De discussie avonden

Woensdagavond- lees/bid/discussiegroep avond! Ik kijk er wekelijks naar uit hoewel ik zo af en toe af moet melden. Het moeten echt belangrijke zaken zijn om hier niet naartoe te kunnen- zoals vorige week ons weekje Schotland en volgende week mijn verjaardag.

Gisteravond zijn we aan een nieuw boek en onderwerp begonnen. We bespreken het boek " My Neighbor's house" geschreven door Marja Meijers. Marja heeft o.a. een 5 tal boeken geschreven met als onderwerp - een van de Tiengeboden. Haar bedoeling met het onderwerp  De 10- geboden, is niet wat we NIET mogen/moeten doen. Maar wat onze mogelijkheden zijn om WEL te doen. Enfin, dat even terzijde!

Gezellig met 8 personen begonnen we aan de koffie. Het duurde even voordat we goed op dreef waren met het beladen onderwerp - Begeerte! In het Engels ' Covet '. In eerste instantie kwamen we er niet uit, want, wie wil wel eens niet iets wat een ander heeft- een slank lichaam, een mooi huis of die net aangepaste keuken waar jij ook graag in zou willen koken voor je gezin. Maar nog meer dingen, zoals het sterk willen zijn in je geloof zoals iemand waar je naar op kijkt. Een voorganger of spreker bv. Of iemand die ( zo het schijnt) makkelijk teksten in de bijbel kan onthouden, terug vinden en inzetten in gesprekken. Is dat slecht? Is dat de soort begeerte die bedoelt is met dit gebod?

Na veel gezocht te hebben in diverse bijbel vertalingen inclusief concordances kwam een duidelijk beeld tevoorschijn. Te willen groeien als mens, talenten ontwikkelen, actief bezig zijn met zorgen voor anderen die onze steun nodig hebben, het naleven van de principes van het als Christen leven - dat is een streven die Jesus juist van ons vraagt. Met of zonder dure auto, groot of klein huis, riante salaris of uitkering. Dat is ons doel- niet het  verlangen, kijken naar en proberen te bezitten van aardse dingen waardoor wij het christen leven uit het oog verliezen.

Dat wil niet zeggen dat het bezitten van een grote auto, villa, nieuwste electronica of modieuze kleding verkeerd is. Het gaat erom - hoe hoog staan ze op je lijst van 'moeten hebben'  tegenover het 'kunnen hebben.' Er is niets mis met het aanschaffen wat men nodig acht, er is alleen iets mis met dit 'het doel' maken van je bestaan.

Hoe vaak heb je niet gedacht of iemand horen zeggen " als ik nou die baan zou krijgen DAN zal ik pas ECHT gelukkig zijn!" Met soms als gevolg - werkdruk, ontgoocheling want het LEEK een gave baan! of " Graag willen we in die wijk wonen - dat lijkt ons DE PLEK om te zijn". Daarna opgezadeld met een giga hypotheek en waarschijnlijk een gebroken huwelijk omdat men geen tijd meer heeft voor elkaar.

Ik ben nog niemand tegen gekomen die zei " kon ik nou maar die bijbelspreuken maar NIET onthouden- had ik die dakloze man maar geen hulp gegeven, had ik het geld maar op de bank laten staan ipv die weeskinderen een vakantie te gunnen"!

Het onderwerp zal veel gesprekstof doen opwaaien. Ik kijk uit naar alle nieuwe inzichten, ideeën en gedachten wisselingen die de komende paar maanden aan de orde zullen komen.

Het is 5 mei

5 mei 2014

Mijn zus is jarig. 

Mijn enige zus. 

Vandaag, op bevrijdingsdag! 

Haar geboorte datum 5-5-'50! 

Mooie cijfers om te onthouden.

Herinneringen ophalen.

En haar missen.

Nee, ze is niet overleden- maar we spreken elkaar niet meer. 

Dat doet pijn.

Ik kan nog wel genieten van mijn gedachten van de momenten toen we nog wel vriendinnen waren en dat vier ik vandaag!

Vandaag 5 mei - de vlag hangt al sinds 7:00 buiten. Net als gisteren alleen vandaag wappert het in vreugde. Toepasselijk gisteren was er weinig tot geen wind- en hing de vlag stilletjes en slap.

Vandaag- in de lichte bries wappert het vrolijk heen en weer.

