vrijdag 23 februari 2018

Het is vrijdag vandaag- hier rust elders verdriet!

Vrijdagochtend 23 februari 2018. Buiten ijskoud. Het vriest dat het kraakt. Binnen, heerlijk warm en de kachel zorgt voor een aangenaam gevoel waar het heerlijk vertoeven is, naar buiten kijkend naar de zon en de witte daken rondom. Het weermannetje/vrouwtje zegt, " de wind zal erg koud aanvoelen. Het komt uit de Siberische hoek en zal de komende dagen voor veel lage temperaturen zorgen". Nou dat weten we dus alvast. Plannen maken de komende dagen die ervoor zorgen dat wij daar minst last van hebben.

Vanmiddag rond een uur of 3 ga ik naar het Bezoekerscentrum van Hollands Biesbosch in Dordrecht. Daar vindt een Beverzoektocht plaats. Ik ga mee als stagegids. Hoewel ik wel al gids in de vooraf genoemde Biesbosch, ga ik nu ook schoolgroepen begeleiden. Dan is het belangrijk dat ik mij op andere aspecten van gidsen concentreer. Mijn Cultuur Historisch verhaal moet meer een verhaal over sporen, plant eigenschappen en kinderverhalen worden. Kan ik wel hoor, maar er is veel wat ik zelf erbij leer van mijn collega schoolgidsen. Wat vandaag belangrijk is, is dat ik genoeg laagjes isolerende kleding aantrek. BBrrrr.....!

Verder vandaag, wat voorbereidingen voor maandag. Wij gaan een paar daagjes naar Zeeland. Zomaar, omdat het kan. Vrienden hebben ons uitgenodigd. Het zal ook daar Siberisch koud zijn, maar ik ben wel van plan om te wandelen en genieten van dit onverwachts tussendoortje. Heerlijk 2 dagen uitwaaien ( letterlijk) en alles los laten.

Het jaar is in volle gang. Januari vloog voorbij. Het is niet anders in februari. Wel veel gedaan. Misschien volle dagen dus geen tijd om te vervelen. Nog 40 dagen en dan komt mijn kleinzoon uit Australië 8 weken op bezoek. Hopelijk dan wel al wat warmere temperaturen.... het zal anders wel afzien zijn. Uit de Australische zomer naar de Nederlandse Siberië van nu.

Het zijn allemaal tuttebel dingetjes waar ik over schrijf. En dat doe ik vandaag in ieder geval bewust. Want de woede en onmacht die ik voel voor de studenten in America rijst bij mij de pan uit. Ik probeer op allerlei andere gedachten te blijven zodat ik mijn bloeddruk in de gaten hou. Wat een verschrikkelijke wereld waarin zij leven. Met een president die zijn "thoughts en prayers" stuurt. Laffe man toch. BAH! Kijk, het is niet gelukt. Toch weer boos. Ik treur van binnen. Ik stuur ook geen "denk aan jullie" omdat ik zoveel verdriet voel dat ik denk dat het ook niets gaat helpen. Zelfs het aansteken van een kaars voelt minder dan een druppel. Ik ben van de kaarsen en hoop gevende gedachten. Dit groot gevaar overtreft alles. Wat een vreselijke toestanden. Een gun lobby, die de zwakke president in de slappe was ( 30 miljoen dollar maar liefst) houd en geen stappen onderneemt om deze gekkigheid te ontkrachten.
Mijn held is vandaag toch Emma Gonzalez. 

Wat een krachtig persoon. Laat haar de woordvoerder zijn van duizenden. Geef haar de kracht om verder te knokken voor een vredevol en vooral veilig bestaan. Oh Heer sta hun bij! Voor haar en haar lotgenoten is de kaars wel wat waard!

zondag 18 februari 2018

Even dit: Met alle respect

Respect voor elkaar!
Het kwam op mijn scherm van Facebook. Een post gedeeld door een nicht van mij. Door alle media aandacht en mijn persoonlijke verwarring trok dit artikel mijn aandacht.

Dit MOET even tussen alle 'gewone' berichten door.

Veel wat hier geschreven is kan ik mij in vinden. Vanuit een persoonlijk geloofsovertuiging, ik ben katholiek opgevoed en geloof onvoorwaardelijk in God, in de 3-eenheid en in het bestaan hierna op deze aarde. De ziel, het hiernamaals en hoe 'het' eruitziet is een mysterie en zal zo blijven totdat ik het persoonlijk mee zal maken.

Een van de vele aspecten die mij raakten was de vraag van de schrijfster, " waarom zijn wij zo bang om te sterven?" Ik vraag mij dan ook af, waarom gebruiken wij zoveel energie in het verijdelen van het onvermijdelijke?  Is het niet het enige in het leven waar wij zekerheid in hebben?

Los van alle emotionele reacties vind ik deze breed uitgemeten en inhoudelijk opengelegde blog nog de meest oprecht. Ook de reacties erop zijn verhelderend. Niet iedereen is het met de schrijfster eens, en dat hoeft ook niet. Zo mogen wij gelukkig allemaal voor onszelf bepalen waar wij voor kiezen.

Vanaf het begin van de discussie heb ik mij verzet tegen de wetgeving die voorgesteld werd. Niet omdat ik mensen het leven niet gun, maar omdat ik dit weer zo'n opgelegde regel is waar Nederland zo bekend om staat. Eigenlijk beroemd om is kan je wel zeggen.

Ik had mij, jaren geleden, opgegeven als donor. Niet uit medeleven van de medemens, maar uit schuldgevoel. Ach, doe het nou, je 'hoort' mensen te helpen. Na een periode begon ik me toch zeer ongemakkelijk bij te voelen. Dierbaren waren overleden. Ik stond bij hun bed. Ik had de ruimte en tijd om afscheid te nemen. Nog even te blijven zitten. Ze waren overleden. Geen hartslag, niet meer ademen. Niets. Niet hersendood, maar echt 'weg uit de wereld die wij kennen'. Nog een aai over de bol, nog een kus op de wang. Dit was NIET mogelijk geweest als die betreffende personen donoren waren geweest.

