedachten zijn die waarschijnlijk dicht bij mij liggen en ik er geen behoefte aan hebt om die te delen. En soms, soms denk ik GROTE gedachten. Die zijn dan zo aanwezig dat er een herrie ontstaat in mij hoofd- en door die gedachten ( lees= MENING) te delen maak ik wat ruimte en creëer ik rust in mijn hoofd. Tegelijkertijd, geef ik het publiek, u en anderen, de kans om een kijkje in mijn hart en hoofd te kijken. Wat voor mens ik ben. Waar ik over nadenk en wat mij op dat moment bezig houd. Daar hoef ik geen hulp bij te hebben- dat kan ik zelf.


Wat ik wel kan waarderen als mensen, zoals u en anderen, die mee willen 'denken'. Mee willen praten over het onderwerp - als u dat zo zou willen. Misschien raakt het onderwerp u ook. Of zet het u aan het denken. Dan heeft u de vrijheid om ook uw mening te delen. En dat, lieve mensen, is anders dan schreeuwend tegengas geven. Schelden, van alles roepen, en een eigen mening door een andermans strot te duwen. In het ongelijk stellen....! 



Hoezo denk jij DAT!! Dat kan toch NIET!

En dat is nou juist waar ik zo van ontstelt van kan raken. Niet van de discussie maar van de haat en nijd, de gif van het woord waardoor een soort 'oorlog' door ontstaat. Opeens is de mening van iemand niet meer geoorloofd. Moet diegene de grond in worden geboord en uitgescholden. Oh, wat zou het toch fijn zijn als wij, mensen met meningen, wat genuanceerder met deze vorm van kwetsen en onderdrukking, om zouden gaan. 

Iedereen MAG denken. 

Laat het gesprek in zijn waarde. Meen eens- prima,  niet mee eens...onderbouw dat met een eigen mening maar laat die van een ander intact.

RESPECT - laat dat de leidraad zijn waarop wij onze 

VRIJHEID VAN MENINGSUITING uitleven.

Want dit is ons recht - van spreken en luisteren en wederhoren.

Wees er zuinig op!

donderdag 12 januari 2017

5. Schoolgidsen cursus: Doorleren!

In april 2016 begon ik aan een cursus om als schoolgids in de Hollands Biesbosch te kunnen worden. Hier heb ik 4 blogs aan gewijd waarvan hier de link is naar de eerste voor het geval dat je dit gemist hebt.

Na de 6 bijeenkomsten, een 'proefles' en meerdere mee loop momenten ga ik nu in 2017 weer met mijn stage periode verder door te lopen en hopelijk met succes af te ronden ergens dit jaar. Het is een zeer aangename manier om met kinderen buiten te zijn. Om ze (hopelijk, want je weet het eigenlijk nooit zeker) een liefde of in ieder geval nieuwsgierigheid over de natuur aan te wakkeren. Evaluaties over het succes van zo'n bezoek kan in alle opzichten behalve verzekerd zijn dat 'ze' wederkeren om meer te leren of om verder van de natuur te genieten. Wat blijft plakken bij de kinderen is een onmeetbaar iets. Je kan alleen maar hopen dat er een vonkje is overgeslagen.



Als 'juf' in ruste is dat een gegeven waar ik al die jaren voor de klas in het duister over taste. Want, je kan een toets rekenen of spelling afnemen. Vragen stellen na een les biologie of aardrijkskunde en de antwoorden nakijken maar of de informatie in 3 jaar nog terug te vinden is - is een vraag. Worden het biologen of wereld reizigers, of schrijvers of accountants- je weet het niet.  Je hoopt op van alles maar zekerheid heb je niet. Heb je de liefde voor iets aangewakkerd of juist niet. Informatie overdragen is een bijzonder en bevoorrecht iets. Waar het naartoe leid is veelal een onzeker en mysterieuze zaak. Een uitdaging en een bijzondere ervaring. Ik heb er enorm van genoten en denk met plezier terug aan die waardevolle jaren.