Het doet me denken aan mijn vader, opa's en oma's, ooms en anderen die veel hebben opgeofferd zodat we deze dag als Bevrijdingsdag mogen herdenken. Het stemt me weemoedig. Blij omdat we de geschiedenis niet laten voor wat het was - maar ook treurig dat er nog zoveel verdriet en doden vallen elders op deze wereld.

Vandaag een mengelmoes van emoties- de zon schijnt, de wereld lacht mij toe- ik ben dankbaar voor alles wat mij  gegund is in het leven. Waar ik voor sta en voor wie ik ben.

Door de invloed van mijn zus, van mijn familie die zich dapper hebben ingezet voor mijn vrijheid.

Vandaag is het 5 mei 2014 en ik vier deze dag!

Het is volbracht

Pasen, het feest van vreugde, vernieuwing- van belofte waargemaakt. Het schijnt velen toch ontgaan zijn waar deze dagen over gaan. Kort geleden heb ik in grote lijnen het Paasverhaal uitgelegd. " nooit geweten" was het antwoord. Geeft niet dat is niet erg, maar ik vond het zo jammer. We hoeven niet allemaal gelijk te zijn, of hetzelfde te denken en doen.

Als ik terugdenk aan mijn kinderjaren, aan mij jeugd en aan mijn volwassen zijn, dan hoort Pasen er net zo bij als verjaardagen, Kerst en Oud en Nieuw. Met de bijbehorende vieringen, vreugde en plezier.


Een tijd van bezinning vooraf- even nadenken over hoe ik in het leven sta. Wat mij bezig houdt en waar ik mee bezig zou kunnen zijn. Wat mij  zwakke punten zijn en waar ik hulp en steun nodig heb.

Vertrouw ik wel genoeg op mijn God en mijn eigen krachten, gestuurd en gesteund door God?

Ik probeer het beste te maken van elke dag- en daarin schiet ik desondanks wel eens aan te kort. Met beste voornemens sta ik op, om soms aan eind van een dag mezelf af te vragen- hoe komt het dat het zo anders gelopen is? Afgedwaald van mijn doel.

Elke dag een nieuwe kans- elke dag een nieuwe uitdaging, elke dag een nieuw voornemen. Vallen en opstaan.

Dat doen we ook met feestdagen. We krijgen de mogelijkheid om elke keer weer opnieuw te beginnen, te herdenken, te herpakken en opnieuw de uitdaging van het leven aan te gaan.

Het is weer voorbij- de voorbereidingen, het feest zelf en de gedachten en activiteiten die daarbij horen. Nu met vernieuwde energie en moed opnieuw verder gaan.

Elke dag een stap.

Pasen nadert- het is binnen handbereik

Afgelopen zondag was het Palm zondag. Voor meeste een bekend verhaal. Jesus op een ezel, de menigte met palmen zijn aankomst en aanwezigheid vieren terwijl we nu weten dat de vreugde binnen een week tot woede en onheil omslaat. Wat zijn wij mensen grillig als het over vriendschappen en relaties gaat. Wat veranderen wij gauw van mening en laten wij ons (mis) leiden. Elk mens is unique en elke situatie en relatie ook.

Ik heb geprobeerd de afgelopen weken wat dingen los te laten. Niet alleen praktische zoals wat mij bezig houd maar ook op gebeid van verdriet en onopgeloste situaties waar ik al jaren mee om probeer te gaan. Zoals relatie breuken- teleurstellingen en zulk soort zaken.

Erg vermoeiend moet ik zeggen. Toch krijg ik er positieve energie voor terug. Want het dragen van deze worstelingen brengt ook de nodige overlast met zich mee. Daarvan verlost te worden geeft me meer ruimte om van de positieve dingen te genieten- het kunnen zien van alles wat mooi is om me heen. Te groeien als mens.

Ik denk al gauw negatief over mezelf en mis het zelfvertrouwen die anderen in mij hebben. Menig een zou dit niet eens gemerkt hebben of beseffen dat ik zo in elkaar zit. Mensen, het is wel zo. En deze strijd met mezelf ben ik zo zat. Dus de afgelopen weken heb ik vaker in de spiegel gekeken, vaker dieper nagedacht over wie ik ben en waarom ik besta. Want dat ga ik verder onderzoeken. Ik ga me richten op de zaken die, waar ik me mee bezig houd, mijn leven verrijken - door te geloven in mijn eigen kunnen, gestuurd en gesteund door mijn geloof. In God en in mezelf.