Diep in mijn hart ben ik overtuigd dat NEE, ik wil geen donor zijn, toch mijn beslissing is geworden. Ik zie al online allemaal reacties van 'mensen raken in paniek, geen reden voor'. En, "het zal je kind maar zijn aan de dialyse". Dat, is wat ik bedoel met schuldgevoel. Emotionele chantage. Je bent dankbaar dat jij een gezond kind hebt, maar je MOET ervoor zorgen dat het kind van een ander ook gezond blijft?? Bloed doneren heb ik jaren gedaan. Voelde alsof ik iemand erbij hielp beter te worden. Een niertransplantatie - dus doneren bij het in leven zijn, wel anders denk ik dan organen verwijderen net voor het laatste hartslag geslagen heeft. Ook daar zet ik mijn vraagtekens bij. Omdat ik die keus nooit hebt moeten maken.

Enfin, hier het artikel. Lees het en denk het het jouwe over. Ieder zijn keus. Nee, ik ben geen harteloos mens. Maar wel een met eigen gedachten en wensen. Ik zou dus ook geen orgaan willen ontvangen....! Dan hoor ik de stemmen al opgaan met, "wacht maar totdat...."!

zaterdag 17 februari 2018

Met volle teugen genieten


Na mijn vorig stukje over een soort van 'Identiteitscrisis' moet ik benadrukken dat ik niet in de put zit of in een donker gat ben gevallen. In tegendeel. Mijn gedachten staan niet stil. Ze groeien, passen zich aan en gaan hun eigen weg. Net als ik.

Terwijl een weekje in Portugal heb ik mijn gedachten dus ook 'op papier' gezet alleen ik heb de blogs niet gepost. Dat heb ik bewaart tot thuis zijn. Nu dus.

En van het leven: Geniet ik zo goed mogelijk! Dit waren mijn 'vervolg' gedachten.

Het leven!


Je bent kind. De wereld ligt aan je voeten. Alles is mogelijk. Alles is zelfs zo groot dat je niet eens weet wat dat betekend. ALLES. Je doet wat er mogelijk is, of wordt aangedragen. Hebben je ouders al een voorgevormd idee welk pad zij willen die jij belopen zal, dan zijn de keuzes toch meer die van je ouders dan die van jou. Soms werkt dat - en soms ook niet! Wiens droom ben jij aan het leven? Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Mag jij zelf je pad bepalen, dan is er wel al een soort vastberadenheid en liefde voor ‘iets’ aanwezig in je hart. Je volgt jouw droom, jouw BLISS! Met vallen, falen, overwinnen en opstaan bereik jij je doel. Het loopt niet allemaal van een leien dakje maar toch, doorzetten is jouw kracht. Jij leeft jouw droom. Je wordt volwassen en bewandelt je leven zo goed mogelijk.

Dan is er die tussenweg. Je hebt talenten in bepaalde vakgebieden maar toch ligt jouw droom daar niet. Je bent doelgericht maar met tegenzin. Op een of andere manier voelt het als moeten, want, dierenkennis, mensen verzorgen, onderzoeken, daar ben je goed in. Maar eigenlijk wil jij schilderen. Portretten en uitzichten. Je ziet de details van het leven en wil dit vastleggen op een doek. Fotograferen...uitbeelden. Je vecht tegen logica en gevoel. Welke zal zegevieren? Leef jij toch nog je droom? Je wordt volwassen en bewadeld het leven zo goed mogelijk.

Er zijn diverse ‘ALLES is mogelijk’ patronen des leven. Teveel om individueel te beschrijven. Jij, de mens, bewandelt het leven zo goed mogelijk binnen jouw mogelijkheden! Je wordt volwassen.

Het is een mooie zomerachtig dag, als deze gedachten in mijn gedachten voorkomen. Ik zit op een zonovergoten balkon, met de brom van de airconditioning op de achtergrond. Mijn uitzicht is op nog meer van hetzelfde. Appartementen, nieuwbouw in progress en op de achtergrond, de zee. De Atlantische Oceaan. De meeuwen roepen, de merel zingt en een kat ligt languit op de rode, warme dakpannen op het gebouw tegenover ons. Idyllisch plaatje. Tijd om alles los te laten en tot rust te komen.

Mijn hersenen krijgen nu volop de ruimte. Niet dat ik daar bewust voor kies maar zo werken mijn hersenen nou eenmaal. Sta ik stil, dan galopperen mijn gedachten, als vrije paarden, alle kanten op. Soms, maar heel soms, stoort het mij. Dan denk ik,”waarom gebeurt dit nou? Waarom kan ik niet eens helemaal leeg zijn, daar in die bovenkamer”? Het lukt anderen wel. Als ik mijn man bv vraag, “waar denk jij aan?” Dan kijkt hij verbaasd en zegt,”hoezo, niks hoor. Moet dat dan, is er wat?”
Mijn leven is alles behalve saai geweest tot nu nog toe. Ik denk dat ik een beetje van alles wat ik beschreven hebt wel mee hebt gemaakt op een of andere manier. Ik was jong volwassen. Ik wilde graag plezieren dus volgde vaak de droom van een ander. Het loslaten en mijn eigen weg bewandelen ging inderdaad met vallen en opstaan. Zeker doorzetten en angsten overwinnen. Ook gaf en geef ik regelmatig toe aan de grillen of wensen van anderen die mij dierbaar waren en zijn. Juist daarom! Mensen blij maken. Dat leek en lijkt nog een mooi doel in mijn leven. Toch maakt het mij niet altijd blij. Soms zeg ik 'ja' met tegenzin. En daar ga ik aan werken. Wat iemand plezier doen en zelf het blij gevoel missen, dat moet anders.