Nu ga ik zelf weer doorleren. Meer informatie opslaan en hopelijk mijn manier van doorvertellen en overdragen opnieuw aanscherpen. Het onderwijs is enorm veranderd in mogelijkheden met digitalisering. Informatie is overal te vinden en contra kennis ook. Want elk expert heeft zo zijn eigen verhaal. Kinderen lopen met telefoons op zak- en kunnen ogenblikkelijk iets opzoeken op Internet als er twijfel is over informatie. Zo heb ik wel ervaren dat (volwassen) bezoekers een gesprek ( lees: confrontatie) met gidsen aangaan omdat zij andere informatie hebben en hun gelijk willen halen.

Er zijn mooie internet sites in het leven geroepen om mensen meer kennis  te laten opdoen- ook over de natuur. Ik deel even deze met jullie - over planten en o.a. hoe je kenmerken van de plant kan herkennen en meer informatie over groei periodes en waar de planten voorkomen. Met dank aan Flora van Nederland. Persoonlijk vind ik het een super informatie bron. Het determineren van planten is net als het kennis vergaren over mensen en hun gedrag. Zeer intiem en indrukwekkend. Wat meest opvalt, door mij in ieder geval, hoe perfect zo'n plant 'in elkaar' steekt en de wonderlijke wijze waardoor dit is vastgelegd. Hoewel ik daar altijd oog voor had- blijf ik verrast toekijken.

Ik ga weer filmpjes kijken. Het is er mooi weer voor en ik kan dit jaargetij goed gebruiken om in het voorjaar meer te genieten en met meer kennis het pad op te gaan. Fijne dag verder.

donderdag 29 december 2016

Vertrouwen of Wantrouwen

"Heb jij dat programma gezien waarin ze vertelden hoe onveilig het is om dingen te doen via internet? Ik ben blij dat ik daar nooit aan begonnen bent." Zo begon het gesprek tussen een groep vrienden die in dezelfde eetgelegenheid zaten waar ik ook aanwezig was. Er werd van alles geroepen. Het gebabbel was makkelijk te volgen omdat het redelijk rustig was en het muziek op een gemoedelijk laag volume werd afgespeeld.

Mijn tafelgenoot pakte het gesprek ook op en deelde mee dat ook zij never nooit op internet aankopen deed, Internet bankieren niet aandurfde en zelfs had ze nooit of te nimmer een Facebook pagina opgezet. Ik vroeg of ze nog wel gebruik maakte van haar email ( een Google account) en of zij nog berichten verstuurde met haar telefoon. Ook daar heeft zij een internet verbinding op. Nou ja, dat was dus wel het geval. Een ZORGELIJK blik gleed over haar gezicht- ja, misschien moest ze al haar Internet dingen maar 'weg doen'?

Het WANTROUWEN heerst. Zullen wij naar de kerstmarkt gaan? Naar Turkije of Spanje of waar dan ook voor een weekje warmte? Durf jij nog met de metro? Trein, Vliegtuig? Begroet iemand nog mensen op straat met een vriendelijke hoofdkik of 'goedemorgen'? Maakt men nog een praatje met een onbekende mede passagier in de bus of trein?

VERTROUWEN. Het schijnt weg te ebben. Langzaam maar zeker glipt dit begrip, levenswijze of norm uit het beeld lijkt het wel. We trekken onze schouders op bij elk negatief geluid en zeggen, " zie je wel, OOK hij/ zij is niet te VERTROUWEN? Doet toch waar hij/zij zelf zin in heeft." En dat gaat dan over politici, mensen met hogere functies en leidinggevende om maar een paar groeperingen te noemen. Het geldt natuurlijk ook voor de 'gewone' mens. En geleidelijk aan met het beschadigde VERTROUWEN wordt ook RESPECT een 'vies' woord. Want als je baas, premier of invloedrijk persoon 'lak' heeft aan de meningen en het welzijn van de mensen aan wie hij/zij verantwoordelijkheid voor draagt - vervalt ook het RESPECT niet alleen voor de functie die gehouden wordt maar ook dat van de persoon.

Wanneer bent u voor het laatst een afspraak niet nagekomen of een 'draaikont' geweest en tegen een wens in gegaan en eigen zin doorgedraaid terwijl je een ander afspraak had gemaakt?

Ik zie, hoor en beleef wat u beleefd. Ik sla een krant open, zie nieuwsberichten op internet en hoor de mensen om mij heen reageren op berichten en niet al te verrast reageren met, " Dat zei ik al. Dacht ik het niet - zo zie je maar weer." Eigenlijk zijn wij als publiek meer verbaasd als iets gaat zoals we wensen of afgesproken hebben. Dan is die persoon opeens een held, een buitenbeentje, een waaghals.

