donderdag 21 september 2017

Veranderingen #4: Het telefoontje




Precies 2 weken nadat ik mijn bezoek hebt gebracht aan tante kreeg ik 'het' telefoontje. Elke dag had ik contact gehad met mijn nicht. Tenminste, bijna. Tot ik merkte dat er twee ochtenden zonder iets te horen voorbij waren gegaan. Ik dacht het er mijne van maar stond ook niet te lang stil bij die gedachten. Er was veel te doen. Wij, mijn man en ik, maken deel uit van een groep, die bezig waren voor Monumenten dag. Hij was druk met allerlei voorbereidingen en ik met koken voor 16 personen na afloop.

Gezien de weersomstandigheden, waren we huiverig voor de dag zelf. Hadden we niet hoeven zijn. De omstandigheden waren super. Zonnetje er zwakjes bij, een 'bijna bui' die niets voorstelde. Alles liep mooi bij aanvang. Tot dat telefoontje.


Ongeveer een uur na het overlijden belde mijn nicht om te vertellen dat haar moeder, mijn tante, rustig in was geslapen. Dat de laatste 24 uur zij en haar zus bij hun moeder waren geweest. Dat ze zelfs de nacht in haar kamertje door hadden gebracht. In het bijzijn van haar man, meiden en schoonzoons is ze in alle rust overleden. Opluchting, verdriet, leegte, een zucht van verlichting en dan die tranen. Ik zat op een bankje aan een rivier. De zon was net op een mooie plekje beland en het water glinsterde. Een zacht briesje aaide mij over mijn hoofd. Ze is niet meer, ze is niet meer, klonk het in mijn hoofd. Ze is er echt niet meer. Het is voorbij. Nooit meer, " dag skat."

De afspraken die ik maakte met mijn nicht ging over wie ik informeren zou. En of ik de volgende dag komen kon om persoonlijk afscheid te kunnen nemen. Mijn tante zou in haar kamer 'liggen' tot de afscheidsdienst. We bespraken de details en ik maakte de nodige telefoontjes.

In mijn omgeving was men erg lief, zorgzaam en medelevend. Ik moet bekennen niet veel bijgedragen te hebben die dag - behalve aan het eind de maaltijd geserveerd te hebben en toch deel hebt genomen aan het gesprek, het lachen en de praatjes. Toch werd het mij teveel en wilden ik wat eerder naar huis. Dat werd me niet kwalijk genomen.

Na een onrustige nacht waar veel herinneringen door mijn hoofd speelde maakten ik mij gereed voor de rit naar Leeuwarden. Ik kan de route wel dromen. De afgelopen 17 jaar heb ik die zo vaak gereden dat ik het geen lange rit meer vind. De omgeving bekoorde mij niet - toch weet ik het altijd te waarderen. De kilometers verdwenen onder mijn wielen.... het weer was zonnig en rustig. Er was geen haast - en ook geen oponthoud. Mijn koffiestop werd een koffie to go! Ik had geen rust. Moest doorrijden.

Zo strijdlustig, vermoeid en dapper als ik haar laatst had gezien, zo vredig en volmaakt lag ze erbij. Op haar eigen bed. Netjes gekleed zoals we dat van haar gewend zijn. Keurig. Het voelde vredig en goed in die kamer. Mijn nichten en ik maakten een praatje. Zij gingen daarna naar hun vader om adressen en de kaart te bespreken. Ik zou er na mijn privé tijd ook heengaan. Misschien kon ik wat helpen....

Ik heb jaren in Nieuw Zeeland gewoond. Mijn ouders zijn daar overleden. Mijn oom, de broer van mijn vader woont daar nog. Hij kon prachtig zingen. Bij het 50 jarig trouwfeest heeft hij Ave Marie gezongen in de kerk. Bij het overlijden van mijn vader Panis Angelicus. Verdriet op afstand is vreselijk zwaar. Dat weet ik uit ervaring. Ik wist ook dat mijn oom verschrikkelijk veel verdriet had bij het overlijden van zijn zus. Om hem dichterbij te brengen zocht ik die liederen op op YouTube en speelde ze af. Ook het 'Lord's Prayer'. Alle drie van Andrea Bocelli. De kamer vulde met muziek. Tante hield van muziek. Het bracht troost...ook voor mij. Tegelijkertijd kwamen de tranen. Van verlies, van herinneringen, van gedachten aan mijn ouders, mijn oom en mijn leven Down Under. Ik moest denken aan alle veranderingen die ik de afgelopen jaren mee hebt gemaakt.

Voordat ik de kamer verliet blies ik de kaars uit. Het is goed zo.

Dag skat!

Heb je de eerste 3 delen gemist dan zijn hier de links:

Verandering #1. Op bezoek bij mijn tante

Verandering #2. Ik zwaai nog 1 keer

Verandering #3. De herfst is op komst

woensdag 20 september 2017

Veranderingen #3: De herfst is op komst



Wat een dag. Terwijl ik terugrij naar huis ziet de wereld er zo anders uit. De grauwe wolken komen tezamen. De wind buigt de bomen totdat ze krom staan. De bladeren doen hun uiterste om aan de takken te blijven maar velen verliezen de strijd. Het is nog drukker op de weg dan vanochtend. Minder vrachtwagens. Meer caravans en personen auto' s met fietsen achterop of op het dak. Het is pas tegen 15:00. Mijn bezoek aan mijn tante, oom en broer zit erop. Het was heel anders dan de jaren hiervoor. Ik was nu verdrietig gestemd bij het achterlaten van mensen die mij dierbaar zijn.

Aangekomen bij mijn broer ( 2 jaar jonger dan ikzelf) zag ik dat zijn gezondheid nog verder achteruit was gegaan. Wat mij wel geruststelde is dat hij nu hier een plekje heeft, al 18 maanden. Niet meer in een flatgebouw in een woonwijk 11 hoog waar hulp telkens naartoe moest komen. Nu een wat 'veiliger' omgeving. Dichterbij hulp zou die nodig zijn. Kleiner, makkelijker te onderhouden en 'onder de mensen'. Als kers op de taart, ongeveer honderd meter vandaan waar onze vader is geboren. Dichterbij 'thuis' kan het niet.

Ik maakte een praatje, liep naar de supermarkt voor wat boodschappen en dronk een bakje koffie. Door de vermoeidheid in zijn lijf, bleef ik niet te lang. Vanwege het besef dat tante snel achteruitgaat, dacht ik, ik kom toch gauw weer. Dan kom ik weer op bezoek. Met tranen in mijn ogen verliet ik zijn kamer. De moed zakte mij in de schoenen. Hij was er slechter aan toe dan ooit. Bah!

Wat mij zo bekoorde op de heen weg, viel zo tegen terwijl ik huiswaarts reed. Nu was de aankomend herfst toch meer zichtbaar. De bladeren waren op vele plekken al verkleurd, de zon met wat zielige stralen, die toch probeerde door te breken, was zwak en het ontbrak aan echte warmte. Zelfs achter het voorruit. Ik wilde eigenlijk alleen maar thuis zijn.... toch reed ik langzamer dan op de heen weg. Een soort lopen met lood in de schoenen, schoorvoetend vooruit. Zo stuurde ik de auto wat trager over de wegen richting huiswaarts.

Bij een wegrestaurant haalden ik een grote cappuccino. Hoewel de wind fris was, bleef ik buitenstaan om mijn drankje te nuttigen. Op een of andere manier beviel mij die koude lucht wel. Paste bij mijn gevoel. Op! Er stond niets anders op dan door te rijden.

Mijn hoofd liep over met mooie herinneringen. Onder het rijden begon er toch een soort vrede in mijn lichaam plaats te nemen. Het beeld van die broose, stille en zeg maar gebroken vrouw zorgde ervoor dat ik mijn eigen verlies omruilde voor de rust en vrede voor tante met een snel en pijnvrije afloop van het leven. Daar zou ik alleen maar voor bidden. Afscheid nemen is nooit een pretje of plezierig, vooral als men beseft, het is voor altijd. 

Een afscheid van tante betekent ook dat ik weer een stukje van mijn vader kwijt zou raken. Van het gezin van 6 zou er dan maar 1 over blijven. De jongste broer. Hij woont niet in Nederland. Voor hem, wanneer mijn tante komt te overlijden, zal zijn verdriet zwaar te dragen zijn. Voor hem geen persoonlijk afscheid. Wat dat betreft was ik in een bevoorrecht positie. Alle veranderingen in een mensenleven hebben tijd nodig om door te dringen, plekje te krijgen en bij nader analyse met ander ogen naar te kijken.

Ik moest nu toch doorrijden. Mijn buurvrouw van 87 verwachtte mij. De avond voor mijn vertrek had ze gevraagd of ik haar helpen kon. Ze had boodschappen nodig en sinds een paar weken was ze autoloos geworden. Haar partner, 94 jaar, was weer thuis uit ziekenhuis. Boodschappen doen werd een missie. Ik zou haar daarbij helpen. Hoe bizar afwisselend kan een dag lopen.


Heb je Deel #1 en #2 gemist, klik dan hier onder voor de link

#1 Op bezoek bij mijn tante

#2 Ik zwaai nog een keer

dinsdag 19 september 2017

Veranderingen #2: Ik zwaai nog een keer


Ik zit in het kapelletje. Naast mij, in haar rolstoel, zit mijn tante. Tot een aantal maanden geleden liep ze nog achter de rollator. Dat kan ze niet meer. Toen ik er was in februari heeft ze voor mij nog een kopje thee gezet. Dat kan nu ook niet meer. We hebben wat gekletst en zelfs gelachen. Dat gaat nu bijna ook niet meer. Dat praten gaat moeizaam - er valt weinig te lachen. Een deel van haar lichaam weigert om mee te doen. Zoals wel eens word gezegd, "haar kopie is goed, maar het lichaam geeft het op!" En zo was nu het geval. Tante haar lichaam werkte niet meer mee. Totaal afhankelijk van anderen. Moeilijk, moeilijk. Het aanvaarden van veranderingen valt erg zwaar. Moedig, dat was ze wel.