Het is bijna Pasen- het feest van het nieuwe leven. Ik ben vastberaden om ook een
nieuwe toekomst tegemoet te gaan waarin ik sterker in mijn schoenen sta. Het oude kleed en oud zeer wat mij bedrukt achter te laten- door een nieuwe jas aan te trekken. Een van positiviteit en vastberadenheid. Gemaakt van kunnen en willen!

Sommige relatie breuken moet ik ook los laten. Als er niet van twee kanten bereid willend aan gewerkt wordt verandert er niets. Dus, geen energie meer in stoppen. Van nieuwe kansen en uitdagingen, daar kan ik uit kiezen en bidden voor wijsheid zodat ik met helderheid de juiste stappen zet.

Met vallen en opstaan gaat het mij lukken om van het oude leven een nieuwe te maken.

Ode aan vriendschappen- ik ben een rijk mens.

De afgelopen week heb ik met diverse mensen te maken gehad. Allemaal vrienden, allemaal even dierbaar- allemaal totaal verschillend. De redenen voor het contact ook zo diverse en uiteenlopend. Wat beleef ik dan weer een rijkdom aan ervaringen.

Gedurende mijn ontbijt vanochtend dacht ik nog- is het mogelijk om 1 ALLERBESTE vriend/in te hebben? Net als ik wel eens iemand hoor zeggen na een bijzondere gebeurtenis - 'dit is het meest bijzondere wat mij ooit is overkomen'! Terwijl je weet dat die persoon getrouwd is, ouder is van een of meer kinderen enz. Dan denk ik wel eens- hoe kan dat?

Dus, een ode aan vriendschappen- vanuit mijn hart.

Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat ik niemand zou willen missen uit mijn 'vriendenbestand'. Ik ben al blij dat ik de namen in alfabetische volgorde kan zetten. Want wie zou ik kiezen die bovenaan zou staan?

Lieve vrienden ( of je nou man of vrouw bent). Ik ben een rijk mens om door zoveel liefde en zorg omringd te zijn. Welke behoefte ik ook maar heb- ik weet waar ik aan kan kloppen. Wat ik zo kan waarderen is dat er zoveel variatie is in jullie persoonlijke eigenschappen. En wat heerlijk dat de mens in zoveel diversiteit geschapen is- dat er zoveel talenten en persoonlijke eigenschappen zijn. Wat een BRON van INSPIRATIE.

Wijsheid, een schouder, een lach en aan traan, gebed, tijd, stilte, praktische hulp, flitsende ideeën,  shoppen, steun, grappen, serieus debat, kennis, creativiteit, nuchterheid, spontaniteit, medeleven, begrip, een kus, een knuffel, een schouderklopje, waardering, er zijn- en nog veel meer.

Wat ik mooi vind, is dat jullie mij ook weten te vinden als ik ergens voor nodig bent. Wanneer jullie denken- ik ga naar, bel, of zoek... naar iets wat jullie van mij op dat moment nodig hebben. Hoe liefdevol is DAT?! Ik dank jullie daarvoor.

Lieve vrienden- dat wij LANG en VEEL van elkaar mogen genieten!

De zuiverheid van vriendschap

Dat de kringen steeds verder verspreiden de wijde wereld in

Klein is groter en minder is meer!

Mijn laatste schrijven ging over dat mijn week te vol had gezeten en ik besloten had mijzelf minder verplichtingen, taken en/of activiteiten toe te eigenen. Zoals vele voornemens was dit niet zo maar 1,2,3 gelukt. Toch heb ik mijn activiteiten kunnen beperken. De al bestaanden afspraken werden nauwelijks uitgebreid. Dat is al een hele prestatie waar ik trots op ben. De periode van voorbereiding op Pasen- mijn voornemen om van vasten een 'opruim' periode te maken begint aardig vorm aan te nemen. Ik voel alsof ik mijn doelstelling goed heb begrepen en de juiste instelling hebt om deze weken zinvol in te zetten met een verwachting van voldoening. Het feest van Pasen, de vernieuwing, het nieuwe leven. Daar heb ik zin in en kijk ik gretig naar uit.

Door MINDER op mijn pad toe te laten heb ik MEER tijd, energie en vooruitgang geboekt bij die dingen die wel aan bod kwamen. Mijn lijst met ' Nog te doen' word steeds een tikje kleiner, toch heb ik nog genoeg om mee bezig te zijn en waar mijn gedachten en energie naar toe kunnen gaan. Voor mij geld dus MINDER is MEER. Heerlijk.

