woensdag 21 september 2016

Vergroot hun wereld en hun kansen

De week van de collecte voor het Fonds Verstandelijk Gehandicapten komt er al snel aan- elk jaar in de laatste week van september. Geloof me, het werk dat erin wordt gestopt door het personeel en de vrijwilligers om dit evenement elk jaar weer op te zetten, is zwaar, tijdrovend, geeft goeddoening maar ook veel kopzorgen.

En die kopzorgen, dat is nou juist het jammere van het verhaal. Waar lopen de mensen tegen aan? Door de moeilijkheid om voldoende vrijwilligers te vinden die tijd vrij kunnen maken om te helpen geld op te halen. Dan heb ik het niet alleen over collectanten, maar ook mensen die die collectanten kunnen steunen.

Vrijwillig is niet vrijblijvend. Ook een struikelblok in elke organisatie. Want de gedachten - ach ik doe het toch voor niks, in mijn vrije tijd of 'zonder verplichting' wil ik even benadrukken dat vrijwillig niet vrijblijvend is.

Want er zijn mensen die op jou rekenen. Jij hebt een belofte gemaakt - je zou je handen uit de mouw steken - voor iets of iemand. En dat brengt een verantwoordelijkheid met zich mee.

Maar laat ik vooral nu benadrukken en in het zonnetje te zetten- diegene die WEL meedoen, meelopen, mee organiseren, mee denken. Hoe geweldig is dat, dat er op jullie gerekend kan worden. Dat jij je belofte na komt ook al komt het misschien dit jaar niet zo goed uit. Of misschien is dit jou eerste keer dat je meeloopt, organiseert of iets regelt.

Je bent een kanjer en diegene die hier het meest van profiteren zijn de mensen waarvoor je het doet. En ik, ik ben trots op jullie. Het moet soms best wel ontmoedigend zijn als je geen reactie krijgt op het aanbellen, dat mensen niks te geven hebben of willen geven. Maar toch doorzetten en denken aan 'waarvoor' je loopt, collecteert en een bijdrage levert. Chapeau.

Gisteravond belde ook iemand aan- voor de Nierstichting. Gelukkig had ik kleingeld in huis- en dan bedoel ik niet munten van weinig waarden maar dat ik echt iets had in mijn portemonnee anders dan alleen een pinpas. Want dat gebeurt ook veel en bij mij geregeld. Ik betaal veel met mijn pasje en heb dan zo goed als geen 'vouwgeld' in mijn portemonnee. Lastig voor collectanten.

Nu heb ik een potje staan waar zo af en toe wat wisselgeld in wordt gedaan - om altijd wat in huis te hebben.

Maandag, dan komen de collectanten aan de deur op veel locaties. Maar woont u in een gemeente waar (nog) geen collecte georganiseerd is - dat kan he, want er zijn nog veel meer plekken waar een organisatie opgezet zou kunnen worden - dan kan er gewoon een bedrag gestort worden op de rekening van het fonds.

Bij voorbaat wil ik allen feliciteren door mee te doen en bedanken voor uw gulle gift.

Voor meer informatie: Klik hier

woensdag 14 september 2016

Het kan nog even...!

Wat kunnen wij toch heerlijk genieten van het zonnetje he? Nou zeg maar gerust ZON!

Duurde even en de regen moest nog na druppelen maar toen werd het toch echt ZOMER in ons landje.

Vandaag stond er een vraag op de EO Facebook pagina: Waar ben je blij mee vandaag? Of iets in die trant in elk geval.

Er stonden vele mooie getuigenissen en lange verhalen. Eigenlijk had ik een reeks 'zon' woorden verwacht. Ik kwam het weinig tegen. En hoewel ik meer een herfst-winter-voorjaar mens ben moet ik bekennen dat ik toch de zon nu even dankbaar ben dat het zo lang is blijven schijnen deze zomer. Niet (alleen) voor mezelf, maar voor al die werkende mensen, kinderen, en vakantiegangers die zo heftig snakten naar zonneschijn. Naar licht, in deze wat sombere wereld van de afgelopen maanden. Er hing en zware donkere wolk over ons ( en andere landen) land - met al die negatieve, trieste berichten en gebeurtenissen.