We komen terecht in de gezamenlijke ruimte. De mis in het kapel was erg mooi. Misschien ook omdat ik voelde dat het bijzonder was om dit nog mee te kunnen maken. De pastoor wist zelfs dat ik speciaal uit Dordrecht was komen rijden om hier bij te zijn. Ik ruik de koffie. Op alle tafels staan kopjes en een bordje met plakjes koek. De meeste mensen die de mis bij hebben gewoond blijven nog even na voor een bakkie koffie. Ik ook. Oom en tante, de buurtjes van boven en nog een bewoner schuiven aan bij onze tafel. Tante kijkt rond en zoekt iemand. Ik vraag wat er is. Ze heeft hulp nodig en moet naar toilet. Ze zoekt een medewerker die haar verzorgen kan. Het duurt en duurt. Ik voel zo'n medelijden met haar. Van zelfstandige vrouw die al 63 jaar voor haar man en gezin heeft gezorgd - is totaal afhankelijk geworden. Na een nadrukkelijk verzoek die ik bij een andere medewerker hebt gedaan komt er eindelijk iemand 'van de afdeling' om mijn tante naar het toilet te brengen en te assisteren. Ik zie hoeveel moeite het haar kost om de tranen te bedwingen.

We zitten een tijdje te kletsen met de tafelgenoten. Tante is stilletjes maar zo af en toe doet ze ook mee. Ik kom eigenlijk alleen voor haar en oom. Zodra de anderen hun eigen weg gaan kan ik wat kletsen met tante. Oom gaat naar hun aanleunwoning die ook onder dit dak is onder gebracht. Tegenwoordig 'woont' tante in het verzorgingsdeel. 'Thuis' bij haar echtgenoot van 63 jaar, dat gaat niet meer. Ik blijf nog een poos. Na een aanwijzing gekregen te hebben rij ik tante naar haar aangewezen lunch tafel. We wachten hier nog even. De tafels worden gedekt. Tante geeft aan dat de anderen zo ook aan komen schuiven. Ik neem dat als een teken dat ik afscheid kan/ mag/ moet nemen. We omhelzen, we kussen elkaar. Haar hand ligt ze nog even op mn hoofd als een aai op mn bol- die ik nog zo graag vaak wil ervaren. "Dag skat!" Zegt ze.

Nog even omkijken. Ik zwaai nog een keer maar zie haar eigenlijk niet goed door m’n tranen heen. Niet huilen, niet hier, niet op de gang. Tante heeft zich al omgedraaid naar haar tafelgenoten. Het eten komt eraan.

Ik ga de trap op, naar mijn broer(tje) die hier ook woont. In een aanleunwoning, net als oom alleen een verdieping lager. Wel makkelijk nu ze zo dicht op elkaar wonen. Ook voor hem een hele verandering.

Heb je deel 1 gemist: Klik dan hier voor de link: Op Bezoek bij mijn tante.

maandag 18 september 2017

Veranderingen #1: Op bezoek bij mijn tante

Een lichtblauwe lucht hangt boven de rijksweg. Een paar uitgestrekte flinterdunne wolkenlaagjes zorgen voor wat kleur. Rechts van mij zie ik kinderachtig getekende bomen. Je weet wel, rechte balk en rondje erop. Ze staan keurig recht in een lange rij, daar op de polder, als soldaten in de wacht. De velden zijn hier en daar kaal. Het rooien van aardappelen en, ik dacht uien, is nog in volle gang. Dit gaat vast snel gebeuren denk ik. Het zomer seizoen ligt achter ons, en de regen zal niet lang op zich laten wachten. Veranderingen van seizoenen - we gaan iets nieuws tegemoet.

Zoef, zoef. Ik rij een matige snelheid van 100-110 km. Je mag hier 130 rijden. Mag, hoeft niet! Toch scheuren er auto's voorbij die er nog een tandje bovenop zetten. Ze verdwijnen na bochten of voorbij de horizon voordat ik zelfs de kentekens kan aflezen. Sommige vrachtwagen chauffeurs hebben ook haast. De een wil de ander inhalen. Maakt niet uit dat er dan 20+ auto's op de remmen moeten gaan staan.

Ik baan mijn weg naar Leeuwarden. Al is er een schema en wil ik op tijd zijn, ik wil ook graag heelhuids aankomen. Risico's nemen wil ik niet. Er zijn genoeg die dat al vóór mij doen. Ik kijk goed uit en let op. Mijn gedachten houd ik zo goed als ik kan, bij mijn rijden en andere weggebruikers. Toch gaan mijn gedachten al naar mijn doel - m'n tante en oom en mijn broer. Daar ga ik heen. Het gaat niet goed met mijn tante haar gezondheid. Zelf heb ik het al 'zorgelijk' bestempeld. Eigenlijk weet ik diep in m'n hart dat haar tijd in ons midden zeer beperkt is. Dit bezoek aan haar zou mijn laatste kunnen zijn.

Ook al weet ik dat het einde nadert, dat het goed is, en dat de rust, vrede, pijnvrij zijn het meest belangrijke voor tante zal zijn. Zelf wil ik er nog niet aan. Zonder m'n tante verder te moeten. Voor haar man, kinderen en kleinkinderen uiteraard nog moeilijker. Toch is het ook voor mij erg pijnlijk en mag ik het ook best wel benoemen. Mijn verdriet zal diep gaan - ondanks dat ik weet, " het is goed zo"! Alleen het idee al zorgt voor traanogen. Ik druk ze weg. Veilig blijven rijden.

Net op het nippertje kom ik aan. Ik had beloofd de mis in het kapel bij te wonen samen met mijn oom en tante. Mijn stoel stond klaar. Met 3 minuten ruimte kon ik even op adem komen, kusjes geven, krijgen en een groet uitbrengen. De pastoor kwam binnen. De mis is begonnen. Wij zingen, bidden en zijn stil met onze gedachten. Wat fijn dat het gelukt is om hier te zijn.

maandag 4 september 2017

Even bij-kletsen

Vorig jaar eind juni zijn 2 vriendinnen en ik begonnen aan een 'gezonder leven' idee. Wat meer bewegen, minder eten - maar ook gezonder eten. Graag wilden wij in een maatje kleiner kleding kunnen passen. De kast waar meer 'te krap geworden' kleding hing zou geleidelijk aan omgetoverd
worden in een kast met allemaal - passende kleding.

- Deels gelukt. Ik kan weer mijn afritsbroeken aan. Ook een lichte zomerbroek waar ik gehecht aan was. De gewenste maat is er nog net niet, dus ik zet nog even door. Gewoon doen. Geen gekke dieet fratsen. Minder, anders en toch nog leuk! De stappenteller is niet meer heilig, maar ik houd het wel in de gaten. De maximum heb ik van 10,000 naar 8,000 gezet. Dat lukt mij veel vaker, dus het gevoel van succes boven valen is heerlijk!

Ik ging dit jaar wat meer aandacht besteden aan het hebben van VERTROUWEN. Vertrouwen vooral in de goedheid van de mens. Mijn focus meer richten op het GOEDE nieuws. Het uitstralen van VERTROUWEN. Ook wilde ik meer VERTROUWEN geven. Dat men op mij kon rekenen.

- Gelukkig heb ik nog een paar maanden om mijn aandacht weer opnieuw strakker hierop te richten. Niet dat ik het helemaal uit oog was verloren, toch verwateren die dingen zo af en toe. een herinnering is nooit weg!

Ook had ik mij voorgenomen om de mensen om mij heen wat meer aandacht te schenken. De doelgroep ouderen maar ook neven en nichten. Het is wel familie. De mijne, zoals in velen huishoudens tegenwoordig, niet naast de deur. Mijn vader afkomstig uit Fryslân, mijn moeder uit Amsterdam. Emigratie speelt een groot role in het verspreiden van allen aan beide kanten, hoewel de "Friesche tak' dichterbij is gebleven dan de Hollandse. Het is niet dat ik elke week op de koffie hoef, maar tijd en aandacht voor elkaar, is mijn idee van familie zijn.

- Dit probeer ik te doen door verjaardagen niet te vergeten, door berichtjes te sturen en ook, als de mogelijkheid er is of gecreëerd kan worden, een bezoek brengen. Er zijn nog enkele oud-tantes ook van mijn man. Die gaan wij deze week bezoeken. Gebeurt ook niet elke maand. Een kaart in de bus met 'zomaar!' wordt met vreugde ontvangen heb ik begrepen. Ik heb een broer(tje) in Leeuwarden die niet erg mobiel is. Ik wil maandelijks even bij hem op bezoek en een babbeltje maken. Maakt mij echt  niet uit dat ik er 450 km voor moet rijden. Zijn vreugd een mijn gevoel zijn het waard.

Onlangs schreef ik over vermoeidheid omdat ik mijn dagen te vol propten. Ik had weinig structuur in mijn week - dus alles kon. Nee zeggen is een lastig iets bij mij. Ik wil per se weten welke dag ik groet als ik mijn ogen open doe. De afgelopen maanden tast ik in het duister. Wat heb ik gisteren gedaan ( zodat ik weet welke dag het vandaag is).

- Het is nog kort dat ik hiermee aan de slag ben gegaan. Ik heb nog geen 'nee' hoeven verkopen om mijn dagen wat rustiger te krijgen. Komt misschien doordat ik nu wel wat meer duidelijkheid hebt over het invullen van mijn dagen. Alles hoeft niet helemaal vastgenageld te worden. Als ik maar een herkenbaar structuur creëer zodat ik meer ritme in mijn week krijg. Tot nu toe gaat het goed. 

Ach, wat zijn het toch kleine dingetjes waar ik mee bezig ben. Toch zit hier dus de kern van voldoening en tevredenheid in verborgen. Mopperen is zo'n waardeloze tijdsverspilling. Als iets niet goed is- dan kijk ik wat ik er aan kan veranderen. Kan dat niet is het aan mij om een houding aan te
nemen die voor geen stres of ongemak zorgt. Zo kan ik anders reageren op weggebruikers die geen respect voor de regels hebben, vervuilers die de prullenbak niet zien staan of pratende mede reizigers die hun hele leven bloot geven met openbare telefoongesprekken.