Omgekeerde wereld. En hoe kunnen wij dit herstellen, tegengaan, opnieuw leven in blazen?

Zoals alle veranderingen die gebracht horen te worden in het leven- is bij jezelf beginnen.

Een blog collega vroeg op haar pagina, " met welk woord ga jij/ gaan jullie werken om iets positiefs van 2017 maken?" Na WEER een bijzonder berichtgeving gelezen te hebben over een persoon die anders is gaan DENKEN over haar toekomstige activiteiten de komende 4 jaar, heb ik besloten om het woord VERTROUWEN te eren. Om harder te werken om het VERTROUWEN van allen om mij heen steviger en waardevoller te maken. Om minder vaak tegen te vallen, om minder vaak teleur te stellen, om vaker waar te maken waar ik mijn jawoord of MEDEWERKING aan heb gegeven. Zodat ik eind 2017 met oprechtheid kan zeggen- ik heb vorderingen gemaakt. Het is mij gelukt om meer VERTROUWEN te geven maar ook te ontvangen!

Welk woord kiest u?

zondag 11 december 2016

De kerstsfeer in huis brengen

Vandaag is het dan zover. Ik ga de kerstboom 'zetten' en de sfeer van de kerst in huis halen. Het is toch een hele klus waar ik dit jaar echt tegen op zag. Het is hoog tijd, anders hoeft het niet meer. De tweede zondag van Advent is al aangebroken.

Het is de 2de zondag van Advent vandaag
Vorig jaar heb ik alle kerstspullen op een rijtje gezet- nou ik mag wel RIJ zeggen. Een heel bont assortiment van stijlen, kleuren en 'leeftijd'. Wij hadden uit allerlei hoeken kerstversiering ge-erft zeg maar. Een oudtante die geen boom meer wilde hebben, van mijn overleden schoonvader, wat ik zelf meebracht toen ik een nieuw leven ging opbouwen en wat al in bezit was nog van mijn man uit vroegere jaren. Een bij-een geraapte verzameling. Maar ja, we zetten maar 1 boom, dus zoveel versiering is er ook weer niet nodig.

Meer dan de helft is al weg en dit jaar heb ik besloten om het aantal weer heel bewust te bekijken. Er mag meer weg. En ook mijn man is het daar grondig mee eens. Die vind dat een doosje al meer dan genoeg is. En zoals andere jaren, is hij vandaag niet thuis. Ik 'mag' het zelf doen. Ook al was hij aanwezig, dan zette hij de koffie, last hij de krant of liep hij een rondje, maar de boom versieren, dat is mijn klus.

Ik ben al begonnen, de boom zit nog in de doos maar op de kast staat al een leuk tafereeltje, in de wc heb ik voor het eerst zelfs een kerstsfeer gecreëerd. Er staan ook al 'afdankertjes' in een hoek. Het process vordert traag moet ik zeggen. Nu ben ik helemaal niet eens met de boom bezig 😂. Ik moet er blijkbaar nog een beetje inkomen.

De zon schijnt weer na een paar dagen afwezigheid, het is erg rustig buiten! Mijn taak zit er nog niet op dus ga ik maar even verder. Ik weet wel waarom ik zo af en toe afleiding nodig hebt- en dat is elk jaar zo. Ik denk veel aan mijn kinderen en kleinkinderen die de kerst zonder mij vieren - en ik zonder hen. Dat leidt af en ik moet me daar weer eventjes overheen zetten.

Ook weet ik dat ik de enige niet ben in deze situatie. Er zijn zoveel mensen die ver van hun geliefden zullen zijn in deze, wat voornamelijk gezien wordt als een 'familiefeest periode'. Ik heb de doos met kerst cd's gevonden. Even een muziekje opzetten om de stilte te doen verdwijnen. Dan komt er vast weer schot in de taak.


dinsdag 6 december 2016

Een lach moment met kiespijn!

Tandartsen - er staan waarschijnlijk met zoveel mensen te bibberen bij de gedachten van een bezoek aan de tandarts dan dat er mensen zijn die er niets om geven.