Er staan nog zoveel dromen te verwezenlijken. Ook voor mij. Samen met manlief, zullen wij de komende jaren die ons gegund zijn, met plezier, aandacht voor elkaar en wat op ons pad komt, beleven.

Ik was kind, ik ben volwassen, geniet van het oma zijn en bewandel het leven zo goed mogelijk! Ik ben echt een dankbaar en gezegend mens.

woensdag 14 februari 2018

Ben ik nu echt 'klaar'.

Klus geklaard?

Wij, manlief en ik, zijn onlangs een weekje naar Portugal geweest. Door goed te zoeken, achter alle puntjes de ‘i’ goed te bekijken, lukte het om heel voordelig een 8 daagse reis te organiseren. Dit is een kracht van mijn man. Hij vindt dit een sport. Alles napluizen, opzoeken, afwijzen en doorploeteren. Geef mij maar een ingewikkeld recept! 

Portugal. Een land waar ik nog nooit was geweest. Sinds mijn terugkeer uit Nieuw Zeeland kom ik wat vaker ergens over de grens buiten Nederland. De afstanden zelf voor grotendeels aan te rijden. Van Portugal kon ik mij weinig voorstellen behalve dan de vooringenomen ideeën. Warm, stranden, beetje tropisch paradijs-achtig. Na twee bezoeken naar Tenerife gemaakt te hebben zat dat ‘zuidelijk warm tintje' wel wat meer verhelderend in mijn verbeelding.

Tot voor kort had mijn man een baan. Door reorganisatie is daar een eind aan gekomen. De afronding fase is ingetreden. De laatste afspraken zijn gemaakt. Ik werk al een tijdje niet meer dus zijn we eigenlijk met vroeg pensioen. Uiteraard hebben we plichten. Die komen wij ook na. Nog 2 jaar en 6 maanden en dan treed de AOW en pensioen in voor hem. Ik ben eerder aan de beurt. Dus even riem strakker zetten...en goed alle koopjes af. Deden wij al maar nu even wat keener de krenten uit de pap halen. Alvast wennen aan andere indelingen geven aan onze uren die ons gegeven zijn!
De vlucht was prima geregeld. De, door mij ingeschatte leeftijd van de mede passagiers, was toch in de 60+ categorie. Door allerlei fratsen niet meegenomen te hebben, zaten wij niet naast elkaar, hadden we een beperkt gewicht limiet en door online in te checken nog minder kosten. Eigenlijk alles zelf regelen. Kost effectief. Dit geeft weer inzicht in waar wij voorheen wel geld in hebben gestopt.

Ik vind zelf de belofte van een 8- daagse reis als je om 21:30 ergens aankomt wel te belachelijk voor woorden. Dan nog je auto opzoeken, route naar je slaap bestemming en rond 23:30 aankomen toch wel iets waar naar gekeken mag worden. Enfin, ik klaag niet, constateer alleen maar.

Na een wen nacht ( eerste nacht onwennig geslapen), naar de supermarkt om wat inkopen te doen. Prijzen vielen ontzettend mee en we waren meteen zelfvoorzienend van ontbijt en fruit. Ook wat proviand om makkelijke maaltijden te koken. Uitjes, aardappeltjes, tomaat. Gezien we thuis ook moeten eten is dit dus geen extra kostenpost. Ik kook graag, ook op vakantie, en hebben wij dus vandaar dat wij wat spullen ingeslagen. Natuurlijk gaan we uit eten, maar niet voor elke maaltijd.

Het is bij mij binnengedrongen. Dat wij, manlief en ik, tot de ‘grijze golf’ behoren. Dan bedoel ik niet alleen de haarkleur. Het voelt ‘raar’ en ik weet niet wat ik met deze gewaarwording moet. Ben ik dus ‘klaar’ met moeder zijn? Met dochter zijn? Mijn positie in het leven zoals ik het ken is dus weer veranderd. Kind, vrouw, moeder, oma en nu ‘grijze golf’! Wij kunnen buiten het drukke seizoen op vakanties. Binnenkort kan ik een buskaart aanschaffen voor €12,50 waarmee ik verder het hele jaar op de stadsbus kan reizen zonder dat ik telkens geld op de kaart hoef te storten. Allemaal plusjes hoor ik je denken. Helemaal waar.

Toch ervaar ik een stukje ‘verlies’.  Is mijn doel alleen nog lang genoeg te blijven leven......! Tijd vullen met 'nuttige' dingen?

Ben ik nu echt klaar?

maandag 15 januari 2018

Doorzetten en sterker worden!

2018 daar is ie dan!
Tijd voor een nieuw woord. Een nieuwe uitdaging. Nee, geen NJ's besluit. Maar echt iets waar ik mijn aandacht aan wil geven dit komend jaar om te groeien en verder als mens te ontplooien. De afgelopen 3 jaar ben ik hier mee bezig. Elk jaar wat anders. Mijn doelstelling is om zwakheden van mij wat meer aandacht te geven. 

Nu heb ik gekozen voor - Doorzetten! Op een pagina ( Engels sprekende groep) waar ik lid van ben werd er al gevraagd, " wat wil jij aanpakken dit jaar? Waar wil je sterker in worden?" Ik heb voor "Perserverence" gekozen. Doorzetten, volhouden, gefocust blijven. Zo af en toe moet ik mezelf hierop weer aanspreken. En het komend jaar hoop ik met dit deel van mezelf, wat ik wat zwakjes vind, verandering in te brengen. Dat de plannetjes die ik smeed daadwerkelijk af komen. Dat ik me niet laat afleiden of de klus laat versloffen en op een achter pitje terecht komt.