Een van de dingen die mij is opgevallen is het onderwerp van gesprek rondom. Of dat nou is omdat ik in mijn hoofd bezig ben met MINDER is MEER dat weet ik niet maar het onderwerp is toch opvallend aanwezig! Dat van KLEINER is GROTER. Op z'n Engels gezegd zou je het zo kunnen beschrijven, that " size matters!"

Waar voorheen een Kringloopwinkel vroeger een plekje was van versleten en afgedankte goederen lijken het nu op winkels tot de nok toe gevuld met afgedankte TEVEELheden! Prularia, hebbesdingetjes, kleding, meubels noem maar op. De rekken staan vol met glazen, bekers, serviesgoederen. Het zijn heuse Warenhuizen geworden. Onze kasten en huizen moeten GROTER want we hebben meer ruimte nodig om de aangekochte 'dingen'  op te bergen. Twee of drie CD rekken en DVD rekken die tot het plafond rekken. We willen niet alleen naar de film om iets te zien, we moeten ook nog een kopie in huis hebben. Liefst met het boek erbij- want ja, een boek is toch net anders dan de film.We hebben twee parkeerplekken voor het huis nodig en een GROTERE schuur voor de sport- en dagelijkse fietsen. En nog is het niet genoeg. Bescheiden 'KLEIN' lijkt niet meer van deze tijd. Ik bekijk alles in mijn kasten en op de planken met andere ogen.

Op tv worden we belaagd met reclames van dingen waar we BLIJ van zouden worden als we ze in eigendom zouden hebben. Of om op verre vakanties te 'moeten'  om meer van onze vrijheid te kunnen genieten. Als ik sommige interieurs zie op programma's dan neemt de tv scherm een giga plek in op de wand van de huiskamer. Dat is bij ons ook het geval- maar GROTER is niet zozeer BETER- het neemt wel MEER ruimte in. Het alsof TEVREDEN zijn met wat men heeft- niet genoeg meer is. BlijkbaarMOETEN we meer WILLEN?!

De afgelopen 12 maanden ben ik weggebleven bij 'hebbesdingetjeswinkels'! En weet je, ik ben niet ongelukkiger. Dat wil niet zeggen dat niemand 'dingetjes' zou moeten aanschaffen- ik zou niemand een wet voor willen schrijven van MOET EN MAG! Cadeautjes geven en om in een vrolijke omgeving te wonen is ook belangrijk.Vandaag wilde ik even delen hoe IK die ervaring heb beleeft van MINDER is MEER en hoe KLEIN ook GROOT kan zijn. Mijn kasten zien er steeds overzichtelijker uit en raak weer vertrouwt en bekend met wat ik WEL heb.

Enfin, dit is mijn ervaring van de afgelopen weken en - zoals mijn BLOG beschrijft- Ik schrijf over dingen die ik ervaar, mij raken en waar ik over nadenk.

Zet het u ook aan het denken?

De afgelopen week

Maandagochtend: Naar Geertruidenberg om de dochter van mijn nicht te helpen met het opstarten van een blog. Zij en haar moeder gaan een reis maken- terug naar het verleden om samen een speciaal moment te delen.
Maandagmiddag: In de keuken, bakken voor de High Tea voor onze oudtantes en andere familie die dit tegoed hadden voor mijn man zijn 60ste verjaardag.
Maandagavond: Alles een beetje op orde brengen voor morgenochtend en een moment kiezen om bij te komen.
Dinsdagochtend: gasten ontvangen. Met heel veel plezier een zeer geslaagde en leuke tijd met familie. Oude herinneringen en grappige momenten beleven.
Dinsdagavond een fotoalbum gemaakt: Levensloop van mijn jongste zoon.
Woensdagochtend: Vroeg uit de veren- op naar het Stembureau om daar bewoners te ontvangen die hun stem uit wilde brengen.
Woensdagmiddag: Stembureau
Woensdagavond: Stembureau en het Gemeentehuis. Was om 00:15 thuis
Donderdag: Afspraak bij vrienden op de koffie- ze waren weggeweest- dus verwelkomen en bijkletsen. Donderdagmiddag: Naar een matinee met mijn schoonmoeder van : 12 years a slave. Wat een heftige film.
Donderdagavond: Uit eten met man en zwager, daarna een vergadering- thuis 00:05
Vrijdagochtend: Moeite om uit bed te komen, uurtje eruit, toen in bad om stijve spieren te verwennen. Even een boodschap gedaan.
Vrijdagmiddag: De bank lokte- zo met het zonnetje erop. Ik heb van dat zonnetje lang mogen genieten. Vroeg naar bed.