Ik ben een die er geen moment angst voor heeft maar mijn man is wat minder enthousiast. Niet dat hij zijn afspraken niet na komt, of telkens verzet ( dit allemaal ook voor een aantal bekenden van mij gewoonte is 😉) maar echt enthousiast erop af is nou ook iets teveel gezegd.

Afgelopen donderdag was het zover. Een 'reguliere beurt'. Eerst de mondhygiënist om te controleren, eventueel tandplaque verwijderen en onregelmatigheden vaststellen en doorgeven aan de tandarts. Allebei aardige mannen trouwens volgens manlief 😁.

Een maand of 4-5 geleden terwijl nootjes aan het knabbelen beet manlief op iets hards. Zei er niets van maar ondervond de afgelopen tijd wat ongemak. Hij dacht ( vertelde hij mij afgelopen donderdag) , laat ik maar wachten tot mijn controle. Is vast niet echt erg.

tJa, dat doen niet enthousiaste tandartsbezoekers. Hij dacht echt, het is niks ernstigs. En dat was ook zo anders had hij wel anders gepiept.

Ik zet hem af bij de tandarts op de afgesproken tijdstip en ga gezellig bij een vriendin koffie drinken. Wij zouden na zijn bezoek nog wat boodschappen doen. Wij spraken af- hij zou bellen als hij klaar was en alvast lopend mijn richting komen. Had nl dan ook wel zin in een bakje koffie.

Terwijl ik net begon aan mijn tweede kopje koffie ging mijn telefoon. Ik til het klepje op en zie zijn naam. Als grap zet ik hem op speaker en zeg, " he bah, ben je nou al klaar. Ik zit nog aan de koffie!"
Het was even stil aan de andere kant. Toen hoorden ik een vreemde stem zeggen. "Mw ik heb uw man hier in de praktijk en heb net een kies getrokken. Wilt u hem op komen halen aub!"
Gênant is zachtjes uitgedrukt. Ik dacht dat de tandarts mijn rode kaken kon HOREN en ZIEN. Weet die man veel. Hij kent mij niet en zal mijn gevoel van humor waarschijnlijk ook niet begrijpen.
Ik stotterde en vroeg hoe het met manlief ging en beloofde dat ik meteen komen zou.

Volgende keer als iemand belt en ik zie een naam en foto, wacht ik toch eerst af of ik wel diegene aan de telefoon hebt wiens naam op het schermpje staat voordat ik mijn mond open doe. Je zou dit ook als een KIESPIJN moment kunnen beschouwen.

zondag 4 december 2016

Zomaar wat plaatjes

Het zelfde en toch anders.

Voor bijna 12 jaar mocht ik genieten van het wonen in een dijkhuis. Geweldig. Zo echt oer Hollands met luiken voor de ramen, een kippenhok en appelbomen in de tuin en, wat het nog meer bijzonder maakte, was de waterwiel die wij in onze achtertuin hadden. Deze was ontstaan door een dijkdoorbraak van rond 1600 ongeveer. Ik heb het nooit onderzocht, dat was wel handig geweest uiteraard. Enfin, wij hadden een prachtig stuk natuurgebied binnen handbereik.
Mijn trots is toch wel deze foto van een ijsvogel. Vanaf het balkon boven genomen en door het glas. Ik was bang dat als ik de schuifpui zou openen dat hij weg zou vliegen.
zonsondergang rivier

zonsondergang dijkhuis


Het huis was gezellig om in te wonen, we hadden super lieve buren die wij als vrienden beschouwen en regelmatig  staat onze auto toch weer op de dijk geparkeerd. Niet omdat wij heiwee hebben naar het huis maar het zo geweldig een rijkdom is om zulke lieve vrienden te hebben die ook van ons gezelschap genieten.

En nu- 2 jaar geleden zijn wij verhuisd en hebben weer een prachtige plek om te wonen, buren die ons hartelijk hebben omarmd ( en wij hun uiteraard ). En net zoals op de dijk, kijken wij uit op water. Alleen nu een rivier. Prachtig. Elke dag anders, elk moment verschillend. De luchten, het water en ook de bezetting van vogels veranderd continue. Het boeit ons enorm en verveelt nog geen minuut.