Zo zijn er talloze klusjes die hiervoor in aanmerking zijn gekomen de afgelopen aren. Dingen uitzoeken zoals oude foto boeken, mijn leesplank, de ondernemingen zoals het schrijven hier of andere dingen. Het afmaken van taken zoals naaiklusjes, reparaties, verf klusjes, opknap taken. Als ik alles op een rijtje zet, dan heb ik de 12 maanden hard nodig om het lijstje af te werken- om het maar niet te hebben over dat er niks bij komt.

Van uitstel komt afstel. En niks is minder waar.

In mijn omgeving zijn er wel wat dingen gebeurt de afgelopen maanden waardoor ik wat wakkerder ben geschud. Niemand heeft het eeuwig leven, ook daar ben ik mijn van bewust. Soms heb je even een 'wake up call' nodig om weer bij de les te blijven. Dat bedoel ik niet negatief hoor. Dankbaar ben ik voor elke ochtend wanneer ik wakker word en de dag mag begroeten. Mijn vreugde dat ik berichten van mijn kinderen en lieve vrienden krijg die ver weg wonen. Dat ik ontbijt hebt om de dag mee te beginnen en een warm huis, dak boven mijn hoofd en comfortabel bed om in te slapen. Toch is dit allemaal niet vanzelfsprekend.

Van het ene moment op het andere kan dat voorbij zijn of in gevaar komen. Nergens staat er dat het MIJ of JOU niet zal overkomen. Dat je leven in een klap totaal veranderd. En juist die nuchterheid wil ik wat aandacht geven. Dat bij het uitstellen van zaken die anderen aangaan op orde moeten zijn. Dat ik niet nalaat om mijn kinderen en kleinkinderen de nodige aandacht, liefde en tijd geef. Dat ik met mijn naasten een goede relatie blijf onderhouden. Dat mijn vrienden weten dat ze op mij kunnen rekenen. Dat, waar nodig, ik er kan zijn voor mijn buur of verre vriend. Dat ik geen waslijst van 'nog te doen' taken laat liggen. Dat muurtje op balkon moet NOG geschilderd worden. Die bak met foto's moeten NOG uitgezocht worden. Dat fotoboekje voor mijn kleizoon moet NOG gemaakt worden. Al die recepten moeten NOG uitgezocht worden. Mijn kookboek van oma voor de kleinkinderen is NOG maar een droom en staat ook op die lijst. Ik wil van die lijst af.

Enfin, dat is dus mijn woord voor 2018. Vol goede moed en energie ga ik aan mijn 'uitstel van executie' syndrome werken. Waar denk jij dat jij sterker in kan worden?

maandag 18 december 2017

Geef elkaar de ruimte

De titel is een brede moet ik bekennen. "Geef elkaar de ruimte!"

Op zoveel vlakken zie ik een verharding in de maatschappij om mij heen. Als ik ROOD zeg, zeggen 100-den mensen van alles die dit tegenspreekt. Want, ieder mag een mening hebben. Het gekke is, juist door tegengeluid te geven, heb ik juist GEEN recht van spreken. Want, ik heb ROOD gezegd...en daar zijn mensen het er niet mee eens.

Zelf reageer ik ook wel eens heftig als ik iets lees waarvan ik denk- jeetje wat overdreven of tegenstrijdig. Dan schrik ik zelfs van mijzelf. Ik ga nog eens nadenken en probeer in te denken hoe het moet zijn om ergens last van te hebben. Rook bv in de wintermaanden wanneer er een aantal schoorstenen hun wolkjes uitstoten. Nou is Nederland niet echt een schoorsteen land vergeleken bij zeg, Nieuw Zeeland. Ik kan het alleen daar mee vergelijken omdat ik daar ervaring mee heb. Nederland zoals ik het van kinds af aan ken.... was eerst wel van de kachel maar al gauw kwam de verwarming om de hoek kijken. Hout werd duurder en het stapelen was ook niet echt een geliefd activiteit. Vooral omdat dit in de zomermaanden plaats vond. Elektrische verwarming of ketel....daar ging merendeel huishoudens naartoe. Toch is er iemand in Nederland, " die geen lucht binnenkrijgt" vanwege het rookoverlast. Ramen en deuren moeten dicht en deze persoon ( een lezer van het AD die
een brief had geschreven in de krant van vanochtend) komt bijna de deur niet mee ruit. Dat moet erg vervelend zijn. Beangstigend dat zijn/haar gezondheid zo erg zwak is dat het door een paar schoorstenen in gevaar gebracht wordt. Nou is het vast wel een ding maar zo erg? Is dat ook niet een deel van de verloren tolerantie, van acceptatie en van elkaar een levensstijl gunnen. Waarom mag er geen schoorsteen meer zijn waar een gezellig vuurtje brand en een gezin zich hieraan verwarmt gedurende de koude wintermaanden.  Neem ik deze persoon niet serieus genoeg? Of is het een beetje overdreven reactie van de briefschrijver? Ik houd rekening met het ongemak- tegelijkertijd denk ik, 'ach de hele winter binnen blijven en ramen dicht houden- het zal toch wel meevallen? Want de briefschrijver ging verder door, met het moeilijk hebben de hele zomer waardoor IEDEREEN aan de BBQ zit. Want ook dan moet hij/zij binnen bijven met deuren en ramen dicht.