De zon geeft moed, energie, warmte en blije gezichten. Ja het kan wel een tandje minder wat temperaturen betreft maar over het algemeen zijn wij Nederlanders nu toch wel stukken blijer dat wij wat meer vitaminen op hebben kunnen zuigen en dagen lang s'avond langer buiten hebben kunnen zitten. De vrijheid en vrolijkheid van de zomer zal ons in de donkere maanden bijstaan. Daar ben ik zeker van.

Elke dag is er een - en deze pakt niemand ons meer af - morgen zien we wel weer verder.

Ik ga  nog even genieten- op balkon en MET ventilator ( anders is het niet uit te houden).

De herfst zal zich wel aankondigen - tot dan doe ik net alsof het nog hartje zomer is.



dinsdag 6 september 2016

Dit wilde ik even delen

De naam van deze blog is: Dit wilde ik even delen.

Hier schrijf ik op mijn gedachten over diverse onderwerpen, gebeurtenissen en voor mij opmerkelijke of gangbare zaken waar ik 'iets' over denk, weet of wil delen.

Ik probeer niet te 'lang draderig' over te komen- maar soms boeit een onderwerp mij zo dat ik eventjes doordraaf.

Gisteravond keek ik naar buiten en zag ik iets wat ik nu met jullie 'even wil delen'. Kort en bondig, zeg maar!

Elke dag als de zon ondergaat in Nederland- stuur ik een liefdeswens mee naar mijn kinderen en kleinkinderen Down-Under.

"Geniet ervan en dat jullie dag vol vreugde en liefde mag zijn."




...en dan bij de laatste blik zeg ik - tot morgen!


En ja hoor, de volgende dag sturen ze het gewoon weer terug 
zodat de zon ook in mijn leven mag schijnen.

zondag 4 september 2016

Dagelijkse routines

September- ja nu al!

De maand waarin 'wij' langzamerhand afscheid nemen van de zomer. En ik zeg langzamerhand- want in deze maand kunnen er nog veel zomerse dagen voorkomen. Oktober is ook geen slechte maand wat weer betreft. Het is wel aanpassen. Soms weer dat vestje uit de kast erbij halen en zo af en toe toch weer naar die spijker broek grijpen.  Het licht gaat vroeger aan en het is wat donker bij het opstaan. Dat geeft weer een drang om nog wat langer te blijven liggen. Ja toch?

De deuren van scholen zijn weer open gegooid na de 6 weken vakantie, kantoren en bedrijven functioneren over het algemeen weer met volle man/vrouwkracht. De grijze golf maakt van de gelegenheid gebruik om 'nog even' te genieten van die stilgevallen campings en wat minder drukke wegen. Het lijkt erop dat de herfst ook al staat te drammen om te beginnen. Uit mijn raam zie ik al een verkleuring van bladeren aan de bomen.

Voor velen zijn dit tekens dat de 'donkere maanden' eraan komen. Veel binnen, korte dagen, minder licht en ook minder vreugde in hun harten. Ik weet niet hoe dat voelt. Ik begrijp dat het iets ontastbaar is- wat binnenkruipt en vastkleeft tot de dagen lengen en het frisse groen zich weer aan de bomen doet groeien.

Mijn ervaring is juist andersom. Ik ben van de herfst, winter en voorjaar. De zomer is 'leuk' maar die andere 3 seizoenen zijn GEWELDIG in mijn beleving. Er gebeurt zoveel. Ook op gebied van feestelijkheden. De warmte, de samenhorigheid, de gezonde spanningen rondom Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw en dan - eindigen met Pasen- wanneer de cirkel weer rond is. Knus op de bank met een plaid en goed boek, warme chocomelk, de geur van oliebollen en glühwein. Allemaal 'geniet' momenten die een glimlach op mijn gezicht geven. Alleen de gedachten al.

Salades zijn heerlijk - toch heb ik zo af en toe weer zin in 'gewoon', een warme maaltijd zonder dat er een kommetje sla naast staat. Rijk gevulde tomatensoep, de roerbak groentes die nu in overvloed aanwezig zijn. Ja en dan, de vraag van mijn echtgenoot die graag weer 'hachee, rode kool en stoofpotje' wil eten.

Ik ga mijn 'gewone' werkzaamheden ook weer oppakken. Mijn weken waren ook erg wisselvallig en vaak onderbroken door onverwachte leuke verrassingen. Routine- daar ga ik mij weer in verdiepen. En als het goed is, komt dan het schrijven ook weer wat vaker voor.






dinsdag 16 augustus 2016

Ik ben zo flexible als wat!