Zoals onze woonplek schitterend is, het uitzicht veranderd maar toch hetzelfde is, veranderd ook het weer. Ik kwam deze foto van 4 december 2010 tegen vanochtend en keek naar buiten. Ik greep naar mijn telefoon en legde vandaag, ook weer 4 december, vast.

Zoals het toen al sneeuwde die dag- zo schitterend mooi was het vandaag met de vorst en oogverblindende zon. Ik voel mij zeer bevoorrecht dat ik op zulke mooie plekken heb en mag wonen.
Genieten doe ik elke dag...weer of geen weer. Want alles heeft zo zijn bekoring.

Dit wilde ik gewoon even met jullie delen. Geniet mee van het mooie. Er is genoeg voor iedereen.

donderdag 1 december 2016

De touwtjes hingen toen uit de brievenbus

Vandaag loopt als een typisch voorbeeld van de vele dagen het afgelopen jaar. Totaal niet hoe de planning was. Dus laat ik dat maar eventjes los.

De dag begon goed. Vroeg een groentesoep opgezet zodat de smaak lekker kan ontwikkelen voor onze avondmaal.

Op tijd de deur uit, manlief naar zijn tandarts afspraak brengen. Ondertussen een bakje koffie drinken bij een vriendin die ik in tijden niet had gesproken. Na ongeveer 40 minuten ging mijn telefoon. "oh daar zal je hem hebben!" zei ik. En als 'grap' druk ik op 'opnemen' en zeg, " he wat jammer, ben je nou al klaar 😉." En tot mijn stomme verbazing hoor ik een hele andere stem aan de lijn. Is het de tandarts zelf! 😏 . Dat was schrikken. "Mw, uw man is hier bij mij, kunt u hem ophalen? Ik heb net een kies bij hem getrokken!!!

Met spoed race ik naar de praktijk en zie ik een ietwat wit getrokken gezicht van mijn man. Ach zielig. Weg plan, weg routine, weg klusjes lijst. We hadden een lijst gemaakt van 'dingen' te doen na zijn controle- die dus geen controle meer was maar daadwerkelijk een ingreep.

De volgende paar uur waren rommelig, onnodig heen en weer gerij ( want ik was naar het verkeerde winkelcentrum gegaan) en van alles liep anders dan anders. Nu ben ik ook anders bezig. Wel nuttig maar anders.

Zo kwam ik een bericht tegen die meerdere FB vrienden en familieleden hadden gedeeld. Laat ik nou gisteren geen DWDD gekeken hebben.

Ik heb met ontroering zitten luisteren naar Jan Terlouw. Een integere man van 85 jaar die zich zorgen maakt om onze maatschappij, het land en de wereld in het algemeen. Ik hing aan zijn lippen zeg maar. Wat een pleidooi voor de normen en waarden die ver te zoeken zijn in onze samenleving.

Dus, geluk bij een ongeluk zeg maar.

Gedurende het gesprek zat ik zo 'in' de boodschap dat toen Jan Terlouw uitgesproken was, begon het publiek te klappen en heel spontaan deed ik mee.

Hierbij deel ik zijn boodschap ( onder zijn foto) voor het geval dat u het gemist heeft en nieuwsgierig bent naar de inhoud van het gesprek. Hopelijk raakt u dit ook- en als gevolg- gebeurt er het gewenste. Dat er een kentering komt in onze maatschappij op alle vlakken niet alleen in de politiek maar IN mensen.

Hopelijk raakt het u ook, net als het deed mij en ga ik onderzoeken hoe ik een verschil kan maken. Mijn ogen prikte en mijn hart ging uit naar die man. Hij maakt zich zorgen om mij, om ons, om onze wereld en de toekomst. Ik mag daar best ook aan meewerken.


http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/367395

SAMEN STAAN WIJ STERK, toch?



woensdag 30 november 2016

Dag indeling!

Ja, dat leest zoals ik het bedoelde - Dag, (dag)indeling!

De afgelopen maand loopt mijn schema dus niet. Ik kom aan zoveel dingen niet toe dat de uren voorbij vliegen en ik echt in een soort stroomversnelling terecht ben gekomen. Feitelijk zijn bijna al de maanden van 2016 al een beetje zo. Hopelijk komt er nu weer wat rust in de tent. De enige activiteit die er niet onder heeft geleden zijn mijn kookmomenten. tJa, eten doe je elke dag... tenminste de gelukkige onder ons dan.