Zaterdag: Neem me voor om dit soort drukte en volle weken zoveel mogelijk te vermijden!

Voorbereidingen

Het is alweer een week geleden dat ik een BLOG geschreven hebt. Komt wel eens voor. Maar deze reden was toch net iets anders. Ik had de trap naar boven in de lak gezet- en het moest een paar dagen goed drogen en harden. Nou waren er wel andere manieren om op mijn BLOG te komen maar ik gebruikte deze periode ook als een discipline. Even geen computer werk. Wel mijn sociale media om de berichten van kinderen en vrienden te ontvangen- maar geen 'werk'.

En dat was wel eens lastig, want ik kreeg, alsof het daardoor bemoeilijkt werd, allerlei ideeën en teksten die mij raakten- en nee, niet op papier gezet maar in  mijn gedachten opgeslagen. Het was een hele
worsteling.

Net als een aantal jaren geleden dat ik dacht " ik geef koffie op voor mijn vastenperiode!" Van de ene dag op de ander, zonder erbij na te denken of op voor te bereiden. Dat was ook zo met de trap. Opeens dacht ik, "dat ga ik doen VANDAAG". De gevolgen had ik niet voorzien.

Met het afkicken van de koffie was het een drama. Nou ja, drama is wel erg heftig een beschrijving maar zo beleefde ik het wel. Wat was ik ziek- beroerd, ontregeld. Wat ging mijn lichaam tekeer doordat het de hoeveelheid cafeïne niet binnen kreeg. Ik onderging een ontwenning aan die verslaving- waar ik me onbewust van was - dat ik verslaafd was (nu gelukkig niet meer) aan koffie. 

De computer kan ook een verslaving worden of zijn. Ik ben een bevoorrecht mens met het in bezit zijn van een laptop, iPad, iPhone en iMac. Meer is er niet! Ze zijn allemaal aanwezig en ik kan overal in ons huis en in de tuin internet ontvangen. Er staan geen spelletjes op- nou ja geen; Patience speel ik wel eens op vakantie, puzzelen doe ik graag maar baal als ik stukjes kwijt raak- dus heb ik een puzzel App, misschien 5 keer gebruikt in de afgelopen 2 jaar.Tot zover mijn spelletjes.

Nu stond de trap in de lak. Door het raam scheen de zon zijn warme stralen erop. De geur van het lak zorgde ervoor dat ik buiten mijn heil zocht. In de tuin, waar ook een leuke klus te wachten stond.

Vanaf vandaag kunnen mijn man en ik rustig genieten van een opgeruimde tuin, een schoongemaakt zomerhuisje en de kippen zijn blij met hun verse ei-leg en slaapplekken. Ik zit nu al mijn mailtjes bij te werken, administratie op orde brengen en mijn afspraken voor de komende na te lopen. Wat een heerlijk opgeruimd en bevrijd gevoel.

Lente, frisse moed, frisse bries, tijd om uit de winterslaap te treden en op naar vernieuwing, op naar Pasen door de vastendagen te gebruiken om ook mijn hoofd en hart 'schoon te maken'. Mezelf te bevrijden van alles wat als een 'verslaving'  in mijn leven is gekropen- om los te laten.

Nog 39 dagen tot Pasen....!

Het voorjaar staat te poppelen......

Het zal niemand vreemd in de oren klinken als ik zeg ' goh wat een rare winter hebben we achter de rug'. Geen witte vlokken, veel en harde wind en een behoorlijk portie regen. En gezien de weerberichten overal in de wereld lijkt het alsof de seizoenen de weg en hun identiteit zijn kwijt geraakt.

Er zijn mensen die moeite hebben met de donkere maanden. Die gedurende de winter periode in een depressie raken omdat ze het licht missen. Hoe zwaar en verdrietig moet dit voor hen zijn. Gelukkig wordt de winter opgevolgd door het voorjaar, de lente. Dan komen die gezichten weer tevoorschijn en met goede moed herpakken zij weer het leven.