Wie moet hier nu rekening houden met wie....? In hoeverre is het mogelijk om iedereen happy te houden? Want om alle BBQ's te gaan verbieden, geen haarden die meer aangestoken mogen worden. Dit lijkt mij meer agressie op te roepen dan begrip. En begin niet over het milieu. De lucht wordt vervuild door de rook. Nou de aarde schud in Groningen door gas winning, de windmolenparken storen het uitzicht, doden vogels en veroorzaken geluidsoverlast. Hoe je het ook went of keert. We moeten ons warm kunnen houden en iets op welke manier dan ook zal wel tegenstanders oproepen.

In hoeverre geven wij elkaar de ruimte?

Wil je geen haan horen kraaien ga dan niet in een dorp of op het platteland wonen. Wil je rust en ruimte- accepteer dan dat ook dan er compromis gesloten moet worden. Wil jij in geen luidruchtige buurt wonen- zorg dan dat je rondkijkt en zie dat er een speeltuin en school dichtbij is, maak dan een andere keuze. Zo niet, ga dan niet de school en gemeente klagen vanwege geluidsoverlast. Wil je in een restaurant rustig kunnen eten zonder kindergeluiden- zoek een restaurant zonder kinderstoelen. Of ga in een hoek zitten...ver weg van de grote gezinstafels. Maak geen stennis want ook gezinnen vinden het fijn om uit eten te gaan. Blijf anders lekker thuis.

Geef elkaar de ruimte om een andere mening te hebben. Duik niet in de pen of online en schrijf negatieve, demoraliserende en kwetsende opmerkingen. Ik hoef niet met iemand in te stemmen of tegen te stemmen. Ik hoef alleen maar mensen het recht te gunnen om ergens over te denken, opmerking over te mogen maken/hebben zonder dat ik die tegen spreek.

Ik hoop dat de social media op een meer respectvolle manier ingezet kan/gaat gebruikt worden door mensen te ondersteunen, te motiveren en aan te moedigen. Geef elkaar de ruimte om te zijn wie we zijn. Om verschillen te omarmen en met andere ogen te kijken naar de ervaring en beleving van anderen. Het verrijkt je leven- echt waar. ( Dat is mijn ervaring en mijn mening dus op dit onderwerp).

Zou ik iemand zijn die elk jaar een Goede Voornemen zou uiten, dan zou het deze zijn. Geef elkaar de ruimte. Accepteer verschillen en vier ons kleurrijke wereld.

Een gezegde kerst en een fijne jaarwisseling gewenst.

woensdag 6 december 2017

Mijn blogs als boeken af laten drukken

Het is alweer een tijdje geleden. Nu, voor de tweede keer heb ik mijn blogs af laten drukken via de website- Blog2Print. Zo spannend. Het is toch een wonder om je eigen woorden op papier te zien. Of ze nou andere boeien of niet, het zijn wel je eigen gedachten en teksten die wat voor de schrijver  betekenen. Natuurlijk is het leuk als iets online staat en pakweg 100 - 1000 ( of meer)  mensen vinden het mooi, leuk, interessant om mee te lezen. Als ik daar niet om gaf zou er geen reden zijn om de blog openbaar te hebben. Dan is het mogelijk om dit allemaal privé te houden. Alleen voor zelf schrijven. Het is zelfs mogelijk om de blogs alleen door genodigden te laten lezen. Zo beperk je de buitenwereld maar gaan de blogposts naar de mensen die jezelf kiest om mee te lezen. En dat is ieder zijn goed recht. Ik kies voor Openbaar. Toch vind ik het ook leuk om de blogs op papier te hebben, en als een boek alles terug te kunnen lezen. Foutjes en al.

Het is ook opvallend dat sommige onderwerpen waar ik een mening over had, nog steeds hetzelfde zijn. Toch is er bij anderen een beweging teweeggebracht. Na het opschrijven van iets- heb ik er soms een heel ander gevoel of inzicht van gekregen. Het schrijven werkt dus voor mij op verschillende manieren therapeutisch en verhelderend.

Vaak dollen er gedachten door mijn hoofd waar ik in een impulse wat over schrijf. Wat ook gebeurt is een aangrijpende gebeurtenis geeft ook aanleiding tot schrijven. Soms is het een ervaring die ik wil delen. Er is geen rode draad anders dan de drang om het gesprek uit mijn hoofd te halen en 'op papier' de ruimte te geven om daar verder te leven. Als dat warrig klinkt, ik weet het niet anders te verwoorden.

Ik merk ook, na 5 jaar begonnen te zijn met bloggen, dat mijn Nederlandse taal erop vooruit gegaan is. Mijn woordenschat is verder uitgebreid. Ik heb er nl best wel eens last van om de juiste formulering te vinden voor iets wat ik schrijven wil. Mijn Nederlandse taal, al is het mijn moedertaal, is toch niet zo goed ontwikkeld door een afwezigheid van ongeveer 30 jaar waarin ik Engels heb gesproken. Ik doe echt mijn best om als volwaardig volwassene voor de dag te komen met correcte taal. Wat niet helpt is het verloederen van de Nederlandse taal met het Engels. Ik probeer het niet te gebruiken terwijl er juist steeds meer Engels verworven word door het Nederlands.

Al enige tijd geleden, toen ik zag dat ik over diverse onderwerpen schreef, en er ook een Engelse blog op na hield, heb ik al mijn blogs verdeeld. Nu heb ik er 5 verschillende waarvan 1-tje ietwat verwaarloosd wordt. Op mijn 'hoofd' blog staan links naar alle andere onderwerpen. Zo probeer ik de diverse lezers aan te bieden waar de interesse ligt. De kookliefhebbers onder ons, de oma's ver weg, mijn Engelse volgers, over het geloof ( die er een beetje bij-inschiet momenteel) en uiteraard deze blog 'Ik zie dat zo/Dit wilde ik even delen'.

De boekenkast pronkt nu met nog wat blog boeken van mij....dat geeft zo'n geweldig gevoel. Voorlopig zijn jullie nog niet van mij af. Mijn hoofd zit nog veel te vol.