Flexibiliteit. Als ik dat woord hoor denk ik aan een soort slangenmens die zich in allerlei bochten wringt. Voor mij hoort dat beeld bij dat woord.

En als ik aan 'moeder zijn' denk, ik ben moeder, dan komt dat 'slangenmens' best wel vaak voor in mijn verbeelding. Want als moeder/ouder is het constant flexibel zijn om alles in het gezin draaien en soepel te houden. En daarbij, jezelf niet gek te maken.

Vandaag voor het eerst sinds jaren heb ik mijn eigen muesli gemaakt. Vorige week heb ik brood gebakken. Klinkt niet erg merkwaardig en ik weet dat dit in 1000den huishoudens dagelijks gebeurt. Zelf heb ik het in lange tijd niet gedaan. En waarom niet, dat weet ik ook niet.

Als jonge moeder wilden ik dat mijn kinderen gezond en gevarieerd aten. Dat is gelukt ( toevallig van mijn schoondochter gehoord dat ze het zo fijn vind dat mijn zoon - haar echtgenoot alles lust). Mijn 3 kinderen zijn bekwaam in de keuken, de twee jongens zowel als mijn dochter.

Ik bakte brood, maakten muesli, wekte groente, fruit, augurken en uitjes. Maakten jam en pickle, en ook veel sauzen. Daarbij runde ik het huishouden werkten ik en woonden een opleiding bij. Alles kon. In het weekend tuinieren, gras maaien en bakken. Daarnaast had ik nog een sociaal leven en mijn ouders kwamen regelmatig over de vloer zowel als ik bij hun. Kinderen mochten vriendjes mee naar huis brengen en extra monden aan tafel was een veel en vaak voorkomend gebeuren.

Tegenwoordig heb ik het al gehad als ik alle ramen hebt gezeemd en de was op hebt gehangen. Dan nog avond eten koken en ik voel me een hele held. Tussendoor koffie drinken en naar de lokale supermarkt lopen. De was vouwen die dag kan nog net en als het strijkstapeltje te hoog is, dan morgen maar. Wat ik wel de hele dag vol kan houden en dan nog met tegenzin loslaat- is de keuken in en leuke dingen creëren. Ik hou van koken en bakken en probeer zowel mijn eigen recepten te verzinnen maar ook nieuwe recepten uit te proberen. Dan is niets te veel.

Ik lees wel eens die verhalen van ouders die in een wat latere stadium hun kinderen krijgen- en krijg het er zelf Spaans benauwd van. Niet dat ik er een oordeel over hebt- integendeel. Alleen zou ik niet weten waar ik die daarbij behorende energie vandaan zou moeten halen. Alles wat ik nu doe, kan ik in een eigen tempo en volgorde doen. Ik heb geen stok achter de deur wat betreft schema's van ophalen, wegbrengen, mee rijden, op tijd zijn - behalve voor de afspraken die ik zelf maak. Heerlijk.

Ik ben geen 'slangenmens' meer in veel aspecten van het woord. Mijn lichaam heeft zich in genoeg bochten gewrongen, mijn noodzaak om snel en veel te doen is verminderd en ik geniet van wat op mijn pad komt. Soms te veel en dan kom ik in een gevoel van druk die niet meer bij mij past. Ik heb tijd nodig om bij te komen

Waar ik nog wel flexible in ben, dat is in planning dingen doen. Onverwachts bezoek, snel wat bakken. Uitnodiging voor uitje terwijl ik al 'binnenshuis' plannen had- lekker weg! Vanavond met 4 aan tafel- ook goed. Makkelijke maaltijd, heerlijk. Wat meer ingewikkeld- super uitdagend.

Ik was een jonge moeder (19 jaar oud) en ben nu blij dat ik ook een jonge oma ben. En wat ga ik daar 'flexible' mee om.

maandag 1 augustus 2016

Knap, of niet?

Maandagochtend. Terwijl veel zaken in Nederland dicht zijn (wat ik in deze tijd niet meer snap) kon ik toch 'gewoon' naar de kapper. Deze zaak is WEL open op maandagochtend.