Het is maar hoe je met zulke dingen omgaat. Ik wil liever een positief gestemd, ontspannen en vrolijk mens blijven. Lijkt mij een goede voornemen.

vrijdag 25 augustus 2017

Ik denk het er mijne van...u vast ook wel!

De zon schijnt- dan hoor ik iemand zeggen, " nou dat mag wel eens een keer. Het is tenslotte zomer. Wat een waardeloze zomer hebben wij gehad zeg!" Volgens mij hebben wij al maanden mooi weer met zo af en toe het hoog nodige natte om te zorgen dat rivieren blijven stromen, bomen en planten blijven groeien en ons stukje wereld niet vergaat van droogte. Ik dacht het er mijn van.

Ik merk dat de drukte op de wegen weer oploopt. Dan hoor ik, " Jeetje wat een toestanden. Moest weer wachten in de file. Ik was 5 minuten later thuis vandaag!" Vijf minuten maar- ik dacht het er mijne van.

"Poeh poeh de eerste week heb ik er al op zitten. Bah, mijn vakantie is nu al voorbij. Gelukkig kunnen wij eind september nog een weekje weg"! " Hoe lang ben je dan weggeweest?" werd gevraagd. "Oh maar 3 weken naar zuid-Frankrijk. Was zo maar om." Ik dacht het er mijne van.

De afgelopen paar weken ben ik wat vaker dan gebruikelijk met de bus de stad in geweest. Het is geen rustige plek meer om even bij te komen. Als ik de bus neem hoef ik niet op het verkeer te letten en kan ik even wegdromen- nou ja, kan, nee was dat maar waar! Telefoongesprekken, vrienden die samen reizen... alles word tegenwoordig zonder gene in het openbaar luidkeels besproken. Ik heb gehoord dat het in de trein idem dito is.

Zo was ik ook ongewilde luisteraar van een gesprek tussen een jonge dame en ?! Eigelijk kon ik niet uitmaken of het nou een zij of hij gesprekspartner was. Zo van, "hoezo, je gaat niet meer? Waarom niet?" ... " kan jou wat schelen wat iedereen daarvan denkt joh." ..... "Heb daar toch schijt aan die lul. Kan jou toch niks maken"! Daar zit je dan- op weg naar een wat je hoopt gezellig kopje koffie op een terras met een vriendin. Ik dacht het er mijne van.

Zo ook de gesprekken door nieuwe Nederlanders. Allemaal in eigen taal. Soms twee of drie verschillende tegelijk. Ik weet het, die kan ik toch niet verstaan. Toch vind ik het een inbreuk om mijn 'space'. Ik kan er niet echt veel begrip voor op brengen eigenlijk. Privé gesprekken horen in mijn denkplaatje niet in het openbaar. Ik denk er het mijne van! U vast ook.

maandag 21 augustus 2017

Opruimen

Nee, het is geen voorjaar. Toch kriebelt het bij mij een beetje- alsof het voorjaar is. Ze wat hogere temperaturen van zomer zijn eventjes voorbij- toch schijnt de zon en hoor ik vrolijke geluiden buiten. Blijkbaar zit mijn lichaam in een soort 'voorjaarsgevoel' en daar maak ik gebruik van. Opruimen dus.

Misschien heeft het ook te maken met de klussen die ik de afgelopen maanden bij mijn zwager hebt gedaan. Hij is verhuisd. En daar kwam heel wat bij kijken. Als vrijgezel ziet hij zijn kasteninhoud toch anders dan een vrouw die meeleeft in zo'n huishouden. Nu dat hij buurman in ons gebouw is geworden kan ik een wat strakkere oog op zijn huishouden houden. Alles glimt en is nieuw. Houden zo denk ik dan. En dat kan hij erg waarderen. Gisteren nog kreeg ik een nood Whatsappje. Waar is......? Dan moet ik ontzettend lachen.

Dus nu kijk ik ook met andere ogen naar mijn kasten, laden en kamers. Wij zijn 2 en 1/2 jaar geleden verhuisd. Wat gaat dat snel- alles was bij ons ook strak en opgeruimd. Toch slipt het allemaal niet zozeer dicht maar ik merk dat ik wat minder strak alles opruim. Ingrijpen- nu dus.

De vakantie periode is voorbij. Rust in het huishouden is iets wedergekeerd. Routines worden weer opgepakt. Afgelopen weken ben ik wat kritischer naar mezelf en mijn tijdsbesteding gaan kijken. Het komt allemaal weer op z'n pootjes terecht. Ik blijk toch een soort routine en structuur nodig te hebben. Niet te strak maar wel herkenbaar. Ik wist vaak niet op welke ochtenden ik wakker werd.

Het is maandag- ik ga dit echt mijn 'van achter naar voren' huishoudschoonmaakdag maken. Misschien pak ik het meteen na het ontbijt aan- of in de middag. Maar vandaag is dus 'voor het huis' dag.

Ik gids - niet regelmatig nog maar wanneer ik het toepas in mijn agenda. Ook daar wil ik wat meer structuur in brengen. Dat ik op bepaalde dagen beschikbaar ben. Alleen in nood invallen waar nodig. Dan weet ik wanneer ik 'vrij' hebt. Of in ieder geval op 'vrij' kan rekenen. En zo ben ik ook in mijn agenda aan het opruimen.

Foto's, bestanden, plaatjes en computer gerelateerde zaken. Ook die hebben zo af en toe nodig om te kijken wat blijft en wat gaat weg. Tegenwoordig kunnen wij oneindig veel bewaren. Ik heb gemerkt dat ik dat ook bezwaarlijk ben gaan vinden. Teveel. Ook te log om dingen weer terug te vinden. Omdat het kan wil niet zeggen dat het moet. Vandaag heb ik ook mijn leeslijst van mijn blogs nagekeken. er stonden Blogs op die niet langer beschikbaar waren- de bloggers zijn of gestopt of nieuwe blogs begonnen. Of overgegaan op een ander Blog site. tJa dan verlies je ze uit het oog.

Vandaag is maandag, huis en 'opruim' dag. Heerlijk. In mijn nopjes. Nu een bakje koffie, op balkon in de frisse, lichtblauwe zonnige lucht. Ik ben een tevreden en blij mens.

zondag 13 augustus 2017

Het was me wel een volle week zeg!

Soms gaat de tijd zo snel dat ik niet bij kan houden welke dag het is. Toch verbaasd het mij telkens weer hoeveel ik zo af en toe in een week kan stoppen. Neem als voorbeeld afgelopen week.

Maandag: Verrassingsontbijt bij een vriendin- die ik verzorgde. Wat de verrassing was, was dat haar zoon en zijn gezin uit Noorwegen op vakantie kwam en ook aan zou schuiven aan tafel. Daar had ze geen weet van. GESLAAGD!

Dinsdag: Klussen bij mijn zwager: Het huis is voor 95% af. Toch blijven er steeds wat klusjes tevoorschijn komen. Ook werden er een rolluik bij ons en een huiskamer rolgordijn bij hem geplaatst. Weg dag- maar wel mooi en allemaal tevreden. De jongens van van Dam Zonwering kregen voor hun werk verse scones bij de koffie.

Woensdag: Een paar weken geleden een diner afspraak gemaakt. Er werd een verjaardagcadeaubon ingeleverd. Die geven wij als cadeau tegenwoordig. Liever een wijntje bij ons komen drinken dan een fles weggeven. Aan tafel gezellig babbelen gedurende een 3-4 gangen menu. Erg leuk en lekker.

Donderdag: Op naar Zeeuws-Vlaanderen. Met droevig hart reden wij met z'n drietjes richting een bezoek aan dierbare vrienden. " De dokter informeerde ons dat er geen behandeling meer mogelijk is," was het bericht. De noodzaak om op bezoek te gaan was dringend. Hoewel de reden een verdrietige was, hebben wij met z'n allen er toch een mooie dag van gemaakt. Uitgeput en toch blij dat we gegaan zijn- rolde we erg laat ons bed in.

Vrijdag: Het is de tijd van cadeaubonnen innen. Boodschappen, huishoudelijke klussen en een paar tegenvallende taken eindelijk de keuken in. Zo gezellig en vrolijk. Genieten van vriendschap, lekker eten en mooie herinneringen en grappige verhalen uit de oude doos.

Zaterdag: Koken en gerechten voorbereiden voor een ander. Zo leuk, spannend en creatief bezig zijn. Ik hou daar wel van. Was wel eventjes veel 'keuken' deze week, hoewel we toch moeten eten en koken doe ik graag. De ochtend was ingenomen met voorbereidingen en andere taken, s'middags aan de slag. Ook tussendoor een bezoek aan een buurman (94) die zich in het ziekenhuis bevind.Was chauffeur voor zijn partner (87). Eenmaal weer thuis de draad oppakken en afmaken die hapjes.

Zondag: Begon vroeg. Lemon Meringue Tarts afbakken en naar feestje brengen. Ook nog even bij vrienden met cafe bezoek gebracht. Naar huis, even uitblazen. Eierkoeken gebakken voor oude buurman. Hij kan even niet kauwen. Ligt in ziekenhuis. Krijgt allerlei papjes en zo. Wilde zo graag iets anders eten dan vloeibaar maar het moest 'op kunnen lossen' zonder kauwen. Terwijl ik bij hem op bezoek was met zijn partner- at hij er twee op met zoveel vreugde dat ik er stil van werd.

En nu is de dag ten einde. De week begint morgen weer opnieuw. ( nou ja, soms is zondag dag 1- en nu eventjes maandag).

Ik geniet van elke dag en wat die dag met zich mee brengt. Ze komen geen tweede keer langs.

vrijdag 4 augustus 2017

Het nieuwe werken.

Nou, mijn geïrriteerde bui van een paar dagen geleden is verleden tijd. Duurt nooit lang hoor. Gelukkig kan ik relativeren en van mij afschrijven. Dat helpt om stoom af te blazen zonder brokken te maken. Ook heb ik al van jongs af aan geleerd om ook te kunnen lachen om mezelf. Want soms is mijn 'druk maken om' ook om te lachen.