Van natuur ben ik een POSITIEF gesteld mens. Ik ervaar alle seizoenen vol enthousiasme en overgave. Nu moet ik wel bekennen dat de afgelopen maand mij zwaar is bevallen. Door mijn lichamelijk ongemak- het ziek zijn, was deze periode ongewoon en bijzonder donker. Ik kwam maar niet in het licht. Tot nu! De LENTE in mijn leven staat te poppelen om open te barsten. Het licht begint weer te schijnen en de warmte stroomt weer binnen.

Gek genoeg ben ik er van overtuigd dat we al deze seizoenen in ons leven nodig hebben. Nodig om het verschil en het mooie van het leven te ervaren. Want prachtig mooi is het toch om na tijd in het donker gezeten te hebben het licht te zien en voelen, na een droogte weer water te krijgen om je dorst te lessen, om groene sprieten te zien groeien, om door velden met bloemen te lopen en vogels te horen zingen.

De emoties, de gevoelens, de gewaarwording van het ZIJN!

De lichtPUNTJES in het leven de afgelopen weken kwamen van de mensen die mij steunde met begrip, troost, vriendschap en gebed. Door hun aanwezigheid en steun werden de donkere wolken weggeblazen en maakte ze ruimte voor het LICHT. Dat ik de warmte van de zon in mijn leven weer kon voelen en ervaren. Mijn vertrouwen en enthousiasme weer deed aanwakkeren.

Mijn lichaam hersteld zich, mijn energie groeit, mijn wel-zijn opknoopt zich en ik zie de dagen weer met vertrouwen tegemoet. Ik kan HET AAN!

( Terwijl ik dit schrijf klimt de zon de hemel in - het licht bereikt mijn bureau en mijn gezicht. De hanen kraaien, de dag is begonnen en ik ben er klaar voor)

De Ontmoeting VII – De Ontknoping

En wat een gesprek.  Na lang en breed alles ( die dingetjes) besproken te hebben liep mijn man naar de voordeur, trok hij de deur open verdween in het donker en trok zonder pardon het verkoopbord uit onze tuin. Deze plaatste hij op het balkon, kwam binnen, trok de deur dicht en zei “ en nu neem ik een borrel. Zo, dat lucht op”.

Wij kijken ‘het allemaal’ nog even aan. De tijd om te vertrekken is misschien wel, misschien niet- dichtbij. Wij gaan niet meer actief proberen het huis te verkopen- die situatie gaan we per jaar herzien. De omstandigheden zullen bewijzen wat en wanneer die tijd er wel rijp voor is maar voorlopig dus niet. Al die andere ' dingetjes' gaan we ook stuk voor stuk aanpakken. Niet overhaastig maar doordacht en in overleg, met elkaar en in gebed.

Ben ik opgelucht?  Nou, dat ervaar ik nog even niet zo. Wel heb ik rust. Manlief is meer ontspannen en dat is ook goud waard. Er spelen uiteraard ook die andere ‘dingen’- en ook zal ik met die bijzaken rust moeten vinden.

Nu denken jullie, “ha, dan was zij ook meteen de volgende dag weer beter?”. Nou echt niet. De hele week stond in teken van ziek zijn in lichaam en geest. Mijn lichaam had meer tijd nodig om bij te komen. Vanaf zaterdag ging het stukken beter en vanaf vandaag, maandag voel ik me weer een gezond mens. Mijn afspraak bij de dokter blijf ik wel aanhouden- niet omdat ik twijfel maar ik kan alleen getuigen dat het beter gaat als ik dat zelf laat zien. Ik word door de geschiedenis wel in de gaten gehouden als er bij de nieren weer onrust is.

Vanuit mijn verstand weet ik dat ik in Het Boek allerlei ondersteunende verzen, lezingen en psalmen kan en moet gebruiken, lezen, inzetten. Dat doe en deed ik ook. Toch ging ik deze strijd ( niet vrijwillig moet ik zeggen) aan. Het was een ware strijd die alleen God kon winnen.

De vrijdagochtend pakten ik Het Boek en opende het lukraak- en las

Romeinen- De kracht van het goede nieuws  ( 1:6)

Hij heeft mij uitgekozen om zijn apostel te zijn en overal het Goede Nieuws bekend te maken, namelijk dat God nu heeft gedaan wat Hij lang geleden door zijn profeten in de Boeken al had beloofd. Het gaat over Gods Zoon Jesus Christus onze Here. Menselijk gezien stamt Hij van David af. Door dat Hij terugkwam uit de dood heeft de Heilige geest met kracht bewezen dat Hij de Zoon van God is. Jesus Christus heeft mij de genade gegeven en tot apostel gemaakt om mensen van alle volken op te roepen God te gehoorzamen en in Jesus Christus te geloven. U ( dus ik)  hoort daar ook bij, ook u ( dus ik ook) bent geroepen om bij Jesus Christus te horen.”