- Ja, dan toch er maar eventjes tussen door. Maandagochtend sluiting! Dit fenomeen lijkt gewoon iets uit de 'gouden eeuw' en wil maar niet verdwijnen. Ik heb het niet gegoogeld maar ik denk dat Nederland het enige land is waar dit nog voorkomt- maar ik laat me informeren als dat niet zo is. Het is toch ECHT niet meer van deze tijd. Doe gewoon - maandag t/m zaterdag en een avond laat. Meer hebben mensen toch niet uit te geven en dan is er ook helderheid voor niet alleen het personeel maar ook het winkelend publiek. Ik weet bv dat Gorinchem wel open is op maandag - want dan is er markt. Voorheen was dan de dinsdagochtend daar de 'maandag'. Of dat voor alle winkels nog zo is - daar ben ik niet op de hoogte van. Woon er niet meer. Enfin, mijn mening en verder hoeft niemand het te delen. Het lijkt mij dat onze winkeluren door het hele land - rommelig zijn ingedeeld.

OK, maandagochtend en ik zit bij de kapper. Zo'n heerlijke zaak waar je geen afspraak hoef te maken maar gewoon gaat zitten en op je beurt moet wachten. Om 8:45 bij de deur gaan staan. Ik was klant nummer 3. Dat betekend - de eerste twee klanten worden direct geholpen om 9uur en ik ben daarna aan de beurt. Een was en knip beurt duurt ong 30-40 minuten dus je weet dat je eventjes moet wachten- zo wat! Lekker rustig wat lezen, koffie drinken en tijd voor jezelf.

Toeval ( geloof ik niet in) zou het hebben dat ik door een kapster geholpen wordt die al een aantal keren mijn coupe heeft geknipt. Makkelijk en gezellig. Weinig uit te leggen.

We raken aan de praat - zoals je doet in zo'n kappersstoel. Het gesprek kan overal over gaan. Eigenlijk een beetje anoniem - je 'kent' elkaar nauwelijks en toch heb je een soort vertrouwensband. Deze jonge kapster heeft een geweldig geheugen. Het was 11 weken geleden dat ik er zat, nee dat wist ze niet dat hebben we uitgerekend, maar wat ze wel nog wist was dat mijn vriendin uit Nieuw Zeeland zou komen en ze vroeg hoe het weer in Schotland was geweest. Gaaf toch?

Enfin, we kwamen op het onderwerp " de boze wereld'. Eigenlijk niet vanwege het nieuws maar over het fenomeen Down Under en het feit dat ook al weten wij dat de wereld rond is, blijft het een bizar gedachten als je bij het strand richting de horizon kijkt. Het lijkt nog steeds dat je zo van die 'rand' af kan vallen. Van het een kwam het ander.

Deze stoere, knappe jonge vrouw had dit te zeggen over het 'kwade' wat heerst globaal gezien.

" Vroeger was het vast ook zo gewelddadig. Social Media is zowel goed als minder goed voor ons. De media maakt het soms misschien meer dan wat het is. Ik vind het zielig en ook heel erg voor mensen die in de gevaren zone wonen en leed moeten ondergaan. Ik ga mij er niet in verdiepen - totdat, en of het zelfs, hier in mijn eigen land gebeurt. Ik stop mijn hoofd niet in het zand- ik weet wat speelt maar wil genieten van wat ik heb - en niet zorgen maken wat er misschien zal komen. Dan is er geen plezier meer".

Wat had ik een bewondering voor haar om dit zelfs te kunnen. Ik had net een bericht op Twitter gelezen over de toestanden op Schiphol. Ik ga mijn Twitter account verwijderen. Alvast een stapje naar 'vrijheid' en wat rust. Ik wil mijn ochtend routine/ ritueel ook aanpassen- dat zal wat lastiger worden hoewel het niet onmogelijk zal zijn. De krant laat ik in de brievenbus voor mijn echtgenoot. Die mag het dan zelf halen. Misschien dat ik zo van mijn leesmoment af kan kicken.

Mijn haar ziet er weer netjes uit- en in mijn hoofd is er ook een verandering gaande.





dinsdag 12 juli 2016

Tevredenheid - hoe gaat het ermee?

Bij het lezen op een blog van een andere blogsterTracy, heb ik haar idee overgenomen en een woord gekozen waar ik dit jaar in mijn doen en laten meer op zou gaan letten.

( hier de link voor het geval dat je deze post gemist hebt of opnieuw wil lezen)

Ik moest zelf ook weer eventjes mijn oude blog nalezen - wat had ik ook al weer over geschreven?

Dat ik minder wilde mopperen over de gewonen dagelijkse dingen.