Het jaar 2016 loop ten einde. Ik hoop dat het jullie gebracht heeft wat je ervan hoopte. Dat de geluksmomenten verreweg de verdriet momenten overstijgen. En dat het vooruitzicht op een nieuw jaar alleen gezonde spanning en mooie vooruitzichten met zich mee brengt.

Het zou naïf zijn om te denken dat er alleen maar roze wolken door het leven drijven. Toch is mijn ervaring dat de kracht ligt in hoe we met tegenslag en verdriet omgaan. Als ik kijk naar mijn schoondochter en zoon die al 6 jaar Mitchell van 17 moeten missen, hoe mij lieve vriendin al 12 jaar volledige mantelzorger voor haar man is, hoe een goede kennis al 2 jaar opzoek is naar een baan om zijn gezin te onderhouden, dan zie ik kracht, doorzettingsvermogen en zelfs vreugde in de kleine dingen die op hun pad komen om het leed te verlichten.

Ik heb niks te klagen. Op gebied van levensvreugde kan ik zeggen dat ik mij een gezegend mens voel. Wij, manlief en ik, roeien met de riemen die wij hebben en zijn blij dat die riemen genoeg kracht bezitten om ons veilig door het leven te sturen. Natuurlijk kan het beter of anders - maar wij koesteren wat is - en zijn daar content mee. Stil zitten doen we niet - en allerlei uitdagingen gaan wij met moed en vertrouwen tegemoet.

Ik ga dus weer vaker aan mijn bureau plaats nemen - en hopelijk kan ik mijn schrijf ritme weer oppakken. Zin erin heb ik wel- daar ontbreekt het niet aan. Nu de regelmaat nog.

Groetjes en fijne week nog.



dinsdag 1 november 2016

Werken met computers en het leven: deel III Het recht hebben op....!

De titel duit niet echt aan waar dit over gaat- maar ik heb het nou eenmaal ingezet, dus blijf ik er maar bij. Dat komt ervan dat iets groeit tot meer dan het bedoelt was.

En dat lazen we vandaag weer in de kranten. Dat de AOW, die bedoeld was om mensen te voorzien van een leefbare inkomsten na hun werk jaren, weer verschoven wordt naar 67 en 3 maanden ipv de eerst ingestemde 65 jaar.

En daar is veel aan gesleuteld sinds het begin en het voorgenomen doel. Het streven is nog steeds om mensen te voorzien van een inkomsten na hun werkleven. De manier waarop, hoeveel en wanneer tja dat veranderd met de dag.

Ik kan van alles uit het artikel in het AD erbij halen- maar kort gezegd - bij het afsluiten van je werkleven, krijgt men inkomsten (die je zelf beschikbaar hebt gesteld via belastingen). Dus je krijgt eigenlijk niets anders dan waar je zelf aan mee hebt gespaard, om van te leven gedurende je pensioen jaren tot de dood.

OK, dat begrijp ik wel, dat het geld opgespaard is via de belasting, want het geld moet ergens vandaan komen. Nu hoor ik vanuit elke politieke hoek, dat er niet genoeg is om 'wij' bijna gepensioneerde al vanaf ons 65ste van het AOW te voorzien. Er zou niet genoeg in de pot zitten. Hoezo niet? Ik werk al vanaf mijn 16de. En ik ben de enige niet.

Enfin, er is al zoveel over gezegd, geschreven en gesproken. Dat wij een inkomsten 'krijgen' is een myth. Want het is iets wat ons toekomt vanwege het belastingsysteem. Dat wij langer leven komt door de betere leefomstandigheden en medische zorg ( die ook steeds duurder wordt door juist de veelomvattende verbeteringen en mogelijkheden om ons levensjaren te rekken).

Ik ken pensioen gerechtigden die al met hun 56ste met vervroegd pensioen gingen. Ja, en als je dan nog tot je 85ste of 90ste gezond blijft- dat trekt enorm aan het spaarpotje.

Ik begon te werken met mijn 16de. Dat is tegenwoordig bijna niet meer denkbaar. Na studeren, 'even een jaartje of 2 er tussen uit' en dan pas aan de bak - met alle voorzieningen van dien ( mama verlof, papa dagen om maar een paar te noemen), is het logisch dat de opbouw van het spaarpotje scheef komt te hangen.