Fijne feestdagen allemaal.

dinsdag 14 november 2017

De 11de maand in 2017

Schrikt u hier ook van? De 11de maand van 2017? Ik kan me nog heel goed voor de geest halen wat en hoe alles was 12 maanden geleden. Twaalf maanden nota bene. Lijkt echt niet zo lang. Toch is er veel gebeurt dit jaar. En daar ben ik dankbaar voor.

Het begon vroeg in het jaar met de keuze van mijn zwager om een appartement te kopen bij ons in het gebouw. Hij is alleenstaand en hij en mijn man ( zijn broer) zijn beste maatjes. Met ons drietjes hebben wij de klus geklaard - met hulp van een aannemer dan he. Het was zo af en toe wel buffelen maar dan heb je ook wat. Behalve met het schilderen van de voordeur zijn wij klaar. Het feest kan beginnen.

In april vertrok ik naar Nieuw Zeeland met een oversteek naar Australië tussendoor. In Nieuw Zeeland wonen oudste dochter en jongste zoon. In Australië de middelste- ook een zoon. Eenmaal zo ver gevlogen ga je toch het rijtje af nietwaar? Na 6 weken kwam ik weer thuis. De werkzaamheden waren nog id volle gang dus vervelen hoefde ik mij niet.

Bezigheden als vrijwilliger in het Biesbosch, huishoudelijke taken, leuke eetmomenten en bezoekjes vrienden ook van ver. Het kon allemaal.

In juli een 12 daags auto tocht met de MG door Oostenrijk-Tirol en Italië zorgde voor wat afleiding and mooie uitzichten. Het was ook wel even nodig om er tussenuit te gaan en samen te zijn. Was weinig van gekomen.

Ook toch wat droevigheid te verwerken.  Zo gaat het in  het leven. Gelukkig hebben wij allen steun aan elkaar. Verlies of uitzicht op verlies van geliefden is een moeilijke periode in iedereen hun leven. Als het dichtbij komt is het best wel even slikken en proberen te relativeren. Valt niet altijd mee.

In oktober is mijn man met broer en nog een goede vriend 5 dagen naar Boedapest geweest. Een soort - "Dankjewel" zeg maar! Ook daar hadden de mannen echt even behoefte aan. Ik had dan alle vrijheid om te komen en gaan zoals ik dat verzon- alleen die vlieger ging niet op. Denk vanwege de vermoeidheid en nu eindelijk de rust- ik had 5 dagen plat nodig. Blijkbaar dus....jammer joh!

Het is november. Hoewel ik niet van de 'te ver van tevoren' inplannen ben is het nu wel zo dat het jaar 2018 redelijk volgeboekt is. Het is een kroon jaar (65), ik krijg bezoek uit Australië en daarna uit Nieuw Zeeland. Uiteraard willen manlief en ik ook saampjes ergens heen. Als ik dat zo schrijf en lees - zie ik wel dat ik volgend jaar om deze tijd weer schrijf- oooooh wat is het jaar toch voorbij gevlogen, maar er is wel heel wat gebeurt.

Nu nog even genieten van de (vandaag) 47 dagen tot 2018.


maandag 13 november 2017

Op de slof.....

Afgelopen woensdagochtend- heerlijk herfst weer en ideaal om lekker buiten te zijn. Manlief en ik hebben wat uurtjes doorgebracht in het Biesbosch. Meegeholpen met een 'werkclubje' om wat orde te scheppen in een stukje Educatief bos. Het was erg gezellig. Het werd ook behoorlijk warm, al dat gesleep met takken en stukken boom. Ik voelde wel dat mijn sok niet goed zat in mijn werkschoen en ipv wijsheid - sloeg stommiteit toe. Ik liet het voor wat het was. En wat werd het? Een grote open blaar op mijn hiel die schroeide en ja, bijna bloeide!

Dom dom dom. Ik had meteen er wat aan moeten doen. Toch overwon de gezelligheid over wijsheid. Ik trok wel mijn schoenen en sokken uit- zag de schade en dacht, " ik kan door als ik die laarzen maar aandoe. Zit zachte voering in en zonder sokken zitten ze ruim." Inderdaad, ik voelde de blaar plek niet schuren en bleef gezellig bij de werkgroep.

Na afloop heb ik mij verkleed, schone sokken aan- heeeeel voorzichtig over de zere plek die ik voorzien had van een pleister en liep de rest van de middag binnen op sokken. Ook s 'nachts de wond bedekt en veilig gesteld van mogelijk meer schade. Donderdag 'ging' het redelijk maar wel alleen op sloffen. Vrijdag was oorlog tussen mij en mijn voet. Rood, boos, opgezet en zelfs ernaar kijken deed zeer. Bah, verdorie nog aan toe. Je zou denken dat ik onderhand wel wijs genoeg zou zijn om zoiets niet te laten gebeuren. In de soda ermee, antibiotica zalf en zwachtelen die handel.

De dagen die volgde gingen gepaard met gestuntel, gezucht en gekreun. Ik was boos op mezelf. We hadden een paar afspraken staan. Eigen schuld dikke bult ( inderdaad) dus een oplossing zoeken om toch te deur uit te kunnen. Wie niet nadenkt moet op de blaren zitten- nou ja, lopen in mijn geval dus.

Ik trok hele zachte zomerschoenen aan en in mijn tas nam mijn sloffen mee. Daar zaten geen hielen in. Toch was lopen geen lolletje. Eind van de dag was de schade wel minder dan vrijdag maar oh wat was ik blij om met mijn voet omhoog te zitten.