Alleluia

Ik behoor aan God toe en geen ander. Ik zal weer hard moeten werken om mijn relatie tot God aan te sterken, dat ik stres en onzekerheid opnieuw los moet leren laten en op God’s genade en liefde nog meer en sterker moet gaan vertrouwen.

De ontmoeting: deel VI

“Kom eens hier zitten. Ik heb wat met je te bespreken. Ik wil wat aan je kwijt.” Het is 2:30 in de nacht. Ik zit nog na te genieten en me af te vragen wat dit allemaal te betekenen heeft!

Al een tijdje spelen er een aantal onderwerpen in ons huishouden. Dingen die veel energie vergen, die steeds terugkeren door geen duidelijke oplossingen uit de gesprekken voortkomen. Belangrijke dingen die ons niet loslaten.

Dingetje 1. Ik werk al 2 jaar niet meer als leerkracht en breng geen tot weinig geld binnen. Ik geef een enkele keer een computer cursus en heb een paar mooie fotoalbums mogen maken maar de vraag hiernaar is niet genoeg om onze inkomsten op peil te houden. Wij bijten niet op een houtje toch raakt het potje geleidelijk aan behoorlijk leeg. We zijn gezegend dat we een potje hebben- dat is een ding dat waar is. En daar zijn wij ook dankbaar voor- ook dat is een waarheid. We zijn nuchter genoeg te realiseren dat om bij te tanken ECHT geld nodig is. We hebben een paar projecten in gedachten, daar werk ik dagelijks aan maar is nog niets concreets gebeurt of gerealiseerd. Geld maakt niet gelukkig maar betaald wel de rekeningen. Ik heb gebeden om ingeving en begeleiding- zijn wij goed bezig?

Dingetje 2: Die pijnklachten en gezondheidsissues maken mij wat onzeker. Twee en half jaar geleden met Nierbekkenontsteking en vermoedelijke hernia met spoed ( ambulance) opgenomen- nadat ik buiten bewustzijn was geraakt vanwege de pijn.  Twee maanden heb ik nodig gehad met behulp van morfine om bij te komen en nog een jaar om alles aan te kunnen en mijn energie niveau opgebouwd te hebben.

Dingetje 3: Manlief werkt voor twee bazen- een baan die hij vanuit huis kan doen en eentje die veel vergadertijd en bijeenkomsten inhoud. Binnenkort moeten wij het doen met een baan van weinig uurtjes.

Dingetje 4: Gezien onze leeftijd is het ook logisch te denken als je een huis hebt dat daar geld in zit- dus hadden wij besloten om ons huis te verkopen en simpeler te gaan wonen. Ons dijkhuis is sfeervol, ligt prachtig gelegen aan een waterwiel en we zijn omringd door beeldschoon natuur, super lieve buren en een leuke omgeving. Dit wilde wij inruilen voor een wat praktischere situatie, ook mooi gelegen maar minder vrij en weg bij de buren waar wij zoveel plezier mee beleven. 

Enfin, zo kan ik nog wel een paar ‘dingetjes’ benoemen maar dit schetst wel een duidelijk plaatje. Al deze ‘dingetjes’ heb ik in mijn gebed opgenomen, wijsheid gezocht, actief mee bezig geweest enz enz. En hoe veel en krachtig ik ook maar bad hoe weinig beweging er in een oplossing kwam. 

Wel tegenslagen en meer 'dingetjes'.  Erg ontmoedigend.

En nu, na mijn GEWELDIGE Ontmoeting, ervaring, beleving zegt mijn man om half drie in de nacht “ kom, ik wil wat met je bespreken.”

Over een snelle reactie gesproken !

De ontmoeting: deel V

In deel I had ik al aangegeven dat mijn week meer inhoud had dan een korte samenvatting. Ik hoop dat het verhaal nog steeds boeit.

Woensdagnacht was een echte diepte punt. Nou heb ik best wel het een en ander meegemaakt in mijn leven- wie niet- maar nog nooit, eerlijk waar, nog nooit voelde ik me zo alleen. Nog nooit was God zo ver weg.