Nu heel andere koek. Er is al zoveel aan het veranderen in onze wereld- zeker zoals ik mijn wereld het ken. School, leren, werken, huisje, boompje beestje! Feest na 30 jaar want de hypotheek is afbetaald. Feest want met 60-65 met pensioen gaan. Feest omdat men 50 jaar getrouwd is. Dat waren redelijk 'normale' zaken.

Anno 2017 ziet deze wereld er anders uit. School, afstuderen- of niet, reizen, werken, reizen...! Relaties die vaker dan niet komen en gaan. Zorgt voor veel verdriet. Kinderen die tussen twee 'thuizen' wonen. Weekje hier weekje daar. Geen vast contract, thuis werken, doorwerken.

Nou schets ik wel een heel breed negatief beeld hoor, en ik weet wel dat het niet 'OVERAL' en ALTIJD' zo is, net als mijn wereld er ook niet voor IEDEREEN gelukkig of zelfs na tevredenheid was. Wat ook nuttig kan zijn, zijn aanpassingen in het leven. Dat de levensstijlen veranderen, de wensen, de mogelijkheden. Thuis hadden wij geen telefoon of auto. Probeer dat maar in te denken. Paar uur per avond tv.

Ik voel me wel bevoorrecht om zoveel vernieuwingen mee te mogen maken, te zien gebeuren en ontwikkelen. In alle omstandigheden zullen er wel verbeteringen kunnen komen. Problemen, onrechtvaardigheden en onrust, oneerlijkheid en jaloezie zijn niet nieuw. Of die verdwijnen ooit? Ah, wat een geweldige gedachten.

Een van de meest opvallende ontwikkelingen is het reizen. De wereld is toegankelijker geworden. Uithoeken bestaan bijna niet meer. Ik heb het niet over de vluchtige steden trips of 'even' in 4 weken Down Under reizen en in 3 weken proberen zo'n land ( Continent) te zien. Ik heb het over langere termijn reizen. Nee, ook geen immigratie. Het grote avontuur. Het bekende achterlaten en verdiepen in de wijde wereld.

En dat hebben twee mensen in mijn omgeving gedaan. Op 11 september 2016 vertrokken zij, na uitvoerig en zorgvuldig een plan hadden gemaakt, hun banen opgezegd te hebben, werden zij uitgezwaaid door familie en vrienden en begon het reisavontuur echt.

Maar ja, dan wil je reizen. Dat kost geld. Je hebt ook passie voor je werk. Hoe moet dat? Deze twee avontuurlijke mensen hebben goed het voorwerk gedaan. Veel informatie gewonnen, bedachtzaam aan de slag gegaan en nu al werkend reizen zij onder de naam Dutch Nomad Couple. Het afgelopen jaar hebben ze Mexico onder de loep genomen. Hun belevenissen leggen zij vast op film. Een vooraf geregelde Youtube kanaal zorgt ervoor dat er (bijna) wekelijks, afhankelijk van internet bereik uiteraard, een informatief, leuk en mooi filmpje komt te staan. Zo kunnen vrienden, familie maar ook geïnteresseerde mensen meeliften op reis.

Ik zeg, petje af. Zo mooi en ja, toch wel vanuit mijn optiek, dapper!

Wil je ook mee reizen? Wil je weten wat ze nog meer hebben gedaan- behalve Mexico ontdekken?

Dat kan... De Dutch Nomad couple zijn via deze links te volgen. Bon voyage! En Tino en Angela, "dat jullie nog veel mogen zien, talloze avonturen mogen beleven en met voorspoed jullie verhalen mogen blijven vertellen".

Dutch Nomad Couple - join their Youtube channel here

Dutch Nomad Couple - join their Facebook page here




woensdag 2 augustus 2017

Geïrriteerd- nou ja best wel behoorlijk!

Ik blijk een overgevoelige rechtvaardigheidsgen in mijn DNA te hebben. Grootvaders aan beide kanten waren actief op dit gebeid. Voor mensenrechten opkomen en hulp bieden. Mijn erfenis. Ik ben er ook trots op. Toch kan mijn humeur zo af en toe behoorlijk op de proef gesteld worden.

Gisteren was weer zo'n moment.

HET IS ONZE SCHULD DAT DIEVEN STELEN!! JA, u leest het goed. Dat zegt een ex-inbreker. Stond pontificaal zo in de krant. WIJ MAKEN HET HEN ZO MAKKELIJK. Want als wij thuis zijn en wij onze achterdeur niet op slot doen... ja jezelf opsluiten in je eigen huis, dan MAG de inbreker gewoon pakken wat ie pakken kan. Want het is ONS EIGEN SCHULD! Moeten we de ramen, deuren en schuren maar dicht doen! 😡

De stoom kwam uit mijn oren. 😖

Ik heb geleerd dat als iets niet van mij was dan moest ik er met mijn handen vanaf blijven. Zelf gaan werken, geld verdienen om 'het' te kopen als ik het zo graag wilde hebben. Als ik het geld niet bij elkaar kon krijgen- jammer dan! De optie ' pak maar die van een ander' werd nooit aangeraden.

Maar nu, volgens meneer Jansen, moeten wij alles vastschroeven, op slot doen en bij diefstal toch maar aangifte doen want, "anders veranderd er niets.

Dus, nu weet u dat. Sloten kopen, camera's installeren, alarmsystemen plaatsen en maak van uw woning een bunker...want het is uw en mijn schuld dat er dieven zijn.

Meneer Jansen, voor uw informatie, er zijn dieven omdat die hun handen ( en dan blijf ik netjes) niet van anderman's spullen kunnen houden. Laten we DAAR verandering in brengen! Meneer Jansen geeft advies om diefstal tegen te gaan. Laat hij een groep oprichten en de dieven zelf eens een lesje leren.


AD: Hartje zomer inbrekers vrij spel. Als u dit leest en denkt dat ik diegene ben die het verkeerd ziet, dan hoor ik het graag! In mijn beleving is het een omgekeerde wereld. Alles vastspijkeren om zoveel diefstal te voorkomen- ipv, dieven her-opvoeden. Niet alleen met straffen maar maatschappelijke werkzaamheden waarin men leert over en een beter zicht krijgt op mensenleed en verdriet.

zaterdag 22 juli 2017

Een rust dag....

... oh wat heb ik daar zin in, behoefte aan, mogelijkheid toe!

Vandaag, zaterdag. Prachtig weer. Warm maar geen strakblauwe hemel. De zon schuilt zich achter een dunne laag watten die uitgestrekt in de lucht blijven hangen als een vers gestreken laken. Er is een zachte bries die de lucht verschoont en fris houd. Heerlijk om in te ademen. Tegelijkertijd wordt mijn was gedroogd die op het balkon staat. Vanuit mijn bureau kijk ik naar buiten niet over, maar de diepte in, van een rivier die langs ons appartement gebouw vloeit. Bootjesliefhebbers pruttelen voorbij. De ene schuit kan mij meer bekoren dan de ander. Leuk dat wij net een mini bootvakantie achter de rug hebben. Nu kan ik mij veel beter inleven in de situatie op het water in zo'n vaartuig.

Net in een bocht, vlak onder een overhangende boom schuilt een visser in een kayak. Prachtig ding- die kayak bedoel ik dan. De visser kan met zijn voeten trappen- en de kayak stil houden of door laten varen...en nog steeds met hengel in hand zijn hobby uitvoeren. Ik heb van dichtbij zo'n kayak gezien. Mijn zoon in Australië heeft er een. Wat een innovatie toch. Die ontwikkelingen om gebruiksvoorwerpen steeds handiger en gebruikersvriendelijk te maken.

De zaterdag krant heb ik van kaft tot kaft gelezen. Ja, ik sla wel wat over- zoals de sport pagina's of sommige berichtgevingen waar ik geen interesse voor hebt. Mooi oprecht interview met Henny Huisman. Ook het artikel over de nieuwe rage DNA onderzoeken, weer wat bijgeleerd. Ik wist wel van het bestaan van deze nieuwe rage. Schijnt erg in trek te zijn- ook in Nieuw Zeeland waar een vriendin ook een 'kreeg' als verjaardagcadeau. Grappig. Een familielid heeft er ook in een bezit. Kwamen verrassende dingetjes uit. Als je het allemaal moet geloven denk ik maar.

Omdat er wat 'restjes' in de koelkast staan hoef ik vandaag niet uitgebreid te koken. Dat heb ik 3 keer gedaan deze week. Drie keer bezoek gehad en gezelligheid aan tafel. Telkens weer wat leuks en lekkers bedenken. Dat ( samen eten)  is zo'n geweldige manier om met vrienden om te gaan, better leren kennen en te lachen, te genieten.

Het is stil in huis, geen radio of andere geluiden. Vandaag schijn ik een groot en bijna dwangmatige behoefte te hebben aan stilte.....! Geen lange gesprekken, muziek of andere geluiden. Hier horen wij alleen maar verkeer ver op de achtergrond, zachtjes met zo af en toe een dreun van een vrachtwagen die op een richel over de brug dendert. Het enige storende geluid is het gepiep in mijn oren. Al jaren aanwezig en schijnt erger te zijn als ik moe ben. Of misschien dan schenk ik het dan meer aandacht. Dat kan ook!

Ik moest dit even 'uit mijn hoofd' schrijven. Nu tijd om eventjes languit op de bank op balkon in te dutten- een 'oma slaapje' te doen. Daarna zie ik wel verder... of misschien ook niet!

Fijn weekend allemaal.

zaterdag 15 juli 2017

Water, uit de kraan of uit een fles?

Water. Een levensbehoefte. We kunnen niet zonder.

De afgelopen maanden ( nou ja achter de schermen en in sommige situaties is eigenlijk al jaren gerommel) horen wij bewoners steeds meer over de problemen met het water in de provincie Zuid-Holland en de schuldige zou met name het bedrijf Du Pont/Chemours in Dordrecht zijn.