Dat ik minder afgeleid wilde zijn en taken afmaakten ipv uitstelden

Dat ik tevreden mocht zijn met de taken die ik had geklaard- dat gewoon GOED best wel GOED was.

Dus, hoe staat het ermee?

het weer doet wat het wil
(luister maar) 
Ik weet dat het weer voor veel teleurgestelde blikken zorgt bij velen. Daar heb ik minder moeite mee. De dag brengt wat het brengt en daarmee moet ik het doen. Dat valt best wel mee en brengt soms de leukste 'aanpassingen' met zich mee.

Is er meer 'doorzettingsvermogen? Nou dat kan beter maar er wordt aan gewerkt - nog niet helemaal tevreden - toch ook wel het een en ander moeten loslaten. Soms is overmacht de boosdoener en moet ik mezelf wat minder streng 'afstraffen'. De 'andere' zaken zijn niet altijd minder belangrijk. Zelfs die gedachten is een overwinning.

Mopperen - volgens mij kan dat nog minder. Als iets even tegen zit val ik nog wel terug in de 'gemopper mode' zo van ' tjonge jonge moet dat nou- hoe irritant is DAT. Dit komt meer voor in de auto. Het schijnt dat ik automobilisten toch wel zwaar bekritiseer door hun vertoond gedrag. Heb nu voorgenomen daar wat minder over te uiten en ergeren. Als ze mij maar niet in gevaar brengen ga ik proberen er minder op te letten. Misschien als ik niet zo snel in de woorden schiet dat ook mijn gedachten dan minder snel negatief worden.

Verder- ja, ik ben best wel tevreden over 2016 wat mijn persoonlijke situatie betreft. Kan altijd beter.

Vraag mij maar niet hoe ik over de wereld in het algemeen denk - want daar ben ik nog niet uit. 

TEVREDEN in ieder geval niet

( mijn gedachten hierover in mijn Engelse blog)

Het is eigenlijk wel een goede oefening om wat vaker stil te staan bij hoe ik/wij in het leven staan. Waar loop ik/ lopen wij spaak? 
Wat kan beter of anders?

Ik ben benieuwd hoe TEVREDEN ik zal zijn aan het eind van het jaar?

Ik ben er mee bezig - en houd die gedachten even vast.

TEVREDEN ? - tot nu toe redelijk.

dinsdag 5 juli 2016

Jubel de jubel- het is gelukt

Ja, wat ben ik trots en blij. Zo gek dat ik als 60-plusser over zoiets zo blij kan worden.

Er is meer aan het licht gekomen over mijn gewicht en gezondheid euvel.

Ik slaap VEEL TE WEINIG.

Dit zal ook bijdragen aan mijn overgewicht - en die is - ik durf het te zeggen - 10 kg te veel.
Ja, ik vind dat heel veel- vooral omdat ik het kwijt wil ( en moet van mezelf)

Dit avontuur begon vorige week terwijl ik 5 keer uit zou eten de komende periode. Ook zat daar een weekendje weg bij met vrienden. Iets wat we jaarlijks doen- vrijdag tot zondagavond- na het eten natuurlijk. Maandagochtend verjaardag bezoek om het nog eventjes spannender te maken.

Mijn gevoel zei-' oh meid, daar ga je weer'! Maar mijn hoofd zei ' dit moet je goed aanpakken.' En dat heb ik gedaan.

Op de weegschaal de dag van vertrek ( en na twee dineetjes). Geregistreerd en vastbesloten om in ieder geval niet aan te komen. Dat betekende niet dat ik minder zou genieten. Maar meer opletten.

Het door ons gekozen hotel serveerde prachtig en smaakvolle 3-gangen menus. De ontbijtzaal was een 'food heaven'. De terrasjes gezellig en de snacks bij het middag wijntje super heerlijk. In mijn achterhoofd was de belofte aan mezelf. Aan alles heb ik gedoseerd meegedaan.

Uiteraard op zo'n weekend blijf je niet de hele dag zitten. Wij trekken erop uit en wandelen ook veel. Je beweegt anders dan thuis. Vanwege een wisselvallige zaterdag - zat een fietstocht er niet in - maar wel een stadswandeling en aan het eind van de dag maar liefst 11784 stappen gezet. Zondag wat minder. Wel veel gelopen en gedaan.

Maandagochtend, het moment van de waarheid. Ik had mijn doel bereikt. NIETS aangekomen en zelfs een ietsje pietsje eraf.

