Mijn schrijf gedrag

De komende 6 weken zal het wat lastiger zijn ( misschien) om wat te plaatsen op deze blog. 

Ik zie wel dat ik in februari maar 1 blog heb geschreven- maar op mijn andere blogs ben ik veel actiever geweest. Soms ligt het aan een druk schema soms aan gelegenheid en ook wel eens aan interessante onderwerpen- of niet.

Ik blog gescheiden over verschillende onderwerpen. Hier de links naar de diverse blogs.

Omdat ik Oma ben, over eten, ik blog in het Engels en hoewel ik het even links heb laten liggen - ook heb ik een blog die gericht is op mijn geloof.

Het is lastig om te zeggen- ik blog elke week over alle onderwerpen- want de ene keer staat iets meer centraal in mijn leven dan het andere.

De komende 6 weken staat mijn OMA blog centraal - ik ga Down Under op bezoek bij mijn kinderen en kleinkinderen. Dus, als je dat leuk vind, houd die in de gaten. Je kan 'vrienden' worden van de blog- dan krijg je bericht zodra ik er wat op schrijf. Trouwens dat kan van alle blogs. Ik schrijf omdat ik het prettig vind om dingen 'uit mijn hoofd' en die 'op mijn hart' liggen op papier te zetten zeg maar. Dat ruimt op maar geeft mij ook weer inzicht op mijn gedachten en gevoelens. De reacties zijn ook fijn om te lezen/krijgen.

En wat mij ook een warm gevoel geeft is als ik weet dat iemand 'iets' heeft gehad aan het lezen van mijn ervaringen of gedachten. Niemand hoeft hetzelfde te denken of voelen als ik- mijn gedachten en ervaringen zijn van mij - maar soms zijn er overeenkomsten en dat schept weer een soort band van herkenning. Mooi vind ik dat. Dus, laat een ✓




achter of een opmerking- en als iets je aanspreekt, heeft geraakt, interessant vind of gewoon om te laten weten dat je 'geweest' bent. Altijd leuk en wordt gewaardeerd.


Dus, ik ga nu mijn koffer pakken - en kijken wat ik allemaal mee wil nemen. Het is nu najaar en wintertijd is weer ingetreden daar. Eigenlijk vergelijkbaar van hier wat weer betreft. Koele ochtenden en avonden en mooie dagen. Uiteraard regent het daar ook. Gelukkig maar.

Wat ik niet mee hebt en mis kan ik ook daar kopen.

Tot schrijfs - zal wel even wat dagen overheen gaan voordat ik in een ritme kom. Woensdag a s vlieg ik en vrijdag New Zealand tijd kom ik aan. Het zal een drukke mooie tijd worden. Ik verheug mij enorm op het weerzien met mijn kinderen en kleinkinderen.

Tijd, anders besteden kan ook leuk zijn.

De Libelle, dat is nou een blad die ik zo af en toe wel eens lees. Heb ik altijd wel leuk gevonden. Waar ik wel van sta te kijken, zeg maar, zijn die relatie-therapeutische 'gesprekken'.

Dat de vrouw en de man afzonderlijk hun verhaal doen en dan komt 'DE' oplossing.

Zijn het echte verhalen? Echte relatie problemen, vraag ik me wel eens af. Of casus oefeningen-bedachte problemen?

(de casus zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: ['kazʏs] Verbuigingen: casus|sen (meerv.) geval, gebeurtenis, vooral als voorbeeld om te bestuderen of om van te leren Voorbeelden: `een casus uit de praktijk`, `een leerzame casus behandelen` © Kernerman Dic...)
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/casus

Ja, dat vroeg ik me wel eens af. Want, wil je echt na hulp te hebben gezocht en dan ergens in een blad terecht komen met je verhaal?

Net als televisie programma's vraag ik me steeds weer af: Leer ik hier van, wordt ik hier een beter mens van en heeft het zin? Zo niet, ga wat anders doen. Leuke klusjes genoeg. Lezen, foto's uitzoeken, recepten uitpluizen, brieven ( ja brieven) schrijven. Talloze dingen waar we vandaag en de dag 'geen tijd' meer voor hebben.

Jaren geleden heb ik gebeden, echt gebeden om wijsheid als ik een boek of tijdschrift oppakte. Dat ik een welles of nietes gevoel zou krijgen als ik iets wel of niet moest lezen. Zelfde vragen - is het goed voor me, bouwt het/mij op, leer ik er van...enz!

Kort geleden kwam ik een Libelle tegen. Ik las altijd het dagboek van Anne Wil. Was het eerste waar ik naartoe bladerde. Het was herkenbaar en ja echt, voorspelbaar. Een nieuwe relatie- problemen met familieleden. Ach, het was teveel herhaling vond ik. Misschien onterecht hoor. Maar ik heb niet verder gelezen- blad neergelegd en mijn tijd anders besteed.

Wij hebben een redelijk op maat tv scherm. Ik kijk vast teveel-ik zoek uit reis, kook en informatieve programma's. DWDD is een waar ik wel graag naar kijk, en ook College Tour. Films heb ik al zo lang niet gezien- en niet gemist. Die Amerikaanse politie series ben ik ook al van genezen, alleen die Engelse 'Who dunnits' blijven me nog boeien. Een goede ouderwetse komedie sla ik ook niet over - danwel een Engelse he!

De lange avonden zijn in aantocht- ik loop achter met mijn foto-uitzoekerij, albums en schrijven. Ook liggen er twee nieuwe kookboeken op mij te wachten. En het word tijd dat mijn kleinkinderen weer een fotoboek van oma kregen.