Ik zat op de bank ( ja weer) en huilde. “God, de hele week die u mij gegeven heeft beland in de prullenbak! ( of in mijn geval in bed, in bad en op de bank). Hoe kan dat nou? Dat is toch niet de bedoeling? Voor ons mensen bestaat een dag uit 24 uur. In die uren probeer ik in uw wil te leven. Ik kom uren te kort- of neem taken teveel op. Daar werk ik aan. Hoe kan het dat ik u niet voel? Dat ik 'n eenrichtingsgesprek voer. Waar bent u en wat doe ik dan zo verkeerd?”

Toen ik uit Nieuw Zeeland weer naar Nederland terug kwam heb ik maar een paar persoonlijke spullen meegenomen. En maar een meubelstuk. De gemakkelijke stoel van mijn vader. Hier zat hij in om zijn krant te lezen, zijn ochtend koffie te drinken en lekker in te luieren. Hij heeft mij de stoel officieel gegeven- op papier geschreven ‘ deze stoel geef ik  als aandenken aan mijn dochter Anita. Om voor te zorgen, in te zitten en van te genieten net zoveel als ik altijd hebt gedaan’.

Als ik met weemoed aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik met vreugde aan mijn vader denk- ga ik erin zitten, als ik armen om me heen wil voelen in troost - ga ik in de stoel zitten. Het gevoel om op schoot te zitten met de armen van mijn vader om me heen geeft troost, warmte, liefde, rust.

Het was een uur of 11 s’ avonds. Manlief lag op bed- ook voor hem begint mijn onrust hem te beïnvloeden. Hij was moe en voelde zich ook niet helemaal echt lekker. Geen wonder. Mijn stemming en gedrag beïnvloedde de sfeer in huis. Ik zat op de bank, handen in mijn schoot, schouders bijna op mijn knieën zo ineen gedoken in mijn ellende.

Voor de tweede keer aan her-bekleden toe

Ik kon alleen maar aan die stoel denken. Ik mistte ‘het gevoel’ van die armen. Ik was in en in verdrietig. De strijd was me teveel geworden. Ik zat diep in gedachten toen het opeens tot me door drong dat ik me gesteund voelde. Maar ik zat niet in die stoel. Toch voelde ik de armen van mijn Vader om me heen. Ik zat muisstil- innerlijke rust overviel mij- alle gedachten die de onrust veroorzaakten waren verdwenen als sneeuwvlokjes in de lente zon. Ik zat- ik genoot, ik beleefde, ik werd getroost, ik voelde me gesteund, ik voelde warmte en liefde zo intense dat het mij stil sloeg. Geen gebed kwam over mijn lippen of in mijn hoofd. Niets behalve al die emoties en gevoelens.

God hield mij vast. Hij was zo aanwezig alsof ik daadwerkelijk bezoek had. Ik kon Hem voelen. Ik zat….ik beleefde, ik genoot!

Toen ik weer bewust van tijd werd was er anderhalf uur verstreken. Nee, mijn pijn en ongemak was niet verdwenen uit mijn lichaam. Ik voelde me nog ziek maar wel anders. Ik wilde hardop zingen en dansen. Het leek alsof de zon scheen in de kamer. Toch had ik geen lampen aan gehad. Ik zat in het donker.

Stilletjes zo blij als een kind ging ik naar beneden. Ik wilde slapen. Was het maar zo makkelijk. Ik draaide en woelde in het bed. De pijntjes weerhielden mij om makkelijk te kunnen liggen en in slaap te kunnen vallen. En na een uurtje ongeveer kroop ik maar WEER naar boven.

Het gekke was, ik was opeens niet slaperig, energie gierde door mijn lijf. Ik maakte een kopje thee en smeerde een beschuit met een dun laagje margarine. Weer op de bank- ach nu vond ik het niet eens erg. Ik was in gedachten verzonken- wat ik mee had gemaakt was zo bijzonder dat ik er even over na moest denken. Alle dingen die mij bezig hadden gehouden de afgelopen weken passeerde op de loopbaan die in gedachten voorbij gleden. Nu, ipv zwaarwegend waren het gewoon symbolen- plaatjes, gewoon ‘dingen’.

Ik was zo in gedachten verdiept dat ik de deur niet hoorde en opeens stond manlief in de keuken. Hij was wakker geworden, kon niet meer in slaap komen dus dacht, ach ga ik maar een kopje thee drinken. Terwijl hij in zijn stoel ging zitten zei hij tegen mij “ kom eens hier zitten, ik heb wat te bespreken. Ik wil wat aan je kwijt.”