Twee en half jaar geleden zijn mijn man en ik verhuisd van Papendrecht naar Dordrecht. Wat ons na twee maanden al opviel was de kwaliteit van het water- zo anders was dan we gewend waren. Onze nieuwe apparaten zoals koffiezet apparaat en waterkoker waren al snel 'verkalkt'. Ik  moest ze al na enkele weken schoon maken. Ook de gootsteen en wasbakken zaten per dag vol met opgedroogde waterspetters die grijzig van kleur waren. Kalk volgens mij.

Wij hebben contact opgenomen met ons waterprovider, Evides. De medewerkster verzekerde ons dat het bedrijf schoon water leverde en alle 'normen', die door de regering gesteld werden, gehonoreerd werden. Aan het niveau van de kwaliteit viel dus niet te tornen. Daar kon ik het mee doen.

tJa, en wat krijgen we nu? Er zit iets in het water wat er niet in hoort te zitten. Niet iedereen is het er over eens dat all drinkwater bronnen schoon zijn. Het bedrijf van Du Pont/Chemours blijkt al jaar en dag de gifstoffen to lozen in de rivier de Merwede. Schijnbaar met toestemming omdat ik lees dat er nu opeens geen vergunning voor komt voordat er meer onderzoek gedaan moet worden....! WAT zeg je me nou? Nu pas, na al die jaren?

Ik ben geen specialist op dit gebied. HELEMAAL niet. Maar zuivere koek is dit verhaal allerminst.

Ga ik nou flessen water kopen- waar ik ook mijn bedenking bij hebt- alleen al omdat water uit de hemel valt, in meren en rivieren aanwezig is- en door derde in flessen word gegoten zodat wij het kunnen kopen??!! Rare wereld eigenlijk. Dat, is een ander verhaal uiteraard. Nu gaat het erom, geloof ik het artikel in de krant - dat het water wel veilig is omdat het 'uit een andere bron komt'? Of loop ik meteen naar de supermarkt en spek ik de kas van een bedrijf die water in flessen doet en ik niet weet welke bron daarvoor gebruikt word?

Ik stond met een glas in mijn hand om water te drinken. Mijn hand bleef over de gootsteen steken. Het glas bleef leeg. Ik ga eventjes nadenken hoe verder!

Overdrijf ik? Het zal allemaal wel weer 'meevallen' en de voor- en tegenpartijen zullen van alles wel uit de kast halen om mij en anderen te overtuigen van hun 'waarheid'. Ik ben eventjes van water af! Gewoon, vandaag. Morgen een nieuwe dag.

maandag 26 juni 2017

Dag 2 in Oostenrijk

Na alles thuis netjes achter gelaten te hebben en vrienden ingezet om ons huis te gebruiken genieten wij van een leuk arrangement via de ANWB. Erg leuk om je huis als vakantie optrekje in te zetten voor familie en vrienden die ergens anders in het land wonen als je huis even leeg staat!

Wij, en heel veel andere gelukkige Nederlanders hebben gebruik gemaakt van een arrangement via de ANWB. Drie dagen Oostenrijk en 6 in Italië waarvan die zes ook in tweeën zijn verdeeld. Zo zie je nog eens wat van mooi Europa.

Ongewis, waren de vakanties in Duitsland al begonnen en troffen wij volle wegen aan richting Fieberbrunn, Tirol. Lesje geleerd. Volgende keer in twee etappes rijden.

De eerste avond hier in ons hotel, een oud kasteel erg zinnig verbouwd en het interieur creatief ontworpen, waren we te moe om de omgeving nog te verkennen. Eten en naar bed.

Het streven en thema van deze reis is Bergen en Meren ontdekken en bezichtigen. In een klap gisteren al geslaagd. Een pittige wandeling, vergezeld door een hoog gelegen zon, kwamen wij stapvoets dichter bij ons einddoel. Op het wenslijstje voor maandag stond, Wildseeloder - 2117m. We zouden bij aankomst op de top, een meer zien liggen in een wonderschone setting. Nou dat was het ook. Hoewel wij meerdere keren onze tocht moesten onderbreken ( zo fit waren we dus niet) was dit het doorzetten waard. Schitterend! Ja, bloedheet ook, strakke blauwe luchten. Veel wandelaars jong en oud. Sommigen dartelde langs ons heen, anderen passeerde wij terwijl zij ook even op adem moesten komen. Wat handig was, was om even het uitzicht te aanschouwen! Mooie smoes en nog waar ook. Want je kan wel doorlopen maar dan zie je de omgeving niet waarin je bent.

Het deed pijn. Ja eerlijk is eerlijk. Ik dacht echt dat ik wat meer in m'n mars had maar nee, ik had het even zwaar. Kon het eindpunt zien dus het was geen optie om te stoppen. Na een kort gesprek met een dalende Nederlands stel, die een schatting van 45 minuten deed om ons doel te bereiken, moest ik wel even slikken. Kom op, we gaan ervoor dacht ik!

We gingen. En ooooooh wat mooi. Na een poosje genoten te hebben van het uitzicht en de overwinning zijn we neergedaald. Nu 2/3 van de afstand. We hadden omhoog twee ski liften genomen. Nu liepen we de steile helling af en liepen door naar de eerste lift. Erg steil maar wel prachtig. En tussen bomen....schaduw! Oooh heerlijk, schaduw. Het dalen was ook heftig. Maar er zat een vaart in......... 😄!

Terug bij het hotel even half uurtje voeten omhoog, gedoucht en van mijn massage genoten. Buiten het hotel gegeten...een leuk Italiaans tentje. Heerlijk gegeten.

Wat zal dag 2 brengen? Ik ben benieuwd.






Vakantie gedrag

Na een hele drukke, voldaan maar rommelige periode hebben manlief en ik even tijd nodig om bij te tanken. We zijn afgereisd naar de bergen. Zitten nu in Fieberbrunn en gaan hierna paar dagen het berggedeelte Italie bezoeken. Ons huis wordt door vrienden gebruikt, dus mn plantjes zullen alle zorg krijgen.

Heerlijk. Niks hoeft, alles mag - en er is geen tijdlijn of schema. Nou ja, we willen wel van alle momenten mooie momenten maken maar niks 'vast'. Toch heb ik nu een afspraak staan voor een fullbody massage. Ik geniet nu al.

Ontwaken hier met uitzicht op een strak blauwe lucht en bergachtoge tafrelen doet mij goed.

Op naar ontbijt. Heerlijk. Wel kijk ik uit dat ik niet overdadig eet. Die 5 kg die ik kwijt ben morten eraf blijven.

Wat mij ( weer) opvalt is het 'vakantiegedrag' in zo'n eetzaal. Borden vol eten, tafels bestrooid met afval. Extra borden en kopjes rommelig achtergelaten.... en als ergenis op ergenis - het overschot aan eten wat meegebracht is naar de tafel, er als oud vuil is blijven liggen.

Mensen, ik snap dat niet!! Loop liever 3 keer, dan alles op te scheppen om erachter te komen dat je het niet allemaal bergen kan in je overvolle maag. Het personeel loopt met afgeladen dienbladen de keuken in. De afvalbakken puilen uit. Het stemt mij droevig.

Dit eventjes uit mn hoofd gezet nu. Wij gaan de bergen in. De ski lift nemen en wandelen. Die massage zal ik wel goed kunnen gebruiken straks. 

zaterdag 24 juni 2017

Terug van weggeweest

Begin april ben ik naar mijn kinderen en kleinkinderen afgereisd. Ze wonen allen in Australië en Nieuw Zeeland. En hoewel het leven overal gewoon door gaat- zorgt het bij mij wel voor een verdeeldheid in activiteiten en belevenissen. Mijn Nederlands bestaan houd dan even op - en ik ben opnieuw een dutch/kiwi, die zich weer bevind in haar vorige leven.

In Nieuw Zeeland heb ik kinderen, kleinkinderen, graf van ouders, oom, neven nichten en andere familie. Ook talloze vrienden en bekenden van Nederlands en uiteraard Nieuw Zeelandse nationaliteit en ook heb ik daar wel duizenden voetstappen liggen.

In Australië woont een van mijn twee zoons. Hij en zijn gezin zorgen ervoor dat ik ook daar wat bekend wordt met het dagelijks leven- hun vrienden en bezigheden.

Terwijl Down Under heb ik alleen wat geschreven op mijn 'Omaverweg' blog. Dat leek mij het meest logisch en toepasselijke om te doen. Bij thuiskomst weer in Nederland werd mijn dagelijks bestaan bepaald door het assisteren bij de verhuizing van mijn zwager.  De drukte is nu wat voorbij. Mijn man en ik zijn aan wat vertier toe en gaan een paar weken genieten van een auto vakantie. Hoog tijd om eventjes wat aandacht aan elkaar en de omgeving te schenken.

Misschien lukt het me wel om zo af en toe iets te delen over ons avontuur. Met de nieuwe iPad op zak- voor mijn relax momenten, kan ik ook mijn familie Down Under op de hoogte houden van onze belevenissen.

Het bloggen over wat serieuzere onderwerpen komt later vast weer op gang 😂  .

Ik ga strijken, koffer inpakken en eten klaar maken. De langste dag is al voorbij- maar deze zal niet minder gevuld of korter zijn!


dinsdag 4 april 2017

Mijn schrijf gedrag

De komende 6 weken zal het wat lastiger zijn ( misschien) om wat te plaatsen op deze blog. 

Ik zie wel dat ik in februari maar 1 blog heb geschreven- maar op mijn andere blogs ben ik veel actiever geweest. Soms ligt het aan een druk schema soms aan gelegenheid en ook wel eens aan interessante onderwerpen- of niet.

Ik blog gescheiden over verschillende onderwerpen. Hier de links naar de diverse blogs.

Omdat ik Oma ben, over eten, ik blog in het Engels en hoewel ik het even links heb laten liggen - ook heb ik een blog die gericht is op mijn geloof.

Het is lastig om te zeggen- ik blog elke week over alle onderwerpen- want de ene keer staat iets meer centraal in mijn leven dan het andere.