Zie, het kan dus wel. Ik heb twee nachten heerlijk geslapen - een nacht zelfs de 8 uur magisch bereikt. Ook afgelopen nacht zelfs 9 uur geslapen. Daar ga ik ook aan werken.

Het is nog maar vroeg in het programma- de spaarpot is weer gevuld met mijn wekelijkse bijdrage. Met goede moed en daadkracht ga ik ervoor. Ik geloof dat ik het kan. En die wetenschap ontbrak nogal in het verleden.

dinsdag 28 juni 2016

Wij willen ons levensstijl verbeteren!

" Ik ben mijn taille kwijt. Kan een paar rokken niet meer dicht krijgen - toch ben ik niet aangekomen. Het lijkt wel of ik een heel ander lijf hebt gekregen. Nou ja vorm dan." We zaten aan de koffie- met plakje ontbijtkoek erbij. Een ochtend ritueel- Ontbijtkoek bij de koffie. Heerlijk.

" Het is ook niet alleen mijn lijf," zegt ze, " maar ik slaap ook zo slecht. Krijg niet meer dan 4-5 uur slaap, daarna is het zucht, dommel, zucht, dommel en dan maar eruit. Het is wel leuk om die verschillende vogels te horen voordat het dagelijks verkeer de luchtruim verstoord met geluiden. Maar ja, elke ochtend? Elk voordeel heeft zijn nadeel zal ik maar zeggen."

Dit is een gesprek die ik een paar maanden geleden ook al hebt gevoerd met een andere vriendin. Ik begon mezelf er steeds meer en meer in te herkennen. Vooral dat slapen- of weinig dan. Ik probeer weer op die aanbevolen aantal uren (8) te komen. Een hele enkele keer is het mij gelukt- maar dat is echt uitzonderlijk. Het wakker zijn en naar de vogels luisteren doe ik ook - te vaak voor mijn gevoel. Mijn taille is er nog alleen wat daarboven zit aan zwembanden - tja, dat heb ik wel aan mezelf te danken.

Ik wil weer een meer voor mijn lichaam gaan zorgen- want dat ben ik een beetje gaan verwaarlozen. Er kan makkelijk 10 kg af. Nu ja makkelijk - ik bedoel eigenlijk dat ik er wel 10 kan missen- maar dat makkelijk, ho maar! Het betekend dat ik/wij ons levensstijl aan zullen moeten passen. Vooral de denkwijze.

Alleen is ook maar alleen. Op een of andere manier heb ik toch mensen nodig om mij te steunen een aanmoedigen- en zelf vind ik het ook prettig om iemand bij te staan. Ik verkeer in een leeftijdsgroep waar wij vrouwen veel veranderingen ondervinden - inclusief de vorm van ons lijf. Het voelt alsof het een eigen leven aan het leiden is.

Afgelopen week hebben wij (3) vrouwen een eigen groepje gestart. Een weeg moment- een doel en een dagboek. Elke dag iets schrijven- of elke dag alles schrijven- waar je kracht uit haalt, is de bedoeling. Misschien helpt het als je alles opschrijft wat je eet- en wordt het zo duidelijk waar je knel punten zitten. Dan komt erbij dat bewegen erg belangrijk is. Nee, niet dat je thuis al trappen loopt- want daar is je lichaam aan gewend. Maar de fiets nemen ipv de auto, meer buk en rek bewegingen. Parkeer de auto verder weg van de ingang van het winkelcentrum bv. Beetje extra lopen kan geen kwaad.

Het is geen zwaar programma - we gaan onszelf niet gek maken- een koekje, chocolaatje of wijntje mag best. Doe de volgende dag dan even wat extras om er weer van af te komen.

We hebben alle 3 ook een spaarpotje in gebruik genomen. Wekelijks een bijdrage van €2,00. Met misschien een shop dag in 12 maanden voor een nieuwe broek, jurk of bloes. Of een make over. Iets waar wij naar uit kunnen kijken als 'beloning' dat wij goed bezig zijn en voor ons lichaam willen zorgen.

Ons doel - om niet gek te doen. Het is geen wedstrijd en als we maar 1 kilo per maand 'minderen' vinden wij het al goed. Het is er geleidelijk aan bijgekomen - dus kan het er ook geleidelijk aan weer af.