Wij hebben recht op een inkomsten - en de regering neemt het recht om ons te vertellen hoeveel, wanneer en voor hoe lang. Of het eerlijk verdeeld is- dat moet tijd uitwijzen. Om verplicht ook nog eens een pensioen spaarpotje te hebben - kan je dan niet beter de AOW tarief verhogen zodat de uitbetalingen hoger of eerder uitbetaald kunnen worden? Ik ben geen cijferbeest. Dat moet iemand anders maar uitrekenen.

Het is materie waar ik mij ietsjes meer in hebt verdiept omdat de tijd van AOW steeds dichterbij komt. Best wel spannend. En gecompliceerd. En daar zit ik dus niet op te wachten. Een onbezorgde toekomst wat betreft mijn inkomsten na mijn 65ste- dat zou nou fijn zijn.


donderdag 27 oktober 2016

Werken met computers en het leven: deel II- de bruggen

Wat een dag gisteren zeg. Wat een dag. Alsof door het onderwerp van mijn blog mij eventjes wilde achtervolgen.

Recht hebben op...en problemen met ICT. Dwz de computer.

Nu was het niet mijn computer maar die van Rijkswaterstaat en een brug! En het recht hebben op- veilig zijn op de weg! Ja een van de 'eisen' of rechten die wij mogen verlangen van een instantie die daar de verantwoordelijkheid voor draagt. Waar belastinggeld naartoe wordt gesluisd om wegen en bruggen veilig en in bruikbare staat te houden.

Dat lukt momenteel niet zo erg goed.

En dat kan gebeuren... onderhoud en aanpassingen zijn nodig en dat snap ik, en iedereen wel denk ik. Maar de problemen die zich nu steeds vaker doen voorkomen zorgen voor wat onrust, onvrede en een onveilig gevoel.

Kijk, hogere lonen en minder uren eisen - dat is onwerkelijk. Er worden zoveel 'eisen' gesteld mbt waar men denkt 'recht' op te hebben dat het een beetje uit de hand loopt. De maatschappij klinkt als een verwend kind, "ik wil ik wil ik wil". Wat wel een geven mag zijn is veiligheid die gewaarborgd hoort te zijn door de overheidsinstanties in kwestie.

De bruggen in de regio Zuid Holland staan momenteel in de schijnwerpers. Niet vanwege hun mooie vormgeving maar door hun gebreken. Dit heeft als gevolg dat andere bruggen op de nu ingenomen omleidingen, ook meer onder druk komen te staan. En dat is logisch. Want als er nu wordt gezegd, " die bruggen zijn al ... jaren oud en niet berekend op zoveel zwaar verkeer" dan moet het toch niet verrassend zijn dat die druk nu op andere bruggen komen te staan waar ook geen rekening mee is gehouden met de aantallen, het gewicht en frequentie waarop de brug hieraan wordt blootgesteld.

De Merwedebrug in Gorinchem op de A27 is er een van. Kuren die verholpen moeten worden en andere oplossingen op lange termijn. Ook op de N3 in Dordrecht is het kommer en kwel. De Papendrechtse brug en de brug over 'tWantij verkeren al een tijdje in zwaar weer. Slagbomen die niet meer omhoog willen, een brug die 'open' staat, soms zelfs onnodig vanwege gebrek aan bootverkeer, en tegenwoordig steeds vaker ongelooflijk lang, vanwege die gebreken. Verkeer die stil komt te staan- sommigen met ronkende motoren - zeer slecht voor het milieu. En om het maar niet over het publiek te hebben die op weg zijn naar- ik noem maar wat - begrafenis, werk, vergadering, overleg, kinderen ophalen, doktor's afspraak, om maar een kleine greep in de mogelijkheden te doen.

Gisteren stonden wij dus meer dan 1 uur vast- op de N3 richting Papendrecht. Wij en 100den anderen die op weg waren- ergens naartoe. Weer. De vorige keer stonden wij richting Dordrecht en kwamen wij uit Papendrecht. Ook weer meer dan een uur. Elke keer is het een 'storing' van technische aard.

Tijd voor de brugwachter een herintrede te doen. Haal de techniek er even af. Zoek het uit en zet er iemand op die de brug kan bedienen. Zet in ieder geval een technisch iemand op deze plekken des onheils. Het mag wat kosten maar verkeer meer dan een uur stil laten staan kost ook wat.