Het is inmiddels maandagmiddag. Vanochtend werd mijn voet met liefde behandeld bij mijn pedicure. Ik had de afspraak al staan voor een verzorging's behandeling. Wat een geweldige vrouw is dat. Ze heeft mijn wond anders 'ingepakt' en gezorgd dat er wat rust op mijn hiel en bij de wond komt. Nu weet ik zeker- nog een paar dagen en ik ben weer de oude. Ook wijzer- ja echt wel. Nu even wat voorzichtiger aandoen en lief zijn voor mijn voet. Ik wil er nog langer mee door.

woensdag 1 november 2017

Herfst- wat ga ik genieten

1 november 2017 - het is herfst. Ja eindelijk. De zon is nu bezig een zomer elders te verzorgen. We zien het nog wel, voelen het ook niet een beetje maar het is een feit. Wij zitten in de herfst fase van 2017. En wat een prachtig seizoen is het ook. De kleuren en geuren, de wijdere blikken u dat de bomen hun bladeren verliezen, de langere avonden met gezellige kaarsen en sfeer lichtjes. Een tijd om bij te komen.

Nou hoor ik al geluiden van mensen die zeggen, "bah, hier heb ik geen zin in. Geef mij maar een jaar lang zomer." Gek genoeg gezegd, ook daar wordt een mens moe van. Ons lichaam is niet ingesteld om alleen maar met hoge temperaturen in het leven te staan. Afkoelen even. Erg gezond.

Ik voel voor die mensen die depressies krijgen omdat het weer omslaat. Die komen pas in het voorjaar weer 'tevoorschijn' zeg maar. Dat moet een verschrikking zijn. Want er valt veel van te genieten - ook al schijnt de zon ergens anders.

Het enige ongemak wat ik ervaar is niet wetend welke kleren te dragen. Truien met lange mouwen en een hoge nek zijn niet aan mij besteed. Te warm. Ik kies het hele jaar door voor een korte mouw met vest, jasje of iets van dien aard. Ik heb het al gauw te warm. Ik heb diverse jassen- allemaal verschillende diktes. Vorige jaar heb ik mijn echte winterjas maar een paar keer aan gehad. Letterlijk. Naar de nachtmis in de Grote Kerk en over straat zwalken met Oud en Nieuw.

Kleuren teveel om op te noemen
Wolken van spreeuwen weg naar andere oorden
Het riet kleurt geel
De bladeren rood, oranje en vaal groen
Paddestoelen sieren de velden
Kastanjes allemaal al geraapt door kinderhanden
Bladeren knarsen onder de laarzen
Kaarsjes weer op tafel
En balkons, zomerhuisjes en caravans
toegedekt

Herfst- wat ga ik van je genieten.

Voor wie denkt, " het duurt weer lang voordat zomer komt", kijk maar naar de kalender. Het is 1 november, waar is het jaar gebleven? Dus wanhoop niet. De dagen zullen weer lengen, de spreeuwen weer wederkeren en de bomen kleden zich straks weer aan met nieuwe kleren.


vrijdag 13 oktober 2017

Het zit 'm in de kleine dingen

Het heeft even geduurd maar nu heb ik weer tijd om even wat gedachten van mij af te schrijven. Ik ben ook actief op andere blogs en soms komt er niet van om ze regelmatig te voorzien van een nieuwe post. Vooral op momenten zoals de vorige series van 7 over Veranderingen. Dan komen de anderen wat minder aan bod.

'Het zit 'm in de kleine dingen'. En wat bedoel ik bij 'het'. Dat kan van alles zijn. Een ongelukje, een geluksmoment of een ergernis. En omdat 'het' klein is, kijken we er soms gewoon door- of overheen. Deze opmerking raakte mij kort geleden en ik heb het niet los kunnen laten.

In zijn algemeenheid, en ik benadruk, ALGEMEENHEID, staan wij Nederlanders bekend om ons 'zeur gedrag'. Helaas moet ik ook bekennen dat het opvallend is, en was, vooral merkbaar na mijn terugkeer na afwezigheid uit Nederland voor zo'n 30 jaar. Of de koffie was te warm of het kopje te koud, de stoplichten niet op elkaar afgestemd, de parkeerplaatsen te duur, te weinig te ver lopen. De buren deden het niet goed, de bakker bakte er niks van, de gemeente shoot te kort. Ik kan zo nog wel een uurtje doorgaan.

Er viel en valt overal wel wat over te zeggen ( klagen). Stukje bij beetje begon ik mee te gaan in dit gedrag. Want waar men zich mee verenigd, daar word men mee besmet. Totdat ik bezoek kreeg van een vriendin uit Nieuw Zeeland die bleef logeren. We brachten veel tijd door samen en hebben een geweldige paar weken gehad. Het viel haar op, dat ik wat 'grumpy' was over dingen die eigenlijk weinig of niks toevoegden aan de vrolijke stemming. Ze constateerden dat ze dit niet gewend was van mij. Ik schrok ervan. Hoe is het mogelijk dat ik mij zo negatief uitte over zaken?

Het kwartje viel, en ik ben op gaan letten. Op mezelf hoor. Want op een ander letten is niet mijn taak. Ze had gelijk. Ik was 'besmet' geraakt en realiseerde mij dat ik goed op moest gaan passen om geen brombeer te worden.

Toen kwam een berichtje op Facebook waar mijn lieve nicht Astrid op had gereageerd. Om 1 geluksmoment van de dag op de schrijven. Ze reageerde met 'EEN??!' en ik begreep haar meteen. Want in elke dag zitten van die kleine soms over het hoofd geziene momenten waar je een brede glimlach van op je gezicht krijgt. Of een warm gevoel van binnen. Zelfs op verdrietige momenten zijn er pareltjes van geluk te proeven.