Ik heb 28 juni 2017 al in mijn agenda gezet - om hierop terug te komen. Ik ben erg benieuwd.



donderdag 23 juni 2016

Schrijven wanneer het uitkomt

Op mijn 59ste verjaardag besloot ik te gaan bloggen. Ik zou elke dag iets plaatsen - zodat ik mijn 60ste jaar vast zou leggen en op terug kijken. Nou, was dat haalbaar- nee hoor. ECHT niet.

En niet omdat ik niets had te vermelden zo af en toe - want elke dag heeft wel iets moois, bijzonders of waardevols om over te meimeren. Het lukte gewoon niet.

Nu heb ik inmiddels 5 Blogs- allemaal andere themas om zo mijn onderwerpen te scheiden- want niet iedereen is geïnteresseerd in koken, Oma verhalen, geloofs gedachten, wil engels lezen of wil alleen graag mijn 'algemene' blog lezen. Voor mij ook makkelijker eigenlijk. Zo kan ik mijn gedachten en schrijven 'ordenen' in mijn hoofd.

Stel je nou voor dat ik elke dag iets op al die blogs zou plaatsen- een volledige dagtaak denk ik wel. Dat zou niet erg zijn als het mijn werk was -  dat is het niet -  ik gedoseerd en gericht ' te werk' gaan wat schrijven betreft. Het duurt soms nl best wel een poos voordat ik wat 'op papier' heb en door de keuring komt, zeg maar!

Wij ( manlief, zwager en ik) zijn net 8 dagen weg geweest- en daarvoor had ik een vriendin op bezoek uit Nieuw Zeeland, drukke tijden. Ik probeer nu weer de draad op te pakken en de blogs bij te werken - want ideeën heb ik wel, Stof om te over te hebben ook.

Vanmiddag ga ik bakken - voor ong. 26 personen iets bij de koffie morgen- het is ons jaarlijks familiedag. En ik bak. Vind ik leuk om te doen. Maar ja, dat vergt ook tijd - zoals de was die ik gisteren gedraaid hebt na thuiskomst- en ga zo maar door.

Het leuke van Bloggen is - is dat ik het zelf in handen hebt. Ik kan en mag schrijven. Onderwerpen aankaarten, ervaringen delen, recepten uitdelen en meimeren over het leven. Heerlijk.

Zoals mijn agenda er nu uit ziet heb ik zondag pas weer de ruime mogelijkheid tot schrijven.

Mijn andere bezigheid met de computer is foto albums maken - en ik heb daar een pauze in gehad - die nu gelukkig voorbij is - want ik sta te popelen om mijn achterstallige klusjes af te maken. Mensen blij te maken- zoals mijn kleinkinderen en anderen die op een boek zitten te wachten. Wat hebben die een geduld gehad met mij zeg! Komt goed- werk in uitvoering.

Ik ga bakken- de ingrediënten staan klaar- nu ik nog. De zon schijnt- de regen is gevallen, de lucht kleurt blauw. Het gras ademt weer en de bladeren aan de bomen zijn glanzend schoon. Er varen wat bootjes heen en weer, het zomerse gevoel kriebelt en ik heb de hele dag al een glimlach op mijn gelaat. Het leven is GOED en lacht ons toe.

Geniet ook allemaal en tot de volgende keer.

#1. Schotland Het was lastig maar wel te doen. Leven met alleen wifi zo af en toe!

Ja daar ben ik weer. Acht dagen op stap met echtgenoot en zwager. Met z'n drietjes hebben wij heel wat kilometers afgereden in de Schotse Highlands - en Lowlands. Het was wel even slikken dat ik niet dagelijks de kans had om wat te schrijven- want tja, nawerken is toch anders dan 'hot off the press'. Toch is het prettig om terug te blikken- al is het maar even - om opnieuw de indrukken, belevingen en mooie momenten terug te halen naar het heden.

Mijn zwager is alleenstaand- en omdat hij en zijn broer (mijn echtgenoot dus) beste vrienden zijn, allebei van kastelen en fantasy achtige verhalen ( Lord of The Rings en Harry Potter) om maar wat de benoemen, houden zijn wij drietjes op een Schots avontuur geweest van 8 dagen.