Ik heb zin in die avonden met kaarsjes, plaid over mijn knieën en nieuwe kook ideetjes opdoen. Voor het eerst in 3 jaar ga ik weer een kerst diner verzinnen voor thuis. 

Komt u ook uurtjes te kort of worden ze 'anders' besteed dan gewenst?

Ja, ik ben een blogger

Bloggen- ja, ik blog!

Toen ik 59 werd (mei  2012) dacht ik- ik ga het hele jaar elke dag iets schrijven- ik maak een blog aan en ga mijn hele 60^ste jaar vast leggen. Dat zou gaaf zijn om op terug te kijken. Dan laat ik het afdrukken en heb ik een eigen ‘boek’. Omdat ik tweetalig ben en mijn kinderen alleen Engels lezen, schrijven en spreken- ben ik twee blogs begonnen.

Nou was dat wel een grote opgave hoor, elke dag iets schrijven en nee, dat heb ik niet vol kunnen houden. Het was een veel bewogen jaar- met verdriet en vreugde gemengd met ‘het leven’ van gewone gebeurtenissen groot, klein, leuk en niet zo leuk.

Het is nu inmiddels 2015 en ik ben 62.

Ik heb diverse onderwerpen die mijn interesse hebben of die mij bezighouden.

De blogs zijn nu gescheiden en ondergebracht in hun eigen genre zeg maar.

Het begin is hier te vinden: http://ikziedatzo.blogspot.nl/

-       Engelse versie: http://mythoughtsinadayinthelifeof.blogspot.nl/

Ik ben: Oma ver Weg  http://omaverweg.blogspot.nl/

Mijn grote liefhebberij naast schrijven is koken: http://kokeninmijnkeuken.blogspot.nl/

Mijn woensdagavonden zijn belangrijk voor mij: http://woensdagavondgroepje.blogspot.nl/

…en voor mijn nieuw klein bedrijf ben ik een bijpassende blog begonnen: http://boedeldagthuis.blogspot.nl/

‘t Ja, ik dacht- elke dag een bericht schrijven gaat me niet lukken – en nu heb ik 6 blogs om bij te houden.

Nu ik het zo terug lees – word ik er zelf een beetje stil van.

Wat een zegen om zo mijn gedachten, ideeën, inzichten en belevenissen te kunnen delen.

Ik hoop dat mijn lezers, en dat zullen diverse mensen met diverse smaken zijn, plezier beleven aan wat ik deel.

Want ik beleef plezier aan het schrijven

Anita

Nieuwsgierig worden na het verleden als je ouder aan het worden bent. Delven in het verleden. Ik ben daar ook mee bezig- ik doe mee. Sommige vragen zullen altijd onbeantwoord blijven. De mensen met de kennis zijn er niet meer.

Er is al een boek. Heel veel uren op zoektocht, onderzoek en nagaan of de feiten wel kloppen zijn er al ingestoken. Dankzij een neef. Nu komt er waarschijnlijk een vervolg. Meer informatie erbij- van vroeger maar ook van nu. Want er zijn meer familieleden bij gekomen - ook een aantal uit het leven vertrokken. Verhalen worden verteld over persoonlijke herinneringen Het op bezoek gaan bij opa en oma. De verjaardagen of feestjes. Wie kwam wel en wie niet. De neven hebben het er maar druk mee. Met kleine bijdragen doe ik mee.

Mijn broers, zus en ik zijn ' de bovenste laag' geworden samen met alle neven en nichten uit onze " lichting". We hebben aan de kant van moeder geen ooms en tantes meer. Er wordt hard aan gewerkt om de onderste steen boven te krijgen. Wie woonde waar en is verbonden met wie. Mooi. Met herinneringen ophalen doe ik mee.

Vanochtend las ik uit een ander boek. Ook samengesteld door mensen die het belangrijk vonden dat de informatie niet verloren mocht gaan. Waar ook geschreven staat dat het niet goed is voor een mens om alleen te zijn - een familie behoort te hebben en een plek te hebben. Eigenlijk is dit boek een samenstelling van meer boeken. Klinkt herkenbaar - een boek dat groter gaat worden. Meer informatie gaat houden. Meer inhoud en verhalen gaat krijgen.

Ook in dit andere boek staan namen en plaatsen in die veranderd zijn - of er zelfs niet meer zijn. De mensen zelf zijn er al lang niet meer, maar hun verhalen zijn er nog. Er staat in wie waar woonde en door en met wie ze verbonden zijn. De verhalen in dit boek zijn ook nog steeds interessant om te lezen Ik lees en probeer me in te leven in de toen en neem het mee naar de nu.

Als we de verhalen weer naar boven halen van 'toen' kunnen we sommige situaties  niet meer indenken. Grote gezinnen, kleine huisjes, lage uurloon, moestuin, gestopte sokken en hergebruikte kleding. Ik waardeer wat ik heb en ben trots op diegene die mij voor zijn gegaan - gewoonweg inspirerend. Ik ben blij met mijn -nu!

In het boek van vanochtend las ik over de samenhorigheid van groepjes mensen, van twijfel and angsten, van ongeloof en ook van doorzettingsvermogen en vertrouwen. Ik neem mee wat ik kan, wat ik nodig heb om mij te helpen met vandaag. Blij met de verhalen, de inspiratie.

Ik geloof dat boeken van en over gisteren erg waardevol zijn voor morgen en overmorgen...... ik doe mee. Leest u ook wel eens uit dat boek? Geschiedenis. Inspiratie. Familie.