De komende 6 weken staat mijn OMA blog centraal - ik ga Down Under op bezoek bij mijn kinderen en kleinkinderen. Dus, als je dat leuk vind, houd die in de gaten. Je kan 'vrienden' worden van de blog- dan krijg je bericht zodra ik er wat op schrijf. Trouwens dat kan van alle blogs. Ik schrijf omdat ik het prettig vind om dingen 'uit mijn hoofd' en die 'op mijn hart' liggen op papier te zetten zeg maar. Dat ruimt op maar geeft mij ook weer inzicht op mijn gedachten en gevoelens. De reacties zijn ook fijn om te lezen/krijgen.

En wat mij ook een warm gevoel geeft is als ik weet dat iemand 'iets' heeft gehad aan het lezen van mijn ervaringen of gedachten. Niemand hoeft hetzelfde te denken of voelen als ik- mijn gedachten en ervaringen zijn van mij - maar soms zijn er overeenkomsten en dat schept weer een soort band van herkenning. Mooi vind ik dat. Dus, laat een ✓




achter of een opmerking- en als iets je aanspreekt, heeft geraakt, interessant vind of gewoon om te laten weten dat je 'geweest' bent. Altijd leuk en wordt gewaardeerd.


Dus, ik ga nu mijn koffer pakken - en kijken wat ik allemaal mee wil nemen. Het is nu najaar en wintertijd is weer ingetreden daar. Eigenlijk vergelijkbaar van hier wat weer betreft. Koele ochtenden en avonden en mooie dagen. Uiteraard regent het daar ook. Gelukkig maar.

Wat ik niet mee hebt en mis kan ik ook daar kopen.

Tot schrijfs - zal wel even wat dagen overheen gaan voordat ik in een ritme kom. Woensdag a s vlieg ik en vrijdag New Zealand tijd kom ik aan. Het zal een drukke mooie tijd worden. Ik verheug mij enorm op het weerzien met mijn kinderen en kleinkinderen.

maandag 3 april 2017

Road rage- daar wordt ik niet vrolijk van

Behalve dat ik niet vrolijk word van Road Rage ( wegpiraten zeg maar) maakt het mij ook verdrietig.

Afgelopen zaterdag- de meneer in zijn zwarte Land Rover- u was behoorlijk gevaarlijk bezig. Blijkbaar had u haast. Weet u nog, voor de stoplichting in Dordrecht, richting de N3. U wilde toch eventjes wat sneller dan de andere bestuurders. Even laten zien wat uw auto kon. Snel rechts inhalend en dan mijn neus afsnijden helemaal naar links. Toch lukte het niet om de stoplichten te snel af te zijn- ook u moest wachten.

Als de lezer een beeld willen hebben- denk aan aan stier die graag een aanval wil doen! Poot stampend op de grond- brommen en grommen. Nou meneer, u weet wel wie u bent, u baalde dat u stil moest staan. Met een trap op de gaspedaal bij het 'ruiken' van groen ging u er vandoor. Als er een rookwolk had ontstaan- had ik mijn lichten aan moeten doen.

Ik zag u wel- roekeloos de N3 opgaan. Even gas terug want daar is een camera- nee, dat durft u niet. Misschien al teveel punten gewonnen dit jaar!? Laf is dat. Overal snel en onbehouwen scheuren maar wee oh wee die camera's. Wees dan eerlijk en ga ervoor zou ik zeggen.

Daar stond u weer, bij de zelfde volgende stoplichten als ik. Wel als eerste maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn pret dan! Want u vond het maar weer niks. Hehe, doorrijden. Ja snel dan, want verder op staan weer stoplichten- nog even trap gas- Oeps, te laat, ja dat kan als er iemand voor u rijdt die zich wel aan de snelheid houdt. Ook weer illegaal inhalen en terug de gewenste rijstrook in. Bah, meneer, u speelt met het leven van anderen. Maar ook die van u. Heeft u zo'n hekel aan het leven dan dat u uw gezin, familie en vrienden het aan wilt doen dat u iets overkomt- of erger nog- dat u een ander iets aandoet?

Ik ben oma, echtgenoot, moeder, zus en vriendin. U had zomaar een eind aan mijn leven kunnen maken. Daar ben ik boos om. Maar ik ben ook verdrietig en vind u maar zielig. Want u beseft niet hoe gevaarlijk u bent. En dat mag u best wel weten.

Nee, ik heb geen kenteken kunnen noteren. Ik moest wel opletten. Ik heb ook geen camera in mijn auto maar na zaterdag heb ik wel een drang om zoiets aan te schaffen- want meneer, u hoort niet op de weg met dit gevaarlijk rijgedrag. U heeft hulp nodig. Voordat u een ongeluk veroorzaakt. Of kan het u niets schelen. Dat ik maar een domme trut ben die zelf uit moet kijken. Heeft u lak aan de regels meneer? Denkt u boven de wet te staan. Ik ben benieuwd hoe u denkt dat uw rijgedrag is? Met zo'n grote bak zou u veel schade en verdriet kunnen veroorzaken. Snapt u dat?

Misschien leest iemand dit die ook wat terughoudender mag zijn op de weg. Ik hoop het. Want het kan u ook zomaar overkomen- dat u een ongeluk veroorzaakt door ongeduldig te zijn- door te denken dat het u niet overkomt. Dat u misschien denkt onschendbaar te zijn.

Een auto kan veel leed veroorzaken- maar ook vreugde. Ik kies voor veilig rijden... en u? Waar kiest u voortaan voor?

zondag 12 maart 2017

Heerlijk dat zonnetje

Voelen jullie het ook al? Dat het zonnetje wat warmer aanvoelt dan in de afgelopen weken? Ik wel.

Het geeft energie, maakt dat er een glimlach op mijn gezicht blijft plakken. De dagelijkse klusjes lijken minder zwaar. Ik ben dan de huppel-leeftijd al lang voorbij maar voel dat de neiging nog wel aanwezig is 😂 .

Deze week is behoorlijk vol gepropt met van alles en nog wat. Vandaag en morgen heb ik een 'zit klus' om af te maken.

Dinsdag ramen en gordijnen bij ma en daarna gaan wij saampjes naar het ziekenhuis om het gips van ma haar pols af te laten halen. Wat heerlijk, dat nu bij het naderende mooi weer, ma straks gewoon zelf weer alles kan, geen belemmering meer heeft mbt haar arm/hand. Misschien erop uit met de fiets. Zelfs het OV is lastig als je maar een 'bruikbare' hand hebt om alles te moeten in en uit checken, tas vasthouden en nog op tijd in te kunnen stappen.

Woensdag- jaja, STEMBUREAU dag. Een lange zit. Wel stemmen allemaal he? Ik las een interessant artikel vanochtend. " Luister naar je inner stem. Die gaat over normen en waarden en toekomst perspectief. Dus luister niet naar opwellingen en boosheid. Gebruik je stem niet om je frustratie te uiten of te demonstreren dat je ergens niet mee eens bent- kijk naar het TOTAAL beeld." Dat is misschien nog wel het beste advies wat ik tot nu nog toe hebt waargenomen. 'Wat past het beste bij mij als mens'. Want het zal nooit helemaal gaan zoals ik het wil- en dat moet ook niet want ik ben maar alleen en het gaat niet over mij maar over hoe WIJ met z'n allen door moeten.

Donderdag- een van mijn favourite bezigheden- koken voor een vriendin. Ze was een tijdje geleden jarig. Donderdag komt ze haar 'cadeaubon' inleveren. Als het weer zo blijft meewerken kunnen we misschien nog eventjes buiten op balkon zitten met een glaasje 'proost'.

Vrijdag - die heb ik om te zorgen dat ik alles op een rijtje hebt - het is 'belastingmaand' en ik wil zeker zijn dat alles op orde is. Ook zal het huis dan wel wat aandacht nodig hebben na mijn drukke bezigheden elders.

Zaterdag- De natuur in, de Hollandse Biesbosch wacht op mijn aanwezigheid. Heerlijk. Even helemaal weg van het verkeer, geluiden. Broodje mee, rondje lopen, fotootje hier, kiekje daar. Heerlijk.

En dan, dan zit de week er al weer op. Hopelijk heb ik dan ook al mijn zit klusjes succesvol afgerond. Ik ben aan het voorbereiden op een bezoek naar mijn (klein)kinderen- Down Under. Nog een paar weken. Dan is het zover. Het is spannend- elke keer weer. Het gaat allemaal goed komen. Mijn accu is volgeladen, deze dag zal ik benutten - volop en met plezier.

donderdag 23 februari 2017

Soms heb ik wel eens zo'n bui!

Vandaag wat het weer betreft in ieder geval - onstuimig, nat, harde wind. Prachtig om te zien als je het van achter een raam kan aanschouwen. Best heftig als je er met je fiets doorheen moet worstelen.

Ik heb het voorrecht om lekker warm en droog thuis te kunnen blijven. Ik hou wel van dit weer hoor- maakt me niet ongelukkig of zo. Soms loop ik graag ook wel in de regen of wind- gewoon omdat het kan en niet omdat het moet.

Toch brengt zulk weer ook een soort sfeer met zich mee, iets waar ik mij zo af en toe wel in mee laat gaan. Vorige week, op ook een winterse dag, ben ik aan het bakken gegaan. Dan ruit het zo heerlijk in huis, en heb ik volle koektrommels als resultaat. Nuttig ook dus.

Vandaag is het anders. De afgelopen dagen zijn druk geweest- heel druk. Ik heb een 'down time' dag. Even niets hoeven- gewoon zijn! Op mijn oma blog heb ik ook een bericht geschreven. Ik heb bijna 2 uur gechat met Nederlanders in New Zealand over van verschillen en toch niet zo'n verschil tussen het leven daar en hier. Het is maar vanuit welk perspectief en houding je in het leven staat hoe het leven ergens je aanstaat of niet.