Dit is de tweede keer dat wij deze reis ondernemen - dan wel nu met een andere bestemming wat plaats betreft. Auto mee, benodigdheden voor 'huisje' mee ( etenswaren enzo) en een cadeautje van huis mee voor een familielid die ons onderdak heeft aangeboden voor 3 nachten ( 2 heenweg, 1 terugweg). Wij hebben een cabin voor 3 nachten in een natuurgebied vlak bij Inverness... nou ja, voor dit land en de afstanden - vlak bij.

Boot in IJmuiden op en in met eigen auto, een voorspoedige overtocht- heerlijk weer. Bij aankomst even stoeien met het verkeer- was drukke ochtend spits. Eenmaal buiten Newcastle was het rustiger en lekker rijden. Wij nemen onze Tomtom wel mee- scheelt onnodige ommetjes maken. Zelf ben ik 30 jaar links rijden gewend dus dat leverde geen problemen op.

Bij ons laatst bezoek kwamen wij in tijdsnood om het kasteel in Alnwick ( Harry Potter) te bezoeken. Niet alleen voor de film hoor, maar ook de historische waarde was voor ons van belang.

Een kommetje soep ging er toen wel even in- lichaam aan het 'omzetten' naar UK tijden. NA ons bezoek door op landweggetjes en 'grotere' wegen richting Edinburgh waar wij opgewacht werden door familie.

Tassen uitgeladen- even bijkomen en een lekkere maaltijd- we waren helemaal klaar voor wat ons te wachten stond deze vakantie week.

Vertrek IJmuiden- Alnwick Castle en aankomst Edinburgh

Edinburgh bezoeken- The Elephant House Cafe
een bijzondere plek onverwachts bezocht.

De stad verder in lopend- bekende weggetjes en plekken bezocht
ook het Indiaas restaurant terug gevonden- De moeite waard.

#1. Schotland Het was lastig maar wel te doen. Leven met alleen wifi zo af en toe!

Ja daar ben ik weer. Acht dagen op stap met echtgenoot en zwager. Met z'n drietjes hebben wij heel wat kilometers afgereden in de Schotse Highlands - en Lowlands. Het was wel even slikken dat ik niet dagelijks de kans had om wat te schrijven- want tja, nawerken is toch anders dan 'hot off the press'. Toch is het prettig om terug te blikken- al is het maar even - om opnieuw de indrukken, belevingen en mooie momenten terug te halen naar het heden.

Mijn zwager is alleenstaand- en omdat hij en zijn broer (mijn echtgenoot dus) beste vrienden zijn, allebei van kastelen en fantasy achtige verhalen ( Lord of The Rings en Harry Potter) om maar wat de benoemen, houden zijn wij drietjes op een Schots avontuur geweest van 8 dagen.

Dit is de tweede keer dat wij deze reis ondernemen - dan wel nu met een andere bestemming wat plaats betreft. Auto mee, benodigdheden voor 'huisje' mee ( etenswaren enzo) en een cadeautje van huis mee voor een familielid die ons onderdak heeft aangeboden voor 3 nachten ( 2 heenweg, 1 terugweg). Wij hebben een cabin voor 3 nachten in een natuurgebied vlak bij Inverness... nou ja, voor dit land en de afstanden - vlak bij.

Boot in IJmuiden op en in met eigen auto, een voorspoedige overtocht- heerlijk weer. Bij aankomst even stoeien met het verkeer- was drukke ochtend spits. Eenmaal buiten Newcastle was het rustiger en lekker rijden. Wij nemen onze Tomtom wel mee- scheelt onnodige ommetjes maken. Zelf ben ik 30 jaar links rijden gewend dus dat leverde geen problemen op.

Bij ons laatst bezoek kwamen wij in tijdsnood om het kasteel in Alnwick ( Harry Potter) te bezoeken. Niet alleen voor de film hoor, maar ook de historische waarde was voor ons van belang.

Een kommetje soep ging er toen wel even in- lichaam aan het 'omzetten' naar UK tijden. NA ons bezoek door op landweggetjes en 'grotere' wegen richting Edinburgh waar wij opgewacht werden door familie.

Tassen uitgeladen- even bijkomen en een lekkere maaltijd- we waren helemaal klaar voor wat ons te wachten stond deze vakantie week.

Vertrek IJmuiden- Alnwick Castle en aankomst Edinburgh

Edinburgh bezoeken- The Elephant House Cafe
een bijzondere plek onverwachts bezocht.

De stad verder in lopend- bekende weggetjes en plekken bezocht
ook het Indiaas restaurant terug gevonden- De moeite waard.