Weggebruikers en omwonenden hebben recht op veiligheid - en daar hoort een werkend systeem bij. Niet in 2021, niet op 'lange termijn' niet een opgelapt 'tussendoortje' maar een zorgvuldig, weloverwogen oplossing. Rijkswaterstaat, politiek, publiek... doe hier wat mee!

Krant artikelen
http://dordtcentraal.nl/actueel/weer-storing-papendrechtse-brug/

http://www.rijnmond.nl/nieuws/139477/Storing-Papendrechtse-brug-na-uur-verholpen

http://www.ad.nl/dossier-dordrecht/papendrechtse-brug-verroest~a79b75e4/

https://www.vid.nl/Nieuws/article/VID.2016.257.03

woensdag 26 oktober 2016

Werken met computers en het leven

Hehe, wat een onstuimige periode heb ik achter de rug wat ICT betreft. En zo merk ik wel hoe deze frustrerende frustraties een effect hebben op mij als persoon.

Ik ben dan afhankelijk van anderen. Ik moet mij overgeven aan de beperkingen en de tekortkomingen van mijn (on)kunde. En dat valt niet mee.

Mijn iMac toonde kuren, mijn laptop ook - en mijn iPad is van 2011 dus verouderd en niet 'zwaar' genoeg om alle veranderingen en aanpassingen aan te kunnen. Trouwens mijn iMac is even oud als de iPad dus ik snap wel, dat dit apparaat in een periode gemaakt is waar nu al zoveel aan 'verbeterd' is ( ik noem het verbeteringen maar die aanpassingen zijn soms toch erger dan de kwaal) dat het een klus is om dit allemaal technisch te kunnen verwerken.


Ik heb twee muizen op non-actief staan. Geen batterijtje die ze weer aan de praat krijgen en ik werk met tegenzin met een pad. Dat veroorzaakt ook de nodige 'grrrr' momenten.

Want, zoals velen wel zullen herkennen - de computer MOET HET GEWOON DOEN! Ja toch? Want hoe verder zonder? Rekeningen staan 'online'. Betaling worden online gedaan, informatie is te vinden online. Gemeenten proberen zonder stadskaarten te doen- minder kosten en 'iedereen heeft toch een telefoon op zak'. Parkeren met mobiel betalen, foto's druk je niet meer af maar sla je op. Kookboeken hoeft niet- want je kunt recepten online vinden- minder boeken op de plank. Afspraken, overleg, contact met familie ver weg- kan allemaal 'online'. Ja, dan moet het wel goed werken. Wij gebruikers hebben 'recht' op goede verbindingen, werkende sites en een goed werkende computer systeem. Ja toch?

Nou, net als alles in het leven- recht hebben op... is toch anders. Dat er een service is, dat kan ik me nog indenken. En als je gebruik van iets wil maken- verwacht men ook een soepel en ongehinderd verloop. Maar dat is niet altijd voor de hand liggend. En zo is het leven ook.

Niet alles in het leven loopt zoals wij het van het leven verwachten. Zo stellen mensen ons wel eens teleur. Zo werkt een systeem niet zoals wij van het systeem verwachten. Zo loopt wel eens een goed plan helemaal mis. En dan komen de frustraties, soms het het schelden op een systeem. Het EISEN van 'het recht hebben op'. De bloeddruk loopt op, de ergernissen stapelen zich op en een goede nachtrust is ver te zoeken.

Het hebben van een 'recht' lijkt standaard voor deze tijd. In ieder geval hier in Nederland. Want ik hoor niets anders. Ik ervaar veel opmerkingen en 'verwachtingen' niet echt als positief. Men klinkt ontevreden, hebzuchtig en verwend. Nederlanders hebben het echt GOED mensen, echt waar. Dat betekend niet dat alles perfect loopt. Maar de zogenoemde 'recht hebben op' schiet echt een beetje door. Dat is MIJN ervaring. Mijn gedachten en mijn visie op het leven zoals ik het om mij heen zie.

Ik kom hier nog op terug- anders wordt het zo'n lange zit. Geniet van je moment, je dag en het aangepaste programma als iets anders loop dan verwacht.

Tot later!