Beste film ooit
En nu, nu ben ik eventjes in een bleu soort moment. Niet somber - maar gevoelig. Gevoelig voor emoties en situaties. En een herinnering kwam in mij op. Dinsdag was ik een dagje naar Leeuwarden. Bij mijn nicht waar ik ook even op bezoek ging, zag ik een video staan- As it is in Heaven. PRACHTIGE film. Het emotioneerde mij toen en nu nog.

Ik heb net Cabriella's song opgezet. Het staat op herhaal- want ik wil het even weer tot mij door laten dringen. Een prachtig lied, krachtig gezongen.

Naar buiten kijkend zie ik een moeder met een kinderwagen en ( vermoedelijk) een oma wandelen. Hun lange haren wapperen in de strakke wind. Sjaals om, handschoenen ook. Gezond, gezellig, heerlijk frisse neus halen. Nou, ik vandaag niet. Ik ga meer muziek luisteren en mijn sfeer bepalen zonder de kou en het ongemak van buiten. Zalig en bevoorrecht en dankbaar  dat ik dat mag en kan.

dinsdag 14 februari 2017

Pluk de dag.

Zaterdagnacht sneeuwde het behoorlijk. Tegen de tijd dat ik naar bed ging - tegen 1:30 lag een een dikke deken witte vlokken op het gras. Wit en glinsterend lag het daar alsof iemand een wit dekbed achter had gelaten.  Eigenlijk had ik er langer naar willen kijken. Maar mijn ogen prikte, mijn knieën waren slap en het was hoog tijd om mijn bed in te duiken.

Ja, als je zo laat naar bed gaat, dan is het geen wonder dat je niet te vroeg wakker bent. Toch stond ik al om 8:30 uit het raam te kijken. Ik ben blij dat ik gezien hebt - hoe mooi die witte deken was geweest. Want de zijkantjes waren nu al aan het afraffelen. Er was ook een gat gevallen in het midden. Als een afgedankt deken, verdween dit lapje als sneeuw voor de zon van het grasveld. Het wit werd groen.

Het deed mij denken aan vorige week. Die verdween ook zo snel. De dagen waren behoorlijk gevuld met allerlei dingen. Soms vraag ik mij af hoe mijn week eruit zou zien als ik nog werkte. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat ik het rustiger had 😂  . Het woordje 'nee' komt moeilijk over mijn lippen. Vooral omdat ik denk - past het in mijn dag? Oh ja, het kan!

Ik ben niet zielig hoor- integendeel. De handen laten wapperen is er als kind met de paplepel ingegoten. Het was alleen iets zwaarder de afgelopen dagen omdat ik nog niet van alle verschijnselen van de winterse ongemakken af ben. Langzaam knap ik op. En zo af en toe knap ik weer eventjes af.

Vandaag had de naam - ANITA erop staan. Ik ging nergens heen. Thuis blijven, klusjes doen, was hangt buiten, als ik eraantoe kom stofzuig ik nog even. Het eten staat wel al paraat- lekker makkelijk straks. Ik heb net bijna 2 uur zitten chatten met mijn kleinzoon in Australië. Eigenlijk was ik niet een een goede oma - want hij had in bed moeten liggen - maar het is zo heerlijk dan een jongen van bijna 17 uren met zijn oma kan kletsen. Over van alles en nog wat. Ik heb te doen met de jeugd hoor. Ook zij gaan en ongemakkelijke tijd tegemoet.

Jaja, hoor ik u denken/zeggen. Wij hadden het ook niet makkelijk. Ik denk persoonlijk dat het niet gaat om hoe wij het hadden, maar om hoe de situatie NU is. Het verleden valt niet te veranderen - en de toekomst. Ach, ik houd mijn hart vast als ik zo rond mij heen kijk en luister. Het schijnt ingewikkeld te zijn om compromis te sluiten. Dan maar uitschelden, vechten en manipuleren. Alle 'would be' wereldleiders denken het beter te weten- wat een ander hoort te hebben, hoe die hoort te leven en hoe die hoort te denken. Te zot voor woorden.

Maar enfin, het was en is zo en zal wel zo blijven. Tot inkeer komen?? Nou ik blijf optimistisch.

Maar het ging over tijd, en de snelheid ervan. Ik ben een poosje geleden begonnen met wat meer bewust mijn dagen te beleven. Ik probeer wat meer kwaliteit in mijn activiteiten te stoppen. Minder vaak met een 'wat heb ik allemaal 'niet' gedaan vandaag? En me meer concentreren op wat ik WEL hebt gedaan.

De datums op de kalender laat ik voor wat ze zijn. Als de inhoud maar klopt, dan is het fijn om bezig te zijn. Wat het allemaal ook leuk maakt- is dat het zonnetje weer schijnt, dat de dagen langer worden. Dat er een voorjaar in aantocht is. Duurt nog even maar het komt ECHT.

vrijdag 3 februari 2017

Even bij-kletsen over verkouden zijn!

Ik zit met een glimlach op mijn gezicht na het lezen van een paar oude blog berichten. Het dagelijks leven kan mee of tegenvallen. Tenminste, als je veronderstelling van je dag maakt bijvoorbeeld.

Bij mijn laatste schrijven melden ik vol optimisme dat, omdat ik een rust week had gehouden, de grieperige toestanden weg waren en ik weer volop in het leven kon staan. Ja, je voelt het al aankomen he? Door die rustweek, was ik ontspannen en waren die winterse mankementen nog helemaal niet klaar met mij. Ik ben nu verkouden. Niet ernstig hoor, maar vervelend. Verstopte neus, deel van de dag. Loop ik warm en koud vooral s nachts. Ik hoest niet. Mijn hoofd is eind van de dag zwaar- en ik neem nu om de zoveel uur paracetamol in. Gewoon, om mezelf wat ruimte te geven. Tot nu toe eigenlijk 'medicijn-loos' geweest. Dacht dat ik genoeg reservers had om mijn eigen lichamelijke boontjes te doppen.

Mijn vitaminen intake verhoogd, wel vest aan ook al heb ik het niet koud en meer drinken. De Vicks weer insmeren op mijn voetzolen en toegeven dat ik na velen jaren toch 'de pineut' ben geworden van winterse klachten. " Gaat wel weer over voordat je een jongetje wordt" zei mijn vader vroeger. En dat zal ook wel zo zijn. Nu even gas terug ( weer) en de komende dagen opnieuw even koest houden. Maandag is weer een nieuwe week met nieuwe kansen.

Overdag gaat het prima. Merk ik alleen maar dat mijn neus verstopt is. Verder helemaal niets. Dus ga ik zometeen even lekker in het zonnetje buiten. Even frisse lucht halen. Heerlijk- nog even geduld.

Ik heb niks te klagen als ik de berichten van velen lees. Het is niet ongewoon dat sommigen het zwaar hebben en weken lang echt ziek en plat liggen. Overal pijn en ongemak. Ik ben een winter liefhebber. Het seizoen deert mij niet- vind het een gezonde tijd van het jaar. Alles fris en schoon- door vorst, regen en wind. tJa, dan hoort de griep er blijkbaar ook bij- in de zomer heerst er een ander variant. Ook niet leuk. Maar om de winter de blaam te geven van ziek zijn- nou dat is niet zo. Kan elke seizoen en op allerlei niveaus.

Morgen, zou het zonnig zijn, dan ga ik weer even frisse neus halen- deze bevalt dus niet meer. Dan kan ik even andere lucht inademen en mijn longen en neus van een 'opfris' beurt laten genieten. Ach, elk sta open voor wat morgen brengen zal. Dit ongemak, daar kan ik heel goed mee leven. Verkouden zijn - hoort erbij.

zondag 29 januari 2017

Elke dag - het is genieten toch?

Gisteren was weer zo'n dag waar ik met genoegen op terugkijk. Het begon langzaam, rustig en kalm. De week was niet een van mijn leukste met grieperige toestanden. Maar zaterdag, het ging allemaal weer prima. Ik werd aan alle kanten aangeraden om het 'kalm aan' te doen om niet terug te vallen in het ziek zijn.

En dat is gelukt. Een rustige week, weinig inspanningen en gewoon- even aan mezelf denken. Het viel allemaal wel mee. Nu is het zondag en ook weer een super leuke dag gehad. Begon weer rustig. Samen ontbijtje met mijn lief- we dekken de tafel op een zondag. Eitje erbij enzo. Heel gezellig. Muziek op de achtergrond. Heerlijk.

Het zonnetje kwam ook even tevoorschijn. De temperatuur was zeer behaaglijk. Ik heb een paar grote projecten in omloop. Die van januari loopt ten einde. Bijna af, nog niet helemaal. Maar de maand heeft nog twee dagen dus alles is mogelijk.

Voor februari heb ik 2 grote klussen ingepland. Ik heb onlangs gerealiseerd dat teveel plannen betekend vaak niets af krijgen. En daar ben ik 63 voor geworden. Wijsheid komt met de jaren.

Morgen ook iets op de planning staan waar ik gelukkig van wordt - buiten de klus om dan he. Buiten zijn, de natuur in, mensen ontvangen. Liefde voor cultuurhistorie delen. Vuurtje stoken.

Ik heb ook besloten, anders dan dringende dingen of jaarlijks terugkomende evenementen, om niet al te veel vooraf te bespreken. Geeft geen ruimte om onverwachte ervaringen op te doen om mee te doen aan iets wat uit het niets komt vallen. Ik weet dit al jaren, maar de valkuil is breed en diep. Ik moet mij er beter voor behoeden.

Het is een bijzondere week geweest met mooi dagen. Ik ben er dankbaar voor dat ik ze heb mogen ervaren.

De week strekt zich voor mij uit. Wat het brengen gaat is een raadsel een verrassing - behalve dat ik ga genieten van alles wat op mijn pad komt. Hoe klein of groot dan ook.

Op z'n Engels zegt me, " take time to smell the roses". En dat zou ik vaker moeten doen.

U ook misschien?

dinsdag 24 januari 2017

Het valt niet mee

Het valt niet mee, van alle artikelen die in de media verschijnen, om daar raad of wijsheid uit te plukken. Er wordt zoveel geschreven, waar of niet waar, en wij burgers moeten maar zien wat wij ermee doen.