Toen mijn kleinzoon verongelukte in Australië logeerde mijn oom uit NZ bij ons. Dat, geloof me, was voor mij een geluksmoment. Zijn armen van troost en wijze woorden hebben mij enorm geholpen. Wij hebben die dag een bijzondere tocht gemaakt en toch ook nog wat gelachen.  Ook op 'gewonen' dagen zijn die happiness pareltjes te vinden en je hoeft niet eens te diep te zoeken.

Toen mijn dochter en gezin uit NZ hier op vakantie waren eindigde ze de dag met het vertellen aan elkaar wat de 2 mooiste momenten van hun dag waren. Dat vond ik zo mooi. Ook toen kwamen de kinderen met kleine dingen tevoorschijn waarvan ik dacht, 'zo dat is bijzonder'. Niet dat van "De Efteling" maar "toen ik dat kleine hondje van die mevrouw mocht aaien. Dat was zo schattig"!

Kleine dingen die we over het hoofd zien. Nu heb ik mij voorgenomen om elke dag de 'kleine' maar waardevolle dingen in het zonnetje te zetten. Dat deed ik wel maar de gewoonte is ietwat versloft. Ik ga dagelijks opschrijven wat mij bekoorde, waar ik blij van werd, waar ik een glimlach van op mijn gezicht kreeg.

Hopelijk kan ik hierdoor de tij weer keren en ophouden met dat geklaag. Gelukkig zit het er nog niet helemaal ingebakken... er is hoop! Daar ben ik blij om.

dinsdag 26 september 2017

Veranderingen #7. Het slot. Hiep hiep hoera - 90 jaar!

Toen ik eerst weer terug in Nederland was, maakten ik de rit naar Leeuwarden fluitend en vaak. Dan logeerde ik bij mijn oom en tante en bracht het weekend daar door. Erg gezellig.

Die tijd was voorbij toen ik weer een relatie kreeg. Mijn weekende vulde zich op andere wijze- toch vonden wij samen of ik alleen de weg nog naar het vertrouwde adres.

De jaren zijn verstreken en het leven heeft definitieve veranderingen op gang gezet. Mijn tante is een paar weken geleden overleden en mijn oom woont niet meer op het 'oude vertrouwde' adres. Mijn bezoeken werden ook minder vaak. Toch maakte ik die rit ongeveer 4 @5 keer per jaar.

Het leek wel een greep op de oude tijd. Door de ziekte van tante en haar overlijden ben ik weer vaak op pad richting Leeuwarden. Nu is de herfst echt zichtbaar. De wolken spreeuwen dansen in de lucht en over de wegen. De bomen worden kaler en de boerenakkers leger. Het was nog wel lekker even om op het bankje te zitten bij de 'Coffee to go' van Hajé, Almere. Een medium cappuccino en een kaasbroodje. Vaste prik. Nou ja, meestal als ik beperkte tijd hebt. Een andere stop die ik graag maak is in Lemmer. Dat geeft meer een vakantie gevoel.

Zondagmiddag reed ik dus weer richting Fryslân. Maar nu met tussenstop in Belt-Schutsloot. Daar op de camping staat de caravan van vrienden. Die waren die dag net even niet aanwezig en kon ik gebruik maken van deze plek. Zo kon ik met wat rust en ruimte op tijd in Leeuwarden zijn maandagochtend voor de verjaardag van oom. Hij zou 90 worden en dat, ondanks de verdrietige periode, zouden wij als familie toch vieren. Op maat dat wel.

De zon scheen, de bootjes schommelde wat op het water. Er waren redelijk veel gezinnen aanwezig op deze mooie dag. De camping beheerders wuifde mij toe, blijkt dat we toch wat vaker hier komen dan we denken. Ze herkende mij en de auto 😂 .

Na alle drukte van de afgelopen weken was ik opeens in een hele andere stemming. Om mij heen rust, leegte, stilte. Natuur omhelsde mij. Veel energie had ik niet - en dat was ook fijn. Anders was ik aan de wandel gegaan of iets ondernomen. Dat wilde ik nou juist dus NIET. Ik had verder niets nodig.


Na een korte rit van 1 uurtje zat ik aan de koffie samen met mijn nicht, mijn oom en een achterneef. Herinneringen, verhalen, en uiteraard de veranderingen die plaats hadden gevonden in de 90 jaar dat mijn oom op deze wereld verblijft. Nostalgie. Na de koffie en de heren hun borrel werd het tijd om te lunchen. Mijn nicht en ik zouden samen met oom naar zijn favourite Chinees restaurant gaan. Daar waar hij jaren lang regelmatig met tante aan tafel schoof voor een lekkere maaltijd. We zaten aan die een zelfde tafel. En ondanks de emoties en herinneringen, hebben wij van een bijzondere, lekkere en gezellige maaltijd genoten.

Teruglopend naar huis vertelde oom nog een anecdote, wees vergane glorie zaken aan en ratelde namen van bedrijven af die gekomen en gegaan waren op de Voorstreek. Ik kende er ook heel wat - de veranderingen hier zijn ook merkbaar. De glans van wat de Voorstreek was, is nu niet meer.

Het is dinsdag, ik ben thuis, beetje vlak en zeker moe. Ik neem het ervan vandaag - na de was opgehangen te hebben, keuken een beurt gegeven en slaapkamer netjes. Ik ga op balkon genieten van de middagzon en hopelijk even weg dutten.

Hier het SLOT van de serie - Veranderingen. Dagelijks veranderd het leven. Het is maar hoe we ermee omgaan. Erin meegaan of tegen vechten. GA voor het geluk! Geniet en wees dankbaar!

Veranderingen #1. Op bezoek bij mijn tante

Verandering #2. Ik zwaai nog 1 keer

Verandering #3. De herfst is op komst

Verandering #4. Het telefoontje

Veranderingen #5 . Het afscheid

Verandering #6. Een nieuwe dag