Er wordt beweert dat de media bewust mensen op het verkeerde been zet. Dat wij misleid worden. Het tegenovergestelde komt ook aan bod. Wie moet je nou geloven?

Van huis uit al kreeg ik het advies van mijn vader om niet alles te geloven wat ik hoorde of las, of ik moet zelf getuigen of betrokken zijn geweest van het gebeuren waarover geschreven werd. Ik moest mijn nuchterheid en evaluatie over zo'n stuk gebruiken en kijken wat er van overbleef. Zo heb ik het nieuws in het algemeen behandeld.  Het lijkt steeds moeilijker te worden. Er wordt zoveel geschreeuwd.

De media mogelijkheden zijn talloos. Je hebt nog de papieren krant, de digitale krant, het nieuws op tv, het nieuws online, je hebt NU.nl wat lijkt op een soort - OP DIT MOMENT gebeurt dit of dat! Twitter ( ben ik mee gestopt), Facebook waar ook van alles maar opgezet wordt, waar of niet waar. Maar wel snel. Ook bloggers- schrijvers van gedachten, rubrieken, hobbies, gezondheid en nog veel meer hebben de mogelijkheid om (on)waarheden de wereld in te sturen. Ik blog. Over mijn gedachten- over iets wat mij is overkomen, waar ik mij mee bezig houdt. Het is mijn waarheid, mijn verhaal.

Dan heb je het nieuw fenomeen - VLOGGEN. Ja, maak je eigen filmpje van een gebeurtenis, vertel elke dag een verhaal en zet het online. Schadelijk, blijkt vaak wel. Grappig, ligt aan jou interpretatie van grappig. Het filmen van activiteiten, bij rellen, gevechten, of wat dan ook wordt te pas en te onpas online gezet. Het publiek is niet meer beschermd in hun privacy - hoe hard er ook aan gewerkt wordt om dit te waarborgen. Het grotendeels van het publiek ( als ik de bevindingen moet geloven) willen geen cameras op straat omdat 'ze' hun privacy willen bewaken. Wie zijn 'zij' die geen camera's willen? Ik heb nog nooit zo'n vraag gesteld gehad.

Nu komen de verkiezingen eraan- weer zoveel berichten en meningen in de media. Voor mij maakt het een keuze maken nog moeilijker. Want, wie moet je nou geloven? Ik weet wel, 'wij' die niet op die pluche stoelen zitten weten het allemaal beter. De oplossingen lijken zo simpel. Toch is het runnen van een land ingewikkelder dan je denkt. Het is niet alleen ons eigen huishouden die op orde gehouden moet worden - maar wij werken samen met andere huishoudens. Allemaal met andere regels toch wel de zelfde instellingen. Allen willen het beste voor hun volk, hun land.

Er zijn, naar berichten zo'n 81 partijen die denken dat ZIJ het op de allerbeste manier kunnen doen. Nou vergeet het maar. Dat gelooft toch niemand.

Ik zal mijn gevoel, innerlijk kennis en wijsheid streng moeten onderzoeken en volgen om op 15 maart de juiste naam/partij te kiezen. Mede denken niet alleen aan mij maar aan WIJ!

Vindt u het ook zo lastig?

donderdag 19 januari 2017

Maandag- een dag als alle dagen!

Daar gaan we weer - De media wijst ons erop dat, op de eerste maandag na de Kerst/Nieuw Jaar vakantie als het 'normale' leven weer op gang komt, dat WIJ (?) een BLAUWE MAANDAG ervaren!

Zelfs experts in de psychiatrische zorg onderbouwen ' het gevoel'! Nou blijf van mijn gedachtengoed af aub! BLAUWE MAANDAG! tJonge jonge, waar wij ons al niet druk om moeten maken.

Wat is dat dan? Waarom is die maandag anders dan een andere maandag? Waarom is het zo dat zo'n bericht toch effect heeft op mensen en die zich daar in laten meegaan? Een soort  ' self fulfilling prophecy'! Schei toch uit zeg!

Ik snapte een opmerking op Facebook afgelopen maandag niet die geplaatst was door een kennis. Dat "BLAUWE MAANDAG bestaat". Ik keek naar buiten en ja hoor, de lucht was BLAUW. En ik schreef, " ja,  hier ook een blauwe lucht, mooi he?! " Blijkbaar was IK in de war.... ik had het niet begrepen. Ik hoorde mij 'blauw' te voelen- oftewel bleu. Dat was ik alles behalve.

Mijn maandag na de vakantiedagen begon net al alle maandagen- ik werd wakker, had even een stilte moment waarna ik de krant haalde. Eenmaal weer binnen maakte ik mijn ontbijt en mijn ochtend was begonnen. Behalve de lucht- was ik niet 'blauw'. Ik draaide de was - het wasmiddel was wel blauw trouwens!

Rond 10 uur maakte manlief mij een lekker bakkie koffie in een blauwe koffie beker - samen even genieten en daarna ging hij weer aan zijn bureau werken. Het was lekker gezellig. Wij hadden onze normale routine weer opgepakt- hij werken, ik ook maar anders.

Heel blij werd ik van wat heen en weer gechat met familie die in het zuidelijk wereld deel wonen. Opeens had ik Down Under bezoek in mijn kamer. Zo knus en leuk. Er kwamen photos met blauwe luchten tevoorschijn. Het is zomer Down Under. Na afloop was het wel eventjes 'stil' maar dat is die herkenbare stilte als visite je huis verlaat. Het nagevoel, terugdenkend aan de gezelligheid die er eventjes was en niet weer is. Was ik BLEU - nee, echt niet, maar BLIJ om het gemak van contact maken en onderhouden op afstand.

Ik kan zo wel doorgaan- BLAUWE MAANDAG- wij kunnen ons wel door van alles laten bij-invloeden. Liever op een positief gedachten dan mij de grond in boren. Momenteel is er veel ophef over 'nep-nieuws'. Nou dit soort berichtgeving over BLAUWE MAANDAG en ZWARTE ZATERDAG mag ook wel aan banden gelegd worden. Iemand de put in praten kan ook niet gezond en/of nuttig zijn.

Elke maandag mag van mij alle kleuren zijn- ik wens iedereen mooie momenten, vriendelijkheid en geluk toe- op elke dag - Ook op MAANDAG!!

vrijdag 13 januari 2017

Vrijheid van mening uiten?

Het is een veel besproken onderwerp. De vrijheid hebben om je mening te uiten over dingen.

Na mijn terugkeer uit Nieuw Zeeland na 30 jaar weggeweest te zijn, moest ik wennen aan de manier van gesprekken die men hanteerde onder de zogenaamde mom van 'vrijheid van meningsuiting'. Want het klinkt allemaal mooi en aardig - maar echt tolerant of vrijblijvend is het allerminst. Sinds 2000, het jaar van mijn terugkeer, is het nog erger geworden. Zo erg, dat je jezelf eigenlijk moet afvragen of wij nog wel zo 'VRIJ' zijn om onze mening te uiten.

Neem nou de mogelijkheden die wij hebben- de Social Media die op z'n best alles behalve 'sociaal' kan zijn. Een bericht- het hoeft echt maar één bericht te zijn. En de wereld van meningen explodeert. Want, JOUW mening telt al niet meer. Iedereen heeft blijkbaar de oncontroleerbare behoefte om JOUW mening de grond in te duwen, te bespugen, te bekritiseren en een hele enkele keer bijval te geven. Waar haal jij het lef vandaan om zo ergens over te denken?

Hoezo VRIJHEID VAN MENINGSUITING??

Ik denk mijn eigen gedachten over gebeurtenissen, die zich in de wereld van dichtbij of ver weg, afspelen. Mijn 'denkende brein' doet daar wat mee. Door mijn opvoeding, geloof, ervaringen en situatie vorm ik een mening. Ja, echt waar! En dat valt niet mee. Want al zou ik het willen, ik kan dat proces niet stop zetten. 

IK DENK!

Soms denk ik in alle stilte- dan komen en gaan gedachten en doe ik er niets mee. Gewoon omdat het 'maar' kleine gedachten zijn die waarschijnlijk dicht bij mij liggen en ik er geen behoefte aan hebt om die te delen. En soms, soms denk ik GROTE gedachten. Die zijn dan zo aanwezig dat er een herrie ontstaat in mij hoofd- en door die gedachten ( lees= MENING) te delen maak ik wat ruimte en creëer ik rust in mijn hoofd. Tegelijkertijd, geef ik het publiek, u en anderen, de kans om een kijkje in mijn hart en hoofd te kijken. Wat voor mens ik ben. Waar ik over nadenk en wat mij op dat moment bezig houd. Daar hoef ik geen hulp bij te hebben- dat kan ik zelf.


Wat ik wel kan waarderen als mensen, zoals u en anderen, die mee willen 'denken'. Mee willen praten over het onderwerp - als u dat zo zou willen. Misschien raakt het onderwerp u ook. Of zet het u aan het denken. Dan heeft u de vrijheid om ook uw mening te delen. En dat, lieve mensen, is anders dan schreeuwend tegengas geven. Schelden, van alles roepen, en een eigen mening door een andermans strot te duwen. In het ongelijk stellen....! 



Hoezo denk jij DAT!! Dat kan toch NIET!

En dat is nou juist waar ik zo van ontstelt van kan raken. Niet van de discussie maar van de haat en nijd, de gif van het woord waardoor een soort 'oorlog' door ontstaat. Opeens is de mening van iemand niet meer geoorloofd. Moet diegene de grond in worden geboord en uitgescholden. Oh, wat zou het toch fijn zijn als wij, mensen met meningen, wat genuanceerder met deze vorm van kwetsen en onderdrukking, om zouden gaan. 

Iedereen MAG denken. 

Laat het gesprek in zijn waarde. Meen eens- prima,  niet mee eens...onderbouw dat met een eigen mening maar laat die van een ander intact.

RESPECT - laat dat de leidraad zijn waarop wij onze 

VRIJHEID VAN MENINGSUITING uitleven.

Want dit is ons recht - van spreken en luisteren en wederhoren.

Wees er zuinig op!